Κατηγορία: Επιστημονικά Νέα

Πηγη: https://www.iatropedia.gr/

Τουλάχιστον ο ένας στους τρεις ανθρώπους που περνάνε Covid-19, εμφανίζουν κάποια ψυχική ή νευρολογική διαταραχή σχετική με τον κορονοϊό μέσα στο επόμενο εξάμηνο από την αρχική λοίμωξη, σύμφωνα με μια νέα βρετανο-αμερικανική επιστημονική έρευνα.

Η πιθανότητα ψυχιατρικής ή νευρολογικής διάγνωσης -είτε για πρώτη φορά είτε λόγω υποτροπής- είναι μεγαλύτερη σε όσους πέρασαν βαριά Covid-19, αλλά δεν περιορίζεται σε αυτούς. Επίσης μια τέτοια διάγνωση είναι συχνότερη μετά από λοίμωξη κορονοϊού, από ό,τι μετά από γρίπη ή άλλες λοιμώξεις του αναπνευστικού. Αυτό, κατά τους επιστήμονες, δείχνει ότι η Covid-19 αφήνει μεγαλύτερο ψυχικό-νευρολογικό αποτύπωμα λόγω πιθανώς του αυξημένου στρες που η νόσος προκαλεί, αλλά και της άμεσης επίπτωσης του κορονοϊού στον εγκέφαλο.

Το συνηθέστερο ψυχολογικό σύμπτωμα μετά από Covid-19 είναι η αγχώδης διαταραχή (στο 17% των ασθενών γενικά και στο 19% όσων εισήχθησαν σε ΜΕΘ) και ακολουθούν η κατάθλιψη (14%), ο εθισμός-κατάχρηση ουσιών (7%) και η αϋπνία (5%). Στο νευρολογικό πεδίο, το 2% των ασθενών έπαθαν ισχαιμικό εγκεφαλικό, ποσοστό που αυξάνει σε 7% μετά από νοσηλεία σε μονάδα εντατικής θεραπείας (ΜΕΘ) και σε 9% για όσους είχαν εμφανίσει ντελίριο. Σχεδόν το 1% των ασθενών διαγνώσθηκε με άνοια μέσα στους επόμενους έξι μήνες από το εξιτήριο τους, ποσοστό που αυξάνει σε 2% για όσους χρειάστηκαν νοσηλεία σε ΜΕΘ. Η συχνότητα ψυχωτικής διαταραχής ήταν σχεδόν 3% για όσους είχαν περάσει από ΜΕΘ.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον καθηγητή ψυχιατρικής Πολ Χάρισον του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, οι οποίοι έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο ιατρικό περιοδικό ψυχιατρικής «The Lancet Psychiatry», ανέλυσαν στοιχεία για 236.379 ασθενείς Covid-19 στις ΗΠΑ με ηλικία άνω των δέκα ετών, συγκρίνοντας την πιθανότητα εκδήλωσης 14 νευρολογικών και ψυχικών διαταραχών σε αυτούς, σε σχέση με 106.000 ανθρώπους που πέρασαν γρίπη και 236.000 που αρρώστησαν από άλλες αναπνευστικές λοιμώξεις.

Διαπιστώθηκε ότι, ένα εξάμηνο μετά την λοίμωξη Covid-19, το 34% των ασθενών είχαν εμφανίσει κάποια ψυχική ή νευρολογική διαταραχή, εκ των οποίων το 13% για πρώτη φορά. Το ποσοστό ήταν κάπως μεγαλύτερο (38%) για όσους είχαν νοσηλευθεί και ακόμη υψηλότερο (46%), δηλαδή σχεδόν οι μισοί, για όσους είχαν νοσηλευθεί σε ΜΕΘ.

«Μολονότι οι ατομικοί κίνδυνοι μετά από Covid-19 για τις περισσότερες διαταραχές είναι μικροί, η επίπτωση σε επίπεδο ολόκληρου πληθυσμού μπορεί να είναι σημαντική για τη δημόσια υγεία και τα συστήματα κοινωνικής πρόνοιας, αν ληφθεί υπόψη η κλίμακα της πανδημίας και το γεγονός ότι πολλές από αυτές τις παθήσεις είναι χρόνιες», δήλωσε ο δρ Χάρισον.

Ο καθηγητής νευρολογίας Μασούντ Χουσάιν της Οξφόρδης δήλωσε στο BBC πως υπάρχουν ενδείξεις ότι ο κορονοϊός διεισδύει στον εγκέφαλο όπου προκαλεί άμεση βλάβη, αλλά μπορεί να έχει επίσης έμμεσες επιπτώσεις, όπως να αυξήσει τον κίνδυνο θρόμβωσης και εγκεφαλικού ή να εντείνει τη γενική φλεγμονή στο σώμα, κάτι που έχει συνέπειες και για τον εγκέφαλο.

Η καθηγήτρια Τιλ Γουάικς του Ινστιτούτου Ψυχιατρικής, Ψυχολογίας και Νευροεπιστήμης του Βασιλικού Κολλεγίου του Λονδίνου (King’s) ανέφερε ότι «η μελέτη επιβεβαιώνει τις υποψίες μας πως η διάγνωση Covid-19 δεν σχετίζεται μόνο με αναπνευστικά συμπτώματα, αλλά επίσης με ψυχιατρικά και νευρολογικά προβλήματα. Οι κατοπινές αυτές επιπτώσεις μπορούν να εμφανισθούν πολύ αργότερα του αναμενομένου, κάτι που δεν αποτελεί έκπληξη για όσους πάσχουν από τη “μακρά Covid-19”. Αν και, όπως ήταν αναμενόμενο, οι επιπτώσεις είναι σοβαρότερες για όσους εισήχθησαν σε νοσοκομείο, η μελέτη δείχνει επίσης ότι σοβαρά προβλήματα μπορούν να υπάρξουν και σε όσους δεν νοσηλεύθηκαν».

Πηγή: ΑΠΕ ΜΠΕ

Πηγη: https://healthmag.gr/

Νέοι υπότυποι πολλαπλής σκλήρυνσης που προσδιορίζονται χρησιμοποιώντας τεχνητή νοημοσύνη

Πολλαπλή σκλήρυνση τεχνητή νοημοσύνη: Οι επιστήμονες στο UCL έχουν χρησιμοποιήσει τεχνητή νοημοσύνη (AI) για να εντοπίσουν τρεις νέους υποτύπους πολλαπλής σκλήρυνσης (MS). Οι ερευνητές λένε ότι τα πρωτοποριακά ευρήματα θα βοηθήσουν στον εντοπισμό αυτών των ανθρώπων που είναι πιο πιθανό να έχουν πρόοδο της νόσου και θα βοηθήσουν να στοχεύσουν τις θεραπείες πιο αποτελεσματικά. Η σκλήρυνση κατά πλάκας επηρεάζει πάνω από 2,8 εκατομμύρια ανθρώπους παγκοσμίως και 130.000 στο Ηνωμένο Βασίλειο και ταξινομείται σε τέσσερα «μαθήματα» (ομάδες), τα οποία ορίζονται είτε υποτροπιάζοντα είτε προοδευτικά. Οι ασθενείς κατηγοριοποιούνται από ένα μείγμα κλινικών παρατηρήσεων, υποβοηθούμενης από εικόνες μαγνητικής τομογραφίας και συμπτωμάτων ασθενών. Αυτές οι παρατηρήσεις καθοδηγούν το χρόνο και την επιλογή της θεραπείας.

Για αυτήν τη μελέτη, που δημοσιεύθηκε στο Nature Communications, οι ερευνητές ήθελαν να μάθουν αν υπήρχαν –ακόμη και μη αναγνωρισμένα– μοτίβα στις εικόνες του εγκεφάλου, τα οποία θα καθοδηγούσαν καλύτερα την επιλογή θεραπείας και θα εντοπίζουν τους ασθενείς που θα ανταποκρίνονται καλύτερα σε μια συγκεκριμένη θεραπεία. Εξηγώντας την έρευνα, ο επικεφαλής συγγραφέας Dr. Arman Eshaghi (UCL Queen Square Institute of Neurology) δήλωσε: “Επί του παρόντος, η σκλήρυνση κατά πλάκας ταξινομείται ευρέως σε προοδευτικές και υποτροπιάζουσες ομάδες, οι οποίες βασίζονται σε συμπτώματα ασθενών. Δεν βασίζεται άμεσα στην υποκείμενη βιολογία του ασθένεια, και ως εκ τούτου δεν μπορούν να βοηθήσουν τους γιατρούς να επιλέξουν τη σωστή θεραπεία για τους σωστούς ασθενείς.

“Εδώ, χρησιμοποιήσαμε τεχνητή νοημοσύνη και θέσαμε την ερώτηση: μπορεί η AI να βρει υποτύπους MS που ακολουθούν ένα συγκεκριμένο μοτίβο στις εικόνες του εγκεφάλου; Η AI μας έχει αποκαλύψει τρεις υποτύπους MS που βασίζονται σε δεδομένα και καθορίζονται από παθολογικές ανωμαλίες που παρατηρούνται στις εικόνες του εγκεφάλου”. Σε αυτήν τη μελέτη, οι ερευνητές εφάρμοσαν το εργαλείο τεχνητής νοημοσύνης που αναπτύχθηκε από UCL, το SuStaIn (Subtype and Stage Inference), στις σαρώσεις εγκεφάλου MRI 6.322 ασθενών με MS. Το μη εποπτευόμενο SuStaIn εκπαιδεύτηκε και εντόπισε τρία (προηγουμένως άγνωστα) μοτίβα. Οι νέοι υποτύποι MS ορίστηκαν ως «φλοιός-οδηγημένος», «κανονική εμφάνιση λευκής ύλης-οδηγημένος» και «βλάβη-οδηγημένος». Αυτοί οι ορισμοί σχετίζονται με τις πρώτες ανωμαλίες που παρατηρούνται στις σαρώσεις MRI σε κάθε μοτίβο.

Μόλις το SuStaIn είχε ολοκληρώσει την ανάλυσή του στο σύνολο δεδομένων MRI εκπαίδευσης, «κλειδώθηκε» και στη συνέχεια χρησιμοποιήθηκε για την αναγνώριση των τριών υποτύπων σε μια ξεχωριστή ανεξάρτητη ομάδα 3.068 ασθενών, επικυρώνοντας έτσι την ικανότητά του να ανιχνεύει τους νέους υποτύπους MS. Ο Δρ Eshaghi πρόσθεσε: «Κάναμε μια περαιτέρω αναδρομική ανάλυση των αρχείων ασθενών για να δούμε πώς τα άτομα με τους πρόσφατα αναγνωρισμένους υποτύπους MS ανταποκρίθηκαν σε διάφορες θεραπείες. Ενώ απαιτούνται περαιτέρω κλινικές μελέτες, υπήρχε μια σαφής διαφορά, ανά υποτύπο, στην ανταπόκριση των ασθενών σε διαφορετικές θεραπείες και στη συσσώρευση αναπηρίας με την πάροδο του χρόνου. Αυτό είναι ένα σημαντικό βήμα προς την πρόβλεψη μεμονωμένων απαντήσεων στις θεραπείες”.

Πηγή: https://www.healthweb.gr/

Η «εγκεφαλική κόλλα» βοηθά στην αποκατάσταση των κυκλωμάτων σε σοβαρό εγκεφαλικό τραύμα

Εγκέφαλος τραύμα κύτταρα: Με κόστος 38 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως, εκτιμάται ότι 5,3 εκατομμύρια άνθρωποι ζουν με μόνιμη αναπηρία που σχετίζεται με εγκεφαλικό τραυματισμό στις Ηνωμένες Πολιτείες σήμερα, σύμφωνα με τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων. Ο σωματικός, διανοητικός και οικονομικός φόρος ενός TBI μπορεί να είναι τεράστιος, αλλά νέα έρευνα από το Πανεπιστήμιο της Γεωργίας παρέχει υπόσχεση. Σε μια νέα μελέτη, οι ερευνητές στο Κέντρο Αναγεννητικών Βιοεπιστημών της UGA έχουν δείξει τα μακροπρόθεσμα οφέλη μιας υδρογέλης, την οποία αποκαλούν «κόλλα εγκεφάλου», για τη θεραπεία τραυματικών εγκεφαλικών βλαβών. Η νέα μελέτη παρέχει ενδείξεις ότι όχι μόνο το τζελ προστατεύει από την απώλεια εγκεφαλικού ιστού μετά από σοβαρό τραυματισμό, αλλά μπορεί επίσης να βοηθήσει στη λειτουργική νευρική επιδιόρθωση. Η εγκεφαλική βλάβη μετά από σημαντική TBI συνήθως οδηγεί σε εκτεταμένη απώλεια ιστών και μακροχρόνια αναπηρία. Προς το παρόν δεν υπάρχουν κλινικές θεραπείες για την πρόληψη των συνακόλουθων γνωστικών βλαβών ή απώλειας ιστού.

Αναφερόμενο στις 5 Μαρτίου στο Science Advances, το νέο εύρημα είναι το πρώτο που παρέχει οπτικά και λειτουργικά στοιχεία για την επιδιόρθωση εγκεφαλικών νευρικών κυκλωμάτων που εμπλέκονται στην κίνηση προσέγγισης σε ζώα που εμφυτεύθηκαν με κόλλα εγκεφάλου μετά από σοβαρό TBI. “Η δουλειά μας παρέχει μια ολιστική εικόνα για το τι συμβαίνει στην αποκατάσταση της κατεστραμμένης περιοχής, ενώ το ζώο επιτελεί μια συγκεκριμένη εργασία προσέγγισης και κατανόησης”, δήλωσε ο επικεφαλής ερευνητής Lohitash Karumbaiah, αναπληρωτής καθηγητής στο Κολέγιο Γεωργικών του Πανεπιστημίου της Γεωργίας και περιβαλλοντικές επιστήμες. Δημιουργήθηκε από τον Karumbaiah το 2017, η εγκεφαλική κόλλα σχεδιάστηκε για να μιμείται τη δομή και τη λειτουργία του πλέγματος των σακχάρων που υποστηρίζουν τα εγκεφαλικά κύτταρα. Η γέλη περιέχει βασικές δομές που συνδέονται με τον βασικό παράγοντα ανάπτυξης ινοβλαστών και τον νευροτροφικό παράγοντα που προέρχεται από τον εγκέφαλο, δύο προστατευτικούς πρωτεϊνικούς παράγοντες που μπορούν να ενισχύσουν την επιβίωση και την αναγέννηση των εγκεφαλικών κυττάρων μετά από σοβαρό ΤΒΙ. Σε μια προηγούμενη βραχυπρόθεσμη μελέτη, ο Karumbaiah και η ομάδα του έδειξαν ότι η εγκεφαλική κόλλα προστάτευε σημαντικά τον εγκεφαλικό ιστό από σοβαρή βλάβη από ΤΒΙ. Σε αυτή τη νέα έρευνα, για την αξιοποίηση της νευροπροστατευτικής ικανότητας του πρωτοτύπου, σχεδίασαν περαιτέρω την επιφάνεια παράδοσης προστατευτικών παραγόντων για να επιταχύνουν την αναγέννηση και τη λειτουργική δραστηριότητα των εγκεφαλικών κυττάρων. Μετά από 10 εβδομάδες, τα αποτελέσματα ήταν εμφανή.

Πηγή: https://www.healthweb.gr/

Η νέα μέθοδος θα μπορούσε να βελτιώσει σημαντικά τον τρόπο ζωής των ανθρώπων με διαβήτη.

Επαναστατική τεχνολογία που αναπτύχθηκε στο Trabolsi Research Group του NYU Abu Dhabi (NYUAD) θα μπορούσε να βελτιώσει σημαντικά τον τρόπο ζωής των ανθρώπων με διαβήτη, με απλό τρόπο. Πρόκειται για σύστημα χορήγησης ινσουλίνης από το στόμα, που θα μπορούσε να αντικαταστήσει τις ενέσεις χωρίς τις ανεπιθύμητες ενέργειες που προκαλούνται από τις συχνές εγχύσεις.

Οι ερευνητές ανέπτυξαν νανοσωματίδια (nCOFs) τα οποία εμφάνισαν προστασία ινσουλίνης στο στομάχι και σε ασθενείς με διαβήτη, των οποίων τα επίπεδα σακχάρου επέστρεψαν στο φυσιολογικό εύρος εντός 2 ωρών μετά την κατάποση αυτών.

Η αγωγή είναι ένα βήμα εμπρός όσον αφορά την αντιμετώπιση της νόσου.

Οι ερευνητές δήλωσαν ότι αυτή η τεχνολογία ανταποκρίνεται γρήγορα σε αύξηση του σακχάρου στο αίμα, αλλά κλείνει κατάλληλα ώστε να εμποδίσει υπερβολική δόση ινσουλίνης και θα βελτιώσει σημαντικά την ευεξία των ασθενών με διαβήτη.

Τα ευρήματα δημοσιεύτηκαν στο Chemical Science.

Πηγές: Chemical Science.

Πηγή: https://www.iatronet.gr/

Ανακάλυψαν διαδικασία σε δυο στάδια, που τους επιτρέπει να αναπτύσσουν ποντικούς για 11 ημέρες-πάνω από το ήμισυ της περιόδου κύησης των 20 ημερών.

Η νέα μέθοδος που αναπτύχθηκε στο Weizmann Institute, επιτρέπει σε βιολόγους να μάθουν καλύτερα από ποτέ πώς αναπτύσσονται τα θηλαστικά στα αρχικά στάδια της κύησης.

Βιολόγοι του Weizmann Institute of Science, πέτυχαν να αναπτύξουν ποντικούς εκτός μήτρας για περισσότερο διάστημα από ποτέ, σε μια σημαντική εξέλιξη που θα μπορούσε να συμβάλλει στην επιτάχυνση της έρευνας και στη μείωση της ανάγκης χρήσης  πειραματόζωων, αναφέρει έρευνα στο περιοδικό Nature.

Tο ρεκόρ διατήρησης ενός εμβρύου σε δοκιμαστικό σωλήνα ήταν λιγότερο από μια εβδομάδα. Ο Καθηγητής Jacob Hanna,  εργάζεται 7 χρόνια με αυτή την ομάδα για να επεκτείνει το χρόνο. Ανακάλυψαν τώρα διαδικασία σε δυο στάδια, που τους επιτρέπει να αναπτύσσουν ποντικούς για 11 ημέρες-πάνω από το ήμισυ της περιόδου κύησης των 20 ημερών.

Έτσι, οι επιστήμονες είχαν αρκετό χρόνο για να παρατηρήσουν πώς σχηματίζονται τα άκρα και τα όργανα.

Με τη νέα μέθοδο, οι επιστήμονες μπορούν να κοιτούν αυτά τα βήματα με λεπτομέρεια και να κάνουν διάφορα πειράματα που δεν ήταν εφικτά προηγουμένως.

Tο πρώτο βήμα ήταν να αφαιρεθούν έμβρυα από εγκύους ποντικούς πριν εμφυτευτούν στη μήτρα, όταν αποτελούνταν μόνο από σφαίρες των 250 βλαστικών κυττάρων.

Στη συνέχεια, οι μικροσκοπικές σφαίρες τοποθετήθηκαν σε ειδικό μέσο ανάπτυξης σε τρυβλίο petri, όπου τις επόμενες 2 ημέρες διαφοροποιήθηκαν σε 3 στρώματα, από τα οποία δημιουργούνται τα όργανα.

Όταν έφτασαν σε αυτό το βήμα, τα έμβρυα τοποθετήθηκαν σε δοκιμαστικούς σωλήνες γεμάτους από θρεπτικό διάλυμα.

Tοποθετήθηκαν σε τροχούς, που απαλά γυρνούσαν και κινούνταν για να μένουν εμβαπτισμένα τα έμβρυα.

Οι επιστήμονες επίσης έλεγχαν το οξυγόνο και το διοξείδιο του άνθρακα όπως και την πίεση των αερίων στο σωλήνα, ώστε να μοιάζουν με τις συνθήκες σε φυσιολογική μήτρα.

Οι επιστήμονες με γενετική επισήμανση ορισμένων κυττάρων μπορούσαν να παρακολουθούν με φωσφορίζον χρώμα την ανάπτυξη οργάνων.

Μπόρεσαν ακόμα να ενσωματώσουν με επιτυχία ανθρώπινα νευρικά κύτταρα στον εγκέφαλο των ποντικών.

Οι μέθοδοι μπορούν να βοηθήσουν επιστήμονες του μέλλοντος να κατανοήσουν πώς συμβαίνει η φυσιολογική και μη, ανάπτυξη στη μήτρα. Η νέα μέθοδος θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για να φανεί το αποτέλεσμα της αλλαγής των συνθηκών στη μήτρα ή της επίδρασης ενός ιού που μολύνει το έμβρυο.

Πηγές: Nature

Πηγή: https://www.iatronet.gr/

Aνάλυση των πέντε “παραλλαγών ανησυχίας”, όπως περιγράφονται από το CDC.

Πολλοί ειδικοί πιστεύουν ότι οι μεταλλάξεις οδηγούν σε μεγάλο βαθμό στις πρόσφατες αυξήσεις σε περιπτώσεις νόσησης από COVID-19 στις ΗΠΑ, με την παραλλαγή B.1.1.7, που εντοπίστηκε για πρώτη φορά στο Ηνωμένο Βασίλειο, να αντιπροσωπεύει περίπου το 26% όλων των λοιμώξεων στην Αμερική, σύμφωνα με πρόσφατες εκτιμήσεις του CDC .

Η παραλλαγή, η οποία είναι μεταξύ 50 και 70 τοις εκατό πιο μεταδοτική, είναι το κυρίαρχο στέλεχος σε τουλάχιστον πέντε περιοχές της χώρας, σύμφωνα με την Rochelle Walensky, MD, διευθυντή του CDC.

Πολιτείες όπως η Φλόριντα, το Τέξας και το Μίσιγκαν αντιμετωπίζουν περισσότερα κρούσματα από τις μεταλλάξεις.

Το CDC απαριθμεί επί του παρόντος πέντε “μεταλλάξεις”, για τις οποίες υπάρχουν ενδείξεις αύξησης της μεταδοτικότητας, σοβαρότερης νόσου (αυξημένη νοσηλεία ή θανάτων), σημαντικής μείωσης της εξουδετέρωσης από αντισώματα που δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια προηγούμενης μόλυνσης ή εμβολιασμού, μειωμένης αποτελεσματικότητας θεραπειών ή εμβολίων ή αποτυχιών ανίχνευσης.

Ακολουθεί μια ανάλυση των πέντε “παραλλαγών ανησυχίας”, όπως περιγράφονται από το CDC:

B.1.1.7, εντοπίστηκε για πρώτη φορά στο Ηνωμένο Βασίλειο :

• Περίπου 50 τοις εκατό πιο μεταδοτική
• Πιθανότατα προκαλεί αυξημένη σοβαρότητα της νόσου με βάση τις εισαγωγές στα νοσοκομεία και τα ποσοστά θνησιμότητας.
• Ελάχιστη επίδραση στην εξουδετέρωση από τα θεραπευτικά μονοκλωνικά αντισώματα, εγκεκριμένα από το FDA για επείγουσα χρήση
• Ελάχιστη επίδραση στην εξουδετέρωση από αντισώματα που δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια προηγούμενης μόλυνσης ή εμβολιασμού

Οι ΗΠΑ ανέφεραν 12.505 περιπτώσεις αυτής της μετάλλαξης από την 1η Απριλίου, με τη Φλόριντα (2.351), το Μίσιγκαν (1.237) και το Κολοράντο (894) να καταγράφουν τον υψηλότερο αριθμό περιπτώσεων.

P.1, εντοπίστηκε για πρώτη φορά στη Βραζιλία και την Ιαπωνία :

• Δεν παρέχονται πληροφορίες σχετικά με τη μετάδοση
• Δεν παρέχονται πληροφορίες σχετικά με τη σοβαρότητα της νόσου
• Μέτρια επίδραση στην εξουδετέρωση από θεραπευτικά μονοκλωνικά αντισώματα εγκεκριμένα από το FDA για επείγουσα χρήση
• Δεν παρέχονται πληροφορίες σχετικά με τις επιπτώσεις προηγούμενης μόλυνσης ή εμβολιασμού
• Οι ΗΠΑ έχουν αναφέρει 323 περιπτώσεις αυτής της παραλλαγής από την 1η Απριλίου.

B.1.351, εντοπίστηκε για πρώτη φορά στη Νότια Αφρική :

• Περίπου 50 τοις εκατό πιο μεταδοτική
• Δεν παρέχονται πληροφορίες σχετικά με τη σοβαρότητα της νόσου
• Μέτρια επίδραση στην εξουδετέρωση από θεραπευτικά μονοκλωνικά αντισώματα εγκεκριμένα από το FDA για επείγουσα χρήση
• Μέτρια μείωση της εξουδετέρωσης από αντισώματα που δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια προηγούμενης μόλυνσης ή εμβολιασμού

Οι ΗΠΑ έχουν αναφέρει 224 περιπτώσεις αυτής της παραλλαγής από την 1η Απριλίου.

B.1.427, εντοπίστηκε για πρώτη φορά στην Καλιφόρνια :

• Περίπου 20 τοις εκατό πιο μεταδοτική
• Δεν παρέχονται πληροφορίες σχετικά με τη σοβαρότητα της νόσου
• Σημαντική επίδραση στην εξουδετέρωση από ορισμένα, αλλά όχι από όλα, θεραπευτικά εγκεκριμένα από το FDA για επείγουσα χρήση  αντισώματα.
• Μέτρια μείωση της εξουδετέρωσης από αντισώματα που δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια προηγούμενης μόλυνσης ή εμβολιασμού

Το CDC δεν παρέχει ακόμη αριθμούς περιπτώσεων για αυτήν την παραλλαγή.

B.1.429, εντοπίστηκε για πρώτη φορά στην Καλιφόρνια : 

• Περίπου 20 τοις εκατό πιο μεταδοτικά
• Δεν παρέχονται πληροφορίες σχετικά με τη σοβαρότητα της νόσου
• Σημαντική επίδραση στην εξουδετέρωση από ορισμένα, αλλά όχι από όλα, θεραπευτικά εγκεκριμένα από το FDA για επείγουσα χρήση
• Μέτρια μείωση της εξουδετέρωσης από αντισώματα που δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια προηγούμενης μόλυνσης ή εμβολιασμού

Το CDC δεν παρέχει ακόμη εθνικούς αριθμούς περιπτώσεων για αυτήν την παραλλαγή.

Πηγή: https://www.iatronet.gr/

Παγκόσμια Ημέρα Υγείας σήμερα, 7 Απριλίου, και ειδική μνεία και αναφορά αξίζει στις κυτταρικές γονιδιακές θεραπείες οι οποίες προσφέρουν ελπίδα σε ασθενείς με ανίατα και σοβαρά νοσήματα.

Εκτιμάται ότι εκατομμύρια άνθρωποι παγκοσμίως πάσχουν από περισσότερα από 10.000 σπάνια νοσήματα, τα οποία προκαλούνται από μεταλλάξεις μεμονωμένων γονιδίων. Για τους ασθενείς αυτούς, οι κυτταρικές και οι γονιδιακές θεραπείες προσφέρουν ελπίδα και πιθανή ίαση για νοσήματα που ήταν ανίατα ή δύσκολα στην αντιμετώπιση στο παρελθόν, σε ένα ευρύ φάσμα τομέων της ιατρικής. Οι καινοτόμες αυτές θεραπείες θα μπορούσαν να βοηθήσουν στη μείωση ή την εξουδετέρωση της ανάγκης για θεραπείες που πρέπει να λαμβάνονται συνεχώς, συχνά δια βίου, και δίνουν την ευκαιρία επανεξέτασης του τρόπου με τον οποίο το σύστημα υγείας μας διαχειρίζεται τη διάγνωση, τη θεραπεία, τη φροντίδα και τις σχετικές δαπάνες για αυτούς τους ασθενείς.

Η γονιδιακή θεραπεία αντιμετωπίζει την υποκείμενη αιτία μιας εκ γενετής νόσου, αντικαθιστώντας τη λειτουργία ενός απόντος ή ελαττωματικού γονιδίου, με ένα νέο, λειτουργικό αντίγραφο του γονιδίου αυτού, έτσι ώστε να αποκατασταθεί η λειτουργία της πρωτεΐνης. Οι επιστήμονες πραγματοποιούν σχετικές έρευνες εδώ και πάνω από 50 χρόνια. Σήμερα, μεταβιβάζουν νέα γονίδια στα κύτταρα με τη χρήση μεταφορέων που είναι γνωστοί ως φορείς, οι οποίοι συχνά αποτελούνται από τροποποιημένους, αδρανοποιημένους ιούς που δεν προκαλούν κάποιο νόσημα.

Η ιδέα της γονιδιακής θεραπείας παρουσιάστηκε το 1970, ενώ για πρώτη φορά αποδείχτηκε ότι διορθώνει αποτελεσματικά τις γενετικές ανωμαλίες των ανθρώπινων κυττάρων το 1985. Μετά από δεκαετίες ανάπτυξης, η έρευνα της γονιδιακής θεραπείας πλέον θεωρείται μια από τις πιο υποσχόμενες και πιο δραστικές έρευνες στην ιατρική επιστήμη. Το 2012, εγκρίθηκε η πρώτη γονιδιακή θεραπεία από τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Φαρμάκων, για μια ιδιαίτερα σπάνια ασθένεια διαταραχής του αίματος, ενώ το 2017 εγκρίνεται η πρώτη γονιδιακή θεραπεία από τον Αμερικανικό Οργανισμό Τροφίμων και Φαρμάκων, για ένα σπάνιο κληρονομικό τύπο απώλειας της όρασης. Καθώς η έρευνα για γονιδιακές θεραπείες συνεχίζει να προοδεύει, αυξάνονται οι προοπτικές να βοηθήσει και ασθενείς με άλλες γενετικές ασθένειες.

Ποιες οι διαφορές ανάμεσα στη Συμβατική θεραπεία και στην Κυτταρική / Γονιδιακή θεραπεία;

Η Συμβατική θεραπεία χρησιμοποιεί ευρύτερες γνώσεις επί των νοσημάτων για τη θεραπεία πολλών ασθενών ενώ η Κυτταρική / Γονιδιακή θεραπεία χρησιμοποιεί μοναδικές πληροφορίες για τα κύτταρα και τα γονίδια του ασθενούς, μαζί με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του νοσήματός του. Οι διαφορές τους αναλυτικά:

1. Συμβατική θεραπεία: Χρησιμοποιεί μικρά μόρια,   πεπτίδια, πρωτεΐνες. Η θεραπεία περιλαμβάνει ένα μικρό (περισσότερα φάρμακα) ή μεγάλο (βιολογικοί παράγοντες) μόριο που μιμείται ή διαταράσσει τις διεργασίες που σχετίζονται με μια πάθηση ή ένα νόσημα

Κυτταρική / Γονιδιακή θεραπεία: Χρησιμοποιεί DNA, RNA, κύτταρα. Επαναπρογραμματίζει τον οργανισμό για απευθείας καταπολέμηση του νοσήματος

2. Συμβατική θεραπεία: Χρόνια θεραπεία.Πολλές συμβατικές θεραπείες πρέπει να λαμβάνονται με χάπι, ένεση ή έγχυση σε συνεχή βάση, και συνήθως η επίδραση της θεραπείας σταματά όταν διακόπτεται η χορήγηση του φαρμάκου

Κυτταρική / Γονιδιακή θεραπεία: Άπαξ θεραπεία. Η επίδραση της θεραπείας μπορεί να είναι μόνιμη έπειτα από μία μόνο χορήγηση

3. Συμβατική θεραπεία:Μακροπρόθεσμη διαχείριση ή αντιμετώπιση των συμπτωμάτων. Συνήθως ανακουφίζει τα σημεία και τα συμπτώματα του νοσήματος

Κυτταρική / Γονιδιακή θεραπεία: Δυνητικά θεραπευτική. Δυνατότητα μεταμόρφωσης της ιατρικής πρακτικής, ανακόπτοντας την εξέλιξη της νόσου ή ελαττώνοντας την υποκείμενη αιτία του νοσήματος

4. Συμβατική θεραπεία: ΠΑΡΕΧΕΤΑΙ IN VIVO.Τα παραδοσιακά φάρμακα λαμβάνονται με κατάποση, ένεση ή έγχυση, και ενεργούν εντός του οργανισμού

Κυτταρική / Γονιδιακή θεραπεία: ΠΑΡΕΧΕΤΑΙ EX VIVO Ή IN VIVO

EX VIVO: Τα γονίδια ή τα κύτταρα τροποποιούνται ή αντικαθίστανται εκτός του οργανισμού και, στη συνέχεια, επιστρέφουν στον ασθενή

IN VIVO: Τα γονίδια ή τα κύτταρα εισέρχονται ή τροποποιούνται απευθείας εντός του ασθενή

5. Συμβατική θεραπεία: ΙΔΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.Ενιαία θεραπεία σχεδιασμένη με τρόπο ώστε να επωφελούνται μεγαλύτερες ομάδες ασθενών, στοχεύοντας κοινές διεργασίες ή συγκεκριμένα μονοπάτια του νοσήματος.

Κυτταρική / Γονιδιακή θεραπεία: ΓΕΝΕΤΙΚΑ ΕΣΤΙΑΣΜΕΝΗ. Σχεδιασμένη για την αντιμετώπιση του κάθε ασθενούς σε γενετικό επίπεδο

Τι είναι τα κύτταρα και τα γονίδια;

Τα κύτταρα είναι τα βασικά δομικά στοιχεία όλων των έμβιων όντων, ενώ τα γονίδια βρίσκονται βαθιά εντός των κυττάρων. Τα γονίδια είναι μικρά κομμάτια DNA που μεταφέρουν γενετικές πληροφορίες και οδηγίες για την παραγωγή πρωτεϊνών, οι οποίες συμβάλλουν στην ανάπτυξη και τη διατήρηση του οργανισμού. Ο κάθε άνθρωπος έχει περίπου 20.000 γονίδια και δυο αντίγραφα του κάθε γονίδιου του — ένα από τον κάθε γονέα. Οι μικρές γονιδιακές διακυμάνσεις έχουν ως αποτέλεσμα τις διαφορές στην εμφάνιση των ανθρώπων και, δυνητικά, στην υγεία τους.

Τι είναι τα γενετικά νοσήματα;

Τα γενετικά νοσήματα προκύπτουν όταν ένα πολύ σημαντικό κομμάτι ή ολόκληρο τμήμα του DNA υποκαθίσταται, διαγράφεται ή διπλασιάζεται. Οι μεταβολές αυτές ονομάζονται γενετικές μεταλλάξεις. Οι γενετικές μεταλλάξεις μπορούν να προκαλέσουν γενετικά νοσήματα. Ορισμένα σοβαρά γενετικά νοσήματα που προκαλούνται από γενετικές μεταλλάξεις μπορούν να μεταδοθούν στις μελλοντικές γενεές.

Παραδείγματα γενετικών ασθενειών

• Αιμορροφιλία
• Νωτιαία Μυϊκή Ατροφία
• Μυϊκή Δυστροφία Duchenne
• Σύνδρομο Rett
• Κυστική Ίνωση

Με ποιον τρόπο οι κυτταρικές και οι γονιδιακές θεραπείες βοηθούν στην αντιμετώπιση των γενετικών νοσημάτων;

Η κυτταρική θεραπεία και η γονιδιακή θεραπεία αποτελούν αλληλοεπικαλυπτόμενους τομείς της βιοϊατρικής έρευνας και αντιμετώπισης. Και οι δύο θεραπείες έχουν ως στόχο την αντιμετώπιση, την πρόληψη ή τη δυνητική ίαση των νοσημάτων, ενώ και οι δύο προσεγγίσεις έχουν τη δυνατότητα ελάττωσης της υποκείμενης αιτίας των γενετικών νοσημάτων και των επίκτητων νοσημάτων. Ωστόσο, οι κυτταρικές και οι γονιδιακές θεραπείες λειτουργούν διαφορετικά.

Η διαφορά μεταξύ κυτταρικής θεραπείας και γονιδιακής θεραπείας:

–  Στόχος της κυτταρικής θεραπείας είναι η αντιμετώπιση νοσημάτων με την αποκατάσταση ή την τροποποίηση ορισμένων συνόλων κυττάρων ή με τη χρήση κυττάρων για τη μεταφορά μιας θεραπείας στον οργανισμό. Με την κυτταρική θεραπεία, τα κύτταρα καλλιεργούνται ή τροποποιούνται εκτός του οργανισμού πριν την έγχυσή τους στον ασθενή. Τα κύτταρα μπορεί να προέρχονται από τον ασθενή (αυτόλογα κύτταρα) ή από δότη (αλλογενή κύτταρα).

–  Στόχος της γονιδιακής θεραπείας είναι η αντιμετώπιση νοσημάτων με την αντικατάσταση, την αδρανοποίηση ή την εισαγωγή γονιδίων στα κύτταρα—είτε εντός του οργανισμού (in vivo) είτε εκτός του οργανισμού (ex vivo).

Κάποιες θεραπείες θεωρούνται κυτταρικές και γονιδιακές ταυτόχρονα. Οι θεραπείες αυτές λειτουργούν με την τροποποίηση γονιδίων σε συγκεκριμένους τύπους κυττάρων και την εισαγωγή τους στον οργανισμό.

Μόλις τοποθετηθεί, υπάρχουν δύο τρόποι για την παράδοση του νέου γονιδίου—ex vivo ή in vivo:

Με αυτόν τον τρόπο, αντιμετωπίζοντας την αιτία της ασθένειας στη ρίζα της, οι κυτταρικές και οι γονιδιακές θεραπείες προσφέρουν ελπίδα για ένα ευρύ φάσμα ανίατων και δύσκολων στην αντιμετώπιση νοσημάτων σε τομείς όπως η Αιματολογία, η Ογκολογία, η Οφθαλμολογία, η Νευρολογία, η Καρδιολογία.

Οι καινοτόμες αυτές θεραπείες οδηγούν την Ιατρική σε μία νέα, καλύτερη εποχή και προσφέρουν ελπίδα σε εκατομμύρια ανθρώπους με σοβαρές ασθένειες που μέχρι σήμερα η αντιμετώπισή τους θεωρούνταν από δύσκολη έως αδύνατη.

Πηγή: medlabnews.gr 

Πρόκειται για τα πρώτα δεδομένα Φάσης 3 που ανακοινώνονται από μία μελέτη αξιολόγησης ενός αντι-LAG-3 αντισώματος. 

Το relatlimab είναι ο τρίτος διακριτός αναστολέας σημείου ελέγχου της εταιρείας που καταδεικνύει όφελος για τους ασθενείς

Η Bristol Myers Squibb ανακοίνωσε τα πρώτα αποτελέσματα της μελέτης Φάσης 2/3 RELATIVITY-047 (CA224-047) για την αντιμετώπιση του μη προθεραπευμένου μεταστατικού ή ανεγχείρητου μελανώματος, η οποία αξιολογεί τη χρήση του συνδυασμού σταθερής δόσης relatlimab, ενός αντι-LAG-3 αντισώματος, με nivolumab, έναντι του nivolumab ως μονοθεραπεία. Στην εν λόγω μελέτη, ο συνδυασμός relatlimab με nivolumab πέτυχε το πρωτεύον καταληκτικό σημείο της επιβίωσης χωρίς εξέλιξη της νόσου (PFS), ενώ συνεχίζεται η παρακολούθηση των ασθενών για την αξιολόγηση της συνολικής επιβίωσης, η οποία αποτελεί δευτερεύον καταληκτικό σημείο.

Το μελάνωμα είναι μία μορφή καρκίνου του δέρματος που χαρακτηρίζεται από ανεξέλεγκτη ανάπτυξη των κυττάρων που παράγουν μελανίνη (μελανοκύτταρα). Το μεταστατικό μελάνωμα αποτελεί την πιο θανατηφόρο μορφή της νόσου και παρουσιάζεται όταν ο καρκίνος εξαπλωθεί πέραν της επιφάνειας του δέρματος σε άλλα όργανα. Τα τελευταία 30 χρόνια τα περιστατικά μελανώματος αυξάνονται σταθερά. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, εκτιμάται ότι ο αριθμός των νέων διαγνώσεων μελανώματος θα ανέλθει το 2021 σε 106.110 και ότι 7.180 θα χάσουν τη ζωή τους από τη νόσο. Επιπλέον, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας εκτιμά ότι έως το 2035, τα περιστατικά μελανώματος σε παγκόσμιο επίπεδο θα αριθμούν 424.102 και οι θάνατοι 94.308.  Το μελάνωμα είναι μια ιάσιμη νόσος εφόσον διαγνωστεί και αντιμετωπιστεί στα αρχικά στάδια, ωστόσο οι πιθανότητες επιβίωσης των ασθενών μειώνονται εάν έχουν προσβληθεί οι περιφερικοί λεμφαδένες.

Η συνδυαστική θεραπεία ήταν καλά ανεκτή από τους ασθενείς που συμμετείχαν στη μελέτη, ενώ δεν προέκυψαν νέα θέματα ασφάλειας για αυτούς που έλαβαν συνδυαστική θεραπεία, ούτε για εκείνους που έλαβαν μόνο το nivolumab. Τα συγκεκριμένα αποτελέσματα είναι τα πρώτα δεδομένα Φάσης 3 που ανακοινώνονται από μία μελέτη αξιολόγησης ενός αντι-LAG-3 αντισώματος. Επίσης, όσον αφορά στη Bristol Myers Squibb, το relatlimab είναι ο τρίτος διακριτός αναστολέας σημείου ελέγχου του ανοσοποιητικού συστήματος (αντι-PD-1, αντι-CTLA-4 και αντι-LAG-3) και, σε συνδυασμό με το nivolumab, η πρώτη συνδυαστική θεραπεία σταθερής δόσης που καταδεικνύει όφελος για τους ασθενείς.

«Είτε ως μονοθεραπεία, είτε ως συνδυαστική θεραπεία, οι αναστολείς ανοσολογικού σημείου ελέγχου έχουν αλλάξει τη θεραπευτική αντιμετώπιση του μεταστατικού ή ανεγχείρητου μελανώματος, αυξάνοντας τα ποσοστά επιβίωσης των ασθενών. Παρ’ όλα αυτά, πολλοί ασθενείς θα μπορούσαν να ωφεληθούν από μία νέα συνδυαστική θεραπεία, η οποία χάρη στον διαφορετικό μηχανισμό δράσης της, καταδεικνύει μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα έναντι του όγκου», δήλωσε ο Jonathan Cheng, Senior Vice President και επικεφαλής ανάπτυξης του τομέα ογκολογίας της Bristol Myers Squibb. «Τα αποτελέσματα αυτής της μελέτης δείχνουν ότι η στόχευση του μονοπατιού κυτταρικής σηματοδότησης LAG-3 σε συνδυασμό με την αναστολή του PD-1, ενδεχομένως θα αποτελέσει μια σημαντική επιλογή για την ενίσχυση της ανοσολογικής ανταπόκρισης των ασθενών, αυξάνοντας κατ’ επέκταση την αποτελεσματικότητα της θεραπείας.

Το LAG-3 (Lymphocyte-activation gene 3) είναι ένα μόριο που εκφράζεται σε δύο συγκεκριμένες κατηγορίες κυττάρων του ανοσοποιητικού συστήματος: τα δραστικά T-κύτταρα και τα ρυθμιστικά T-κύτταρα (T-regs). Ειδικότερα, το LAG-3 ρυθμίζει ένα ανασταλτικό σημείο ελέγχου του ανοσοποιητικού συστήματος, το οποίο περιορίζει τη δράση των T-κυττάρων, με αποτέλεσμα να μειώνεται η ικανότητά τους να επιτίθενται εναντίον των καρκινικών κυττάρων. Σε χρόνιες νόσους όπως ο καρκίνος, τα T-κύτταρα σταδιακά «αποδυναμώνονται» (εξαντλούνται), μια διαδικασία που χαρακτηρίζεται από την αυξημένη έκφραση (αυξορύθμιση) των ανασταλτικών σημείων ελέγχου, όπως το PD-1 και το LAG-3. Μολονότι το LAG-3 και το PD-1 αποτελούν διακριτά σημεία ελέγχου, μπορεί να επενεργούν συνδυαστικά στα δραστικά T-κύτταρα, οδηγώντας τα σε «εξάντληση». Σε αυτό το πρόβλημα φαίνεται να απαντά το relatlimab: ένα μονοκλωνικό αντίσωμα που αναστέλλει τη δράση του LAG-3. Συγκεκριμένα, το αντίσωμα συνδέεται στο μόριο LAG-3 που βρίσκεται στην επιφάνεια των εξαντλημένων T-κυττάρων, αποκαθιστώντας τη δραστικότητά τους. Όταν λοιπόν χορηγείται μαζί με nivolumab, το relatlimab αποτελεί το πρώτο αντι-LAG-3 αντίσωμα που καταδεικνύει όφελος για τους ασθενείς.

Η Bristol Myers Squibb θα παρουσιάσει τα αποτελέσματα της μελέτης σε μελλοντικό συνέδριο και θα τα συζητήσει με τις ρυθμιστικές αρχές.

Η εταιρεία ευχαριστεί τους ασθενείς και τους ερευνητές που συμμετείχαν στη μελέτη RELATIVITY-047, ενώ συνεχίζει τη διεξαγωγή αρκετών ακόμη μελετών που αξιολογούν συνδυαστικές θεραπείες  με βάση το relatlimab για την αντιμετώπιση άλλων τύπων καρκίνου.

Πηγή: https://iatro.gr/

Η πρώτη του είδους της θεραπευτική προσέγγιση για την αντιμετώπιση ασθενών με συγγενείς καρδιοπάθειες εγκρίθηκε στις ΗΠΑ, από τον FDA (αμερικανικός οργανισμός φαρμάκων και τροφίμων). Η διακαθετηριακή αντικατάσταση πνευμονικής βαλβίδας που ανέπτυξε η Medtronic είναι η πρώτη ελάχιστα επεμβατική μέθοδος που αναπτύσσεται, καθώς η βασική επεμβατική προσέγγιση στην αντιμετώπιση των συγγενών καρδιοπαθειών περιλαμβάνει χειρουργείο.

Η διακαθετηριακή αντικατάσταση πνευμονικής βαλβίδας της Medronic, αφορά ασθενείς με συγγενείς καρδιοπάθειες και συγκεκριμένα τις περιπτώσεις εκείνες που αντιμετωπίζουν προβλήματα στην εν λόγω βαλβίδα.

Υπολογίζεται πως 1 στα 100 παιδιά γεννιέται με δομικές ανωμαλίες στην καρδιακή λειτουργεία, με μόλιςτις μισές από αυτές τις περιπτώσεις να διαγιγνώσκονται.

Από τις περιπτώσεις που διαγιγνώσκονται το 20% αντιμετωπίζει προβλήματα στην πνευμονική βαλβίδα, με 3 τους 10 από εκείνους που αντιμετωπίζουν τέτοια προβλήματα να υποβάλλονται σε χειρουργική επέμβαση αντικατάστασης βαλβίδας πνευμονικής. συνήθως σε νεαρή ηλικία.

Οι χειρουργικές βαλβίδες κάποια στιγμή εκφυλίζονται και χρειάζεται να τοποθετηθούν βαλβίδες διακαθετηριακά.  Μια τέτοια βαλβίδα εισέρχεται από τη μηριαία φλέβα, περνάει τη δεξιά κοιλία και φτάνει στην πνευμονική βαλβίδα. Η νέα βαλβίδα Harmony της Medtronc λειτουργεί με αντίστοιχο τρόπο, με αυτό-εκτινασσόμενο stent και βγαίνει σε δύο μεγέθη για να καλύπτει και τις μεγαλύτερες χειρουργικές βαλβίδες (πάνω από 24 χιλιοστά) που δεν κάλυπτε η προηγούμενη τεχνολογία.

Η εφαρμογή της βαλβίδας μπορεί να επιμηκύνει το χρόνο έως την επόμενη επέμβασης ανοιχτής καρδιάς, που είναι το τρέχον πρότυπο περίθαλψης, αλλά και να μειώσει τον αριθμό των ανοικτών χειρουργείων στα οποία θα χρειαστεί να υποβληθούν κατά τη διάρκεια της ζωής τους. Η καινοτόμα βαλβίδα της Medtronic μπορεί να συμβάλλει στη βελτίωση της ποιότητας της ζωής των ασθενών, επιστρέφοντας γρηγορότερα στις καθημερινές τους δραστηριότητες, καλύπτοντας ένα κενό.

Η απόφαση του FDA βασίστηκε σε πολυκεντρική μελέτη, στο πλαίσιο της οποίας η βαλβίδα τοποθετήθηκε σε 70 ασθενείς. Η αποτελεσματικότητας της υπολογίστηκε βάσει του αριθμού των χειρουργικών επεμβάσεων ή τις άλλες παρεμβάσεις που ήταν απαραίτητες για να επιδιορθωθεί η συσκευή ή η λειτουργία της καρδιακής ροής αίματος, μέσα σε 6 μήνες. Σχεδόν, το 90% των ασθενών δεν χρειάστηκαν παρέμβαση την εν λόγω χρονική περίοδο.

Πηγή: https://www.news4health.gr/