Κατηγορία: Επιστημονικά Νέα

Ένας συνδυασμός γενετικών δοκιμών και δεδομένων υγείας θα μπορούσε να εντοπίσει μεγάλο ποσοστό ενηλίκων με κληρονομικό κίνδυνο για διαταραχή της χοληστερόλης που αυξάνει τους κινδύνους για πρόωρη καρδιακή προσβολή και θάνατο, σύμφωνα με νέα μελέτη.

Περίπου 1 στους 250 Αμερικανούς μπορεί να έχει τουλάχιστον ένα γονίδιο για οικογενή υπερχοληστερολαιμία, η οποία μπορεί να προκαλέσει αυξημένα επίπεδα χοληστερόλης λιποπρωτεϊνών χαμηλής πυκνότητας (LDL) στο αίμα, που συχνά ονομάζεται “κακή χοληστερόλη”. «Προς το παρόν, τα περισσότερα άτομα δεν διαγιγνώσκονται με οικογενή υπερχοληστερολαιμία παρά μόνο στα 50 τους», δήλωσε ο επικεφαλής συγγραφέας Brandon Bellows, επίκουρος καθηγητής ιατρικών επιστημών στο Πανεπιστήμιο Columbia. «Εάν ένας νεαρός ενήλικας διαγνωστεί με οικογενή υπερχοληστερολαιμία, πιθανότατα θα ωφεληθεί από την θεραπεία για την πρόληψη της καρδιακής προσβολής και του εγκεφαλικού».

Μεταξύ των ανθρώπων που φέρουν ένα γονίδιο που συνδέεται με τη διαταραχή, εάν η πάθηση δεν αντιμετωπιστεί, η μέση ηλικία για ένα πρώτο έμφραγμα είναι τα 50 έτη για τους άνδρες και τα 60 για τις γυναίκες, όταν τα αντίστοιχα ποσοστά στον γενικό πληθυσμό είναι τα 66 έτη για τους άνδρες και τα 72 για τις γυναίκες. Όσοι έχουν δύο γονίδια (ένα από κάθε γονέα) για οικογενή υπερχοληστερολαιμία έχουν πολύ υψηλότερα επίπεδα κακής χοληστερόλης και καρδιακών παθήσεων που ξεκινούν κατά την παιδική ηλικία ή την εφηβεία τους, σύμφωνα με τους ερευνητές. Η μελέτη δημοσιεύθηκε στις 18 Μαΐου στο Journal of the American Heart Association.

Η Αμερικανική Καρδιολογική Εταιρεία (AHA) συνιστά σε κάθε άτομο ηλικίας 20 ετών και άνω να ελέγχει τη χοληστερόλη και άλλους παράγοντες κινδύνου για την καρδιά κάθε τέσσερα έως έξι χρόνια, εάν ο κίνδυνος παραμένει χαμηλός. Αλλά ο προσυμπτωματικός έλεγχος για την εξέταση οικογενούς υπερχοληστερολαιμίας δεν είναι τυπικός. Ο γενετικός έλεγχος είναι διαθέσιμος αλλά μπορεί να μην είναι οικονομικά προσιτός. Το AHA λέει ότι ο γενετικός έλεγχος για καρδιαγγειακές παθήσεις θα πρέπει συνήθως να περιορίζεται σε άτομα με επιβεβαιωμένη ή ύποπτη διάγνωση πάθησης και σε άτομα που φέρουν το γονίδιο που προκαλεί τη νόσο στην οικογένειά τους.

Αυτή η μελέτη εξέτασε τον αντίκτυπο του προσυμπτωματικού ελέγχου για οικογενή υπερχοληστερολαιμία χρησιμοποιώντας παράγοντες κινδύνου όπως τα επίπεδα χοληστερόλης και η πρώιμη καρδιακή νόσος σε ένα άτομο ή σε στενό μέλος της οικογένειας (γονέα, αδερφό ή παιδί), τόσο με όσο και χωρίς γενετικό έλεγχο. Χρησιμοποιώντας αρχεία υγείας και τα αποτελέσματα γενετικών εξετάσεων από περίπου 50.000 άτομα ηλικίας 40 έως 69 ετών στο Ηνωμένο Βασίλειο, οι ερευνητές υπολόγισαν το ποσοστό που είχε γονίδιο οικογενούς υπερχοληστερολαιμίας. Στη συνέχεια χρησιμοποίησαν τις σχέσεις που βρέθηκαν στα δεδομένα του Ηνωμένου Βασιλείου για να υπολογίσουν το ποσοστό των ατόμων με αυξημένο κίνδυνο στις ΗΠΑ: σχεδόν 40.000 ενήλικες στις ΗΠΑ 20 ετών και άνω, χωρίς αποτελέσματα γενετικών εξετάσεων.

Οι ερευνητές κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι μόνο ο προληπτικός έλεγχος θα εντόπιζε 3,7 περιπτώσεις οικογενούς υπερχοληστερολαιμίας για κάθε 1.000 ενήλικες στις ΗΠΑ. Ο γενετικός έλεγχος θα εντόπιζε 3,8 περιπτώσεις ανά 1.000. Όταν συνδυάζονταν τόσο τα κλινικά κριτήρια όσο και οι γενετικές δοκιμές, θα προσδιορίζονταν 6,6 περιπτώσεις ανά 1.000 ενήλικες, σύμφωνα με τη μελέτη. Μεταξύ των νεότερων Αμερικανών ηλικίας 20 έως 39 ετών, μόνο ο έλεγχος θα εντόπιζε 1,3 περιπτώσεις ανά 1.000 άτομα. Η προσθήκη γενετικών δοκιμών θα ανέβαζε το ποσοστό διαγνώσεων σε 4,2 ανά 1.000, είπαν οι ερευνητές. «Πρέπει να κάνουμε περισσότερα για να υποστηρίξουμε τα προγράμματα προσυμπτωματικού ελέγχου της οικογενούς υπερχοληστερολαιμίας», δήλωσε ο Bellows.

Πηγη: https://www.healthweb.gr/

Το ποσοστό των διαταραχών υψηλής αρτηριακής πίεσης στην εγκυμοσύνη διπλασιάστηκε μέσα σε 12 χρόνια στις ΗΠΑ, σύμφωνα με νέα μελέτη.

Το ποσοστό των διαταραχών υψηλής αρτηριακής πίεσης που σχετίζονται με την εγκυμοσύνη διπλασιάστηκε στις ΗΠΑ μεταξύ 2007 και 2019, σύμφωνα με νέα έρευνα που διαπιστώνει ότι 1 στις 5 γεννήσεις οδηγεί σε διαταραχή, πρόωρο τοκετό ή ένα λιποβαρές μωρό. Η μελέτη, που δημοσιεύτηκε την Τετάρτη (18/5) στο Journal of the American Heart Association, συμπληρώνει σημαντικές λεπτομέρειες για την υγεία της καρδιάς των γυναικών σε μια κρίσιμη περίοδο της ζωής τους, επειδή αυτές οι επιπλοκές της εγκυμοσύνης συνδέονται με μακροπρόθεσμο κίνδυνο καρδιακών παθήσεων, είπε η επικεφαλής της μελέτης και συγγραφέας της Dr. Priya Freaney.

«Η εγκυμοσύνη μπορεί να χρησιμεύσει ως κρυστάλλινη σφαίρα για να εξετάσουμε τι μπορεί να συμβεί στο μέλλον για την καρδιαγγειακή υγεία μιας γυναίκας», δήλωσε η Freaney, καρδιαγγειακή συνεργάτης στο Northwestern University Feinberg School of Medicine στο Σικάγο. Οι ερευνητές εξέτασαν ποσοστά τριών προβλημάτων, γνωστών συλλογικά ως ανεπιθύμητων εκβάσεων εγκυμοσύνης, που ευθύνονται για πολλές από τις επιπλοκές υγείας που αντιμετωπίζουν οι έγκυες γυναίκες και τα παιδιά τους: χαμηλό βάρος γέννησης, πρόωρους τοκετούς και υπερτασικές διαταραχές της εγκυμοσύνης. Αυτή η τρίτη κατηγορία περιλαμβάνει την προεκλαμψία και την υπέρταση κύησης, που είναι μορφές υψηλής αρτηριακής πίεσης κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης.

Οι ερευνητές χρησιμοποίησαν δεδομένα και από τις 51,6 εκατομμύρια γεννήσεις στο Εθνικό Κέντρο Στατιστικών Υγείας Natality Files από το 2007 έως το 2019. Μετά την προσαρμογή για την ηλικία των γυναικών, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι το ποσοστό των διαταραχών που σχετίζονται με την υψηλή αρτηριακή πίεση αυξήθηκε από 38,4 ανά 1.000 γεννήσεις το 2007 σε 77,8 το 2019. Ο ρυθμός αύξησης επιταχύνθηκε τα τελευταία χρόνια, σημειώνοντας αύξηση 9,1% ετησίως κατά μέσο όρο από το 2014 έως το 2019 σε σύγκριση με 4,1% ετησίως από το 2007 έως το 2014. Οι αυξήσεις ήταν παρόμοιες σε όλες τις ηλικιακές, φυλετικές και εθνοτικές ομάδες.

Η μελέτη χαρακτήρισε επίσης τα ποσοστά πρόωρων τοκετών και μωρών με χαμηλό βάρος γέννησης. Τα υψηλότερα ποσοστά το 2019, αν και ελαφρά, ανέτρεψαν μια πτωτική τάση που παρατηρήθηκε το 2014. Τόσο οι πρόσφατες αυξήσεις στο χαμηλό βάρος γέννησης όσο και στον πρόωρο τοκετό φαίνεται να οφείλονται στην αύξηση των προβλημάτων αρτηριακής πίεσης κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, είπε η Freaney, εξηγώντας πως μια γυναίκα με προεκλαμψία μπορεί να χρειαστεί να γεννήσει πριν την ώρα της και ένα μωρό που γεννιέται νωρίς είναι πιο πιθανό να είναι λιποβαρές.

Πηγη: https://www.healthweb.gr/

Πειράματα δίνουν ελπίδα ότι η πάθηση θα μπορούσε σύντομα να αντιμετωπίζεται χωρίς εγχείρηση.

Επαναστατική νέα αγωγή για τον καταρράκτη, έδειξε πολύ θετικά αποτελέσματα σε πειράματα στο εργαστήριο, δίνοντας ελπίδα ότι η πάθηση θα μπορούσε σύντομα να αντιμετωπίζεται με φάρμακα.

Εξελιγμένα οφθαλμικά τεστ σε ουσία -oxysterol -που είχε προταθεί ως φάρμακο κατά του καταρράκτη, πραγματοποιήθηκαν από την καθηγήτρια Barbara Pierscionek του Anglia Ruskin University.

Σε δοκιμές στο εργαστήριο, αγωγή με την ουσία, VP1-001, έδειξε βελτίωση στο δείκτη διάθλασης, στο 61% των φακών.

Αυτό σημαίνει ότι η πρωτεϊνική οργάνωση των φακών αποκαθίσταται, οδηγώντας στο να μπορούν  να εστιάζουν καλύτερα.

Μείωση της  αδιαφάνειας του φακού σημειώθηκε στο 46% των περιστατικών.

Η Pierscionek, δήλωσε ότι η έρευνα έδειξε τη θετική επίδραση ουσίας που είχε προταθεί ως φάρμακο κατά του καταρράκτη αλλά δεν είχε δοκιμαστεί στην οπτική λειτουργία του φακού. Είναι η πρώτη έρευνα του είδους της.

Φάνηκε ότι υπάρχει σημαντική διαφορά και βελτίωση στην οπτική λειτουργία μεταξύ των ματιών με τον ίδιο τύπο καταρράκτη που αντιμετωπίστηκαν με την ουσία, έναντι όσων δεν αντιμετωπίστηκαν.

Βελτιώσεις παρατηρήθηκαν σε ορισμένους τύπους καταρράκτη και όχι σε όλους.

Τα αποτελέσματα δημοσιεύτηκαν στο Investigative Ophthalmology and Visual Science.

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Μετά από ένα καρδιακό επεισόδιο το ανθρώπινο σώμα δεν μπορεί να αντικαταστήσει τον κατεστραμμένο ιστό εξαιτίας της ανικανότητας της καρδιάς να «γεννά» νέο καρδιακό μυ.

Ωστόσο, σύμφωνα με μια νέα μελέτη που διεξήχθη από διεθνή ομάδα ειδικών και δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση «Nature Cell Biology», η θεραπεία με προγονικά καρδιακά κύτταρα μπορεί να οδηγήσει στον σχηματισμό λειτουργικών καρδιακών κυττάρων στις περιοχές που έχουν υποστεί βλάβη από έμφραγμα. Στόχος των ερευνητών είναι να ξεκινήσουν κλινικές δοκιμές της νέας θεραπευτικής αυτής προσέγγισης μέσα στα επόμενα δύο έτη.

Οι παρενέργειες της βλαστοκυτταρικής προσέγγισης

Πολλές καρδιακές παθήσεις καταλήγουν στον θάνατο των κυττάρων του καρδιακού μυός και των αιμοφόρων αγγείων. Οι περιοχές που καταστρέφονται αντικαθίστανται από ουλώδη ιστό, ο οποίος προκαλεί περαιτέρω επιδείνωση της καρδιακής λειτουργίας. Ορισμένα ζώα, και κυρίως τα αμφίβια και τα ψάρια, μπορούν να επιδιορθώνουν αυτές τις βλάβες – πρόκειται για μια ικανότητα που είναι σχεδόν απούσα στους ενήλικους ανθρώπους. Μια πειραματική προσέγγιση για την αποκατάσταση του χαμένου καρδιακού ιστού είναι η βλαστοκυτταρική θεραπεία. Προηγούμενες μελέτες έχουν επιτύχει τη δημιουργία κυττάρων του μυοκαρδίου τα οποία έχουν προέλθει από βλαστικά κύτταρα. Ωστόσο στις μελέτες αυτές εμφανίζονταν συχνά παρενέργειες όπως ανώμαλος καρδιακός ρυθμός ακόμη και θανατηφόρες ταχυκαρδίες.

Τα κύτταρα HVPs

Τώρα η διεθνής ερευνητική ομάδα στην οποία συμμετέχουν το Τεχνικό Πανεπιστήμιο του Μονάχου (TUM), το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο του TUM Klinikum rechts der Isar, το σουηδικό Ινστιτούτο Καρολίνσκα, η σουηδική start-up εταιρεία βιοτεχνολογίας Procella Therapeutics και η φαρμακευτική εταιρεία AstraZeneca, χρησιμοποίησε έναν άλλο τύπο κυττάρων προκειμένου να επιδιορθώσει τον κατεστραμμένο καρδιακό ιστό μετά από ένα επεισόδιο: επρόκειτο συγκεκριμένα για ανθρώπινα προγονικά κύτταρα των κόλπων της καρδιάς (HVPs). Τα κύτταρα αυτά παίζουν καθοριστικό ρόλο στον σχηματισμό της καρδιάς κατά την ανάπτυξη του εμβρύου και σταδικά διαφοροποιούνται σε πολλούς τύπους καρδιακών κυττάρων, συμπεριλαμβανομένων των κυττάρων του μυοκαρδίου.

Οι ερευνητές κατάφεραν να παραγάγουν μεγάλους αριθμούς HVPs από ανθρώπινα εμβρυϊκά πολυδύναμα βλαστοκύτταρα. «Δύο δεκαετίες έρευνας χρειάστηκαν ώστε να ανακαλύψουμε το ιδανικό κύτταρο για να ‘ξαναχτίσουμε’ την καρδιά» ανέφερε ο Κένεθ Τσίεν, καθηγητής Καρδιαγγειακής Ερευνας στο Ινστιτούτο Καρολίνσκα.

Πολύπλοκοι μοριακοί μηχανισμοί

Με αυτά τα κύτταρα οι επιστήμονες μελέτησαν τις πολύπλοκες μοριακές διεργασίες που εμπλέκονται στην επιδιόρθωση των κατεστραμμένων περιοχών του καρδιακού μυός. «Καταφέραμε να δείξουμε σε εργαστηριακά πειράματα πώς τα HVPs μπορούν να εντοπίσουν τις κατεστραμμένες περιοχές της καρδιάς, να μεταναστεύσουν στα σημεία της βλάβης και να μετατραπούν σε λειτουργικά καρδιακά κύτταρα. Τα κύτταρα αυτά φάνηκε επίσης ότι προλαμβάνουν τον σχηματισμό ουλώδους ιστού ‘συνομιλώντας’ με τους ινοβλάστες, όπως ονομάζονται τα κύτταρα που σχηματίζουν το δομικό πλαίσιο του συνδετικού ιστού της καρδιάς» περιέγραψε ο καθηγητής Καρδιολογίας του ΤUM Καρλ-Λούντβιχ Λόγκβιτς.

Επιτυχής θεραπεία της καρδιάς χοίρων

Το επόμενο βήμα για την ερευνητική ομάδα ήταν να μελετήσει την αποτελεσματικότητα των HVPs στην καρδιά χοίρων η οποία είχε υποστεί βλάβη. Από άποψη φυσιολογίας η καρδιά των χοίρων μοιάζει πολύ με εκείνη των ανθρώπων και έτσι οι χοίροι χρησιμοποιούνται πολύ συχνά σε καρδιολογικά πειράματα. Με βάση τα ευρήματα, η βλάβη στην καρδιά των ζώων επιδιορθώθηκε χωρίς να παρατηρηθούν σοβαρές παρενέργειες. «Με τη θεραπεία σχηματίστηκε νέος καρδιακός ιστός ενώ βελτιώθηκε η καρδιακή λειτουργία και μειώθηκε ο ουλώδης ιστός» ανέφερε η δρ Ρεγκίνα Φρίτσε-Ντάνιελσον, επικεφαλής Ερευνας και Πρώιμης Ανάπτυξης της AstraZeneca.

Στόχος οι κλινικές δοκιμές μέσα στα επόμενα δύο έτη

Οι ερευνητές σχεδιάζουν να μεταφράσουν μελλοντικά την έρευνά τους σε μια θεραπεία για τους καρδιοπαθείς. Ενα σημαντικό ενδιάμεσο βήμα είναι το να δημιουργήσουν υποανοσογονικές σειρές HVPs. Σήμερα είναι απαραίτητο να κατασταλεί το ανοσοποιητικό σύστημα του λήπτη των κυττάρων προκειμένου να μην απορρίψει την κυτταρική θεραπεία. Τα υποανοσογνικά κύτταρα όμως θα καταργήσουν αυτήν την ανάγκη, καθώς δεν θα θεωρούνται ξένα σώματα από τον οργανισμό του λήπτη και δεν θα απορρίπτονται. Στόχος της ερευνητικής ομάδας είναι να ξεκινήσουν κλινικές δοκιμές των HVPs μέσα στα επόμενα δύο έτη.

Σημαντικό όφελος για τους ηλικιωμένους με συννοσηρότητες

«Η θεραπευτική χρήση των HVPs μπορεί να αποτελέσει ορόσημο στη θεραπεία πολλών ασθενών με σοβαρή καρδιακή ανεπάρκεια» σημείωσε ο καθηγητής Λόγκβιτς και κατέληξε: «Ειδικά οι μεγαλύτεροι σε ηλικία ασθενείς με συννοσηρότητες, για τους οποίους η χειρουργική επέμβαση στην καρδιά θα αποτελούσε έναν επιπλέον κίνδυνο, μπορούν να ωφεληθούν σημαντικά από τη θεραπεία με HVPs».

Πηγη: https://healthpharma.gr/

Ο κίνδυνος εμφάνισης επιθετικού καρκίνου του μαστού στους άνδρες πιθανότατα σχετίζεται με την υπογονιμότητα στους άνδρες, σύμφωνα με μία νέα βρετανική επιστημονική μελέτη, η πιο ολοκληρωμένη του είδους της μέχρι σήμερα.

Υπογονιμότητα στους άνδρες

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον δρα Μάικλ Τζόουνς του Ινστιτούτου Ερευνών για τον Καρκίνο στο Λονδίνο, οι οποίοι έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Breast Cancer Research», μελέτησαν σχεδόν 2.000 άνδρες διαγνωσμένους με καρκίνο του μαστού, από τους οποίους οι 112 (5,6%) είχαν υπογονιμότητα και οι 383 (19,2%) δεν είχαν παιδί, καθώς επίσης -για λόγους σύγκρισης- μία ομάδα ελέγχου από 1.600 άτομα, εκ των οποίων 80 (5%) είχαν υπογονιμότητα.

Σύμφωνα με το ΑΠΕ-ΜΠΕ διαπιστώθηκε ότι υπήρχε σημαντική συσχέτιση ανάμεσα στον κίνδυνο μεταστατικού καρκίνου του μαστού και στην πιθανότητα διάγνωσης με ανδρική υπογονιμότητα (2,6% έναντι 1,4% στους άνδρες με υπογονιμότητα αλλά χωρίς τέτοιο καρκίνο). Επίσης, αναλογικά, πολύ περισσότεροι άνδρες με καρκίνο του μαστού δεν είχαν παιδί (383) από ό,τι στην ομάδα ελέγχου χωρίς καρκίνο (174).

Ο καρκίνος του μαστού στους άνδρες είναι πολύ λιγότερο συχνός από ό,τι στις γυναίκες και η σχέση του με την ανδρική υπογονιμότητα είχε μελετηθεί έως τώρα μόνο σε πολύ μικρές μελέτες. Η νέα μελέτη δεν βρήκε σημαντική σχέση ανάμεσα στον κίνδυνο τοπικού (μη μεταστατικού) καρκίνου του μαστού και στην ανδρική υπογονιμότητα, συνεπώς ο αυξημένος κίνδυνος αφορά, βασικά, τον επιθετικό καρκίνο.

Ο Τζόουνς δήλωσε ότι «οι αιτίες του καρκίνου του μαστού στους άνδρες είναι σε μεγάλο βαθμό άγνωστες, εν μέρει επειδή πρόκειται για έναν σπάνιο καρκίνο και εν μέρει επειδή οι προηγούμενες μελέτες ήταν μικρές. Τα ευρήματα της μελέτης μας δείχνουν ότι υπάρχει σχέση μεταξύ υπογονιμότητας και καρκίνου του μαστού στους άνδρες, κάτι που -πάντως- πρέπει να επιβεβαιωθεί με περαιτέρω έρευνες, ενώ χρειάζεται επίσης μελλοντική μελέτη σχετικά με τους πιθανούς υποκείμενους αιτιολογικούς παράγοντες, όπως οι ορμονικές ανισορροπίες».

Πηγη: https://healthstories.gr/y

Οι ερευνητές σημειώνουν ότι ο ερπητοϊός HSV2 είναι ένας από τους δύο ερπητοϊούς που μπορεί να αυξήσουν τις πιθανότητες ανάπτυξης διαβήτη. Ο άλλος είναι ο κυτταρομεγαλοϊός (CMV), ένας κοινός ιός που μολύνει τους ανθρώπους όλων των ηλικιών. Σε αντίθεση με τον ερπητοϊό που μεταδίδεται μέσω της σεξουαλικής επαφής ο κυτταρομεγαλοϊός «χτυπάει» ένα στα τρία παιδιά μέχρι την ηλικία των 5 ετών.

Σε μια νέα μελέτη, οι ερευνητές αναζήτησαν την επίδραση που μπορεί να έχει ένας από τους οκτώ ερπητοϊούς στην εμφάνιση του διαβήτη. Τα άλλα στελέχη επρόκειτο για τον έρπη (HSV1), ο ιός του έρπητα ζωστήρα, ο ιός του Έπσταϊν-Μπαρ και ο ανθρώπινος ερπητοϊός τύπου 6, 7 και 8.

Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι όταν κάποιος νοσεί από ερπητοϊό ή από κυτταρομεγαλοϊό φαίνεται ότι υπάρχει συσχέτιση με μεγαλύτερα επίπεδα προδιαβήτη ανάμεσα σε ανθρώπους με φυσιολογική ανοχή στην γλυκόζη στην αρχή της μελέτης. Τα άτομα με ερπητοϊό είχαν πάντως 59% πιθανότητα ανάπτυξης προδιαβήτη σε σχέση που δεν όσους δεν είχαν το αφροδίσιο. Την ίδια ώρα τα άτομα που είχαν κυτταρομεγαλοϊό είχαν κατά 33% περισσότερες πιθανότητες να γίνουν προδιαβητικοί.

Οι ερευνητές ανακάλυψαν επίσης ότι τόσο ο ερπητοϊός όσο ο κυτταρομεγαλοϊός προκαλούν χρόνιες λοιμώξεις οι οποίες μπορεί να δημιουργήσουν προβλήματα στο ανοσοποιητικό σύστημα. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε αλλαγές στο ενδοκρινολογικό σύστημα με αποτέλεσμα να αυξήσει την επικινδυνότητα ανάπτυξης διαβήτη.

Ο διαβήτης τύπου 2 είναι μια από τις πιο διαδεδομένες μεταβολικές ασθένειες στον κόσμο. Σχεδόν ένας στους 10 ανθρώπους είχε διαβήτη τύπου 2 από το 2019. Παρόλο που οι συμπεριφορικοί, οι περιβαλλοντολογικοί και οι γενετικοί παράγοντες είναι οι κύριες αιτίες για την εμφάνισή του, οι επιστήμονες έχουν αρχίσει να αναζητούν τον ρόλο που παίζουν οι ιοί σε αυτή την πάθηση. Παρόλα αυτά, προηγούμενες μέλετες είχαν εξετάσει τους ιούς ως αιτίες ανάπτυξης διαβήτη τύπου 1, μια πάθηση που καθιστά το πάγκρεας ανίκανο να παράγει αρκετή ινσουλίνη.

Οι ερευνητές σημείωσαν ότι όταν έχει κανείς προδιαβήτη αυξάνει το ρίσκο εμφάνισης διαβήτη τύπου 2. Οι μελέτες υπολογίζουν ότι ο μισός πληθυσμός στις ΗΠΑ είναι προδιαβητικός πριν καλά φτάσει τη μέση ηλικία.

Η ομάδα μελέτησε την υγεία 1.967 ατόμων από το KORA (Cooperative Health Research in the Augsburg Region), μια πλατφόρμα με ιατρικά δεδομένα. Κάθε άτομο υποβλήθηκε σε έναν λεπτομερή έλεγχο μεταξύ του 2006 και 2008 πριν οι ερευνητές κάνουν έναν νέο αντίστοιχο έλεγχο ανάμεσα στο 2013 και το 2014. Ο έλεγχος περιελάμβανε μία εξέταση για τον ανθρώπινο ερπητοϊό, τεστ ανοχής στην γλυκόζη και μέτρησης της γλυκοζυλιωμένης αιμοσφαιρίνης (HbA1c), που δείχνει το επίπεδο σακχάρου στο αίμα ενός ατόμου.

Οι περιπτώσεις προδιαβήτη αυξήθηκαν από το 27,5% στο 36,2% κατά την διάρκεια της περιόδου αυτής. Την ίδια ώρα οι περιπτώσεις του διαβήτη τύπου 2 αυξήθηκαν από το 8,5% στο 14,6%,
Παρόλο που μόνο το 11% του πληθυσμού μπορεί να έχει ερπητοϊό HSV2, σχεδόν οι μισοί (46%) μπορεί να «κουβαλάνε» ερπητοϊό. Οι άλλοι ερπητοϊοί οι οποίοι δεν έχουν κάποια σύνδεση με το ρίσκο εμφάνισης διαβήτη είναι πιο συχνοί. Στην πραγματικότητα σύμφωνα με τις εξετάσεις που έγιναν στο πλαίσιο της έρευνας, το 98% των συμμετεχόντων στην μελέτη είχαν τον ιό του Επστάιν Μπαρ, το 88% είχαν τον ερπητοϊό HSV1, το 55% είχε τον ιό του έπτητα ζωστήρα.

Η μελέτη δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Διαβητολογία

Πηγη: https://www.news4health.gr/

Πηγη: https://www.iatropedia.gr/

Πηγη: https://www.iatropedia.gr/

Πηγη: https://www.dikaiologitika.gr/

Πηγη”: https://www.dikaiologitika.gr/