Κατηγορία: Επιστημονικά Νέα

Μια μοναδική αντιική θεραπεία έχει γίνει με τη χρήση ζάχαρης ως βασική δραστική ουσία έχει αποδειχθεί ότι είναι ικανή να θανατώνει μια θεραπευτική αντιμετώπιση μιας σειράς ιών υπό εργαστηριακές συνθήκες, όπως λοιμώξεις του αναπνευστικού συστήματος και έρπητα των γεννητικών οργάνων. Όπως και ο έρπης απλός (ψυχρός επώδυνος ιός), ο νέος χημικός σχηματισμός έχει αποδειχθεί από Βρετανούς ερευνητές ότι είναι ικανός να καταστρέψει τον αναπνευστικό συγκυτιακό ιό, την ηπατίτιδα C, τον ιό HIV και τον ιό Zika. Το σκεύασμα θα είναι επίσης αποτελεσματικό έναντι κοροναϊών, υποδεικνύοντας ένα ευρύ φάσμα αντι-ιικής δραστικότητας.

Η κύρια εφαρμογή του νέου προϊόντος είναι η επιφανειακή απολύμανση, όπως μια νοσοκομειακή περιοχή μετά από θεραπεία ενός ασθενούς με συστελλόμενο ιό. Αν και υπάρχουν μακροχρόνια «ιοκτόνα» προϊόντα στην αγορά, όπως τα λευκαντικά, αυτά τα χημικά είναι πολύ τοξικά για τον άνθρωπο. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η ιδέα της ανάπτυξης ενός virucide από τη ζάχαρη είναι μια ελκυστική ιδέα – κάτι που μπορεί να καταστρέψει μια σειρά από ιούς και ταυτόχρονα να αποδειχθεί ότι είναι μη τοξικό για τον άνθρωπο.

Οι επιστήμονες του Πανεπιστημίου του Μάντσεστερ (Ηνωμένο Βασίλειο) κατέδειξαν πως τα τροποποιημένα μόρια ζάχαρης μπορούν να επιτεθούν στο εξωτερικό κέλυφος ενός ιού, προκαλώντας διαταραχή της επιφάνειας και οδηγώντας σε καταστροφή μολυσματικών σωματιδίων. Αυτό συμβαίνει σχεδόν αμέσως μετά την επαφή. Με μια τέτοια προσέγγιση είναι απίθανο να εμφανιστεί αντίσταση κατά του ιού. Η τροποποίηση των μορίων σακχάρου επιτεύχθηκε χρησιμοποιώντας παράγωγα γλυκόζης που ονομάστηκαν κυκλοδεξτρίνες (που παράγονται από άμυλο με ενζυμική μετατροπή). Αυτά τα μόρια βοηθούν στην προσέλκυση ιών προς το μόριο ζάχαρης και στη συνέχεια βοηθούν στην καταστροφή του ιού καθώς αυτός έρχεται σε επαφή.

Ως κύριος επιστήμονας ο Δρ Samuel Jones συνοψίζει : “Έχουμε κατασκευάσει με επιτυχία ένα νέο μόριο, το οποίο είναι ένα τροποποιημένο σάκχαρο που εμφανίζει αντι-ιικές ιδιότητες ευρέος φάσματος.” Η νέα χημική ουσία υποβάλλεται αυτήν την περίοδο σε αίτηση χορήγησης διπλώματος ευρεσιτεχνίας και ενδέχεται να έχει πρόσθετη χρήση όσον αφορά ένα πρόσθετο σε κρέμες και αλοιφές, για να προωθήσει την καταπολέμηση των ιών, όπως οι αλοιφές που πωλούνται στα φαρμακεία για την αντιμετώπιση καταστάσεων όπως ο έρπης. Η νέα χημική ουσία έχει αναφερθεί στο περιοδικό Science Advances. Το έγγραφο που έχει αξιολογηθεί από ομότιμους με τίτλο “Τροποποιημένες κυκλοδεξτρίνες ως αντιιικά φάρμακα ευρέος φάσματος”.

 

Πηγή: https://www.healthweb.gr/

Οι επιστήμονες αποκάλυψαν σημαντικά ευρήματα σχετικά με το γενετικό υπόβαθρο των καρκίνων, ανακαλύπτοντας πως τουλάχιστον το ένα πέμπτο των καρκινικών μεταλλάξεων συμβαίνουν αρκετά χρόνια προτού διαγνωσθεί ο καρκίνος π.χ., στην περίπτωση του καρκίνου των ωοθηκών έως και 35 χρόνια πριν

Περισσότεροι από 1.000 επιστήμονες από 37 χώρες, οι οποίοι συνεργάστηκαν για πάνω από δέκα χρόνια, έδωσαν στη δημοσιότητα την πιο λεπτομερή μέχρι σήμερα γενετική εικόνα του καρκίνου μέσα από μια σειρά επιστημονικών μελετών που δημοσιεύθηκαν ταυτόχρονα στο Nature.

Η ερευνητική κοινοπραξία του Προγράμματος Παν-Καρκίνου ανέλυσε το πλήρες γονιδίωμα 2.658 καρκίνων από 38 διαφορετικούς τύπους όγκων. Όπως είπαν, παλαιότερα ο καρκίνος ήταν σαν ένα παζλ με 100.000 κομμάτια, από τα οποία έλειπαν το 99% και μόνο το 1% ήταν γνωστό, ενώ τώρα αυτή η εικόνα αντιστράφηκε. Οι επιστήμονες έχουν έτσι πλέον μια σχεδόν ολοκληρωμένη εικόνα όλων των καρκίνων, πράγμα που θα βοηθήσει στην εξατομίκευση των θεραπειών και στην ανάπτυξη νέων.

Ο καρκίνος προκύπτει από ογκογενετικές μεταλλάξεις στο DNA των κυττάρων, τα οποία τελικά αναπτύσσονται ανεξέλεγκτα. Στη διάρκεια της ζωής του ένας άνθρωπος συσσωρεύει γενετικές μεταλλάξεις. Κάθε κύτταρο του αίματος, για παράδειγμα, αποκτά μια νέα μετάλλαξη κατά μέσο όρο κάθε δύο εβδομάδες. Όμως λίγες από αυτές τις αναρίθμητες μεταλλάξεις θα οδηγήσουν τελικά σε καρκίνο.

Η εικόνα είναι άκρως πολύπλοκη, καθώς -όπως δείχνουν και οι νέες έρευνες- χιλιάδες διαφορετικοί συνδυασμοί μεταλλάξεων μπορούν να προκαλέσουν καρκίνο. Αυτό εξηγεί γιατί δύο ασθενείς με τον ίδιο τύπο καρκίνου που κάνουν την ίδια θεραπεία, έχουν τελικά διαφορετική έκβαση, με τον ένα να πεθαίνει και τον άλλο να επιβιώνει.

Το Πρόγραμμα Παν-Καρκίνου, μεταξύ άλλων, βρήκε ότι ο καρκίνος ενός ανθρώπου περιέχει κατά μέσο όρο τέσσερις έως πέντε βασικές μεταλλάξεις που καθοδηγούν την ανάπτυξη του όγκου, ενώ μερικοί ασθενείς έχουν δέκα ή και περισσότερες. Οι 19 στους 20 καρκίνους (το 95%) είναι πια δυνατό να αναχθούν σε τουλάχιστον μία βασική μετάλλαξη. Έως τώρα οι γιατροί μπορούσαν να ανιχνεύσουν τουλάχιστον μια βασική μετάλλαξη μόνο στα δύο τρίτα περίπου των καρκινοπαθών.

Αυτές οι μεταλλάξεις είναι ταυτόχρονα η δυνητική «αχίλλειος πτέρνα» ενός καρκίνου, στις οποίες πρέπει να επικεντρωθεί μια θεραπεία. Όμως περίπου το 5% των καρκίνων (ο ένας στους 20) δεν φαίνεται να διαθέτει κάποια τέτοια βασική μετάλλαξη, συνεπώς οι επιστήμονες έχουν ακόμη δουλειά να κάνουν.

Επίσης οι ερευνητές βρήκαν ένα τρόπο να χρονολογούν τις καρκινικές μεταλλάξεις. Βρήκαν έτσι ότι τουλάχιστον το ένα πέμπτο συμβαίνουν αρκετά χρόνια προτού διαγνωσθεί ο καρκίνος. Στην περίπτωση π.χ. του καρκίνου των ωοθηκών έως και 35 χρόνια πριν, στις περιπτώσεις του καρκίνου των νεφρών, της ουροδόχου κύστης, του παγκρέατος και του δέρματος 20 χρόνια πριν τη διάγνωση της νόσου, ενώ στον καρκίνο του μαστού έως 15 χρόνια προτού οι όγκοι γίνουν αντιληπτοί.

Η έγκαιρη ανίχνευση των μεταλλάξεων θα βοηθήσει να αναπτυχθούν νέες εξετάσεις για την έγκαιρη διάγνωση της νόσου, κάτι που θα βοηθήσει σημαντικά στην αποτελεσματικότερη αντιμετώπισή της. Η πρόκληση είναι να προβλέψουν οι επιστήμονες ποιες από αυτές τις πρώιμες μεταλλάξεις όντως θα εξελιχθούν τελικά σε καρκίνο και ποιες είναι δυνατό να αγνοηθούν με ασφάλεια.

«Τα πρώτα γεγονότα-κλειδιά στην ανάπτυξη του καρκίνου συχνά συμβαίνουν δεκαετίες προτού ο ασθενής παρουσιάσει όγκο, μερικές φορές ήδη από την παιδική του ηλικία. Αυτό σημαίνει πως το «παράθυρο ευκαιρίας» για πρώιμη παρέμβαση είναι πολύ μεγαλύτερο από ό,τι είχαμε φανταστεί, πριν κάνουμε τη νέα έρευνα», δήλωσε ο επικεφαλής του Προγράμματος Παν-Καρκίνου Δρ Πίτερ Κάμπελ του βρετανικού Ινστιτούτου Wellcome Sanger.

Η νέα έρευνα δείχνει επίσης ότι περίπου οι μισές πρώιμες μεταλλάξεις συμβαίνουν σε εννέα μόνο γονίδια. Αυτές θα ήταν δυνατό μελλοντικά να ανιχνευθούν έγκαιρα με γενετικά τεστ υγρής βιοψίας. Οι επιστήμονες αισιοδοξούν ότι θα έλθει μια μέρα -σε δέκα έως 20 χρόνια- που ο γιατρός θα βάζει στον υπολογιστή του τα ακριβή γενετικά δεδομένα του όγκου του ασθενούς, καθώς και μια σειρά από πληροφορίες για τον τρόπο ζωής του, και το ειδικό λογισμικό θα προτείνει την κατάλληλη θεραπεία, προσαρμοσμένη στην περίπτωση του.

Τέλος, οι επιστήμονες βρήκαν ίχνη 23 διαφορετικών ιών στο 13% των καρκίνων που ανέλυσαν. Στο μέτρο που οι ιοί όντως ευθύνονται για έναν στους οκτώ καρκίνους, ο έγκαιρος εμβολιασμός θα βοηθήσει στην αντιμετώπιση της νόσου. Ιοί βρέθηκαν σε καρκίνους του ήπατος, του παγκρέατος, του στομάχου, του οισοφάγου, της μήτρας, του μαστού, του στομάχου, του εντέρου, του νεφρού, του προστάτη, του δέρματος, των πνευμόνων, των ωοθηκών, της ουροδόχου κύστης, των οστών κ.α.

Όμως, όπως δήλωσε ο Δρ. Ντάνιελ Μπρούερ της Ιατρικής Σχολής του βρετανικού Πανεπιστημίου East Anglia, «δεν γνωρίζουμε αν ο καρκίνος έχει απλώς δημιουργήσει ένα περιβάλλον που οι ιοί βρίσκουν ελκυστικό ή αν αντίθετα οι ίδιοι οι ιοί προκαλούν τον καρκίνο».

 

Πηγή:https://ygeiamou.gr/

Ελβετοί ερευνητές μπόρεσαν να αποδείξουν την ύπαρξη συσχετισμού ανάμεσα στις διαταραχές στους βιορυθμούς των παγκρεατικών κυττάρων και στον διαβήτη τύπου 2 και επιπλέον, να τις διορθώσουν έτσι ώστε να επιτευχθεί βελτίωση στην έκκριση ινσουλίνης

Διαρκώς αυξανόμενα επιστημονικά στοιχεία δείχνουν ότι οι διαταραχές στο εσωτερικό ρολόι του οργανισμού, το λεγόμενο κιρκαδιανό ρολόι, που προέρχονται από συχνές αλλαγές στη ζώνη ώρας, ασταθές εργασιακό πρόγραμμα ή από τη γήρανση, έχουν σημαντική επίδραση στην ανάπτυξη μεταβολικών παθήσεων, όπως ο διαβήτης τύπου 2. Τέτοιου είδους διαταραχές φαίνεται πως αποτρέπουν τη σωστή λειτουργία των κυττάρων στα παγκρεατικά νησίδια που εκκρίνουν ινσουλίνη και γλυκαγόνη, δηλαδή τις ορμόνες που ρυθμίζουν τα επίπεδα σακχάρου στο αίμα.

Συγκρίνοντας τα παγκρεατικά κύτταρα ανθρώπων με διαβήτη τύπου 2 με αυτά υγιών ατόμων, οι ερευνητές από το Πανεπιστήμιο (UNIGE) και το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της Γενεύης (HUG) μπόρεσαν να αποδείξουν για πρώτη φορά ότι τα κύτταρα των νησιδίων του παγκρέατος που προέρχονταν από πάσχοντες από διαβήτη τύπου 2 φέρουν δεσμευμένους κιρκαδιανούς ταλαντωτές (κοινώς, κιρκαδιανά ρολόγια) και ότι η διαταραχή τους ήταν ταυτόχρονη με τη διαταραχή της έκκρισης ορμονών. Επιπλέον, οι ερευνητές κατάφεραν να «επισκευάσουν» τα διαταραγμένα κυτταρικά ρολόγια και εν μέρει να αποκαταστήσουν την κυτταρική λειτουργία του παγκρεατικού νησιδίου, προσφέροντας αποτελέσματα που παρέχουν μια πρώτη ματιά σε μια καινοτόμο προσέγγιση για τη διαβητική φροντίδα, όπως αναφέρεται στη σχετική δημοσίευση στο PNAS.

Χρησιμοποιώντας μια μικροσκοπική τεχνολογία που επιτρέπει τον ακριβή εντοπισμό της μοριακής δραστηριότητας του ρολογιού στα ζωντανά κύτταρα με την πάροδο του χρόνου, οι ερευνητές συνέκριναν τη συμπεριφορά των παγκρεατικών κυττάρων πασχόντων από διαβήτη τύπου 2 με υγειών ατόμων κατά τη διάρκεια της ημέρας. Να σημειωθεί ότι οι βιολογικοί ρυθμοί των κυττάρων παγκρεατικών νησιδίων στον διαβήτη τύπου 2 παρουσιάζουν αφενός μειωμένο εύρος κιρκαδιανών ταλαντώσεων και αφετέρου κακή δυνατότητα συγχρονισμού. «Ως αποτέλεσμα, η έκκριση ορμονών δεν είναι πλέον ταυτόχρονη. Επιπλέον, οι βλάβες στον συντονισμό της έκκρισης ινσουλίνης και γλυκαγόνης που παρατηρήθηκαν στους ασθενείς με διαβήτη τύπου 2 μπορούσαν να συγκριθούν με αυτές που μετρήθηκαν σε υγιή κυτταρικά νησίδια με τεχνητά διαταραγμένο κιρκαδιανό ρολόι», αναφέρει ο Δρ. Volodymyr Petrenko, πρώτος συγγραφέας της μελέτης.

Όλα είναι ζήτημα συγχρονισμού
«Τα παγκρεατικά κύτταρα υπόκεινται στο ρυθμό της πρόσληψης και της αποχής από το φαγητό και σε μια αυστηρή ορμονική ρύθμιση. Συντονίζοντας όλα τα επίπεδα ρυθμίσεων επιτρέπεται, ως εκ τούτου, η βελτιστοποίηση των μεταβολικών λειτουργιών. Η απορρύθμιση των ρολογιών στα νησίδια του παγκρέατος οδηγεί σε δεσμευμένη λειτουργία τους, δηλαδή δεν αναμένουν πλέον σήματα που προέρχονται από την τροφή. Αν, για παράδειγμα, κάποιος καταναλώνει το ίδιο φαγητό το βράδυ αντί κατά τη διάρκεια της ημέρας, μπορεί το βάρος του να αυξηθεί πολύ γρηγορότερα, λόγω της μη βέλτιστης απόκρισης του μεταβολισμού», εξηγεί η επικεφαλής ερευνήτρια, Δρ. Charna Dibner.

Ρύθμιση στο σωστό χρόνο
Στο δεύτερο βήμα της έρευνας των Ελβετών επιστημόνων, χρησιμοποιήθηκε το Nobiletin, ένα μικρό μόριο τροποποίησης του ρολογιού που προέρχεται από τη φλούδα του λεμονιού και, σύμφωνα με πρόσφατα στοιχεία, επιδρά σημαντικά στο κιρκαδιανό ρολόι, προκειμένου να το συγχρονίσει εκ νέου. «Ενεργώντας σε ένα από τα βασικά στοιχεία του ρολογιού, το Nobiletin επαναρρυθμίζει αποτελεσματικά το εύρος των κιρκαδιανών ταλαντωτών στα νησίδια. Από τη στιγμή που επαναφέραμε τον συγχρονισμό των ρολογιών, παρατηρήσαμε, επίσης, βελτίωση στην έκκριση ινσουλίνης», προσέθεσε ο Δρ. Petrenko.

«Πρόκειται για την πρώτη απόδειξη της θεωρίας ότι η επιδιόρθωση των δεσμευμένων κιρκαδιανών ρολογιών μπορεί να συμβάλει στη βελτίωση της λειτουργίας της έκκρισης ορμονών από το παγκρεατικό νησίδιο. Θα συνεχίσουμε να διερευνούμε τον μηχανισμό αποκατάστασης in vivo, αρχικά σε ζωικά μοντέλα. Η κοινωνία μας βιώνει μια επιδημική ανάπτυξη των μεταβολικών παθήσεων, ταυτόχρονα με τα διαφοροποιημένα εργασιακά και διατροφικά προγράμματα και την έλλειψη ύπνου. Επανασυγχρονίζοντας τα διαταραγμένα μοριακά ρολόγια, είτε μέσω της εξατομικευμένης διατροφής και των προγραμμάτων άσκησης είτε με τη βοήθεια των μορίων τροποποίησης των ρολογιών, ελπίζουμε να καταφέρουμε επιτέλους να παράσχουμε μια καινοτόμο λύση στο μεταβολικό πρόβλημα που λαμβάνει διαστάσεις επιδημίας, επηρεάζοντας μια ολοένα και αυξανόμενη αναλογία του παγκόσμιου πληθυσμού», καταλήγει η Δρ. Dibner.

 

Πηγή:https://ygeiamou.gr/

Ερευνητές από το Πανεπιστήμιο της Καλοφόρνια, το Πανεπιστήμιο της Β. Καρολίνας και το Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Μασσαχουσέτης αναπτύσσουν μια έξυπνη συσκευή ένα ειδικό επίθεμα, περίπου στο μέγεθος ενός νομίσματος των 50 λεπτών, το οποίο ετοιμάζουν να εντάξουν σε κλινικές μελέτες σύντομα.

Οι επιστήμονες εξέδωσαν τα αποτελέσματα των προκλινικών τους μελετών στο Nature Biomedical Engineering, ενώ ζητούν έγκριση απο τον αμερικανικό ΕΟΦ να προχωρήσουν σε μελέτες σε ανθρώπους.

Στόχος της ερευνητικής προσπάθειας, που ξεκίνησε το 2015, ειναι να βελτιώσει την υγεία και την ποιότητα ζωής των ατόμων που ζουν με διαβήτη. “Επιδιώκουμε το επίθεμα να επιτρέψει στα άτομα με διαβήτη να ελέγχουν λίγοτερο τα επίπεδα του σακχάρου στο αίμα τους και να κάνουν ινσουλίνη μόνο όταν είναι απαραίτητη”. Σύμφωνα με τον Zhen Gu, καθηγητή βιομηχανικής στο UCLA, το επίθεμα “μιμείται τη ρυθμιστική λειτουργία του παγκρέατος” αλλά παραμένει εύκολο στη χρήση.

Το πειραματικό επίθεμα παρακολουθεί τα επίπεδα γλυκόζης και έχει δόσεις ινσουλίνης σε μικρό-βελόνες, οι οποίες είναι Είναι αυτό το πολυμερές το οποίο ανιχνεύει τη γλυκόζη το οποίο και είναι ενθυλακωμένο με ινσουλίνη. Κάθε μικρή βελόνα εισχωρεί στο δέρμα μόλις μισό χιλιοστόμετρο, που είναι επαρκές για τη χορήγηση της ινσουλίνης, όπως αναφέρει το Biospace.

Όπως το περιγράφουν οι ερευνητές, όταν τα επίπεδα σακχάρου αγγίζουν ένα συγκεκριμένο επίπεδο, η ινσουλίνη απελευθερώνεται. Όταν τα επίπεδα σακχάρου επιστρέψουν σε φυσιολογικό επίπεδο, η χορήγηση ινσουλίνης επιβραδύνεται. Οι ερευνητές υποστηρίζουν πως ο σχεδιασμός αυτός στόχο έχει να διασφαλίσει πως δεν θα χορηγηθεί υπερβολική δόση ινσουλίνης, που προκαλέι υπογλυκαιμικές κρίσεις, κώμα ή και θάνατο.

Στα πειράματα, το επίθεμα ήλεγξε αποτελεσματικά τα επίπεδα γλυκόζης στο αίμα χοίρων, 55 κιλών περίπου, με τύπου 1 διαβήτη για περίπου 20 ώρες.

Ο John Buse, διευθυντής του Διαβητολογικού Κέντρου του UNC εκτίμησε πως αυτό το έξυπνο επίθεμα ινσουλίνης, αν αποδειχθεί ασφαλές και αποτελεσματικό σε κλινικές μελέτες, θα φέρει επανάσταση στη διαχείριση του διαβήτη.

Μάλιστα, η τεχνολογία μπορεί να έχει χρήσεις και για άλλες παθήσεις.

 

Πηγή:https://www.news4health.gr/

Ομάδα ειδικών στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Λος Άντζελες (UCLA) ανακάλυψε ότι υπάρχουν κάποιες πρωτεΐνες στο αίμα που μπορούν να προβλέψουν τον κίνδυνο εγκεφαλικής μικροαγγειοπάθειας, μιας πάθησης που μπορεί να οδηγήσει στην εκδήλωση άνοιας και εγκεφαλικού επεισοδίου. Επί του παρόντος η πάθηση μπορεί να διαγνωστεί μόνο με μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου. Ωστόσο, ερευνητές του αμερικανικού πανεπιστημίου με επικεφαλής τον Δρ. Jason Hinman, επίκουρο καθηγητή Νευρολογίας, όπως αναφέρει σχετικό άρθρο του PLoS One βρίσκονται πολύ κοντά σε ένα νέο διαγνωστικό τεστ που θα αποτιμά την εγκεφαλική υγεία των ατόμων που κινδυνεύουν να εκδηλώσουν εγκεφαλική μικροαγγειοπάθεια.

Η πάθηση συνεπάγεται χαρακτηριστικές αλλαγές στη λευκή ουσία του εγκεφάλου – τμήμα με υψηλή συγκέντρωση μυελίνης, λιπώδης ουσία που ως γνωστόν προστατεύει τις απολήξεις των νευρικών κυττάρων. Στην εγκεφαλική μικροαγγειοπάθεια τα λεπτά αιμοφόρα αγγεία καταστρέφονται με την πάροδο του χρόνου και ξεκινά η αποδόμηση της μυελίνης. Έτσι επιβραδύνεται η επικοινωνία μεταξύ των εγκεφαλικών κυττάρων και εμφανίζονται γνωσιακά προβλήματα καθώς και στη βάδιση. Στην περίπτωση της πλήρους εμπλοκής της αιματικής κυκλοφορίας εκδηλώνεται εγκεφαλικό επεισόδιο. Η πάθηση σχετίζεται επίσης με υψηλό κίνδυνο πολλών μορφών άνοιας, περιλαμβανομένης και της νόσου Αλτσχάιμερ.

Όπως προαναφέρθηκε σήμερα η εγκεφαλική μικροαγγειοπάθεια διαγιγνώσκεται με μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου, αφού ο ασθενής έχει εκδηλώσει άνοια ή έχει υποστεί εγκεφαλικό επεισόδιο. Ωστόσο, πολλές περιπτώσεις ασθενών παραμένουν αδιάγνωστες λόγω των ήπιων συμπτωμάτων, αλλά και ενδείξεων όπως η δυσκολία στη βάδιση και τη σκέψη που σχετίζονται με την ηλικία. Ο Δρ. Hinman και οι συνεργάτες του επικεντρώθηκαν σε έξι πρωτεΐνες που σχετίζονται με τη φλεγμονώδη αντίδραση του ανοσοποιητικού συστήματος και εστίασαν στην ιντερλευκίνη-18 ( IL-18), εικάζοντας ότι οι φλεγμονώδεις πρωτεΐνες που καταστρέφουν τον εγκέφαλο στην εγκεφαλική μικροαγγειοπάθεια μπορεί να είναι ανιχνεύσιμες στην αιματική κυκλοφορία.

Οι ερευνητές μέτρησαν τα επίπεδα των πρωτεϊνών στο αίμα 167 ατόμων κατά μέσο όρο 76,4 ετών, που είχαν είτε φυσιολογική γνωστική λειτουργία ή ήπια γνωστική εξασθένηση. Στο πλαίσιο της εθελοντικής συμμετοχής τους, 110 άτομα υποβλήθηκαν και σε μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου και 49 σε μια πιο εξελιγμένη απεικονιστική μέθοδο που ονομάζεται απεικόνιση του Τανυστού Διάχυσης. Στα άτομα που υποβλήθηκαν στις απεικονιστικές εξετάσεις διαπιστώθηκαν σημάδια εγκεφαλικής μικροαγγειοπάθειας και είχαν παράλληλα υψηλότερα επίπεδα των έξι αιματολογικών πρωτεϊνών. Αν ένα άτομο είχε υψηλότερα του μέσου όρου επίπεδα των έξι φλεγμονωδών πρωτεϊνών, είχαν διπλάσιες πιθανότητες να έχουν ενδείξεις εγκεφαλικής μικροαγγειοπάθειας και 10% περισσότερες πιθανότητες πρώιμων ενδείξεων βλάβης στη λευκή ουσία. Επιπλέον για κάθε έναν παράγοντα κινδύνου για εγκεφαλική μικροαγγειοπάθεια που είχε κάθε άτομο, όπως υπέρταση, διαβήτη ή προηγούμενο ιστορικό εγκεφαλικού επεισοδίου, τα επίπεδα των φλεγμονωδών πρωτεϊνών στο αίμα του ήταν δύο φορές υψηλότερα, κατά μέσο όρο.

Προς επιβεβαίωση των αποτελεσμάτων, οι επιστήμονες έκαναν το αιματολογικό τεστ σε μια ομάδα με πολύ αυξημένο κίνδυνο εγκεφαλικής μικροαγγειοπάθειας. Επρόκειτο για 131 άτομα που είχαν επισκεφθεί το Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών του πανεπιστημιακού νοσοκομείου του Λος Άντζελες με συμπτώματα εγκεφαλικού επεισοδίου. Τα αποτελέσματα του τεστ ταυτίζονταν με αλλαγές στη λευκή ουσία του εγκεφάλου που εντοπίστηκαν μέσω μαγνητικής τομογραφίας.

 

Πηγή:https://www.healthweb.gr/

Τα υψηλότερα επίπεδα υδραργύρου στο αίμα συνδέθηκαν με υψηλότερο επιπολασμό του καρκίνου του δέρματος, εκτός του μελανώματος, που είναι η πιο κοινή ανθρώπινη κακοήθεια, σε μια μελέτη που δημοσιεύθηκε στο British Journal of Dermatology. Για τη μελέτη, Αμερικανοί ερευνητές ανέλυσαν στοιχεία τα έτη 2003-2016 για 29.413 συμμετέχοντες στην Εθνική Έρευνα Εξέτασης για την Υγεία και τη Διατροφή. Η ερευνητική ομάδα εξέτασε τα επίπεδα στο αίμα των διαφόρων μορφών υδραργύρου: ολικός υδράργυρος, ανόργανος υδράργυρος και μεθυλικός υδράργυρος.

Σε σύγκριση με τα άτομα με χαμηλό ολικό υδράργυρο, τα άτομα με υψηλό ολικό υδράργυρο είχαν σχεδόν διπλάσιες πιθανότητες να διαγνωσθούν με καρκίνο του δέρματος χωρίς μελάνωμα. Οι συμμετέχοντες με υψηλή συγκέντρωση σε μεθυλικό υδράργυρο είχαν 1,7 φορές υψηλότερες πιθανότητες εμφάνισης καρκίνου του δέρματος, εκτός του μελανώματος, σε σύγκριση με εκείνους με χαμηλό μεθυλικό υδράργυρο. Τα ανόργανα επίπεδα υδραργύρου δεν σχετίζονταν σημαντικά, αλλά ήταν θετικά στον καρκίνο του δέρματος, εκτός του μελανώματος. Τα περισσότερα άτομα στις Ηνωμένες Πολιτείες εκτίθενται στον υδράργυρο μέσω της κατανάλωσης ψαριών και οστρακοειδών.

 

Πηγή:https://www.healthweb.gr/

”H αποκατάσταση της παράλυσης του κερκιδικού νεύρου, που είναι η πλέον συχνή στα τραύματα άνω άκρου, μπορεί να γίνει μόνο με μεταφορά τενόντων από άλλο γειτονικό σημείο του χεριού”.

Επιτυχή και οριστική λύση στην  αποκατάσταση του κερκιδικού και άλλων νεύρων του χεριού, μετά από σοβαρούς τραυματισμούς, δίνει η μεταφορά τενόντων (τενοντομεταφορές).

Σύμφωνα με  στοιχεία που παρουσιάστηκαν στο  «Ετήσιο Συνέδριο της Αμερικανικής Εταιρείας Χειρουργικής Χεριού – AAHS», η λειτουργικότητα των κινήσεων του χεριού, εκατομμυρίων ανθρώπων χάρις στη μικροχειρουργική, μετά τη μεταφορά τενόντων συχνά φθάνουν το 80 με 85% του φυσιολογικού, σε παραμελημένους τραυματισμούς νεύρων, χέρια που πριν χειρουργηθούν θεωρούντο ημιπαράλυτα.

Το συνέδριο, το οποίο πραγματοποιήθηκε στη Φλόριντα (ΗΠΑ) 9-11 Ιανουαρίου 2020, παρακολούθησαν εκατοντάδες διαπρεπείς ορθοπεδικοί από όλο τον κόσμο, οι οποίοι τόνισαν πως η τενοντομεταφορά είναι η μόνη λύση στην περίπτωση που το νεύρο δεν συρραφτεί ή γεφυρωθεί άμεσα μετά τον τραυματισμό του.

«Πράγματι η αποκατάσταση  της παράλυσης  του  κερκιδικού νεύρου, που είναι η πλέον συχνή στα τραύματα άνω άκρου, μπορεί να γίνει μόνο με μεταφορά τενόντων από άλλο γειτονικό σημείο του χεριού» αναφέρει ο Δρ Ιωάννης Ιγνατιάδης, Χειρουργός Ορθοπαιδικός,  Διευθυντής τμήματος Μικροχειρουργικής Ιατρικού Ψυχικού.

Το κερκιδικό νεύρο είναι ένα από τα τρία κύρια νεύρα του χεριού, ελέγχει τους  ραχιαίους μύες  αγκώνα, καρπού, χεριού, δακτύλων και  συμβάλλει στο άνοιγμα τους (έκταση τους).

Αιτίες και μορφές παράλυσης   κερκιδικού νεύρου

Η χειρωνακτική ή αγροτική εργασία, οι πολεμικοί τραυματισμοί και τα τροχαία ατυχήματα μοτοσυκλετιστών είναι οι βασικές αιτίες παράλυσης του κερκιδικού νεύρου, που πλήττει κυρίως άτομα  του ενεργού πληθυσμού ηλικίας 25 με 50χρόνων.

Ανάλογα με το βαθμό   τραυματισμού  του κερκιδικού νεύρου είναι και οι μορφές παράλυσης που εμφανίζει το  χέρι. Συνήθως ο καρπός είναι εντελώς πεσμένος (dropwrist) καθώς και όλα τα δάκτυλα και μοιάζει με «λαιμό κύκνου», επίσης υπάρχει και υποαισθησία στη ράχη του καρπού και των δακτύλων.

Η νευραπραξία ή απλή πάρεση  είναι μια ελαφρά μορφή της εν λόγω πάθησης. Στην περίπτωση αυτή δεν χρειάζεται χειρουργείο παρά μόνο αναμονή και εφαρμογή νάρθηκα στερέωσης του καρπού, ενώ η λειτουργία του χεριού επανέρχεται σε λίγες μέρες ή κάποιες εβδομάδες ή λίγους μήνες. Το μόνο που θα χρειασθεί παρακολούθηση και συμπληρωματικά τις πρώτες  25 μέρες  ηλεκτρομυογράφημα.

«Σε βαρύτερους όμως περιπτώσεις – παραλύσεις τραυματισμούς όπως κατάγματα βραχιονίου οστού ή άμεσο τραυματισμό μαλακών μορίων (κόψιμο), το σπασμένο τεμάχιο οστού μπορεί να κόψει το νεύρο, οπότε έχουμε την νευρότμηση η οποία πρέπει άμεσα να συρραφτεί. Αυτή όμως η άμεση αποκατάσταση συνήθως δεν γίνεται (στην καθημερινή πράξη στα διάφορα νοσοκομεία) οπότε έχουμε και το πρόβλημα της παράλυσης  του χεριού», εξηγεί ο Δρ Ιγνατιάδης.

Πολλές φορές γίνεται σύγχυση της σοβαρής μορφής παράλυσης με αυτή της  απλής πάρεσης και χάνεται χρόνος στην αναμονή μήπως και συνέλθει το νεύρο. Εν κατακλείδι πρέπει να ξέρουμε ότι εάν δεν συρραφτεί άμεσα το κομμένο νεύρο, ή  εάν δεν γεφυρωθεί εντός ολίγων μηνών, χρειάζεται να χειρουργηθεί με μεταφορά τενόντων (τενοντομετάθεση).

Η εξέταση  μετά από τραυματισμό στο μπράτσο  που   δείχνει τη βλάβη είναι το ηλεκτρομυογράφημα  και για να είναι αξιόπιστη πρέπει να γίνει άμεσα, τουλάχιστον τις πρώτες 25 ημέρες.

Επομένως, η άμεση αξιολόγηση με κλινική εξέταση (αδυμαμία έκτασης και υποαισθησία) πρέπει να μας υποψιάζει για τη διάγνωση.

 

Πηγη:https://www.iatronet.gr/

Τα μικρόβια στο ανθρώπινο έντερο, που έχουν συσχετισθεί με διάφορες νόσους, από την αρθρίτιδα μέχρι τον αυτισμό, μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως δείκτης πρόγνωσης της μελλοντικής υγείας, ακόμη και της πιθανότητας κανείς να πεθάνει μέσα στα επόμενα 15 χρόνια, σύμφωνα με δύο νέες επιστημονικές μελέτες, που αναδεικνύουν τη σημασία του μικροβιώματος. Το συγκεκριμένο και διαφορετικό μίγμα μικροβίων που απαρτίζουν το μικροβιακό οικοσύστημα του εντέρου, δηλαδή το μικροβίωμα κάθε ανθρώπου, μπορεί να αποκαλύψει περισσότερα πράγματα για το μέλλον του ακόμη και από ό,τι μπορούν τα γονίδια. Το μικροβίωμα επηρεάζεται από ποικίλους παράγοντες, όπως η διατροφή, το περιβάλλον και η σωματική άσκηση.

«Είναι ελπιδοφόρο ότι η επιστημονική κοινότητα πλησιάζει σε ένα σημείο όπου θα μπορούμε να αναπτύξουμε διαγνωστικές εξετάσεις και θεραπείες με βάση το μικροβίωμα. Είναι κάτι πλέον μέσα στα όρια των δυνατοτήτων μας», δήλωσε ο μικροβιολόγος Σάμιουελ Μίνοτ του Κέντρου Ερευνών Φρεντ Χάτσινσον για τον Καρκίνο, σύμφωνα με το Science. Η πρώτη επισκόπηση μελετών, με επικεφαλής τον υπολογιστικό βιολόγο Μπράντεν Τίρνεϊ της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ, αξιολόγησε 47 έρευνες αναφορικά με τη σχέση του συλλογικού γονιδιώματος του μικροβιώματος και 13 κοινών παθήσεων, όπως η υπέρταση, το άσθμα και η σχιζοφρένεια. Όλες αυτές οι ασθένειες θεωρούνται πολύπλοκες, επειδή προέρχονται από ένα συνδυασμό γενετικών και περιβαλλοντικών παραγόντων.

Διαπιστώθηκε ότι η συλλογική γενετική «υπογραφή» των εντερικών μικροβίων είναι κατά μέσο όρο 20% καλύτερη από ό,τι τα γονίδια του ανθρώπου για να κάνει κανείς διάκριση ανάμεσα σε έναν υγιή και σε ένα άρρωστο άνθρωπο. Για παράδειγμα, το μικροβίωμα είναι 50% καλύτερο σε σχέση με τη μελέτη του ανθρώπινου γονιδιώματος στο να προβλέψει αν κάποιος έχει καρκίνο του παχέος εντέρου. Το γενετικό «προφίλ» ενός ανθρώπου είναι ανώτερο από το μικροβίωμα μόνο όσον αφορά την πρόβλεψη αν κανείς έχει διαβήτη τύπου 1. Η δεύτερη φινλανδική μελέτη συσχέτισε το μικροβίωμα με τη διάρκεια της ζωής, με βάση δείγματα κοπράνων που είχαν αναλυθεί προ 15ετίας. Βρήκε ότι οι άνθρωποι με υψηλά επίπεδα εντεροβακτηρίων (περιλαμβάνουν το E.coli και τη σαλμονέλα) έχουν 15% μεγαλύτερη πιθανότητα να πεθάνουν μέσα στα επόμενα 15 χρόνια.

 

Πηγή:https://www.healthweb.gr/

Έρευνα επιστημόνων, που ήταν αποτέλεσμα διεθνούς συνεργασίας ανάμεσα στα εργαστήρια του δρος Peyman Golshani στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, του δρος Tristan Shuman στο Νοσοκομείο Mount Sinai της Νέας Υόρκης και του εργαστηρίου της δρος Παναγιώτας Ποϊράζη στο Ινστιτούτο Μοριακής Βιολογίας και Βιοτεχνολογίας (ΙΜΒΒ) του Ιδρύματος Τεχνολογίας και Έρευνας στο Ηράκλειο (ΙΤΕ), αποδεικνύει ότι ένα χαρακτηριστικό της επιληψίας, συγκεκριμένα η έλλειψη συγχρονισμού ανάμεσα σε εγκεφαλικές περιοχές, επηρεάζει αρνητικά την κωδικοποίηση πληροφοριών που αφορούν στον χώρο, δηλαδή την ικανότητα χωρικής πλοήγησης. Η εργασία αυτή δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό «Nature Neuroscience» και σε αυτή συμμετείχαν από το ΙΜΒΒ η υποψήφια διδάκτορας Ιωάννα Πανδή και ο μεταδιδακτορικός ερευνητής Σπύρος Χαυλής.

Σύμφωνα με την ιατρική βιβλιογραφία, όπως αναφέρει η ανακοίνωση του ΙΤΕ, το 10% του ανθρώπινου πληθυσμού ενδέχεται να προσβληθεί από επεισόδιο επιληπτικής κρίσης μία φορά σε κάποια φάση της ζωής του. Οι εστιακές επιληψίες οφείλονται σε συγκεκριμένες περιοχές του εγκεφάλου, με τον ιππόκαμπο να αποτελεί την πιο κοινή εστία πυροδότησης. Ο ιππόκαμπος είναι μια δομή εξόχως σημαντική σε νοητικές λειτουργίες, όπως η μάθηση, η μνήμη, και ο προσανατολισμός μας στον χώρο.

Η εξασθένιση των νοητικών λειτουργιών καταβάλλει τους ασθενείς για αρκετές εβδομάδες, επηρεάζοντας την καθημερινή επαγγελματική και οικογενειακή τους ζωή. Επομένως, όπως εκτιμούν οι επιστήμονες, είναι αναγκαία η παροχή φροντίδας και υποστήριξης, τόσο για την αποτροπή των επεισοδίων όσο και για τη μετέπειτα αποκατάσταση των νοητικών λειτουργιών σε σύντομο χρονικό διάστημα. Δυστυχώς, η ανάπτυξη συνδυαστικών θεραπειών δεν είναι εύκολη, όπως εξηγούν, κυρίως λόγω της ανεπαρκούς εξιχνίασης των νευρολογικών συνθηκών που οδηγούν στα νοητικά ελλείμματα Σε απλή γλώσσα, όπως αναφέρεται στην ανακοίνωση, τα νευρικά κύτταρα βασίζονται σε χρονικά ακριβή και πολύ τυποποιημένα συστήματα μετάδοσης ηλεκτρικών σημάτων, για να μεταβιβάσουν όσες πληροφορίες κωδικοποιεί ο εγκέφαλός μας. Εάν αυτή η ακρίβεια διαταραχθεί, το δίκτυο μετάδοσης καταρρέει και είναι επόμενο να προκαλείται σύγχυση.

Πειράματα οδήγησαν στη διαπίστωση ότι στα επιληπτικά ζώα, τα κύτταρα που κωδικοποιούν τη θέση του ζώου -τα επονομαζόμενα χωρικά κύτταρα- μειώθηκαν σε αριθμό, έγιναν πιο ασταθή και περιείχαν λιγότερη πληροφορία απ’ ό,τι σε υγιή πειραματόζωα. Διαπιστώθηκε επίσης ότι οι ενδονευρώνες (είδος νευρικών κυττάρων) μεταξύ δύο κρίσιμων υπο-περιοχών του ιππόκαμπου (της DG και CA1) ήταν «ασυγχρόνιστοι» στα επιληπτικά, αλλά όχι στα υγιή πειραματόζωα. Δεν υπήρχε δηλαδή χρονική ακρίβεια στην επικοινωνία νευρικών κυκλωμάτων στο εσωτερικό του ιππόκαμπου, η οποία όμως είναι κρίσιμη για την ομαλή λειτουργία του. Η δυσλειτουργία αυτή που δημιουργείται από την επιληψία επηρεάζει αρνητικά τις ικανότητες χωρικής πλοήγησης.

Η ερευνητική αυτή εργασία βασίστηκε σε πλήθος διαφορετικών πειραμάτων και μεθόδων. Οι ερευνητικές ομάδες των Golshani και Shuman, χρησιμοποιώντας ένα καινοτόμο, ασύρματο μίνι-μικροσκόπιο, κατέγραψαν την εγκεφαλική δραστηριότητα, καθώς τα πειραματόζωα έτρεχαν σε στατικούς διάδρομους εμπλουτισμένους με διάφορα οπτικά και ακουστικά ερεθίσματα. Η εργαστηριακή ομάδα της δρος Ποϊράζη ανέλαβε την ανάπτυξη των υπολογιστικών μοντέλων, με στόχο τη θεωρητική ανάλυση των αποτελεσμάτων, καθότι οι πειραματικές τεχνικές του πάγκου συναντούν φραγμούς που δοκιμάζουν τα όρια ακόμη και των πιο σύγχρονων τεχνολογιών. Με τη χρήση υπολογιστικών μοντέλων, η ομάδα του ΙΤΕ-ΙΜΒΒ έδειξε ότι ο «αποσυγχρονισμός» των νευρικών κυκλωμάτων ανάμεσα στις υπο-περιοχές του ιππόκαμπου επιφέρει αλλοιώσεις στα χαρακτηριστικά των χωρικών κυττάρων, οι οποίες με τη σειρά τους επηρεάζουν αρνητικά τις ικανότητες χωρικής πλοήγησης. Η σημαντική αυτή ανακάλυψη αποτελεί το έναυσμα για την καλύτερη κατανόηση των δυσλειτουργιών που σχετίζονται με την επιληψία και αναμένεται να οδηγήσει σε νέες θεραπευτικές προσεγγίσεις για τη σοβαρή αυτή νευρολογική νόσο.

 

Πηγή:https://www.healthweb.gr/

Μια νέα μέθοδος εγκεφαλικής απεικόνισης αποκάλυψε πως οι άνθρωποι που πάσχουν από σχιζοφρένεια έχουν μειωμένα επίπεδα μιας βασικής πρωτεΐνης για την επικοινωνία των εγκεφαλικών κυττάρων. Η νέα μελέτη των Imperial College London και King’s College London επιστράτευσε μια νέα τεχνική PET scan για να βρει ότι οι σχιζοφρενείς έχουν σημαντικά χαμηλότερα επίπεδα της SV2A, της πρωτεΐνης που υπάρχει στις νευρικές συνάψεις και αφορά στην επικοινωνία τους.

Με τα ανεπαρκή επίπεδά της στον εγκέφαλο, οι συνάψεις χάνουν σε συνδεσιμότητα, ένας παράγοντας που παίζει τον δικό του ρόλο στην ανάπτυξη της σχιζοφρένειας. «Πρέπει να αναπτύξουμε νέες θεραπείες για τη σχιζοφρένεια. Αυτή η πρωτεΐνη SV2A μπορεί να είναι ο στόχος των νέων φαρμάκων για να αποκατασταθεί η συναπτική λειτουργία», είπε χαρακτηριστικά ο καθηγητής Oliver Howes. Η μελέτη τους, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Nature Communications», χαιρετίστηκε ως μικρή επανάσταση για την αποκωδικοποίηση της σχιζοφρένειας, καθώς μπορεί να οδηγήσει σε νέες θεραπείες της ψυχιατρικής νόσου…

 

Πηγή:https://www.healthweb.gr/