Κατηγορία: Επιστημονικά Νέα

Πηγη: https://www.iatropedia.gr/

Είναι η πρώτη έρευνα που δείχνει σχέση μεταξύ υψηλού κινδύνου λοίμωξη HPV και θανάτου από καρδιαγγειακές νόσους.

Οι γυναίκες έχουν τετραπλάσιο κίνδυνο θανάτου από καρδιαγγειακή νόσο αν έχουν υποστεί λοίμωξη με υψηλού κινδύνου στέλεχος του ιού HPV, αναφέρει νέα έρευνα που δημοσιεύτηκε στο European Heart Journal.

Είναι η πρώτη έρευνα που δείχνει σχέση μεταξύ υψηλού κινδύνου λοίμωξη HPV και θανάτου από καρδιαγγειακές νόσους και πραγματοποιήθηκε από το Sungkyunkwan University School of Medicine, στη Σεούλ.

Η έρευνα περιέλαβε 163.250 νέες ή μεσήλικες γυναίκες στην Κορέα, που δεν είχαν καρδιαγγειακή νόσο στην έναρξη της έρευνας. Υποβλήθηκαν σε διάφορες εξετάσεις, όπως για 13 υψηλού κινδύνου στελέχη του HPV. Οι γυναίκες επέστρεφαν για εξετάσεις κάθε 1-2 χρόνια για 8,5 χρόνια.

Οι ερευνητές συνδύασαν στοιχεία των αποτελεσμάτων των εξετάσεων για HPV με εθνικά στοιχεία θανάτων από καρδιαγγειακές νόσους, περιλαμβανομένων εμφραγμάτων και εγκεφαλικών.

Ως ομάδα σχετικά νέων, υγιών γυναικών, ο κίνδυνος θνησιμότητας από καρδιαγγειακές νόσους ήταν γενικά χαμηλός (9,1 ανά 100.000 ).

Όμως, όταν ελήφθησαν υπόψη άλλοι παράγοντες που είναι γνωστό πως επηρεάζουν τον κίνδυνο καρδιαγγειακής νόσου, οι ερευνητές ανακάλυψαν ότι γυναίκες με υψηλού κινδύνου HPV είχαν 3,91 φορές μεγαλύτερο κίνδυνο μπλοκαρισμένων αρτηριών, 3,74 φορές μεγαλύτερο κίνδυνο θνησιμότητας από καρδιοπάθεια και 5,86 φορές μεγαλύτερο θνησιμότητας από εγκεφαλικό επεισόδιο έναντι γυναικών που δεν είχαν υψηλού κινδύνου λοίμωξη.

Οι ερευνητές διαπίστωσαν επίσης ότι ο κίνδυνος ήταν υψηλότερος σε γυναίκες με υψηλού κινδύνου λοίμωξη και παχυσαρκία.

Ο καθηγητής Cheong, δήλωσε ότι γνωρίζουμε πως η φλεγμονή παίζει σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη και εξέλιξη των καρδιαγγειακών νόσων και οι λοιμώξεις από ιούς είναι πιθανοί εκλυτικοί παράγοντες φλεγμονής.

Ο ιός HPV είναι γνωστό πως συνδέεται με τον καρκίνο του τραχήλου, αλλά έρευνες αρχίζουν να δείχνουν ότι μπορεί επίσης να εμφανιστεί στο κυκλοφορικό σύστημα.

Θα μπορούσε πιθανόν ο ιός να προκαλεί φλεγμονή στα αγγεία, συμβάλλοντας σε μπλοκαρισμένες και με βλάβη αρτηρίες και αυξάνοντας τον κίνδυνο για καρδιαγγειακή νόσο.

Οι ερευνητές σημείωσαν ότι η νέα έρευνα τονίζει τη σημασία της ολοκληρωμένης φροντίδας σε ασθενείς με υψηλού κινδύνου HPV.

Πηγές:
European Heart Journal.

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Οι ερευνητές χρησιμοποίησαν μια νέα τεχνική για 3D εκτύπωση εγκεφαλικού ιστού, τα κύτταρα κύτταρα του οποίου εξελίχθηκαν σε λειτουργικούς νευρώνες που επικοινωνούσαν μεταξύ τους μέσα σε λίγες εβδομάδες.

Η προσέγγιση αυτή θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για τη μελέτη υγιών και μη εγκεφάλων, τη δοκιμή φαρμάκων ή απλώς την παρατήρηση του τρόπου ανάπτυξης του εγκεφάλου, υποστηρίζουν οι επιστήμονες στη σχετική μελέτη που δημοσιεύτηκε στο Cell Stem Cell.

Η δημιουργία ενός οργάνου όσο το δυνατόν πιο κοντά στο πραγματικό είναι απαραίτητο για την έρευνα που διερευνά την παθολογία ασθενειών και δοκιμάζει νέα φάρμακα. Ο εγκέφαλος παρουσιάζει ιδιαίτερες προκλήσεις, όπως το γεγονός ότι οι νευρώνες που αναπτύσσονται στο εργαστήριο πρέπει να σχηματίσουν λειτουργικές συνδέσεις και ο εγκεφαλικός ιστός πρέπει να υποστηρίζει μια περίπλοκη αλλά λεπτή αρχιτεκτονική.

Ερευνητές του Πανεπιστημίου του Ουισκόνσιν-Μάντισον (UW-Madison) εκτύπωσαν τώρα επιτυχώς τρισδιάστατο εγκεφαλικό ιστό που αναπτύσσεται και λειτουργεί όπως ένας τυπικός εγκέφαλος.

«Αυτό θα μπορούσε να είναι ένα εξαιρετικά ισχυρό μοντέλο που θα μας βοηθήσει να κατανοήσουμε πώς επικοινωνούν τα εγκεφαλικά κύτταρα και τα μέρη του εγκεφάλου στους ανθρώπους», δήλωσε ο Su-Chun Zhang, συγγραφέας της μελέτης. «Θα μπορούσε να αλλάξει τον τρόπο που βλέπουμε τη βιολογία των βλαστοκυττάρων, τη νευροεπιστήμη και την παθογένεια πολλών νευρολογικών και ψυχιατρικών διαταραχών».

Οι ερευνητές στόχευσαν να κατασκευάσουν νευρικό ιστό σε στρώματα στον οποίο τα νευρικά προγονικά κύτταρα (NPC) ωριμάζουν και σχηματίζουν συνδέσεις (συνάψεις) εντός και κατά μήκος των στιβάδων, διατηρώντας παράλληλα τη δομή. Αν και τα τυπωμένα κύτταρα παρέμειναν μέσα στα καθορισμένα στρώματά τους, οι νευρώνες σχημάτισαν λειτουργικές συναπτικές συνδέσεις μέσα και μεταξύ των στρωμάτων μέσα σε δύο έως πέντε εβδομάδες μετά την εκτύπωση.

«Ο ιστός έχει ακόμα αρκετή δομή για να συγκρατείται, αλλά είναι αρκετά μαλακός ώστε να επιτρέπει στους νευρώνες να αναπτυχθούν και να αρχίσουν να επικοινωνούν μεταξύ τους. Ο ιστός μας παραμένει σχετικά λεπτός και αυτό διευκολύνει τους νευρώνες να λάβουν αρκετό οξυγόνο και αρκετά θρεπτικά συστατικά από τα μέσα ανάπτυξης», εξήγησε ο Δρ. Zhang.

Τα πλεονεκτήματα της νέας προσέγγισης

Οι ερευνητές λένε ότι η προσέγγισή τους προσφέρει ακρίβεια στους τύπους και τις διατάξεις των κυττάρων που δεν προσφέρουν τα οργανοειδή και άλλες μέθοδοι εκτύπωσης. Και η τεχνική εκτύπωσης δεν απαιτεί ειδικό εξοπλισμό ή μεθόδους καλλιέργειας για να διατηρηθεί ο ιστός υγιής, πράγμα που σημαίνει ότι θα είναι προσβάσιμος σε πολλά εργαστήρια.

«Το εργαστήριό μας είναι πολύ ιδιαίτερο καθώς είμαστε σε θέση να παράγουμε σχεδόν οποιονδήποτε τύπο νευρώνων ανά πάσα στιγμή. Μπορούμε να τα συνδυάσουμε σχεδόν οποιαδήποτε στιγμή και με όποιον τρόπο θέλουμε», είπε ο Δρ. Zhang και πρόσθεσε:

«Επειδή μπορούμε να εκτυπώσουμε τον ιστό βάσει σχεδίου, μπορούμε να έχουμε ένα καθορισμένο σύστημα για να δούμε πώς λειτουργεί το δίκτυο του ανθρώπινου εγκεφάλου. Μπορούμε να δούμε πολύ συγκεκριμένα πώς επικοινωνούν τα νευρικά κύτταρα μεταξύ τους υπό συγκεκριμένες συνθήκες, επειδή μπορούμε να εκτυπώσουμε ακριβώς αυτό που θέλουμε».

«Αυτή τη στιγμή, ο εκτυπωτής μας είναι ένας εκτυπωτής που διατίθεται στο εμπόριο. Μπορούμε να κάνουμε κάποιες εξειδικευμένες βελτιώσεις για να μας βοηθήσουν να εκτυπώσουμε συγκεκριμένους τύπους εγκεφαλικού ιστού κατά παραγγελία», δήλωσε με τη σειρά του ο επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης, Yuanwei Yan.

Οι ερευνητές λένε ότι ο εκτυπωμένος εγκεφαλικός ιστός τους θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για τη μελέτη της σηματοδότησης κυττάρων στο σύνδρομο Down, των αλληλεπιδράσεων μεταξύ υγιών και ιστών που επηρεάζονται από τη νόσο Αλτσχάιμερ, για τη δοκιμή νέων υποψηφίων φαρμάκων ή απλώς για την παρακολούθηση της ανάπτυξης του εγκεφάλου.

«Στο παρελθόν, κοιτούσαμε συχνά ένα πράγμα κάθε φορά, πράγμα που σημαίνει ότι συχνά χάνουμε ορισμένα κρίσιμα στοιχεία. Θέλουμε να εκτυπώσουμε εγκεφαλικό ιστό με αυτόν τον τρόπο, επειδή τα κύτταρα δεν λειτουργούν από μόνα τους. Μιλάνε μεταξύ τους. Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο λειτουργεί ο εγκέφαλός μας και πρέπει να τον μελετήσουμε έτσι ώστε να το κατανοήσουμε πραγματικά», καταλήγουν οι επιστήμονες.

Πηγη: https://www.oloygeia.gr/

«Αυτή η μελέτη δείχνει τη δύναμη του μεγάλου συνόλου δεδομένων που αποκτήθηκαν από το Developing Human Connectome Project, ένα ανοιχτό επιστημονικό πρόγραμμα που χρηματοδοτείται από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Έρευνας και με επικεφαλής το King’s College του Λονδίνου σε συνεργασία με το Imperial College του Λονδίνου και το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης»

Πρότυπα Συνδεσιμότητας του Εγκεφάλου: Μια νέα μελέτη σάρωσης του King’s College του Λονδίνου σε 390 μωρά έδειξε διαφορετικά μοτίβα μεταξύ των τελειόμηνων και των πρόωρων στη δραστηριότητα και τη συνδεσιμότητα των εγκεφαλικών δικτύων από στιγμή σε στιγμή. Με την υποστήριξη του Wellcome και του Εθνικού Ινστιτούτου Έρευνας Υγείας και Φροντίδας (NIHR) Maudsley Biomedical Research Centre, αυτή είναι η πρώτη μελέτη που αναλύει πώς η επικοινωνία μεταξύ των περιοχών του εγκεφάλου αλλάζει από στιγμή σε στιγμή τις πρώτες εβδομάδες της ζωής.

Η μελέτη που δημοσιεύτηκε στο Nature Communications διαπίστωσε επίσης ότι αυτά τα δυναμικά πρότυπα συνδεσιμότητας του εγκεφάλου στα μωρά συνδέθηκαν με αναπτυξιακά μέτρα κίνησης, γλώσσας, γνώσης και κοινωνικής συμπεριφοράς 18 μήνες αργότερα. Ο κοινός ανώτερος συγγραφέας Δρ. Dafnis Batallé, Ανώτερος Λέκτορας Νευροαναπτυξιακής Επιστήμης στο Ινστιτούτο Ψυχιατρικής, Ψυχολογίας και Νευροεπιστήμης (IoPPN), King’s College του Λονδίνου, δήλωσε: «Αν και γνωρίζουμε πόσο σημαντική είναι η συνδεσιμότητα του εγκεφάλου στην ανάπτυξη, γνωρίζουμε ελάχιστα για τα πρότυπα της δυναμικής λειτουργικής συνδεσιμότητας στην πρώιμη ζωή και πώς συνδέονται με τον τρόπο που ωριμάζει ο εγκέφαλός μας». «Αναλύοντας σαρώσεις εγκεφάλου από 390 μωρά, αρχίσαμε να εντοπίζουμε διαφορετικές παροδικές καταστάσεις συνδεσιμότητας που θα μπορούσαν ενδεχομένως να παρέχουν εικόνα για το πώς αναπτύσσεται ο εγκέφαλος σε αυτή την ηλικία και με ποιες συμπεριφορές και λειτουργίες συνδέονται αυτά τα πρότυπα καθώς το μωρό μεγαλώνει». Υπάρχει αυξανόμενη επίγνωση ότι καταστάσεις όπως η ΔΕΠΥ, ο αυτισμός και η σχιζοφρένεια έχουν την προέλευσή τους νωρίς στη ζωή και ότι η ανάπτυξη αυτών των καταστάσεων μπορεί να συνδέεται με τη συνδεσιμότητα του εγκεφάλου του νεογνού και τις διακυμάνσεις της με την πάροδο του χρόνου. Οι ερευνητές χρησιμοποίησαν τεχνικές αιχμής για να αξιολογήσουν τα δεδομένα λειτουργικής απεικόνισης μαγνητικού συντονισμού (fMRI) σε 324 τελειόμηνα μωρά και 66 πρόωρα μωρά (γεννημένα σε λιγότερο από 37 εβδομάδες κύησης). Αξιολόγησαν πώς η συνδεσιμότητα άλλαζε από στιγμή σε στιγμή κατά τη διάρκεια του χρόνου που το μωρό βρισκόταν στον σαρωτή για να δώσει μια δυναμική εικόνα. Προηγούμενη έρευνα με μωρά χρησιμοποιούσε πάντα ένα μέτρο συνδεσιμότητας με μέσο όρο σε σχέση με τον χρόνο που αφιερώθηκε στον σαρωτή. Ο Δρ Lucas França, πρώτος συγγραφέας και Επίκουρος Καθηγητής στις Επιστήμες Υπολογιστών και Πληροφοριών στο Πανεπιστήμιο Northumbria, είπε: «Αυτά τα ευρήματα είναι αποτέλεσμα προσεκτικής προσαρμογής μεθοδολογιών που προέρχονται από τους τομείς της επιστήμης των υπολογιστών και της φυσικής, που χρησιμοποιούνται ειδικά για να αποκαλύψουν τις περιπλοκές που είναι εγγενείς στο ανθρώπινο νεογνικό εγκέφαλο. Όταν αυτές οι μεθοδολογίες συνδυάζονται με προηγμένες τεχνικές για τη λήψη πρωτοφανών δεδομένων όπως αυτό από το Developing Human Connectome Project, έχουμε μια μοναδική ευκαιρία να εμβαθύνουμε την κατανόησή μας για το σε μεγάλο βαθμό άγνωστο βασίλειο της δυναμικής του εγκεφάλου στην πρώιμη ζωή.” Η μελέτη χρησιμοποίησε μεθόδους που επηρεάζουν τον τρόπο διακύμανσης της συνδεσιμότητας του εγκεφάλου: μία μέθοδος που λαμβάνει υπόψη τα πρότυπα συνδεσιμότητας σε ολόκληρο τον εγκέφαλο και μία που εξετάζει μοτίβα σε διαφορετικές περιοχές του εγκεφάλου. Η μελέτη εντόπισε έξι διαφορετικές εγκεφαλικές καταστάσεις: τρεις από αυτές βρίσκονταν σε ολόκληρο τον εγκέφαλο και τρεις περιορίζονταν σε περιοχές του εγκεφάλου (ινιακές, αισθητικοκινητικές και μετωπικές περιοχές). Συγκρίνοντας τα τελειόμηνα και τα πρόωρα μωρά, οι ερευνητές έδειξαν ότι διαφορετικά πρότυπα συνδεσιμότητας συνδέονται με τον πρόωρο τοκετό. Για παράδειγμα, τα πρόωρα μωρά περνούσαν περισσότερο χρόνο σε μετωπικές και ινιακές εγκεφαλικές καταστάσεις από ό,τι τα τελειόμηνα. Έδειξαν επίσης ότι η δυναμική της εγκεφαλικής κατάστασης κατά τη γέννηση συνδέεται με διάφορα αναπτυξιακά αποτελέσματα στην πρώιμη παιδική ηλικία. Ο κοινός ανώτερος συγγραφέας, ο καθηγητής Grainne McAlonan, προσωρινός διευθυντής του NIHR Maudsley BRC και καθηγητής Μεταφραστικής Νευροεπιστήμης στο IoPPN, στο King’s College του Λονδίνου, δήλωσε: «Αυτό είναι ένα πραγματικό βήμα προς τα εμπρός στη χρήση τεχνικών απεικόνισης για τη διερεύνηση του τρόπου με τον οποίο η εγκεφαλική δραστηριότητα αλλάζει συνεχώς στην πρώιμη ζωή και πώς αυτό παρέχει μια πλατφόρμα για την υποστήριξη των επόμενων αναπτυξιακών ορόσημων στην παιδική ηλικία».

“Η διαφορά μεταξύ των τελειόμηνων και των πρόωρων μωρών υποδηλώνει ότι ο χρόνος που αφιερώνεται μέσα ή έξω από τη μήτρα διαμορφώνει την ανάπτυξη του εγκεφάλου. Τώρα πρέπει να προσπαθήσουμε να μάθουμε εάν είναι δυνατόν να χρησιμοποιήσουμε αυτές τις ιδέες για να εντοπίσουμε και να βοηθήσουμε όσους χρειάζονται κάποια πρόσθετη υποστήριξη. “Τα δεδομένα προέρχονται από το Το αναπτυσσόμενο έργο Human Connectome Project (The Developing Human Connectome Project) (DHCP), το οποίο διευθύνεται από το King’s College του Λονδίνου και χρηματοδοτείται από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Έρευνας. Παρέχει εικόνες υψηλής ανάλυσης μαγνητικού συντονισμού εγκεφάλου από αγέννητα και νεογέννητα μωρά σε επιστήμονες σε όλο τον κόσμο για να υποστηρίξει μεγάλο αριθμό κορυφαίων ερευνητικών έργων στον κόσμο για την ανάπτυξη του εγκεφάλου και τις διαταραχές της εγκεφαλικής ή ψυχικής υγείας. Ο καθηγητής David Edwards, κύριος ερευνητής του dHCP και Επικεφαλής του Τμήματος Περιγεννητικής Απεικόνισης και Υγείας, στο King’s College του Λονδίνου, δήλωσε: «Αυτή η μελέτη δείχνει τη δύναμη του μεγάλου συνόλου δεδομένων που αποκτήθηκαν από το Developing Human Connectome Project, ένα ανοιχτό επιστημονικό πρόγραμμα που χρηματοδοτείται από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Έρευνας και με επικεφαλής το King’s College του Λονδίνου σε συνεργασία με το Imperial College του Λονδίνου και το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης». «Τα δεδομένα είναι ελεύθερα διαθέσιμα σε ερευνητές που θέλουν να μελετήσουν την ανάπτυξη του ανθρώπινου εγκεφάλου».

Πηγη: https://www.healthweb.gr/

Οι πρώτοι ασθενείς έλαβαν την ανοσοθεραπεία που ονομάζεται mRNA-4359 με τη δοκιμή να γεννά ελπλίδες για καταπολέμηση της επάρατης νόσου.

Πηγη: https://www.huffingtonpost.gr

Οι ερευνητές επικεντρώθηκαν σε μια πρωτεΐνη που ονομάζεται KIBRA και βρίσκεται στα νεφρά και στον εγκέφαλο

Πηγη: https://www.in.gr/

Τα φάρμακα για τη στυτική δυσλειτουργία μπορεί επίσης να σχετίζονται με μειωμένο κίνδυνο εμφάνισης της νόσου Αλτσχάιμερ, σύμφωνα με μελέτη που δημοσιεύθηκε διαδικτυακά στο ιατρικό περιοδικό της Αμερικανικής Ακαδημίας Νευρολογίας «Neurology».

Στη μελέτη συμμετείχαν σχεδόν 270.000 άνδρες με μέση ηλικία τα 59 έτη, οι οποίοι είχαν διαγνωστεί πρόσφατα με στυτική δυσλειτουργία. Οι συμμετέχοντες δεν είχαν προβλήματα μνήμης ή σκέψης στην αρχή της μελέτης. Στη συνέχεια παρακολουθήθηκαν κατά μέσο όρο για πέντε χρόνια. Η μελέτη συνέκρινε το 55% των συμμετεχόντων που είχαν συνταγές για φάρμακα για τη στυτική δυσλειτουργία με το 45% που δεν είχαν συνταγές.

Κατά τη διάρκεια της μελέτης, 1.119 άτομα ανέπτυξαν νόσο Αλτσχάιμερ. Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι τα άτομα που έπαιρναν φάρμακα για τη στυτική δυσλειτουργία είχαν 18% λιγότερες πιθανότητες να αναπτύξουν Αλτσχάιμερ σε σχέση με τα άτομα που δεν έπαιρναν τα φάρμακα, όπως αναφέρει το ΑΠΕ-ΜΠΕ. Η συσχέτιση ήταν ισχυρότερη σε εκείνους στους οποίους εκδόθηκαν οι περισσότερες συνταγές κατά τη διάρκεια της περιόδου μελέτης.

Τα φάρμακα για τη στυτική δυσλειτουργία, τα οποία διαστέλλουν τα αιμοφόρα αγγεία για να επιτρέψουν τη ροή περισσότερου αίματος, αναπτύχθηκαν αρχικά για τη θεραπεία της υψηλής αρτηριακής πίεσης.

Οι ερευνητές επισημαίνουν ότι η μελέτη δεν αποδεικνύει ότι τα φάρμακα μειώνουν τον κίνδυνο για Αλτσχάιμερ, αλλά δείχνει μια συσχέτιση. «Χρειάζεται περισσότερη έρευνα για να επιβεβαιωθούν αυτά τα ευρήματα, να μάθουμε περισσότερα για τα πιθανά οφέλη και τους μηχανισμούς αυτών των φαρμάκων και να εξετάσουμε τη βέλτιστη δοσολογία», επισημαίνει η λέκτορας στο University College London και συγγραφέας της μελέτης, Ρουθ Μπράουερ. Η ίδια προσθέτει ότι «μια τυχαιοποιημένη, ελεγχόμενη δοκιμή με συμμετέχοντες άνδρες και γυναίκες δικαιολογείται για να καθοριστεί εάν αυτά τα ευρήματα θα ισχύουν και για τις γυναίκες».

Πηγη: https://healthstories.gr/

Ελπίδες για μία αποτελεσματική μακροχρόνια θεραπεία των ασθενών με ερυθηματώδη λύκο, προσφέρει μία σημαντική ανακάλυψη Αυστραλών επιστημόνων, η οποία ενδεχομένως να οδηγήσει στην αντιμετώπιση και άλλων αυτοάνοσων νοσημάτων.

Αυστραλοί ερευνητές φαίνεται ότι είναι πολύ κοντά στον τρόπο για να διορθώσουν ένα ελάττωμα που προκαλεί λύκο.

Η μελέτη του Πανεπιστημίου Monash δημοσιεύτηκε στο Nature Communications και οι επιστήμονες αναφέρουν ότι βρήκαν έναν τρόπο επαναπρογραμματισμού των ελαττωματικών κυττάρων ασθενών με λύκο με προστατευτικά μόρια από υγιείς ανθρώπους.

Χρησιμοποιώντας ανθρώπινα κύτταρα, η νέα θεραπεία αποκαθιστά την προστατευτική πλευρά του ανοσοποιητικού συστήματος που αποτρέπει την αυτοανοσία, δηλαδή όταν το ανοσοποιητικό σύστημα επιτίθεται στα δικά του κύτταρα. Τα ευρήματα σχετίζονται με την αυτοάνοση νόσο λύκο, μια εξουθενωτική ασθένεια με περιορισμένες θεραπείες.

Αλλά οι ερευνητές ελπίζουν ότι αυτή η νέα μέθοδος, που αναπτύχθηκε σε δοκιμαστικούς σωλήνες και αποδείχθηκε σε προκλινικά μοντέλα, μπορεί επίσης να βοηθήσει και σε άλλες αυτοάνοσες ασθένειες όπως ο διαβήτης, η ρευματοειδής αρθρίτιδα και η σκλήρυνση κατά πλάκας.

Όλοι οι άνθρωποι έχουν πρωτεΐνες στις οποίες το ανοσοποιητικό σύστημα θα μπορούσε να επιτεθεί, αλλά αυτό δεν συμβαίνει σε υγιείς ανθρώπους λόγω των ειδικών κυττάρων που ονομάζονται «ρυθμιστικά Τ κύτταρα» (T-regs) που προστατεύουν από αυτοάνοσες ασθένειες. Αυτά λείπουν σε άτομα που αναπτύσσουν ερυθηματώδη λύκο και άλλες αυτοάνοσες παθήσεις.

Ένας από τους ανώτερους συγγραφείας της μελέτης, ο αναπληρωτής Καθηγητής Joshua Ooi, ο οποίος είναι επικεφαλής της Ομάδας Ρυθμιστικών Τ κυτταρικών θεραπειών του Πανεπιστημίου Monash, είπε ότι το θεραπευτικό αποτέλεσμα επιτεύχθηκε με τον εντοπισμό συγκεκριμένων προστατευτικών μορίων από υγιείς ανθρώπους και τον επαναπρογραμματισμό των αναποτελεσματικών T-regs ασθενών με ερυθηματώδη λύκο για να αποκατασταθεί η ικανότητά τους να απενεργοποιήσει τις ανεπιθύμητες ανοσολογικές αντιδράσεις.

«Δείξαμε την αποτελεσματικότητα αυτής της προσέγγισης χρησιμοποιώντας κύτταρα ασθενών με λύκο, τόσο στον δοκιμαστικό σωλήνα όσο και σε ένα πειραματικό μοντέλο φλεγμονής του νεφρού από λύκο», δήλωσε ο αναπληρωτής καθηγητής Ooi.

«Καταφέραμε να σταματήσουμε εντελώς την ανάπτυξη της νεφρικής νόσου του λύκου, χωρίς τη χρήση των συνηθισμένων και επιβλαβών ανοσοκατασταλτικών φαρμάκων. Είναι σαν μια επαναφορά του μη φυσιολογικού ανοσοποιητικού συστήματος σε μια υγιή κατάσταση – κάπως σαν μια σημαντική αναβάθμιση λογισμικού. Το ότι χρησιμοποιούνται τα κύτταρα του ίδιου του ασθενούς είναι ένα πολύ ιδιαίτερο μέρος αυτού».

Η ερευνητική ομάδα σχεδιάζει τώρα κλινικές δοκιμές που αναμένεται να ξεκινήσουν το 2026 για να διερευνήσουν εάν αυτή η μέθοδος είναι μια μακροπρόθεσμη θεραπεία για άτομα με λύκο.

«Η ικανότητα στόχευσης, συγκεκριμένα, του ανοσοποιητικού ελαττώματος που προκαλεί νόσο, χωρίς την ανάγκη καταστολής ολόκληρου του ανοσοποιητικού συστήματος, αλλάζει το παιχνίδι», είπε. «Ακόμη και αν τα αποτελέσματα είναι μόνο μεσοπρόθεσμα, είμαστε βέβαιοι ότι η θεραπεία μπορεί εύκολα να επαναληφθεί ανάλογα με τις ανάγκες».

Η νέα θεραπεία θα περιλαμβάνει τη λήψη αιμοσφαιρίων από τον ασθενή με λύκο, την τροποποίηση τους στο εργαστήριο για να αποκατασταθεί αυτό το προστατευτικό αποτέλεσμα και, στη συνέχεια, η επιστροφή τους.

Οι ερευνητές είναι βέβαιοι ότι η νέα μέθοδος μπορεί να αναπτυχθεί για έως και 100 άλλες αυτοάνοσες ασθένειες όπως ο διαβήτης, η ρευματοειδής αρθρίτιδα, η σκλήρυνση κατά πλάκας, το σύνδρομο Sjögren, το σκληρόδερμα και η μυασθένεια Gravis.

«Αυτή η ανακάλυψη προσφέρει τεράστια ελπίδα όχι μόνο στον λύκο αλλά σε όλο το φάσμα των αυτοάνοσων ασθενειών. Το σπουδαίο είναι ότι επειδή η θεραπεία είναι πολύ συγκεκριμένη, δεν βλάπτει το υπόλοιπο ανοσοποιητικό σύστημα. Ωστόσο, αυτό σημαίνει ότι η θεραπεία πρέπει να αναπτυχθεί προσεκτικά ανά ασθένεια, καθώς η καθεμία είναι ξεχωριστή», αναφέρουν.

Πηγη: https://healthstories.gr/

Το στρες επηρεάζει τον εγκέφαλο μέσω του ανοσοποιητικού συστήματος.

Το χρόνιο στρες είναι γνωστό πως έχει συνέπειες στο σώμα. Για παράδειγμα, πολλές ψυχικές νόσοι που συνδέονται με αυτό, όπως η κατάθλιψη, σχετίζονται με αλλαγές στο ανοσοποιητικό σύστημα. Όμως οι μηχανισμοί του πώς αυτές οι αλλαγές επηρεάζουν τον εγκέφαλο παραμένουν σε μεγάλο βαθμό άγνωστοι.

Διεθνής ομάδα ερευνητών με επικεφαλής το University of Zurich (UZH), το University Hospital of Psychiatry Zurich (PUK), και το Icahn School of Medicine at Mount Sinai, ανακάλυψαν τώρα νέο μηχανισμό. Η έρευνα δημοσιεύεται στο Nature.

Οι ερευνητές έδειξαν ότι το στρες αυξάνει την ποσότητα του ενζύμου MMP-8 (μεταλλοπρωτεϊνάση μήτρας-8) στο αίμα ποντικών.

Οι ίδιες αλλαγές φάνηκαν σε ασθενείς με κατάθλιψη. Το MMP-8 ταξιδεύει από το αίμα στον εγκέφαλο όπου αλλάζει τη λειτουργία ορισμένων νευρώνων. Σε ποντικούς που επηρεάστηκαν, αυτό οδήγησε σε αλλαγές στη συμπεριφορά. Αποσύρθηκαν και απέφευγαν τις κοινωνικές επαφές.

Ο Flurin  Cathomas, δήλωσε ότι τα ευρήματα είναι νέα σε 2 πλευρές.

Δείχνουν νέο μηχανισμό ‘’σώματος- εγκεφάλου’’ που θα μπορούσε να είναι σχετικός με τις ψυχικές νόσους που συνδέονται με το στρες αλλά και με άλλες νόσους που επηρεάζουν το ανοσοποιητικό και νευρικό σύστημα.

Επίσης, ο εντοπισμός της συγκεκριμένης πρωτεΐνης -MMP-8- θα μπορούσε πιθανόν να είναι σημείο έναρξης για την ανάπτυξη νέων θεραπειών για την κατάθλιψη.

Σε ποντικούς, οι ερευνητές έδειξαν ότι το στρες αυξάνει τη μετανάστευση συγκεκριμένου είδους λευκών αιμοσφαιρίων (μονοπύρηνα) στο αγγειακό σύστημα του εγκεφάλου- ιδιαίτερα στις περιοχές που συνδέονται με την ανταμοιβή.

Αυτά παράγουν MMP-8, το οποίο εμπλέκεται στην αναδόμηση και ρύθμιση του πλαισίου που περιβάλλει τους νευρώνες -εξωκυττάρια μήτρα.

Αν το MMP-8 διαπερνά τον εγκεφαλικό ιστό από το αίμα, αλλάζει τη δομή της μήτρας και διαταράσσει τη λειτουργικότητα των νευρώνων.

Ποντικοί που επηρεάστηκαν από τη διαδικασία εμφάνισαν αλλαγές στη συμπεριφορά τους παρόμοιες με αυτές που έχουν άνθρωποι με κατάθλιψη.

Για να αποδείξουν ότι το MMP-8 ήταν πράγματι υπεύθυνο για τις αλλαγές στη συμπεριφορά, οι ερευνητές μετακίνησαν το γονίδιο MMP-8 από ορισμένους ποντικούς. Σε σύγκριση με την ομάδα ελέγχου, αυτοί δεν είχαν αρνητικές αλλαγές συμπεριφορές λόγω στρες.

Αναλύσεις αίματος ασθενών με κατάθλιψη δείχνουν ότι τα ευρήματα από τους ποντικούς είναι σχετικά και σε αυτούς. Και τα μονοπύρηνα και το MMP-8 ήταν αυξημένα στο αίμα ανθρώπων με κατάθλιψη.

Χρειάζονται περισσότερες έρευνες πριν εφαρμοστούν τα αποτελέσματα στην κλινική πράξη.

Παρόλα αυτά, οι ερευνητές σημειώνουν ότι η νεα έρευνα δείχνει τη σημασία της αλληλεπίδρασης του ανοσοποιητικού συστήματος και του εγκεφάλου στην ανάπτυξη ψυχιατρικών διαταραχών.

Πηγές:
Nature.

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Είναι η πρώτη έρευνα που δείχνει σχέση μεταξύ υψηλού κινδύνου λοίμωξη HPV και θανάτου από καρδιαγγειακές νόσους.

Οι γυναίκες έχουν τετραπλάσιο κίνδυνο θανάτου από καρδιαγγειακή νόσο αν έχουν υποστεί λοίμωξη με υψηλού κινδύνου στέλεχος του ιού HPV, αναφέρει νέα έρευνα που δημοσιεύτηκε στο European Heart Journal.

Είναι η πρώτη έρευνα που δείχνει σχέση μεταξύ υψηλού κινδύνου λοίμωξη HPV και θανάτου από καρδιαγγειακές νόσους και πραγματοποιήθηκε από το Sungkyunkwan University School of Medicine, στη Σεούλ.

Η έρευνα περιέλαβε 163.250 νέες ή μεσήλικες γυναίκες στην Κορέα, που δεν είχαν καρδιαγγειακή νόσο στην έναρξη της έρευνας. Υποβλήθηκαν σε διάφορες εξετάσεις, όπως για 13 υψηλού κινδύνου στελέχη του HPV. Οι γυναίκες επέστρεφαν για εξετάσεις κάθε 1-2 χρόνια για 8,5 χρόνια.

Οι ερευνητές συνδύασαν στοιχεία των αποτελεσμάτων των εξετάσεων για HPV με εθνικά στοιχεία θανάτων από καρδιαγγειακές νόσους, περιλαμβανομένων εμφραγμάτων και εγκεφαλικών.

Ως ομάδα σχετικά νέων, υγιών γυναικών, ο κίνδυνος θνησιμότητας από καρδιαγγειακές νόσους ήταν γενικά χαμηλός (9,1 ανά 100.000 ).

Όμως, όταν ελήφθησαν υπόψη άλλοι παράγοντες που είναι γνωστό πως επηρεάζουν τον κίνδυνο καρδιαγγειακής νόσου, οι ερευνητές ανακάλυψαν ότι γυναίκες με υψηλού κινδύνου HPV είχαν 3,91 φορές μεγαλύτερο κίνδυνο μπλοκαρισμένων αρτηριών, 3,74 φορές μεγαλύτερο κίνδυνο θνησιμότητας από καρδιοπάθεια και 5,86 φορές μεγαλύτερο θνησιμότητας από εγκεφαλικό επεισόδιο έναντι γυναικών που δεν είχαν υψηλού κινδύνου λοίμωξη.

Οι ερευνητές διαπίστωσαν επίσης ότι ο κίνδυνος ήταν υψηλότερος σε γυναίκες με υψηλού κινδύνου λοίμωξη και παχυσαρκία.

Ο καθηγητής Cheong, δήλωσε ότι γνωρίζουμε πως η φλεγμονή παίζει σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη και εξέλιξη των καρδιαγγειακών νόσων και οι λοιμώξεις από ιούς είναι πιθανοί εκλυτικοί παράγοντες φλεγμονής.

Ο ιός HPV είναι γνωστό πως συνδέεται με τον καρκίνο του τραχήλου, αλλά έρευνες αρχίζουν να δείχνουν ότι μπορεί επίσης να εμφανιστεί στο κυκλοφορικό σύστημα.

Θα μπορούσε πιθανόν ο ιός να προκαλεί φλεγμονή στα αγγεία, συμβάλλοντας σε μπλοκαρισμένες και με βλάβη αρτηρίες και αυξάνοντας τον κίνδυνο για καρδιαγγειακή νόσο.

Οι ερευνητές σημείωσαν ότι η νέα έρευνα τονίζει τη σημασία της ολοκληρωμένης φροντίδας σε ασθενείς με υψηλού κινδύνου HPV.

Πηγές:
European Heart Journal.

Πηγη: https://www.iatronet.gr/