Κατηγορία: Επιστημονικά Νέα

Το ίδιο γονίδιο προκαλεί αρθρίτιδα
Η οικογένεια πρωτεϊνών IL-6 έχει κακή φήμη: μπορεί να προάγει τη φλεγμονή,
την αρθρίτιδα, τις αυτοάνοσες ασθένειες, ακόμη και τον καρκίνο. Ωστόσο, μια νέα
μελέτη του USC της Νότιας Καλιφόρνιας που δημοσιεύθηκε στο Communications
Biology, αποκαλύπτει τη σημασία της IL-6 και των σχετικών γονιδίων για τη
διατήρηση και την αναγέννηση του χόνδρου, τόσο στις αρθρώσεις όσο και στις
πλάκες ανάπτυξης που επιτρέπουν τη σκελετική ανάπτυξη στα παιδιά.
Η μελέτη παρουσιάζει τη σύνδεση μεταξύ φλεγμονής και αναγέννησης και
μπορεί να εξηγήσει γιατί τα βλαστικά και τα προγονικά κύτταρα εξαντλούνται
στη χρόνια φλεγμονή, ρίχνοντας μια προσεκτική ματιά σε ένα γονίδιο-κλειδί
που ενεργοποιείται από την IL-6: το STAT3. Τόσο σε ανθρώπινα κύτταρα που
αναπτύχθηκαν στο εργαστήριο, όσο και σε ποντίκια, οι επιστήμονες απέδειξαν
ότι το STAT3 είναι κρίσιμο για τον πολλαπλασιασμό, την επιβίωση, την ωρίμαση
και την αναγέννηση των κυττάρων που σχηματίζουν χόνδρο στις αρθρώσεις
και τις αυξητικές πλάκες. Όταν το γονίδιο έπαψε να λειτουργεί, τα κύτταρα που
σχημάτιζαν χόνδρο γίνονταν όλο και πιο δυσλειτουργικά με την πάροδο του
χρόνου, με αποτέλεσμα μικρότερο σωματικό μέγεθος, πρόωρα συγχωνευμένες
πλάκες ανάπτυξης, υπανάπτυκτους σκελετούς και ήπια εκφυλισμένο χόνδρο
στις αρθρώσεις.Τα ποντίκια αντιμετώπισαν τα ίδια προβλήματα όταν τους
έλειπε μια πρωτεΐνη που ονομάζεται γλυκοπρωτεΐνη 130 (gp130), την οποία
χρησιμοποιούν όλες οι πρωτεΐνες IL-6 για να ενεργοποιήσουν τη Stat3. Σε ποντίκια
που στερούνταν την gp130, οι επιστήμονες μπορούσαν να αποκαταστήσουν τις
φυσιολογικές πλάκες ανάπτυξης ενεργοποιώντας υπερβολικά τη Stat3 – αν και
αυτό προκάλεσε επίσης υπερανάπτυξη του χόνδρου, που οδήγησε σε άλλες
σκελετικές ανωμαλίες. (Πηγή: Hellenic Medical Review)

 

 

Πηγη:HealthDaily

Οι ερευνητές επικεντρώνονται σε συγκεκριμένα γονίδια
Το ηπατοκυτταρικό καρκίνωμα (HCC) είναι ο πιο κοινός τύπος πρωτοπαθούς
καρκίνου του ήπατος. Το HCC εμφανίζεται συχνότερα σε άτομα με
χρόνιες παθήσεις του ήπατος, όπως η ηπατίτιδα Β. Ενώ η χειρουργική
επέμβαση, η μεταμόσχευση ήπατος ή η ακτινολογική παρέμβαση ενδέχεται να
είναι μια βιώσιμη επιλογή για τη νόσο σε πρώιμο στάδιο, η πρόγνωση για το HCC
σε προχωρημένο στάδιο παραμένει δυσοίωνη, με τους περισσότερους
ασθενείς να πεθαίνουν τελικά εντός 20 μηνών από τη διάγνωση.Μια ομάδα
ερευνητών στο Cancer Science Institute of Singapore (CSI Singapore) ξεκίνησε
μια νέα μελέτη, εντοπίζοντας νέα μονοπάτια που ευθύνονται για το HCC.
Επικεντρώθηκαν σε ένα γνωστό γονίδιο που προκαλεί καρκίνο, γνωστό και ως
«ογκογονίδιο». Το ογκογονίδιο SALL4 είναι γνωστό ότι προκαλεί HCC και
περιέχει οκτώ ψευδογονίδια. Δεδομένου ότι πολλά ψευδογονίδια αντιγράφονται
ή «μεταγράφονται» ενεργά σε νέα κύτταρα, υπέθεσαν ότι τα ψευδογονίδια
θα μπορούσαν να εμπλέκονται στη μεθυλίωση του DNA – μια διαδικασία
κατά την οποία μια χημική μεθυλική ομάδα (CH3) προστίθεται στην ίδια
την αλυσίδα του DNA. Αυτό μπορεί να επηρεάσει τον τρόπο έκφρασης των
γονιδίων – μερικές φορές η μεθυλίωση του DNA μπορεί να καταστείλει την
έκφραση γονιδίων, ακριβώς κάτι που είχε διαπιστώσει η ομάδα του CSI
Σιγκαπούρης.Καθώς αυξανόταν η μεθυλίωση του SALL4 η έκφρασή του
μειωνόταν, γεγονός που υποδηλώνει τη θεραπευτική δυνατότητα χρήσης της
μεθυλίωσης του DNA ως ρυθμιστικού μηχανισμού για την καταστολή της
έκφρασης του SALL4 στο HCC. Με αυτή την ενδιαφέρουσα ανακάλυψη,
έκαναν ένα βήμα παραπέρα για να διερευνήσουμε τη συσχέτιση μεταξύ
της μεθυλίωσης μιας συγκεκριμένης περιοχής στο SALL4 και της έκφρασης
του SALL4.
(Πηγή: Hellenic Medical Review

 

Πηγη:HealthDaily

Η μελέτη συνέκρινε σε βάθος ενός έτους την ψυχική υγεία των τριών ομάδων και βρήκε ότι όσοι είχαν περάσει Covid-19, είχαν γενικά 60% μεγαλύτερο κίνδυνο να διαγνωστούν αργότερα με κάποιο πρόβλημα

 

 

Πηγη: https://ygeiamou.gr/

Μια Αμερικανίδα που έπασχε από λευχαιμία έγινε η πρώτη γυναίκα – και ο τρίτος άνθρωπος παγκοσμίως – που θεραπεύτηκε από τον HIV

Μια γυναίκα φέρεται να θεραπεύτηκε από τον HIV αφού υποβλήθηκε σε μεταμόσχευση μυελού των οστών από δότη που είχε φυσική ανοσία στον ιό που προκαλεί το AIDS.

Η περίπτωση της 64χρονης γυναίκας παρουσιάστηκε στο Συνέδριο Ρετροϊών και Ευκαιριακών Λοιμώξεων στο Ντένβερ, καθώς αποτελεί την πρώτη περίπτωση γυναίκας παγκοσμίως.

Είναι επίσης η πρώτη φορά που χρησιμοποιήθηκε ομφάλιο αίμα – μια νέα προσέγγιση που θα μπορούσε να καταστήσει τη θεραπεία διαθέσιμη σε περισσότερους ανθρώπους.

Χωρίς τον ιό του AIDS έδω και 14 μήνες

Αφότου έλαβε το αίμα του ομφάλιου λώρου για να θεραπευτεί η οξεία μυελοειδής λευχαιμία από την οποία έπασχε (νεοπλασματική νόσος που χαρακτηρίζεται από την αντικατάσταση του φυσιολογικού μυελού των οστών) η γυναίκα βρίσκεται σε ύφεση και χωρίς τον ιό εδώ και 14 μήνες. Δεν χρειάζεται πλέον να λαμβάνει θεραπεία για τον HIV.

Οι δύο προηγούμενες περιπτώσεις ήταν δύο άνδρες, στους οποίους μεταμοσχεύθηκαν βλαστοκύτταρα ενήλικων ιστών, τα οποία χρησιμοποιούνται συχνότερα στις μεταμοσχεύσεις μυελού των οστών.

«Αυτή είναι η τρίτη αναφορά θεραπείας σε αυτό το πλαίσιο και η πρώτη που αφορά μια γυναίκα η οποία ζει με τον HIV», ανέφερε η Σάρον Λιούιν, η πρόεδρος της Διεθνούς Εταιρείας AIDS.

Η γονιδιακή θεραπεία ως βιώσιμη στρατηγική

Η περίπτωση αυτή εντάσσεται σε μια ευρύτερη μελέτη, με επικεφαλής τις Δρ Ιβόν Μπράσιον του UCLA και Ντέμπορα Περσόντ του Πανεπιστημίου Τζονς Χόπκινς.

Στόχος είναι να παρακολουθήσουν 25 ασθενείς με HIV οι οποίοι υποβλήθηκαν σε μεταμόσχευση με ομφάλια βλαστοκύτταρα για τη θεραπεία του καρκίνου και άλλων σοβαρών παθήσεων. Οι ασθενείς που μετέχουν στη δοκιμή υποβάλλονται αρχικά σε χημειοθεραπεία για να εξοντωθούν τα καρκινικά κύτταρα.

Στη συνέχεια οι γιατροί τους μεταμοσχεύουν βλαστοκύτταρα από άτομα που έχουν μια συγκεκριμένη μετάλλαξη, η οποία δεν επιτρέπει στον HIV να προσβάλει τα κύτταρά τους.

Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι με αυτόν τον τρόπο το ανοσοποιητικό σύστημα των ασθενών καθίσταται ανθεκτικό στον HIV.

Η Λιούιν σημείωσε ότι η μεταμόσχευση μυελού δεν είναι μια βιώσιμη στρατηγική για να θεραπευτούν όλοι οι ασθενείς με HIV.

Όμως «επιβεβαιώνεται ότι είναι πιθανή μια θεραπεία για τον HIV και ενισχύεται η χρήση της γονιδιακής θεραπείας ως βιώσιμης στρατηγικής για τη θεραπεία», πρόσθεσε.

 

 

Πηγή: https://www.dikaiologitika.gr/

Η νανοτεχνολογία αναδύεται με την ευκαιρία της κυκλοφορίας του νέου πρωτεϊνικού εμβολίου που χορηγειται έναντι του SARS-CoV-2. Τα λιπιδικά νανοσωματίδια (Lipid Nano Particles, LNPs)  έχουν χρησιμοποιηθεί ως δομικά συστατικά (καινοτόμα έκδοχα) του εν λόγω εμβολίου.

Τα λιπιδικά νανοσωματίδια τα ονομαζόμενα Lipid Nano Particles (LNPs), αναπτύχθηκαν και μελετήθηκαν για πολλές δεκαετίες και σε αυτά  εγκλωβίζεται το ευαίσθητο mRNA, σύμφωνα με τον καθηγητή του ΕΚΠΑ και Διευθυντή του Εργαστηρίου Φαρμακευτικής Τεχνολογίας Κωνσταντίνο Δεμέτζο.  Πρόκειται για αόρατα  νανο-οχήματα που χρησιμοποιούνται για τον εγκλωβισμό, την μεταφορά και παράδοση του mRNA στα κύτταρα και στην συνέχεια στα ριβοσώματα (οργανίδια των κυττάρων) στα οποία θα πραγματοποιηθεί η μετάφραση του mRNA και η παραγωγή της  πρωτεΐνης «ακίδας» η οποία θα ενεργοποιήσει την παραγωγή των αντισωμάτων  εναντίον του ιού.

Η τεχνολογία των LNPs τα οποία ομοιάζουν με τα λιποσώματα (liposomes), εμφανίζεται στη βιβλιογραφία από το 1974, και αναφέρεται η ανοσοενισχυτική τους δράση (Βιβλ. Allison, A.C and Gregoriadis, G, Nature, 252, 1974).  Επίσης ,από το 1990 αναφέρονται λιποσωμιακά προϊόντα, ενώ η βιβλιογραφία αναφέρεται σε προσπάθειες που εξελίσσονταν σχετικά με  τον εγκλωβισμό νουκλεϊνικών οξέων σε λιποσωμιακά ή λιπιδικά νανοσωματίδια, με στόχο την δημιουργία εμβολίων αλλά και νέων θεραπειών. Η σημαντική αλλά και συσσωρευμένη επιστημονική γνώση στην θεραπευτική νανοτεχνολογία σε συνδυασμό με τις εξελίξεις στην μοριακή γενετική,  οδήγησε στην ανάπτυξη του εμβολίου εναντίον του ιού SARS-CoV-2, σε σύντομο χρονικό διάστημα.

Άξια λόγου είναι και η τεχνολογία των virosomes (νανοσωμιακοί φορείς) που χρησιμοποιούνται για την παραγωγή εμβολίων και κυκλοφορούν από την δεκαετία του 1990 εναντίον της γρίπης (στελέχη Α και Β) και της ηπατίτιδας Α. Τα virosomes είναι μη αντιγραφόμενοι τεχνητοί ιοί που χρησιμοποιούνται για να μεταφέρουν ιικά αντιγόνα.

Τα Νανοσωματιδια της κατηγορίας των Virus-Like Particles (VLPs) με μέγεθος σωματιδίων 20-100 nm, έχουν τις πρωτεΐνες και τα δομικά υλικά του καψιδίου του ιού, αλλά χωρίς να έχουν γενετικό υλικό, οπότε δεν πολλαπλασιάζονται και συνεπώς δε έχουν μολυσματικότητα για τον άνθρωπο.

Το εμβόλιο NVX-CoV2373  έναντι του SARS-CoV-2

Αναφέρεται  ως recombinant nanoparticle technology, δηλ. ανασυνδυασμένη νανοτεχνολογία. Το νανοεμβόλιο NVX-CoV2373 έχει αναπτυχθεί από την εταιρεία Novavax. Η μορφοποίηση του περιλαμβάνει την πρωτεΐνη «ακίδα» του ιού  και το ανοσοενισχυτικο Matrix-M^TM.  Το ανοσοενισχυτικό Matrix-M^TM είναι κατοχυρωμένο με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας στην εταιρεία Novavax  και έχει ως δομικό συστατικό το φυσικό προϊόν σαπωνίνη (fraction extract) από το φυτό  Quillaja saponaria Molina (Βιβλ. . Li X., et al.,  2018; Chung Y.H.,et al.,  2020 ; Tian J.H., et al.,  2021).

Το NVX-CoV2373 περιέχει ένα ανασυνδιασμένο νανοσωματίδιο (rSARS-CoV-2, ∼27.2 nm) και ένα νανο-ενισχυτικό. Η νανοπλατφόρμα δημιουργείται με αυτό-οργάνωση των συστατικών δηλ. της πρωτεΐνης «ακίδας» του ιού και έτσι δημιουργούνται νανο μικκυλιακές δομές (Εικόνα 3) οι οποίες «καθαρίζονται» μέσα σε κύτταρα baculovirus Spodoptera fruigiperda (Sf9) (Βιβλ. Tian et al., 2020).

Η χρήση των ανoσοενισχυτικών τα οποία μπορεί να είναι συνθετικά, ή  μπορούν να παραχθούν με την χρήση της γενετικής μηχανικής, ή είναι εκχυλίσματα ή φυσικά προϊόντα, είναι εξαιρετικά σημαντικός παράγοντας.

Εργαστήριο Φαρμακευτικής Νανοτεχνολογίας του ΕΚΠΑ

Το εργαστήριο της Φαρμακευτικής Νανοτεχνολογίας, δημιουργήθηκε το 2002. Το εργαστήριο παράγει πρωτογενή γνώση και αποτελέσματα τα οποία δημοσιεύονται σε διεθνή περιοδικά. Η ερευνητική δραστηριότητα του εργαστηρίου αφορά όχι μόνο στον σχεδιασμό και στην ανάπτυξη νανοφορέων  της κατηγορίας κυρίως των λιπιδικών νανοσωματιδίων για εγκλωβισμό φαρμακομορίων, αλλά και στον τρόπο αυτό-οργάνωσης τους σε δομές, με μορφολογίες οι οποίες συσχετίζονται με την λειτουργικότητα τους π.χ., σταθερότητα, ρυθμός αποδέσμευσης φαρμακομορίων, βιοφυσική και σε μεγάλο βαθμό εφαρμογή της θερμοδυναμικής. Επίσης εκτός από την πρωτογενή ερευνητική δραστηριότητα, το εργαστήριο συμμετέχει σε εφαρμοσμένη έρευνα σε συνεργασία με την Ελληνική Φαρμακευτική βιομηχανία, βοηθώντας στην ανάπτυξη θεραπευτικών προϊόντων.

 

Πηγη: https://virus.com.gr/

Αυστραλοί επιστήμονες ανακοίνωσαν ότι ανέπτυξαν το εμβόλιο του κοροναϊού με τη μορφή ρινικού σπρέι, το οποίο περιγράφουν ως «αλλαγή κατάστασης» στη μάχη κατά του κοροναϊού.

Αυστραλοί επιστήμονες εργάζονται σε ένα εμβόλιο κοροναϊού που μπορεί να χορηγηθεί με τη μορφή ρινικού σπρέι. Εάν συμβεί, πιστεύεται ότι θα έχει τεράστιο αντίκτυπο στον κόσμο στον αγώνα κατά του κοροναϊού. Η τεχνολογία θα μειώσει την επιβάρυνση των νοσοκομείων, θα δημιουργήσει λιγότερα ιατρικά απόβλητα και το πιο σημαντικό, θα αυξήσει την πρόσβαση στα εμβόλια στις αναπτυσσόμενες χώρες. Το σπρέι, που ονομάζεται NanoCelle, αναπτύσσεται από τη Medlab στην πολιτεία της ΝΝΟ. Η Daniela Traini και η Pall Thordarson, που είναι γνωστές για την έρευνά τους στο αναπνευστικό σύστημα, κάνουν την έρευνα, την οποία η πολιτειακή κυβέρνηση υποστηρίζει επίσης με 100.000 δολάρια.

Και οι δύο είναι μέλη του Δικτύου Παραγωγής και Έρευνας Εμβολίων RNA NSW. Ο καθηγητής Traini, ο οποίος είπε ότι η έρευνά τους θα επικεντρωθεί στο εάν το ρινικό σπρέι παρέχει προστασία έναντι του ιού όπως ένα εμβόλιο, είπε: «Τα υπάρχοντα εμβόλια mRNA όπως το Pfizer και το Moderna χορηγούνται με ένεση στη φλέβα και χρειάζονται ειδικά συστήματα ψύξης.

«Εάν πετύχει, η εφεύρεσή μας θα μπορούσε να αλλάξει τους κανόνες του παιχνιδιού όχι μόνο για απομακρυσμένες κοινότητες στην Αυστραλία αλλά και για χώρες του τρίτου κόσμου». Ορισμένα εμβόλια, συμπεριλαμβανομένων των εμβολίων κατά της γρίπης, μπορούν ήδη να χορηγηθούν με ρινικό σπρέι. Δηλώνοντας ότι το εμβόλιο σε μορφή σπρέι δεν απαιτεί συνταγή, ο Prof. Ο Traini δήλωσε ότι η χορήγηση του φαρμάκου από το στόμα δεν θα λειτουργούσε καθώς τα σταγονίδια θα διασπώνταν από το πεπτικό σύστημα του σώματος.

Πηγή: medlabnews.gr

Aναπτύσσουν ένα «επαναστατικό» τεστ που θα μπορεί να ανιχνεύσει ή να προβλέπει τον κίνδυνο μιας γυναίκας να εμφανίσει τέσσερις καρκίνους (ωοθηκών, μαστού, μήτρας και τραχήλου). Με βάση ένα και μόνο δείγμα κυττάρων που έχει ληφθεί από τον τράχηλο για έλεγχο ρουτίνας, ανοίγει ο δρόμος για να γίνεται έγκαιρη διάγνωση και άλλων γυναικολογικών καρκίνων, όχι μόνο του ίδιου του τραχήλου της μήτρας.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον δρα Μάρτιν Βιτσβέντερ του αυστριακού Πανεπιστημίου του Ίνσμπρουκ, οι οποίοι έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό “Nature Communications”, σύμφωνα με το BBC, τη “Γκάρντιαν” και το New Scientist, εκτιμούν ότι το λεγόμενο τεστ WID θα επιτρέψει τελικά την πιο έγκαιρη διάγνωση των πιο συνηθισμένων γυναικολογικών καρκίνων σε νεαρότερη ηλικία. Έτσι θα υπάρχουν αυξημένες πιθανότητες να μπει “φρένο” στον καρκίνο προτού καλά-καλά αυτός αρχίσει, κάτι που θα ήταν πραγματικά σημαντική πρόοδος για την υγεία των γυναικών.

Ο καρκίνος των ωοθηκών ευθύνεται για το μεγαλύτερο ποσοστό θανάτων από γυναικολογικούς καρκίνους, καθώς στο 75% των περιπτώσεων – τρεις στις τέσσερις – διαγιγνώσκεται σε καθυστερημένο στάδιο, όταν πια οι όγκοι έχουν εξαπλωθεί. Ο καρκίνος του μαστού είναι ο πιο συνηθισμένος στις γυναίκες, αλλά η ανίχνευση του έγκαιρα είναι πιο εύκολη χάρη στις μαστογραφίες και στις βιοψίες. Μέχρι σήμερα δεν υπάρχει τεστ που να μπορεί να ανιχνεύσει αξιόπιστα τον καρκίνο του μαστού στις γυναίκες κάτω των 50 ετών.

Οι ερευνητές χρησιμοποίησαν δείγματα κυττάρων από 242 γυναίκες με καρκίνο των ωοθηκών και 869 χωρίς, εντοπίζοντας τελικά – με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης – μια μοναδική “υπογραφή” DNA που μπορεί να αξιοποιηθεί για να γίνει ανίχνευση του καρκίνου ή πρόγνωση ότι θα εμφανιστεί στο μέλλον. Το τεστ “έπιασε” το 71,54% των γυναικών έως 50 ετών και το 54,5% των γυναικών άνω των 50 ετών που είχαν καρκίνο των ωοθηκών. Ακολούθησε ανάλογη μελέτη σε δείγματα κυττάρων από 329 γυναίκες με καρκίνο του μαστού και 869 χωρίς, με ανάλογα θετικά αποτελέσματα.

Στόχος για το μέλλον είναι το τεστ είναι να δίνει σε μια γυναίκα ένα ξεχωριστό “σκορ” για καθέναν από τους τέσσερις γυναικολογικούς καρκίνους, το οποίο θα μεταβάλλεται στην πορεία της ζωής της. Εκείνες με υψηλότερο “σκορ” θα κάνουν συχνότερες μαστογραφίες, χειρουργικές επεμβάσεις ή άλλες θεραπείες. Χρειάζονται περαιτέρω έρευνες πάντως και μεγάλης κλίμακας κλινικές δοκιμές για να επιβεβαιωθεί η προγνωστική αποτελεσματικότητα του τεστ WID.

Πηγή: medlabnews.gr

Την Παρασκευή 4 Φεβρουαρίου 2022, πραγματοποιήθηκε το 4o webinar του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών από τη σειρά  Webinars – Επίκαιρα Θέματα Δημόσιας Υγείας με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα κατά του Καρκίνου. Έγκριτοι Καθηγητές του ΕΚΠΑ ανέπτυξαν σύγχρονα θέματα και νεότερες εξελίξεις στην Ογκολογία.

O Υπουργός Υγείας κος Θάνος Πλεύρης απεύθυνε σύντομο χαιρετισμό και σημείωσε την ιδιαίτερη αξία της κλινικής έρευνας για την πρόοδο στη θεραπεία του καρκίνου.

Η πρώτη συνεδρία αφορούσε νεότερες εξελίξεις σε συμπαγή νεοπλάσματα με προεδρείο τον Πρύτανη και Καθηγητή Θεραπευτικής-Αιματολογίας-Ογκολογίας, Θεραπευτική Κλινική Ιατρικής Σχολής ΕΚΠΑ, Μ.Α. Δημόπουλο και την Αν. Καθηγήτρια Θεραπευτικής – Ογκολογίας, Θεραπευτική Κλινική Ιατρικής Σχολής ΕΚΠΑ, Φ. Ζαγουρή.

Η Καθηγήτρια Παθολογίας-Ογκολογίας Α. Ψυρρή, Β ́ Προπαιδευτική Παθολογική Κλινική Ιατρικής Σχολής ΕΚΠΑ ανέλυσε τα νεότερα δεδομένα για τον καρκίνο κεφαλής-τραχήλου. Η αντιμετώπιση του καρκίνου κεφαλής-τραχήλου απαιτεί διεπιστημονική προσέγγιση σε εξειδικευμένα κέντρα αναφοράς με τη συμμετοχή τόσο πολλών ιατρικών ειδικοτήτων (παθολόγων ογκολόγων, ακτινοθεραπευτών, χειρουργών) όσο και συμμετοχή νοσηλευτών, διατροφολόγων, ψυχολόγων. Το κάπνισμα, το αλκοόλ και η λοίμωξη με τον ιό των ανθρώπινων θηλωμάτων (HPV) αποτελεί έναν εδραιωμένο παράγοντα κινδύνου για την ανάπτυξη αυτής της κακοήθειας. Γι’ αυτό ο εμβολιασμός έναντι του HPV είναι ουσιώδους σημασίας για την πρόληψη. Η ανοσοθεραπεία έχει εγκριθεί για τον καρκίνο κεφαλής-τραχήλου και έχει αλλάξει το τοπίο και την πρόγνωση των ασθενών.

Η Καθηγήτρια Παθολογίας-Ογκολογίας Ε. Γκόγκα, Α ́ Παθολογική Κλινική Ιατρικής Σχολής ΕΚΠΑ, ανέλυσε τα νεότερα δεδομένα για το μελάνωμα. Η επανάσταση στη θεραπεία του μελανώματος πραγματοποιήθηκε με την ένταξη της στοχεύουσας θεραπείας και της ανοσοθεραπείας στη θεραπευτική του μελανώματος. Χαρακτηριστικό είναι ότι πριν από την εφαρμογή αυτών των θεραπειών η 5ετής ολική επιβίωση των ασθενών με προχωρημένο μελάνωμα ήταν κάτω από 10%. Οι μοριακοί στόχοι BRAF και MEK είναι πολύ σημαντικοί καθώς πλέον υπάρχουν εγκεκριμένοι συνδυασμοί θεραπειών που στοχεύουν ειδικά αυτούς τους στόχους. Η ανοσοθεραπεία με παράγοντες έναντι του PD1 και του CTLA4 έχουν δείξει θεαματικά αποτελέσματα, ενώ υπάρχει και η δυνατότητα συνδυασμού τους με στοχεύουσες θεραπείες.

Ο Καθηγητής Παθολογίας-Ογκολογίας Α. Μπάμιας, Β ́ Προπαιδευτική Παθολογική Κλινική Ιατρικής Σχολής ΕΚΠΑ, ανέλυσε τα νεότερα δεδομένα για τον καρκίνο του ουροποιητικού συστήματος. Συγκεκριμένα, ο κος Μπάμιας ανέπτυξε τα δεδομένα για τον καρκίνο του προστάτη, καθώς αποτελεί μια από τις συχνότερες κακοήθειες στον άνθρωπο. Κεντρικό ρόλο στον καρκίνο του προστάτη έχουν οι θεραπείες ανδρογονικού αποκλεισμού πιθανώς σε συνδυασμό με τοπική ακτινοβολία. Νεότερες θεραπείες ανδρογονικού αποκλεισμού προσφέρουν επιπλέον όφελος ακόμα και στους ασθενείς με προχωρημένη νόσο. Η θεραπεία με ραδιονουκλεοτίδια (Lutetium-177) είναι επίσης αποτελεσματικά σε προθεραπευμένους ασθενείς. Η γονιδιωματική ανάλυση στο μεταστατικό καρκίνο του προστάτη μπορεί να αναδείξει νέους μοριακούς στόχους σε κάθε ασθενή ξεχωριστά έτσι ώστε να βελτιστοποιηθεί η θεραπευτική προσέγγιση.

Ο Καθηγητής Παθολογίας-Ογκολογίας Κ. Συρίγος, Γ ́ Παθολογική Κλινική Ιατρικής Σχολής ΕΚΠΑ, ανέλυσε τα νεότερα δεδομένα για τον καρκίνο του πνεύμονα. Ο καρκίνος του πνεύμονα είναι ο συχνότερος καρκίνος παγκοσμίως. Παρόλο που το κάπνισμα αποτελεί ιδιαίτερα επιβαρυντικό παράγοντα για την ανάπτυξη καρκίνου του πνεύμονα, άλλοι παράγοντες όπως η διατροφή και η έκθεση σε εισπνεόμενα καρκινογόνα σχετίζονται με αυξημένη πιθανότητα καρκίνου του πνεύμονα. Σημαντική είναι η έγκαιρη διάγνωση σε πρώιμο στάδιο, καθώς όσο πρωιμότερο είναι το στάδιο κατά τη διάγνωση τόσο καλύτερη είναι η επιβίωση και η πρόγνωση του ασθενούς. Η ικανή λήψη βιοψίας πνεύμονα είναι ζωτικής σημασίας τόσο για την ακριβή ιστολογική ταυτοποίηση όσο και για τον ανοσοιστοχημικό και μοριακό έλεγχο του νεοπλάσματος. Σήμερα υπάρχουν πολλές θεραπευτικές επιλογές για τους ασθενείς με καρκίνο του πνεύμονα και περιλαμβάνουν συνδυασμούς ανοσοθεραπείας με χημειοθεραπεία, ανοσοθεραπείας με στοχεύουσες θεραπείες, ανοσοθεραπείας με παράγοντες έναντι του VEGF και συνδυασμό ανοσοθεραπειών μεταξύ τους. Το μέλλον για τον καρκίνο του πνεύμονα περιλαμβάνει την αποτελεσματική πρωτογενή και δευτερογενή πρόληψη, την ενδελεχή ταυτοποίηση, την ολοκληρωμένη ενημέρωση του ασθενή και την εξατομικευμένη προσέγγιση.

Ο Αναπληρωτής Καθηγητής Παθολογίας-Ογκολογίας Η. Κοττέας, Γ ́ Παθολογική Κλινική Ιατρικής Σχολής ΕΚΠΑ, ανέλυσε τα νεότερα δεδομένα για τον καρκίνο του μαστού. Ο κος Κοττέας ανέλυσε τη σύγχρονη θεραπευτική προσέγγιση του καρκίνου του μαστού ανάλογα με το στάδιο της νόσου κατά τη διάγνωση. Η γονιδιωματική ανάλυση προσφέρει σημαντικές πληροφορίες που μπορεί να καθορίσουν τη θεραπευτική αγωγή και την απόφαση για χορήγηση χημειοθεραπείας σε ασθενείς με πρώιμο καρκίνο του μαστού. Οι αναστολείς των κινασών που εξαρτώνται από την κυκλίνη (CDK) σε συνδυασμό με την ορμονοθεραπεία έχουν προσφέρει ουσιαστικό όφελος στους ασθενείς με μεταστατικό καρκίνο μαστού με θετικούς οιστρογονικούς υποδοχείς και αρνητική έκφραση του HER2. Τα μονοκλωνικά αντισώματα έναντι του HER2 υποδοχέα έχουν αλλάξει την πορεία της νόσου σε ασθενείς με έκφραση του HER2. Πρόσφατα, η σύζευξη ενός τέτοιου αντισώματος με μια τοξίνη αύξησε σημαντικά την πιθανότητα να μην εμφανιστεί πρόοδος νόσου στους 12 μήνες από την έναρξη της θεραπείας σε ασθενείς με μεταστατικό καρκίνο μαστού. Σε ασθενείς με μεταλλάξεις BRCA οι αναστολείς του PARP οδηγούν στην απόπτωση των καρκινικών κυττάρων και προσφέρουν κλινικό όφελος στους ασθενείς.

Ο Καθηγητής Παθολογίας-Ογκολογίας Χ. Παπαδημητρίου, Ιατρική Σχολή ΕΚΠΑ, ανέλυσε τα νεότερα δεδομένα για το γυναικολογικό καρκίνο. Η έγκαιρη διάγνωση του γυναικολογικού καρκίνου είναι ιδιαίτερα σημαντική καθώς δεν εκδηλώνεται πάντα κλινικά σε πρώιμο στάδιο. Οι θεραπευτικές εξελίξεις αφορούν την παρέμβαση στους επιδιορθωτικούς μηχανισμούς των βλαβών του DNA στα κακοήθη κύτταρα και στην αντι-αγγειογένεση, δηλαδή σε παράγοντες που αναστέλλουν τη δημιουργία νέων αγγείων στον όγκο. Αυτοί οι παράγοντες μπορούν να συνδυαστούν με κλασική χημειοθεραπεία και να προσδώσουν σημαντικό κλινικό όφελος για τους ασθενείς. Επιπλέον, η ανοσοθεραπεία τα τελευταία χρόνια έχει αλλάξει σημαντικά την κλινική πρακτική και αποτελεί το μέλλον στη θεραπευτική του γυναικολογικού καρκίνου. Ιδιαίτερα σημαντική και αποτελεσματική είναι η πρόληψη του καρκίνου του τραχήλου της μήτρας με τον εμβολιασμό έναντι του HPV.

Ο Καθηγητής Βιοχημικής Ογκολογίας Μ. Καραμούζης, Ιατρική Σχολή ΕΚΠΑ, ανέλυσε τα νεότερα δεδομένα για τον καρκίνο του γαστρεντερικού συστήματος. Η ανάλυση του μοριακού προφίλ μπορεί να καθοδηγήσει την εξατομίκευση της θεραπείας για τους ασθενείς με καρκίνο του γαστρεντερικού συστήματος. Ο έλεγχος για μεταλλάξεις των γονιδίων KRAS, NRAS, BRAF και MSI έχει ενταχθεί ήδη στην κλινική πρακτική. Ανάλογα με το μοριακό προφίλ κάθε ασθενή αποφασίζεται η αλληλούχιση των θεραπευτικών επιλογών, που συμπεριλαμβάνουν στοχεύουσες θεραπείες σε συνδυασμό με κλασική χημειοθεραπεία. Η ανοσοθεραπεία έχει βελτιώσει την επιβίωση των ασθενών με νεοπλάσματα που έχουν πτωχή πρόγνωση, όπως ο καρκίνος  του οισοφάγου και ο γαστρικός καρκίνος.

Ακολούθησε η δεύτερη συνεδρία που αφορούσε διαλέξεις σε ειδικά θέματα με προεδρείο τον Πρύτανη και Καθηγητή Θεραπευτικής-Αιματολογίας-Ογκολογίας ΕΚΠΑ Μ.Α. Δημόπουλο.

Ο Αναπληρωτής Καθηγητής Εφαρμοσμένης Ηθικής Ε. Πρωτοπαπαδάκης, Τμήμα Φιλοσοφίας, Φιλοσοφική Σχολή ΕΚΠΑ ανέλυσε τα ηθικά διλήμματα σε ογκολογικούς ασθενείς. Η αυτονομία του ασθενούς αποτελεί έδαφος θεμελίωσης της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Σε αυτή τη βασική αρχή πρέπει να στηρίζεται η διαμόρφωση του σχεδίου ενημέρωσης του ασθενή σχετικά με την κατάσταση της υγείας του. Η ενημέρωση θα πρέπει να γίνεται με τέτοιο τρόπο ώστε ο ασθενής να μπορεί απρόσκοπτα να επιλέξει και να συναποφασίσει μαζί με το θεράποντα ιατρό το θεραπευτικό πλάνο, που ειδικά στην ογκολογία συμπεριλαμβάνει και αποφάσεις κοντά στο τέλος της ζωής.

Ο Επίκουρος Καθηγητής Αστικού Δικαίου Θ. Λύτρας, Νομική Σχολή ΕΚΠΑ, ανέλυσε το θέμα της αστικής ευθύνης σε ογκολογικούς ασθενείς. Η ποινική ευθύνη αφορά την πιθανή ευθύνη του ιατρού προς τον ασθενή σε περίπτωση σωματικής βλάβης ή/και θανάτου λόγω τεκμηριωμένης ιατρικής αμελείας. Η αστική ευθύνη αναφέρεται στην υποχρέωση του ιατρού για αποζημίωση του ασθενούς λόγω σωματικής ή/και ψυχικής βλάβης του τελευταίου με υπαιτιότητα του πρώτου. Ο ιατρός έχει καθήκον αλήθειας προς τον ασθενή. Βέβαια ο τρόπος παρουσίασης της αλήθειας ποικίλλει και έγκειται στην ιδιαίτερη σχέση ιατρού-ασθενούς, λαμβάνοντας υπόψη τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας κάθε ασθενούς ξεχωριστά.

Η τρίτη συνεδρία του Webinar αφορούσε τις νεότερες εξελίξεις στις αιματολογικές κακοήθειες με προεδρείο τον Καθηγητή Θεραπευτικής-Αιματολογίας Ε. Τέρπο, Θεραπευτική Κλινική Ιατρικής Σχολής ΕΚΠΑ, και την Καθηγήτρια Αιματολογίας, Α ́ Προπαιδευτική Παθολογική Κλινική Ιατρικής Σχολής ΕΚΠΑ, Μ.Χ. Κυρτσώνη.

Η Καθηγήτρια Αιματολογίας Μ. Αγγελοπούλου, Αιματολογική Κλινική Ιατρικής Σχολής ΕΚΠΑ, ανέλυσε τα νεότερα δεδομένα για το Non Hodgkin λεμφώματα από Β-κύτταρα. Μέχρι πριν λίγα χρόνια, το βασικό όπλο καταπολέμησης των λεμφωμάτων ήταν η χημειοθεραπεία, η οποία είχε σημαντικές ανεπιθύμητες ενέργειες με μέτρια έως ικανοποιητική αποτελεσματικότητα. Τα τελευταία χρόνια έχουν ενταχθεί στη θεραπευτική των λεμφωμάτων νεότερες στοχεύουσες θεραπείες οι οποίες στοχεύουν με μεγάλη ειδικότητα τα κακοήθη κύτταρα, έχουν σημαντική αποτελεσματικότητα και αυξάνουν την επιβίωση των ασθενών, ενώ παράλληλα αποφεύγονται οι παρενέργειες της χημειοθεραπείας, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι στερούνται πλήρως παρενεργειών. Οι αναστολείς κινασών (BTK, PI3K), οι αναστολείς της πρωτεΐνης bcl2 και τα μονοκλωνικά αντισώματα με ιδιαίτερη έμφαση στα αμφι-ειδικά αντισώματα έχουν ενταχθεί στη θεραπευτική φαρέτρα και έχουν βελτιώσει σημαντικά την πρόγνωση των ασθενών. Η ανοσοθεραπεία με CAR T-λεμφοκύτταρα είναι ιδιαίτερα αποτελεσματική σε ασθενείς με ανθεκτική νόσο.

Η Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Παθολογίας-Αιματολογίας Σ. Γιαννούλη, Β ́ Παθολογική Κλινική Ιατρικής Σχολής ΕΚΠΑ, ανέλυσε τα νεότερα δεδομένα για τα Non Hodgkin λεμφώματα από Τ-κύτταρα. Τα Τ-λεμφώματα είναι πολύ σπανιότερα από τα Β-λεμφώματα και είναι ιδιαίτερα ετερογενή ως προς τα χαρακτηριστικά τους και τη βιολογική τους συμπεριφορά. Πέρα από την κλασική χημειοθεραπεία, τα τελευταία χρόνια στοχεύουσες θεραπείες έχουν προστεθεί στα χημειοθεραπευτικά σχήματα και έχουν βελτιώσει την πρόγνωση των ασθενών. Η ανοσοθεραπεία έχει δείξει ενθαρρυντικά αποτελέσματα και κλινικό όφελος για τους ασθενείς.

Η Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Παθολογίας-Αιματολογίας Μ. Σιακαντάρη, Αιματολογική Σχολή Ιατρικής Σχολής ΕΚΠΑ, ανέλυσε τα νεότερα δεδομένα για τα δερματικά λεμφώματα. Τα δερματικά λεμφώματα είναι σπάνια νοσήματα και εντοπίζονται στο δέρμα. Σημαντικό σημείο είναι η διάγνωση του δερματικού λεμφώματος ώστε να μην υπάρχει σύγχυση με άλλα νοσήματα του δέρματος. Συχνά απαιτούνται επαναληπτικές βιοψίες και στενή συνεργασία μεταξύ κλινικού ιατρού και παθολογοανατόμου.

Ο Καθηγητής Αιματολογίας Θ. Βασιλακόπουλος, Αιματολογική Κλινική Ιατρικής Σχολής ΕΚΠΑ, ανέλυσε τα νεότερα δεδομένα για το λέμφωμα Hodgkin. Το λέμφωμα Hodgkin αποτελεί συνήθως ένα ιάσιμο νόσημα. Ο κος Βασιλακόπουλος ανέλυσε τον σύγχρονο θεραπευτικό αλγόριθμο για το λέμφωμα Hodgkin ανάλογα με το στάδιο της νόσου, που μπορεί να περιλαμβάνει συνδυασμό χημειοθεραπείας με ακτινοθεραπεία ή/και συνδυασμό χημειοθεραπείας με στοχεύουσες θεραπείες. Ιδιαίτερη σημασία για την ανταπόκριση στη θεραπευτική αγωγή και τον καθορισμό του θεραπευτικού πλάνου έχει η εξέταση της τομογραφίας εκπομπής ποζιτρονίων (PET). Η ανοσοθεραπεία (αναστολείς PD-1) έχει δείξει ιδιαίτερα ενθαρρυντικά αποτελέσματα και προσφέρει μακροπρόθεσμο έλεγχο της νόσου σε ασθενείς με νόσο σε υποτροπή.

Ο Καθηγητής Αιματολογίας Π. Παναγιωτίδης, Αιματολογική Κλινική Ιατρικής Σχολής ΕΚΠΑ, ανέλυσε τα νεότερα δεδομένα για τη χρόνια μυελογενή λευχαιμία. Οι αναστολείς της τυροσινικής κινάσης έχουν φέρει την επανάσταση στη διαχείριση των ασθενών με χρόνια μυελογενή λευχαιμία με ποσοστά επιβίωσης που ξεπερνούν το 80% και αγγίζουν έως και το 100% με τους νεότερους παράγοντες. Ο κος Παναγιωτίδης παρουσίασε τα δεδομένα της μελέτης EURO-SKI, στην οποία συμμετέχει και η χώρα μας, και έδειξε ότι η πιθανότητα παραμονής σε μοριακή ύφεση μετά τη διακοπή του αναστολέα τυροσινικής κινάσης στα 5 έτη είναι 60%. Σύμφωνα με πρόσφατα δεδομένα, η επιβίωση των ασθενών με χρόνια μυελογενή λευχαιμία είναι πλέον εφάμιλλη με την επιβίωση του γενικού πληθυσμού. Ιδιαίτερη σημασία έχει η ύπαρξη και η συνεχής ανανέωση του μητρώου των ασθενών με χρόνια μυελογενή λευχαιμία.

Η Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Αιματολογίας Φ. Κοντοπίδου, Β ́ Παθολογική Κλινική Ιατρικής Σχολής ΕΚΠΑ, ανέλυσε τα νεότερα δεδομένα για το οξείες λευχαιμίες. Οι οξείες λευχαιμίες αποτελούν επείγουσα αιματολογική κατάσταση, καθώς χωρίς θεραπεία μπορεί να επιφέρουν το θάνατο σε διάστημα λίγων ημερών ή εβδομάδων. Αλλά ακόμα και με τη θεραπεία υπάρχει υψηλό ποσοστό θνητότητας που οφείλεται τόσο στη νόσο όσο και στις επιπλοκές της θεραπείας. Η αιτιολογία της νόσου είναι πολυπαραγοντική και έχουν συσχετιστεί τόσο ιδιοσυστασιακοί όσο και περιβαλλοντικοί παράγοντες. Ιδιαίτερα σημαντικό για τον καθορισμό της θεραπευτικής προσέγγισης είναι η ορθή ταξινόμηση της οξείας λευχαιμίας στη διάγνωση. Η επιλογή της θεραπείας εξαρτάται επίσης από την ηλικία, τους παράγοντες κινδύνου και τον στόχο (ίαση ή παρηγορητική θεραπεία). Στις θεραπευτικές επιλογές περιλαμβάνονται η χημειοθεραπεία, η ανοσοθεραπεία, η ακτινοθεραπεία, η στοχευμένη θεραπεία και η μεταμόσχευση μυελού των οστών. Η αντιμετώπιση της οξείας λευχαιμίας απαιτεί συνδυασμό γνώσης, εμπειρίας, συνεργασίας, ταχύτητας, επαγρύπνησης και στενής παρακολούθησης των ασθενών.

Ο Καθηγητής Αιματολογίας-Παθολογικής Φυσιολογίας Μ. Βουλγαρέλης, Ιατρική Σχολή ΕΚΠΑ, ανέλυσε τα νεότερα δεδομένα για τα χρόνια μυελοϋπερπλαστικά νεοπλάσματα. Σε αυτή την κατηγορία νοσημάτων περιλαμβάνονται κυρίως η χρόνια μυελογενής λευχαιμία, η αληθής πολυκυτταραιμία, η πρωτοπαθής μυελοίνωση και η ιδιοπαθής θρομβοκυττάρωση. Ο κος Βουλγαρέλης ανέλυσε λεπτομερώς το παθοφυσιολογικό υπόβαθρο αυτής της κατηγορίας νοσημάτων και τον τρόπο με τον οποίο η γνώση της παθοφυσιολογίας οδηγεί σε αποτελεσματικές θεραπευτικές προσεγγίσεις για τους ασθενείς. Η πρωτεΐνη JAK2 διαδραματίζει ουσιαστικό ρόλο στην παθογένεια των μυελοϋπερπλαστικών νεοπλασμάτων και στοχευμένοι αναστολείς αυτής της πρωτεΐνης έχουν ενταχθεί στη θεραπευτική φαρέτρα για την αντιμετώπιση των ασθενών αυτών.

Η Καθηγήτρια Αιματολογίας Β. Παππά, Β ́ Προπαιδευτική Παθολογική Κλινική Ιατρικής Σχολής ΕΚΠΑ, ανέλυσε τα νεότερα δεδομένα για τα μυελοδυσπλαστικά σύνδρομα. Η μελέτη των κυτταρογενετικών διαταραχών έχει ουσιαστική σημασία για τη διάγνωση, την ταξινόμηση και την πρόγνωση των ασθενών με μυελοδυσπλαστικά νοσήματα. Η αναιμία αποτελεί τη συχνότερη κλινική εκδήλωση αυτών των νεοπλασμάτων. Η θεραπευτική προσέγγιση ποικίλλει ανάλογα με την ταξινόμηση του ασθενούς σε χαμηλού ή υψηλού κινδύνου μυελοδυσπλαστικό σύνδρομο. Οι υπομεθυλιωτικοί παράγοντες είναι ιδιαίτερα σημαντικοί για την αντιμετώπιση των ασθενών αυτών, ωστόσο η ανάπτυξη αντοχής σε αυτή την κατηγορία φαρμάκων αποτελεί πρόκληση για τον κλινικό ιατρό. Σε αυτή την περίπτωση, ο συνδυασμός των υπομεθυλιωτικών παραγόντων με άλλα φάρμακα, οι ανοσοτροποποιητικοί παράγοντες και οι σύγχρονες ανοσοθεραπείες μπορεί να προσφέρουν κλινικό όφελος για τον ασθενή.

Ο Καθηγητής Θεραπευτικής-Παθολογίας-Ογκολογίας Ε. Καστρίτης, Θεραπευτική Κλινική Ιατρικής Σχολής ΕΚΠΑ, ανέλυσε τα νεότερα δεδομένα για τις πλασματοκυτταρικές δυσκρασίες. Η παρουσία μονοκλωνικής ανοσοσφαιρίνης μπορεί να είναι ασυμπτωματική αλλά μπορεί να συνδέεται με ένα ευρύ φάσμα νοσημάτων όπως το πολλαπλό μυέλωμα και άλλες σπανιότερες πλασματοκυτταρικές δυσκρασίες. Οι θεραπευτικές επιλογές έχουν αυξηθεί εντυπωσιακά και έχουν βελτιώσει την πρόγνωση των ασθενών με πολλαπλό μυέλωμα και άλλες πλασματοκυτταρικές δυσκρασίες όπως η μακροσφαιριναιμία Waldenstrom και η AL αμυλοείδωση. Οι νεότερες θεραπείες είναι πολύ αποτελεσματικές, πολύ καλά ανεκτές με λιγότερη τοξικότητα συγκριτικά με το παρελθόν και έχουν βελτιώσει τη μακροπρόθεσμη πρόγνωση των ασθενών. Οι αναστολείς πρωτεασώματος, οι ανοσοτροποποιητικοί παράγοντες και τα μονοκλωνικά αντισώματα αποτελούν τους τρεις πυλώνες της σύγχρονης θεραπευτικής αντιμετώπισης του πολλαπλού μυελώματος. Η ανοσοθεραπεία με τα CAR Τ-λεμφοκύτταρα και τα αμφι-ειδικά αντισώματα έχουν δείξει ιδιαίτερα ενθαρρυντικά αποτελέσματα τα τελευταία χρόνια και αποτελούν το μέλλον στη θεραπευτική του νοσήματος. Η έγκαιρη διάγνωση είναι το κλειδί για την έγκαιρη έναρξη θεραπείας και την αποφυγή των επιπλοκών.

Ο Αναπληρωτής Καθηγητής Αιματολογίας Π. Τσιριγώτης, Β ́ Προπαιδευτική Παθολογική Κλινική Ιατρικής Σχολής ΕΚΠΑ, ανέλυσε τα νεότερα δεδομένα για τη θεραπεία με CAR-T Cells στην αιματολογία. Οι νεότερες ανοσοθεραπείες όπως τα Τ-λεμφοκύτταρα που φέρουν χιμαιρικό αντιγονικό υποδοχέα (chimeric antigen receptor – CAR) έχουν αξιολογηθεί τα τελευταία χρόνια σε ασθενείς με κακοήθειες προχωρημένου σταδίου, μετά από πολλαπλές προηγούμενες γραμμές θεραπείας. Παρόλο που υπάρχουν περιπτώσεις ασθενών με προχωρημένες κακοήθειες συμπαγών οργάνων που έχουν ανταποκριθεί στη θεραπεία με CAR T-λεμφοκύτταρα, η συγκεκριμένη θεραπευτική προσέγγιση έχει λάβει έγκριση για χορήγηση από τις ρυθμιστικές αρχές μόνο για αιματολογικές κακοήθειες (υποτροπιάζον ή ανθεκτικό λέμφωμα από μεγάλα Β κύτταρα, υποτροπιάζουσα ή ανθεκτική οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία, υποτροπιάζον/ανθεκτικό λέμφωμα μανδύα, υποτροπιάζον και ανθεκτικό πολλαπλό μυέλωμα). Η διαδικασία παραγωγής και χορήγησης των CAR T-λεμφοκυττάρων είναι σύνθετη, απαιτεί εξειδικευμένα κέντρα αναφοράς και διεπιστημονική προσέγγιση ιδιαίτερα για τη διαχείριση των παρενεργειών της θεραπείας, οι οποίες μπορεί να είναι σοβαρές αλλά είναι αντιμετωπίσιμες.

Συμπερασματικά, τα τελευταία χρόνια έχει συντελεστεί πραγματικά τεράστια πρόοδος στον τομέα της Ογκολογίας – Αιματολογίας και η πρόγνωση των ασθενών με κακοήθη νοσήματα έχει βελτιωθεί ουσιαστικά. Η πρόληψη, η έγκαιρη διάγνωση και η χορήγηση εξατομικευμένης θεραπείας σε εξειδικευμένα κέντρα αναφοράς νοσημάτων αποτελούν τους πυλώνες της σύγχρονης ιατρικής φροντίδας. Η διεπιστημονική προσέγγιση των ασθενών αποτελεί το θεμέλιο λίθο της σύγχρονης ογκολογίας. Η ευαισθητοποίηση της κοινής γνώμης γύρω από τον καρκίνο και η ενεργός συμμετοχή των πολιτών στα προγράμματα προσυμπτωματικού ελέγχου και πρόληψης αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για την ριζική αντιμετώπιση του καρκίνου.

Πηγή: medlabnews.gr 

Μια ομάδα επιστημόνων από το Scripps Research διεξήγαγε πολλά υποσχόμενες πρώτες δοκιμές μιας νέας στρατηγικής που θα μπορούσε μια μέρα να χρησιμοποιηθεί για την πρόληψη ή τη θεραπεία του διαβήτη τύπου 2.

Οι επιστήμονες δοκίμασαν μια πειραματική ένωση που ονομάζεται IXA4 σε παχύσαρκα ποντίκια. Έδειξαν ότι η ένωση ενεργοποιεί ένα φυσικό μονοπάτι σηματοδότησης που προστατεύει τα ζώα από τις επιβλαβείς μεταβολικές αλλαγές που προκαλούνται από την παχυσαρκία και οι οποίες κανονικά θα οδηγούσαν σε διαβήτη.

“Καταφέραμε να ενεργοποιήσουμε αυτό το μονοπάτι τόσο στο συκώτι όσο και στο πάγκρεας με αυτή τη μία ένωση, και αυτό συντέλεσε σε μια σημαντική συνολική βελτίωση της μεταβολικής υγείας των παχύσαρκων ζώων”, λέει ο Luke Wiseman, PhD του Scripps Research.

“Είναι η πρώτη φορά που κάποιος δείχνει ότι ένα μικρό μόριο που ενεργοποιεί αυτό το μονοπάτι με αυτόν τον τρόπο λειτουργεί για τη θεραπεία ασθενειών σε ένα ζωντανό ζώο”, προσθέτει ο Enrique Saez, PhD.

Η μελέτη ήταν μια συνεργασία μεταξύ των εργαστηρίων των Saez και Wiseman, οι οποίοι είναι και οι δύο καθηγητές στο Τμήμα Μοριακής Ιατρικής του Scripps Research και συν-συγγραφείς της νέας δημοσίευσης.

Ο διαβήτης τύπου 2 παραμένει ένα σημαντικό πρόβλημα δημόσιας υγείας: υπολογίζεται ότι περίπου 30 εκατομμύρια άνθρωποι τον έχουν μόνο στις ΗΠΑ. Ο οδηγούμενος σε μεγάλο βαθμό από το υπερβολικό βάρος και την παχυσαρκία, χαρακτηρίζεται από την απώλεια της φυσιολογικής ρύθμισης του σακχάρου στο αίμα και επιφέρει πλήθος προβλημάτων υγείας, όπως υψηλότερους κινδύνους καρδιοπάθειας, εγκεφαλικού επεισοδίου, νεφροπάθειας, νευρικής βλάβης, εκφυλισμού του αμφιβληστροειδούς και ορισμένων μορφών καρκίνου. Υπάρχουν πολλά φάρμακα για τη θεραπεία του διαβήτη τύπου 2, αλλά κανένα δεν λειτουργεί καλά για κάθε ασθενή.

Εδώ και αρκετά χρόνια, το εργαστήριο του Wiseman μελετά ένα μονοπάτι σηματοδότησης που περιλαμβάνει δύο πρωτεΐνες που ονομάζονται IRE1 και XBP1s. Όταν ενεργοποιείται από έναν συγκεκριμένο τύπο κυτταρικού στρες, η IRE1 ενεργοποιεί την XBP1s, η οποία με τη σειρά της μεταβάλλει τη δραστηριότητα μιας σειράς γονιδίων, συμπεριλαμβανομένων πολλών μεταβολικών γονιδίων, σε μια προσπάθεια να μειωθεί το κυτταρικό στρες. Προηγούμενες μελέτες υποδηλώνουν ότι η δραστηριότητα αυτής της οδού, τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα, μπορεί να προστατεύσει τα ηπατικά και λιπώδη κύτταρα από τις πιέσεις που προκαλεί η παχυσαρκία – πιέσεις που μπορούν να βλάψουν τα κύτταρα αυτά με τρόπους που προάγουν τον διαβήτη.

Ωστόσο, η οδός IRE1/XBP1s δεν είναι ένας απλός στόχος φαρμάκων για τον διαβήτη. Προηγούμενες έρευνες έχουν δείξει ότι η διατήρηση του IRE1/XBP1 ενεργοποιημένου χρονίως καταλήγει να βλάπτει τα κύτταρα, να πυροδοτεί φλεγμονή και να επιδεινώνει τη συνολική μεταβολική δυσλειτουργία.

“Η σηματοδότηση IRE1/XBP1s είναι μια απάντηση στο κυτταρικό στρες και η συνεχής ενεργοποίησή της ουσιαστικά λέει στο κύτταρο ότι το στρες δεν μπορεί να επιλυθεί – έτσι το κύτταρο στην πραγματικότητα αυτοκτονεί”, λέει ο Wiseman.

Στη νέα μελέτη, οι ερευνητές έδειξαν ότι μια ένωση που εντόπισαν πριν από μερικά χρόνια, η IXA4, ενεργοποιεί την IRE1/XBP1s για λίγες μόνο ώρες κάθε φορά. Επειδή κατά τα άλλα επιτρέπει στον IRE1 να απενεργοποιηθεί, μπορεί κατ’ αρχήν να χορηγείται καθημερινά χωρίς να πυροδοτεί την επιβλαβή σηματοδότηση που παρατηρείται με τη συνεχή ενεργοποίηση του IRE1, καθιστώντας την έναν πολλά υποσχόμενο υποψήφιο προς διερεύνηση για ανθρώπινες θεραπείες.

Η ομάδα χρησιμοποίησε το IXA4 για να θεραπεύσει ποντίκια που ήταν παχύσαρκα από μια δίαιτα υψηλής περιεκτικότητας σε λιπαρά και θερμίδες. Μετά από μόλις οκτώ εβδομάδες, τα θεραπευμένα ποντίκια είχαν βελτιωμένο μεταβολισμό γλυκόζης και δραστηριότητα ινσουλίνης, λιγότερη συσσώρευση λίπους και φλεγμονή στο ήπαρ και καμία απώλεια κυττάρων που παράγουν ινσουλίνη στο πάγκρεας, σε σύγκριση με τα μη θεραπευμένα παχύσαρκα ποντίκια.

Το IXA4 μπορεί να φτάσει μόνο σε ένα περιορισμένο σύνολο ιστών, συμπεριλαμβανομένου του ήπατος και του παγκρέατος, και έτσι η ομάδα αναπτύσσει τώρα άλλες ενώσεις που μπορούν να φτάσουν σε ένα ευρύτερο σύνολο κυττάρων, συμπεριλαμβανομένων των λιποκυττάρων.

“Συνεχίζουμε επίσης να εργαζόμαστε με το IXA4 ως πιθανή θεραπεία για άλλες μεταβολικές διαταραχές, όπως η λιπώδης ηπατική νόσος”, λέει ο Saez.

 

 

Πηγή: http://healthmag.gr/