Κατηγορία: Επιστημονικά Νέα

Οι ερευνητές του Cedars-Sinai εντόπισαν ένα γονίδιο που παίζει ουσιαστικό ρόλο στο ανοσοποιητικό σύστημα Το γονίδιο, NLRP11, βοηθά στην ενεργοποίηση της φλεγμονώδους απόκρισης που λέει στα λευκά αιμοσφαίρια του σώματος να επιτεθούν ενάντια σε ξένη παρουσία.

Tα ευρήματα, που δημοσιεύθηκαν στο Nature Immunology, φέρνουν την ιατρική επιστήμη πιο κοντά στην κατανόηση μιας βιολογικής διαδικασίας που μπορεί να βοηθήσει, αλλά και να βλάψει τον οργανισμό. «Η χρόνια φλεγμονή είναι μια υποκείμενη αιτία αναρίθμητων ανθρώπινων ασθενειών», δήλωσε ο Christian Stehlik, Ph.D., επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης και διευθυντής της Παθολογικής Έρευνας στο Cedars-Sinai. «Αν μελετήσετε τους μοριακούς μηχανισμούς που εμπλέκονται στην εμφάνιση και ρύθμιση της φλεγμονής, θα βρείτε κάτι που μπορεί να εφαρμοστεί πολύ ευρέως».

Όταν το ανοσοποιητικό σύστημα “αισθάνεται” ένα βακτήριο, ιό, τοξίνη ή άλλη ξένη παρουσία στο σώμα, στέλνει λευκά αιμοσφαίρια να περιβάλλουν την ανεπιθύμητη ουσία και να απελευθερώνουν χημικές ουσίες για να της επιτεθούν. Αυτή η απόκριση οδηγεί σε φλεγμονή, η οποία προκαλεί ερυθρότητα, πόνο, ζεστασιά και πρήξιμο στην πληγείσα περιοχή καθώς το σώμα αυτοθεραπεύεται. Μερικές φορές αυτή η αμυντική απόκριση διαρκεί περισσότερο από όσο θα έπρεπε, με αποτέλεσμα χρόνια φλεγμονή. Ή, το ανοσοποιητικό σύστημα μπορεί να επιτεθεί κατά λάθος σε υγιή κύτταρα, οδηγώντας σε αυτοάνοση νόσο. «Η οξεία φλεγμονή είναι απαραίτητη και ωφέλιμη για την εξάλειψη της μόλυνσης και την έναρξη της επούλωσης των πληγών», δήλωσε η Andrea Dorfleutner, Ph.D., επίσης συγγραφέας της μελέτης και αναπληρώτρια καθηγήτρια στα τμήματα Ακαδημαϊκής Παθολογίας και Βιοϊατρικών Επιστημών στο Cedars-Sinai. «Η χρόνια, μακροχρόνια, ανεξέλεγκτη φλεγμονή, ωστόσο, είναι επιζήμια και μπορεί να βλάψει τα όργανα και τους ιστούς του σώματος».

Το κλειδί για τον έλεγχο της φλεγμονώδους απόκρισης και την πρόληψη της χρόνιας φλεγμονής μπορεί να βρίσκεται στην ικανότητα της να επηρεάζει την έκφραση του γονιδίου NLRP11. Οι ερευνητές χρησιμοποίησαν ένα σύστημα γονιδιακής επεξεργασίας που ονομάζεται CRISPR/Cas9 για να αφαιρέσουν γονίδια ή να εισάγουν γονιδιακές μεταλλάξεις στα ανθρώπινα λευκά αιμοσφαίρια που ονομάζονται μακροφάγα. Παρατήρησαν ότι όταν διέγραψαν το NLRP11, εμπόδισε έναν αισθητήρα του ανοσοποιητικού συστήματος που ονομάζεται φλεγμονώδες NLRP3 να ενεργοποιηθεί και να ξεκινήσει τη φλεγμονώδη απόκριση. Όταν αποκατέστησαν το γονίδιο NLRP11, το φλεγμονώδες σώμα NLRP3 έστειλε τα σήματα επίθεσης, τα οποία πυροδότησαν την τυπική φλεγμονώδη διαδικασία. Οι ερευνητές επέλεξαν να επικεντρωθούν σε αυτό το γονίδιο ιδιαίτερα επειδή δεν εκφράζεται σε ποντίκια, γεγονός που τους οδήγησε να υποθέσουν ότι ήταν αναπόσπαστο μέρος του πολύπλοκου ανοσοποιητικού συστήματος που υπάρχει στους ανθρώπους. «Τώρα που έχουμε μια καλύτερη εικόνα των μηχανισμών πίσω από τη φλεγμονή, μπορούμε να καταλήξουμε σε εντελώς νέες στρατηγικές για να τη στοχεύσουμε – που δεν ήταν δυνατές στο παρελθόν», επεσήμανε η Dorfleutner.

Πηγη: https://www.healthweb.gr/

Μια νέα μέθοδο σχεδίασαν Ερευνητές του University of Chicago Pritzker School of Molecular Engineering, που θα κρύβει ένα υποσχόμενο αντικαρκινικό φάρμακο μέχρι να φτάσει στον όγκο αποφεύγοντας τις “οριζόντιες επιθέσεις”.

Όπως περιγράφει ο ερευνητής κ. Aslan Mansurov, για να δημιουργήσουν μια πιο ασφαλή εκδοχή της ιντερλευκίνης-12 -IL-12- οι ερευνητές εκμεταλλεύτηκαν μια από τις διαφορές μεταξύ υγιούς και καρκινικού ιστού: Υπερβάλλοντα ένζυμα που προάγουν την ανάπτυξη, στους καρκίνους.

Επειδή τα καρκινικά κύτταρα πολλαπλασιάζονται πολύ γρήγορα παράγουν μεγάλη ποσότητα από ορισμένα ένζυμα που τα βοηθούν να εισβάλλουν σε κοντινό υγιή ιστό και να κάνουν μετάσταση σε άλλες περιοχές.

Τα υγιή κύτταρα αναπτύσσονται με πολύ πιο αργό ρυθμό και παράγουν λιγότερα από αυτά τα ένζυμα.

Επίθεση μόνο στα καρκινικά κύτταρα

Αν όμως τα φάρμακα είχαν σχεδιαστεί για να επιτίθενται μόνο σε καρκινικά κύτταρα και όχι μόνο στο υπόλοιπο σώμα, αυτό ναι, θα ήταν μια πολύ σημαντική επιτυχία. Οι ερευνητές ανέπτυξαν μια μέθοδο που στην ουσία κρατά το καρκινικό φάρμακο «κρυμμένο» μέχρι να φτάσει στον όγκο και να το καταστέψει. Πρόκειται για το πολλά υποσχόμενο IL-12, που πρόκειται για μια κυτοκίνη.

Οι κυτοκίνες είναι πρωτεΐνες που μπορούν να τροποποιήσουν τον τρόπο με τον οποίο το ανοσοποιητικό σύστημα ανταποκρίνεται στις απειλές. Ένας τρόπος για να το κάνουν αυτό είναι με την ενεργοποιήση τον καρκινικών Τ – κυττάρων, ενός τύπου λευκών κυττάρων που μπορούν να επιτεθούν στα καρκινικά κύτταρα. Επειδή οι κυτοκίνες μπορούν να εκπαιδεύσουν το ανοσοποιητικό σύστημα να επιτίθεται σε καρκινικά κύτταρα, αυτό τις κάνει αρκετά υποσχόμενες για τις καρκινικές θεραπείες.

Μια τέτοια κυτοκίνη είναι η ιντερλευκίνη 12 ή αλλιώς IL-12. Παρόλο που ανακαλύφθηκε πάνω από 30 χρόνια πριν, η IL-12 δεν έχει ακόμα λάβει το την έγκριση από τον Οργανισμό Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA) ως εγκεκριμένη θεραπεία για ασθενείς με καρκίνο, γιατί έχει πολύ σοβαρές παρενέργειες όπως είναι η καταστροφή των νεφρών. Αυτό συμβαίνει γιατί η ιντερλευκίνη 12 δίνει την εντολή στα ανοσοκύτταρα να παράγουν μεγάλες ποσότητες αντιφλεγμονωδών μορίων τα οποία μπορούν να καταστρέψουν το σώμα.

Η μεταμφίεση του εξολοθρευτή σε ασφαλή έκδοση

Για να δημιουργήσουν μια πιο ασφαλή έκδοση της ΙL -12 οι ερευνητές εκμεταλλεύτηκαν τις κύριες διαφορές που υπάρχουν μεταξύ του υγιούς και του καρκινικού ιστού, δηλαδή την παραπανίσια ανάπτυξη των ενζύμων στα καρκινικά κύτταρα. Επειδή ακριβώς τα καρκινικά κύτταρα μπορεί να επωφεληθούν πολύ γρήγορα συνήθως παράγουν σε πολλές ποσότητες συγκεκριμένα ένζυμα τα οποία μπορούν να τα βοηθήσουν να εισβάλλουν στον κοντινό υγιή ιστό και να κάνουν μετάσταση σε άλλα σημεία του σώματος. Τα υγιή κύτταρα αναπτύσσονται με πολύ πιο μικρή ένταση και παράγουν λιγότερα ένζυμα.

Έχοντας αυτό κατά του οι επιστήμονες «μεταμφίεσαν» την IL-12 τοποθετώντας σε αυτή ένα μόριο το οποίο φυσιολογικά «τυφλώνει» τα ανοσοκύτταρα για να τα ενεργοποιήσει. Αυτό το κάλυμμα απομακρύνεται μόνο όταν έρχεται σε επαφή με τα ένζυμα που βρίσκονται κοντά στους όγκους.

«Όταν εφαρμόσαμε τα μόρια μεταμφιεσμένης IL-12 στον υγιή και μετά στον καρκινικό ιστό που είχαν δωρίσει άτομα με μελάνωμα και καρκίνο του μαστού, τα αποτελέσματα επιβεβαιώθηκαν, ότι μόνο τα καρκινικά δείγματα ήταν ικανά τα απομακρύνουν αυτό το κάλυμμα. Αυτό έδειχνε ότι η μεταμφιεσμένη IL-12 θα μπορούσε δυνητικά να οδηγήσε σε μια ισχυρή ανοσοαπόκριση κατά των όγκων χωρίς να προκαλεί την καταστροφή των υγιών οργάνων» γράφει ο Aslan Mansurov το The Conversation.

Όπως εξηγεί ο ίδιος, εξετάζουμε πόσο ασφαλές είναι να μεταμφιέζουμε την IL-12 και μετρήσαμε την καταστροφή των βιοδεικτών στα ποντίκια. Βρήκαμε ότι οι παρενέργειες που σχετίζονται με το ανοσοποιητικό σύστημα που τυπικά σχετίζονται με την IL-12 ήταν σχεδόν απούσες στα ποντίκια που είχαν θεραπευτεί με την μεταμφιεσμένη IL-12 μετά την πάροδο μερικών μηνών, γεγονός που δείχνει μια βελτιωμένη ασφάλεια.

Στα μοντέλα με καρκίνο του μαστού η «παραλλαγμένη» IL-12 είχε θεραπευτικό αποτέλεσμα που άγγιξε το 90%, την ώρα που η θεραπεία με μια συνηθισμένη ανοσοθεραπεία που ονομάζεται αναστολέας σημείου ελέγχου είχε μόνο 10% θεραπευτικό αποτέλεσμα. Επίσης, στο μοντέλο με καρκίνο του παχέος εντέρου, η «μασκαρεμένη» IL-12 ήταν 100% αποτελεσματική.

Επόμενος στόχος τους είναι να κάνουν έλεγχο της τροποποιημένης IL-12 σε καρκινοπαθείς. Αυτό θα πάρει χρόνο αλλά θεωρούν ότι μια πραγματικά υποσχόμενη νέα θεραπεία είναι στον ορίζοντα.

Πηγη: https://healthpharma.gr/

Αρκετές αντικαρκινικές θεραπείες είναι γνωστές για την καταστροφή που προκαλούν στο σώμα. Τα φάρμακα αυτά επιτίθενται και στα υγιή κύτταρα αλλά και στα καρκινικά και προκαλούν πληθώρα παρενεργειών.

Οι ανοσοθεραπείες που βοηθούν το ανοσοποιητικό σύστημα αναγνωρίζουν και επιτίθενται στα καρκινικά κύτταρα και δεν διαφέρουν και πολύ από τις άλλες αντικαρκινικές θεραπείες. Παρόλο που επιμηκύνουν τις ζωές αμέτρητων ασθενών, λειτουργούν μόνο σε ένα μικρό μερίδιο νοσούντων. Μια μελέτη παρατήρησε ότι λιγότερο από το 30% των ασθενών με καρκίνο του μαστού ανταποκρίθηκε σε μια από τις πιο γνωστές μορφές ανοσοθεραπείας.

Αν όμως τα φάρμακα είχαν σχεδιαστεί για να επιτίθενται μόνο σε καρκινικά κύτταρα και όχι μόνο στο υπόλοιπο σώμα, αυτό ναι, θα ήταν μια πολύ σημαντική επιτυχία. Αυτό φαίνεται ότι κατάφερε η ομάδα του Aslan Mansurov, Μεταδιδακτορικού Ερευνητή στη Μοριακή Μηχανική, από το Πανεπιστήμιο Pritzker του Σικάγο όπως αναφέρει σε άρθρο που υπογράφει για το The Conversation. Οι ερευνητές ανέπτυξαν μια μέθοδο που στην ουσία κρατά το καρκινικό φάρμακο «κρυμμένο» μέχρι να φτάσει στον όγκο και να το καταστέψει. Πρόκειται για το πολλά υποσχόμενο IL-12, που πρόκειται για μια κυτοκίνη.

Οι κυτοκίνες είναι πρωτεΐνες που μπορούν να τροποποιήσουν τον τρόπο με τον οποίο το ανοσοποιητικό σύστημα ανταποκρίνεται στις απειλές. Ένας τρόπος για να το κάνουν αυτό είναι με την ενεργοποιήση τον καρκινικών Τ – κυττάρων, ενός τύπου λευκών κυττάρων που μπορούν να επιτεθούν στα καρκινικά κύτταρα. Επειδή οι κυτοκίνες μπορούν να εκπαιδεύσουν το ανοσοποιητικό σύστημα να επιτίθεται σε καρκινικά κύτταρα, αυτό τις κάνει αρκετά υποσχόμενες για τις καρκινικές θεραπείες.

Μια τέτοια κυτοκίνη είναι η ιντερλευκίνη 12 ή αλλιώς IL-12. Παρόλο που ανακαλύφθηκε πάνω από 30 χρόνια πριν, η IL-12 δεν έχει ακόμα λάβει το την έγκριση από τον Οργανισμό Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA) ως εγκεκριμένη θεραπεία για ασθενείς με καρκίνο, γιατί έχει πολύ σοβαρές παρενέργειες όπως είναι η καταστροφή των νεφρών. Αυτό συμβαίνει γιατί η ιντερλευκίνη 12 δίνει την εντολή στα ανοσοκύτταρα να παράγουν μεγάλες ποσότητες αντιφλεγμονωδών μορίων τα οποία μπορούν να καταστρέψουν το σώμα.

Οι επιστήμονες εργάζονται εδώ και πολύ καιρό προσπαθώντας να κάνουν την ιντερλευκίνη 12 πιο ανεκτή, καθώς διατηρεί ακόμα τις ισχυρές αντικαρκινικές τις ιδιότητες.

Η μεταμφίεση του εξολοθρευτή

Για να δημιουργήσουν μια πιο ασφαλή έκδοση της ΙL -12 οι ερευνητές εκμεταλλεύτηκαν τις κύριες διαφορές που υπάρχουν μεταξύ του υγιούς και του καρκινικού ιστού, δηλαδή την παραπανίσια ανάπτυξη των ενζύμων στα καρκινικά κύτταρα. Επειδή ακριβώς τα καρκινικά κύτταρα μπορεί να επωφεληθούν πολύ γρήγορα συνήθως παράγουν σε πολλές ποσότητες συγκεκριμένα ένζυμα τα οποία μπορούν να τα βοηθήσουν να εισβάλλουν στον κοντινό υγιή ιστό και να κάνουν μετάσταση σε άλλα σημεία του σώματος. Τα υγιή κύτταρα αναπτύσσονται με πολύ πιο μικρή ένταση και παράγουν λιγότερα ένζυμα.

Έχοντας αυτό κατά του οι επιστήμονες «μεταμφίεσαν» την IL-12 τοποθετώντας σε αυτή ένα μόριο το οποίο φυσιολογικά «τυφλώνει» τα ανοσοκύτταρα για να τα ενεργοποιήσει. Αυτό το κάλυμμα απομακρύνεται μόνο όταν έρχεται σε επαφή με τα ένζυμα που βρίσκονται κοντά στους όγκους.

«Όταν εφαρμόσαμε τα μόρια μεταμφιεσμένης IL-12 στον υγιή και μετά στον καρκινικό ιστό που είχαν δωρίσει άτομα με μελάνωμα και καρκίνο του μαστού, τα αποτελέσματα επιβεβαιώθηκαν, ότι μόνο τα καρκινικά δείγματα ήταν ικανά τα απομακρύνουν αυτό το κάλυμμα. Αυτό έδειχνε ότι η μεταμφιεσμένη IL-12 θα μπορούσε δυνητικά να οδηγήσε σε μια ισχυρή ανοσοαπόκριση κατά των όγκων χωρίς να προκαλεί την καταστροφή των υγιών οργάνων» γράφει ο Aslan Mansurov το The Conversation.

Όπως εξηγεί ο ίδιος στο κείμενό του : «Έπειτα εξετάζουμε πόσο ασφαλές είναι να μεταμφιέζουμε την IL-12 και μετρήσαμε την καταστροφή των βιοδεικτών στα ποντίκια. Βρήκαμε ότι οι παρενέργειες που σχετίζονται με το ανοσοποιητικό σύστημα που τυπικά σχετίζονται με την IL-12 ήταν σχεδόν απούσες στα ποντίκια που είχαν θεραπευτεί με την μεταμφιεσμένη IL-12 μετά την πάροδο μερικών μηνών, γεγονός που δείχνει μια βελτιωμένη ασφάλεια.

Στα μοντέλα με καρκίνο του μαστού η «μασκαρεμένη»  IL-12 είχε θεραπευτικό αποτέλεσμα που άγγιξε το 90%, την ώρα που η θεραπεία με μια συνηθισμένη ανοσοθεραπεία που ονομάζεται αναστολέας σημείου ελέγχου είχε μόνο 10% θεραπευτικό αποτέλεσμα. Επίσης, στο μοντέλο με καρκίνο του παχέος εντέρου, η «μασκαρεμένη» IL-12 ήταν 100% αποτελεσματική.

Επόμενος στόχος τους είναι να κάνουν έλεγχο της τροποποιημένης IL-12 σε καρκινοπαθείς. Αυτό θα πάρει χρόνο αλλά θεωρούν ότι μια πραγματικά υποσχόμενη νέα θεραπεία είναι στον ορίζοντα.

Πηγή: https://theconversation.com

Πηγη: https://www.news4health.gr/

Ο κίνδυνος ήταν μεγαλύτερος αν, παράλληλα με το βραδύτερο περπάτημα, είχαν σταδιακά πιο ασθενή μνήμη

Πηγη: https://www.ygeiamou.gr/

Πηγη: https://www.dikaiologitika.gr/

Σύμφωνα με νέα μελέτη, διαφορετικές πτυχές της οσφρητικής αντίληψης, ιδιαίτερα η ευχάριστη οσμή, η δυσάρεστη και η ποιότητα, προέκυψαν μέσω διαφορετικής χωρικής και χρονικής επεξεργασίας του εγκεφαλικού φλοιού.

Μια ομάδα στο Πανεπιστήμιο του Τόκιο δημιούργησε μια ειδική συσκευή που μπορεί να μεταφέρει 10 διαφορετικές οσμές με τρόπο που είναι ακριβής και έγκαιρος. Οι οσμές χορηγήθηκαν σε συμμετέχοντες που βαθμολόγησαν την ευχάριστη τους ενώ φορούσαν μη επεμβατικά EEG στο τριχωτό της κεφαλής, τα οποία καταγράφουν σήματα μέσα στον εγκέφαλο. Στη συνέχεια, η ομάδα μπόρεσε να επεξεργαστεί τα δεδομένα EEG χρησιμοποιώντας ανάλυση υπολογιστή που βασίζεται στη μηχανική μάθηση, για να δει πότε και πού επεξεργάστηκε ο εγκέφαλος το εύρος των οσμών με υψηλή χρονική ανάλυση για πρώτη φορά.

Ήμασταν έκπληκτοι που μπορούσαμε να ανιχνεύσουμε σήματα από οσμές από πολύ πρώιμες αποκρίσεις EEG, μόλις 100 χιλιοστά του δευτερολέπτου μετά την έναρξη της οσμής, υποδηλώνοντας ότι η αναπαράσταση των πληροφοριών οσμής στον εγκέφαλο εμφανίζεται γρήγορα», δήλωσε ο Mugihiko Kato, διδακτορικός φοιτητής στο Πανεπιστήμιο του Τόκιο. Η ανίχνευση της οσμής από τον εγκέφαλο συνέβη προτού η μυρωδιά γίνει συνειδητά αντιληπτή από τον συμμετέχοντα, κάτι που συνέβη αρκετές εκατοντάδες χιλιοστά του δευτερολέπτου αργότερα. «Η μελέτη μας έδειξε ότι διαφορετικές πτυχές της αντίληψης, ιδιαίτερα η ευχάριστη οσμή, η δυσάρεστη και η ποιότητα, προέκυψαν μέσω διαφορετικής χωρικής και χρονικής επεξεργασίας του φλοιού», εξήγησε ο Κάτο.

«Η αναπαράσταση της δυσαρέσκειας στον εγκέφαλο προέκυψε νωρίτερα από την ευχαρίστηση και την αντιληπτή ποιότητα», δήλωσε ο Αναπληρωτής Καθηγητής Masako Okamoto. Όταν χορηγούνταν δυσάρεστες οσμές, ο εγκέφαλος των συμμετεχόντων μπορούσε να τις διαφοροποιήσει από τις ουδέτερες ή ευχάριστες ήδη 300 χιλιοστά του δευτερολέπτου μετά την έναρξη της οσμής. Ωστόσο, η αναπαράσταση ευχάριστων οσμών (όπως μυρωδιές λουλουδιών και φρούτων) στον εγκέφαλο δεν εμφανίστηκε πριν από 500 χιλιοστά του δευτερολέπτου, περίπου την ίδια στιγμή με την αναπαράσταση της ποιότητας της μυρωδιάς. Από 600-850 χιλιοστά του δευτερολέπτου μετά την έναρξη της οσμής, σημαντικές περιοχές του εγκεφάλου που εμπλέκονται στη συναισθηματική, σημασιολογική (γλωσσική) επεξεργασία και στη μνήμη εμπλέκονται στη συνέχεια.

Η παλαιότερη αντίληψη των δυσάρεστων οσμών μπορεί να είναι ένα σύστημα έγκαιρης προειδοποίησης έναντι πιθανών κινδύνων. “Ο τρόπος με τον οποίο κάθε αισθητήριο σύστημα στρατολογεί το κεντρικό νευρικό σύστημα διαφέρει μεταξύ των αισθητηριακών μορφών (όσφρηση, φως, ήχος, γεύση, πίεση και θερμοκρασία). Η αποσαφήνιση του πότε και πού στον εγκέφαλο εμφανίζεται η οσφρητική (όσφρηση) αντίληψη μας βοηθά να κατανοήσουμε πώς λειτουργεί το οσφρητικό σύστημα», είπε ο Okamoto.  Αυτή η απεικόνιση υψηλής χρονικής ανάλυσης του τρόπου με τον οποίο ο εγκέφαλός μας επεξεργάζεται τις οσμές μπορεί να είναι ένα βήμα προς την καλύτερη κατανόηση των μηχανισμών των νευροεκφυλιστικών ασθενειών στο μέλλον, όπως η νόσος του Πάρκινσον και του Αλτσχάιμερ, στις οποίες μια δυσλειτουργία στην όσφρηση είναι ένα πρώιμο προειδοποιητικό σημάδι, ανέφεραν οι ερευνητές.

Πηγή: https://www.healthweb.gr/

Χρησιμοποιούμε χημειοθεραπείες και ραδιενέργεια για να καταπολεμηθεί ο καρκίνος. Κι όμως. Αμερικανοί ερευνητές, κάνοντας πειράματα σε ποντίκια, ανακάλυψαν πως υπάρχουν αιμοσφαίρια που λειτουργούν ως φυσικοί “φονείς” των καρκινικών κυττάρων.

Ένας τύπος λευκών αιμοσφαιρίων τα οποία μέχρι τώρα θεωρούσαμε ως βοηθητικά του ανοσοποιητικού συστήματος φαίνεται πως υποκινούν την άμυνα του οργανισμού εναντίον των συμπαγών καρκινικών όγκων. Η ανακάλυψη θα μπορούσε να οδηγήσει σε αποτελεσματικότερη ανοσοθεραπεία έναντι της ακτινοβολίας στον καρκίνο, αξιοποιώντας το ανοσοποιητικό σύστημα του ίδιου του σώματος.

Σε μια μελέτη σε ζώα, ερευνητές του Πανεπιστημίου της Πολιτείας της Ουάσιγκτον διαπίστωσαν ότι ένας πληθυσμός Τ-λεμφοκυττάρων που ονομάζονται CD4 – θετικά βοηθητικά Τ κύτταρα βοήθησαν να ξεκινήσει μια αλυσίδα αντικαρκινικής άμυνας που επιτρέπει στα κύτταρα – δολοφόνους να διεισδύσουν καλύτερα στους όγκους του μελανώματος και του καρκίνου του μαστού.

Τα Τ κύτταρα ανήκουν σε μια κατηγορία λευκών αιμοσφαιρίων (λεμφοκύτταρα) που κινούνται σε όλο το λεμφικό σύστημα του σώματος.

Πολλές προηγούμενες μελέτες και τρέχουσες ανοσοθεραπείες στηρίζονται κυρίως στον ρόλο ενός τύπου κυττάρων-φονέων, που ονομάζονται CD8 – θετικά Τ κύτταρα. Ωστόσο, λιγότερο από το 20% των ασθενών ανταποκρίνονται σε αυτές τις θεραπείες και ο πρωταρχικός ρόλος των CD4 – θετικών βοηθητικών κυττάρων θα μπορούσε να κάνει αυτές τις θεραπείες καλύτερες, δήλωσε ο Χούι Ζανγκ, επικουρικός καθηγητής φαρμακολογίας του Πανεπιστημίου της Ουάσιγκτον και επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης που δημοσιεύτηκε στο Journal of Immunology.

Αντικαρκινική ανοσία

«Ένα από τα προβλήματα της τρέχουσας ανοσοθεραπείας για τον καρκίνο είναι το χαμηλό ποσοστό ανταπόκρισης, καθώς δεν γνωρίζουμε πώς να ενισχύσουμε την διείσδυση των λεμφοκυττάρων στο εσωτερικό του όγκου», δήλωσε ο Ζανγκ σημειώνοντας πως «Το νέο εύρημα ενδεχομένως να βοηθήσει στην επίλυση αυτού του προβλήματος».

Ο καρκίνος είναι η δεύτερη αιτία θανάτου σε παγκόσμιο επίπεδο. Για την ώρα, η χειρουργική επέμβαση, η χημειοθεραπεία και η ακτινοθεραπεία είναι οι συμβατικές προσεγγίσεις στη θεραπεία του. Ωστόσο, αυτές οι μέθοδοι δεν μπορούν να θεραπεύσουν πολλούς καρκίνους επειδή ορισμένοι δίνουν μεταστάσεις, εξαπλώνονται από τον πρωτοπαθή όγκο σε όλο το σώμα. Επιπλέον, κάποια είδη καρκινικών βλαστοκυττάρων αναπτύσσουν αντοχή στη χημειοθεραπεία και την ακτινοβολία.

Μια σχετικά νέα θεραπεία, η ανοσοθεραπεία, φάνηκε ως πολλά υποσχόμενη θεραπεία για μια σειρά από καρκίνους, όμως μόνο ένας σχετικά μικρός αριθμός ασθενών ανταποκρίνεται σε αυτήν. Η ερευνητική ομάδα του Ζανγκ ελπίζει να αλλάξει αυτά τα περιορισμένα αποτελέσματα, ανακαλύπτοντας τους μηχανισμούς που βοηθούν να ξεκινήσει η άμυνα του ανοσοποιητικού του οργανισμού.

Πώς λειτουργεί ο μηχανισμός

Το ανοσοποιητικό σύστημα έχει δύο τύπους φονικών κυττάρων: τα CD8-θετικά Τ κύτταρα και τα λεγόμενα κύτταρα – «φυσικούς φονείς». Και τα δύο μπορούν να επιτεθούν σε κύτταρα που έχουν προσβληθεί είτε από ιούς, είτε από καρκινικά κύτταρα.

Τα κύτταρα – «φυσικοί δολοφόνοι» είναι μέρος του ανοσοποιητικού συστήματος και κυκλοφορούν στο σώμα μας. Αποτελούν μάλιστα, την πρώτη γραμμή άμυνας στο ανοσοποιητικό σύστημα, όμως δεν μπορούν να αναγνωρίσουν από μόνα τους συγκεκριμένα αντιγόνα –τοξίνες ή άλλες ξένες ουσίες. Αφού αρχίσουν να λειτουργούν τα φυσικά κύτταρα δολοφόνοι, φτάνουν τα για CD8 – θετικά Τ κύτταρα, τα οποία μπορούν να αναγνωρίσουν συγκεκριμένα αντιγόνα. Ενώ τα CD8-θετικά Τ κύτταρα και οι μηχανισμοί τους έχουν μελετηθεί καλά και χρησιμοποιούνται σε τρέχουσες ανοσοθεραπείες, δεν είναι γνωστός ο τρόπος ενεργοποίησης της αντικαρκινικής λειτουργίας των κυττάρων φυσικών φονέων.

Στόχος το μελάνωμα και ο καρκίνος μαστού

Χρησιμοποιώντας γενετικά πειράματα σε ποντίκια, η ομάδα του Ζανγκ βρήκε ότι ένας συγκεκριμένος τύπος CD4-θετικών Τ-λεμφοκυττάρων, που ονομάζονται Τ κύτταρα μνήμης τα οποία κατοικούν στον ιστό, μπορεί να είναι κρίσιμα για την ενεργοποίηση της άμυνας πρώτης γραμμής με τα κύτταρα φυσικούς φονείς. Τα πειράματα έδειξαν ότι τα CD4 – θετικά Τ κύτταρα ήταν αποτελεσματικά τόσο κατά του μελανώματος όσο και κατά των όγκων του καρκίνου του μαστού.

«Βρήκαμε ότι αυτός ο συγκεκριμένος πληθυσμός των CD4 Τ κυττάρων ήταν ο βασικός παράγοντας για την έναρξη της αντικαρκινικής ανοσίας», είπε ο Ζανγκ.

Τα συγκεκριμένα CD4 Τ-κύτταρα μαζί με τα φυσικά κύτταρα φονείς όχι μόνο σκότωσαν τα καρκινικά κύτταρα και έλεγξαν την εξέλιξη του όγκου, αλλά επίσης ενίσχυσαν το πέρασμα και άλλων λευκών αιμοσφαιρίων ή λεμφοκυττάρων, στον όγκο.

Οι ερευνητές θα συνεχίσουν να διερευνούν τους ακριβείς κυτταρικούς και μοριακούς μηχανισμούς αυτής της αντικαρκινικής ανοσίας – πρώτα σε ποντίκια για να αναπτύξουν μια αποτελεσματική ανοσοθεραπεία για τον καρκίνο. Στη συνέχεια, η ομάδα ελπίζει να προχωρήσει σε κλινικές δοκιμές σε ανθρώπους.

«Στόχος μας είναι να αναπτύξουμε μια ισχυρή προσέγγιση ανοσοθεραπείας για τον καρκίνο που να είναι αποτελεσματική για όλους τους ασθενείς με διαφορετικούς τύπους καρκίνου», δήλωσε ο Ζανγκ.

Πηγη: https://www.healthview.gr/

Παράλληλα, μειώνει τις παρενέργειες της αγωγής με ιντερλευκίνη-12.

Ερευνητές του University of Chicago  Pritzker School of Molecular Engineering σχεδίασαν μέθοδο που θα κρύβει ένα υποσχόμενο αντικαρκινικό φάρμακο μέχρι να φτάσει στον όγκο αποφεύγοντας το χάος.

Όπως περιγράφει ο ερευνητής Aslan Mansurov, για να δημιουργήσουν μια πιο ασφαλή εκδοχή της ιντερλευκίνης-12 -IL-12- οι ερευνητές εκμεταλλεύτηκαν μια από τις διαφορές μεταξύ υγιούς και καρκινικού ιστού: Υπερβάλλοντα ένζυμα που προάγουν την ανάπτυξη, στους καρκίνους.

Επειδή τα καρκινικά κύτταρα πολλαπλασιάζονται πολύ γρήγορα παράγουν μεγάλη ποσότητα από ορισμένα ένζυμα που τα βοηθούν  να εισβάλλουν σε κοντινό υγιή ιστό και να κάνουν μετάσταση σε άλλες περιοχές.

Τα υγιή κύτταρα αναπτύσσονται με πολύ πιο αργό ρυθμό και παράγουν λιγότερα από αυτά τα ένζυμα.

Οι ερευνητές, έκρυψαν  το  IL-12 καλύπτοντας το μέρος του μορίου που συνήθως προσκολλάται σε κύτταρα του ανοσοποιητικού για να τα ενεργοποιήσει. Το κάλυμμα απομακρύνεται μόνο όταν έρχεται σε επαφή με ένζυμα κοντά στους όγκους. Όταν τα ένζυμα κόψουν το κάλυμμα το IL-12 επανεργοποιείται και οδηγεί τα κοντινά Τ- λεμφοκύτταρα να επιτεθούν στον όγκο.

Όταν εφάρμοσαν τα καμουφλαρισμένα μόρια IL-12 σε υγιή ιστό και ιστό με κακοήθεια από ασθενείς με μελάνωμα και καρκίνο μαστού, τα αποτελέσματα επιβεβαίωσαν ότι μόνο δείγματα όγκων μπορτύσαν να απομακρύνουν το κάλυμμα.

Αυτό έδειξε ότι το καμουφλαρισμένο IL-12 δυνητικά θα μπορούσε να προκαλεί ισχυρή ανοσιακή απόκριση εναντίον όγκων χωρίς να βλάπτει υγιή όργανα.

Στη συνέχεια εξέτασαν πόσο ασφαλές ήταν το κρυμμένο IL-12 μετρώντας βιοδείκτες ηπατικής βλάβης σε ποντικούς.

Φάνηκε ότι ανεπιθύμητες ενέργειες σχετικές με το ανοσοποιητικό  σύστημα συνήθως συνδέονται με το IL-12. Δεν ήταν παρούσες σε ποντικούς που αντιμετωπίστηκαν με το κρυμμένο IL-12 σε διάστημα αρκετών εβδομάδων-κάτι που έδειξε βελτιωμένη ασφάλεια.

Σε μοντέλα καρκίνου στο μαστό, το κρυμμένο IL-12 οδήγησε σε  90% ποσοστό ίαση ενώ η αγωγή με συχνά χρησιμοποιούμενη ανοσοθεραπεία (checkpoint inhibitor) οδήγησε σε 10% ποσοστό ίασης.

Σε μοντέλο καρκίνου στο παχύ έντερο, κρυμένο IL-12 είχε 100% ποσοστό ίασης.

Επόμενο βήμα είναι να δοκιμαστεί το τροποποιημένο IL-12 σε ασθενείς με καρκίνο. Αν και θα χρειαστεί χρόνος να φθάσει η εξέλιξη στους ασθενείς οι ερευνητές πιστεύουν ότι μια υποσχόμενη νεα αγωγή βρίσκεται στον ορίζοντα.

Πηγές:
Conversation.

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Πηγη: https://www.dikaiologitika.gr/

Πηγή: https://www.onmed.gr/