Κατηγορία: Επιστημονικά Νέα

Η αγορά γονιδιακής θεραπείας είναι κατακερματισμένη σε νευρολογικές παθήσεις, καρκίνο, ηπατολογικές παθήσεις, μυϊκή δυστροφία Duchenne και άλλες ενδείξεις.

Πάνω από τέσσερις φορές αναμένεται να αυξηθεί η παγκόσμια αγορά γονιδιακής θεραπείας μέχρι το 2024. Συγκεκριμένα, προβλέπεται να φτάσει τα 13,0 δισ. δολ. μέχρι το 2024 από 3,8 δισ. δολ. το 2019, σημειώνοντας την εξεταζόμενη περίοδο ποσοστιαία άνοδο της τάξεως του 27,8%. Η μεγαλύτερη συχνότητα εμφάνισης καρκίνου και άλλων ασθενειών-στόχων, η διαθεσιμότητα επιστροφής δαπανών και η εμφάνιση νέων προϊόντων αποτελούν τους κύριους παράγοντες που οδηγούν στην ανάπτυξη της αγοράς της γονιδιακής θεραπείας.

Η αγορά γονιδιακής θεραπείας, από τον φορέα, έχει υποδιαιρεθεί σε ιογενείς και μη-ιικούς φορείς. Oι μη ιικοί φορείς αντιπροσώπευαν το μεγαλύτερο μερίδιο της αγοράς το 2018.

Με βάση την ένδειξη, η αγορά γονιδιακής θεραπείας είναι κατακερματισμένη σε νευρολογικές παθήσεις, καρκίνο, ηπατολογικές παθήσεις, μυϊκή δυστροφία Duchenne και άλλες ενδείξεις. Ο τομέας των νευρολογικών παθήσεων αντιπροσώπευε το μεγαλύτερο μερίδιο αγοράς το 2018. Ωστόσο, ο τομέας του καρκίνου εκτιμάται ότι θα αυξηθεί με τον υψηλότερο ρυθμό κατά τη διάρκεια της περιόδου πρόβλεψης λόγω της αυξανόμενης συχνότητας εμφάνισης καρκίνου και της αυξανόμενης ζήτησης για θεραπείες κυττάρων Τ-κυττάρων.

Η παγκόσμια αγορά γονιδιακής θεραπείας είναι κατακερματισμένη στη Βόρεια Αμερική, την Ευρώπη, την Ασία και τον υπόλοιπο κόσμο. Το 2018, η Βόρεια Αμερική αντιπροσώπευε το μεγαλύτερο μερίδιο αγοράς, ακολουθούμενη από την Ευρώπη. Επιπλέον, εκτιμάται ότι η αγορά της Βόρειας Αμερικής θα σημειώσει τον υψηλότερο ρυθμό ανάπτυξης κατά την περίοδο πρόβλεψης. Παράγοντες όπως η αύξηση του επιπολασμού των χρόνιων ασθενειών, οι υψηλές δαπάνες για την υγειονομική περίθαλψη, η ύπαρξη προηγμένων υποδομών υγειονομικής περίθαλψης, το σενάριο ευνοϊκής αποζημίωσης και η παρουσία σημαντικών παραγόντων της αγοράς στην περιοχή προκαλούν αύξηση της αγοράς στη Βόρεια Αμερική.

Οι βασικότεροι παίκτες που δραστηριοποιούνται στην αγορά γονιδιακής θεραπείας είναι οι Biogen (US), Sarepta Therapeutics, Inc. (US), Gilead Sciences, Inc. (US), Novartis AG (Ελβετία), Amgen, Inc. (US), Spark Therapeutics, Inc. (US), MolMed SpA (Ιταλία), Orchard Therapeutics plc. (ΗΠΑ),  Sibiono GeneTech Co. Ltd. (Κίνα), Alnylam Pharmaceuticals, Inc. (Αμερική), Human Stem Cells Institute (Ρωσία), AnGes, Inc. (Ιαπωνία), Dynavax Technologies (Αμερική), Jazz Pharmaceuticals, Inc. (Ιρλανδία), and Akcea Therapeutics (Αμερική).

Πηγές: https://www.marketsandmarkets.com/PressReleases/gene-therapy.asp

Πηγή:https://www.iatronet.gr/

Τα μικρόβια στο ανθρώπινο έντερο, που έχουν συσχετισθεί με διάφορα πράγματα, από την αρθρίτιδα μέχρι τον αυτισμό, μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως δείκτης πρόγνωσης της μελλοντικής υγείας.

Σύμφωνα με δύο νέες επιστημονικές μελέτες που αναδεικνύουν τη σημασία του μικροβιώματος μπορούν να «προβλέψουν» ακόμη και την πιθανότητα τον εάν κανείς μπορεί να πεθάνει μέσα στα επόμενα 15 χρόνια.

Το συγκεκριμένο και διαφορετικό μίγμα μικροβίων που απαρτίζουν το μικροβιακό οικοσύστημα του εντέρου καθενός ανθρώπου, δηλαδή το μικροβίωμα του, μπορεί να αποκαλύψει περισσότερα πράγματα για το μέλλον του ακόμη και από ό,τι μπορούν τα γονίδια. Το μικροβίωμα επηρεάζεται από ποικίλους παράγοντες, όπως η διατροφή, το περιβάλλον, η σωματική άσκηση κ.α.

«Είναι ελπιδοφόρο ότι η επιστημονική κοινότητα πλησιάζει να φθάσει σε ένα σημείο όπου θα μπορούμε να αναπτύξουμε διαγνωστικές εξετάσεις και θεραπείες με βάση το μικροβίωμα. Είναι κάτι πλέον μέσα στα όρια των δυνατοτήτων μας», δήλωσε ο μικροβιολόγος Σάμιουελ Μίνοτ του Κέντρου Ερευνών Φρεντ Χάτσινσον για τον Καρκίνο, σύμφωνα με το «Science».

Η πρώτη μελέτη, με επικεφαλής τον υπολογιστικό βιολόγο Μπράντεν Τίρνεϊ της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ, επισκόπησε και αξιολόγησε 47 έρευνες αναφορικά με τη σχέση του συλλογικού γονιδιώματος του μικροβιώματος και 13 κοινών παθήσεων, όπως η υπέρταση, το άσθμα και η σχιζοφρένεια. Όλες αυτές οι ασθένειες θεωρούνται πολύπλοκες, επειδή προέρχονται από ένα συνδυασμό γενετικών και περιβαλλοντικών παραγόντων.

Η δεύτερη φινλανδική μελέτη συσχέτισε το μικροβίωμα με τη διάρκεια της ζωής, με βάση δείγματα κοπράνων που είχαν αναλυθεί προ 15ετίας. Βρήκε ότι οι άνθρωποι με υψηλά επίπεδα εντεροβακτηρίων (περιλαμβάνουν το E.coli και τη σαλμονέλα) έχουν 15% μεγαλύτερη πιθανότητα να πεθάνουν μέσα στα επόμενα 15 χρόνια.

Δεν είναι σαφές γιατί το μικροβίωμα σχετίζεται με το θάνατο. Είναι πιθανό ότι τα μικρόβια προκαλούν αρρώστιες και συντομεύουν τη ζωή ενός ανθρώπου. Μπορεί όμως, από την άλλη, απλώς να αντανακλούν οτιδήποτε άλλο συμβαίνει στο σώμα.

Σε κάθε περίπτωση, σύμφωνα με τους ερευνητές, οι επιστήμονες και οι γιατροί πρέπει πλέον να δώσουν περισσότερη προσοχή στους μικροσκοπικούς και πολυπληθείς «κατοίκους» του εντέρου, αν θέλουν να βρουν νέους και ίσως καλύτερους τρόπους διάγνωσης και θεραπείας των ασθενειών.

Πηγή:https://healthmag.gr/

H εξέταση αναπτύχθηκε για να βελτιώσουν οι ερευνητές την κατανόηση του πώς εργάζονται περιοχές του εγκεφάλου.

Νέα έρευνα που δημοσιεύτηκε στο PeerJ, από ερευνητές του University of Liverpool, δείχνει πώς χρησιμοποιούν νέα εξέταση κίνησης ματιών για να βελτιώσουν  την κατανόηση του πώς εργάζονται περιοχές του εγκεφάλου.

Υγιείς ηλικιωμένοι έχουν νοητική εξασθένηση όπως βλάβη στον ανασταλτικό έλεγχο (την ικανότητα να σταματά κάποιος τον εαυτό του να σκέφτεται ή να κάνει πράγματα).

Ο ανασταλτικός έλεγχος είναι επίσης σημαντικός σε παθήσεις όπως η σχιζοφρένεια, η ΔΕΠΥ και η νόσος Πάρκινσον.

Ο Dr Paul Knox και η ομάδα του ανέπτυξαν εξέταση χρησιμοποιώντας μετρήσεις κίνησης ματιών για να δώσουν βελτιωμένη μέθοδο διερεύνησης του ανασταλτικού ελέγχου και την εφάρμοσαν για να μελετήσουν την επίδραση της γήρανσης σε αυτή την ικανότητα.

Στην έρευνα συμμετείχαν 2 ομάδες- 19 έως 27 ετών και 50 έως 72.

Οι συμμετέχοντες έβλεπαν μια τελεία στο κέντρο μιας οθόνης και στη συνέχεια έπρεπε να δουν μια δεύτερη που εμφανιζόταν αριστερά ή δεξιά, όχι όταν εμφανίστηκε αλλά όταν εξαφανίστηκε.

Καθώς οι άνθρωποι κοιτούν ενστικτωδώς τα αντικείμενα όταν εμφανίζονται, αυτό απαιτεί την αναστολή της φυσιολογικής αυτόματης κίνησης ματιών.

Μετρήθηκαν οι κινήσεις ματιών με υπέρυθρη μέθοδο παρακολούθησης ματιών αποκαλύπτοντας πόσο συχνά κοιτούσαν πολύ νωρίς.

Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι ηλικιωμένοι ήταν πολύ πιο πιθανό να κοιτούν την τελεία όταν εμφανιζόταν και ήταν πιο αργοί σε σύγκριση με νεότερους.

Ο Dr Paul Knox, δήλωσε ότι η νέα εξέταση μας επιτρέπει να μετρούμε με ακρίβεια τον ανασταλτικό έλεγχο. Οι ηλικιωμένοι βρήκαν πιο δύσκολο να αναστείλουν τις πράξεις τους ακόμα και όταν έλαβαν υπόψη την επιβράδυνση, λόγω γήρανσης και αυτό επιβεβαιώνει ότι η εξασθένηση του ανασταλτικού ελέγχου είναι μέρος της φυσιολογικής γήρανσης.

Πηγή:https://www.iatronet.gr/

Nέα έρευνα έδειξε ότι οι δίγλωσσοι μπορεί ενδεχομένως να ωφελούνται από προστασία έναντι της νοητικής εξασθένησης στην πολλαπλή σκλήρυνση.

Οι δίγλωσσοι μπορεί ενδεχομένως να ωφελούνται από προστασία έναντι της νοητικής εξασθένησης στην πολλαπλή σκλήρυνση, αναφέρει νέα έρευνα.

Η έρευνα, στο Linguistic Approaches to Bilingualism, ανακάλυψε ότι ασθενείς που μιλούσαν 2 γλώσσες είχαν παρόμοιο σκορ με αυτό υγιών συμμετεχόντων, ενώ ασθενείς που μιλούσαν άνετα μια γλώσσα είχαν χειρότερη από αυτή στην ομάδα ελέγχου που μιλούσαν μια γλώσσα.

Ο Dr. Fraibet Aveledo, του University of Reading δήλωσε ότι είναι η πρώτη έρευνα που εξέτασε την ιδέα ότι οι δίγλωσσοι έχουν πλεονέκτημα όσον αφορά νευροεκφυλιστικές νόσους.

Η έρευνα συνέκρινε 4 ομάδες ανθρώπων με πολλαπλή σλκήρυνση, σε νοσοκομείο της Μαδρίτης, και αποκάλυψε σημαντική νοητική ώθηση για ασθενείς με πολλαπλή σκλήρυνση που μιλούν πολλές γλώσσες έναντι αυτών που μιλούν μια.

Οι εξετάσεις μελέτησαν τα επίπεδα νοητικής παρακολούθησης σε σχέση με την προσοχή και την αξιολόγηση της συμπεριφοράς και η ομάδα είδε ότι ασθενείς που μιλούσαν 2 γλώσσες και οι ομάδες ελέγχου που δεν είχαν τη νόσο είχαν σκορ της νόσου παρόμοια στις εξετάσεις, ενώ υπήρχε σημαντική διαφορά μεταξύ ανθρώπων που μιλούσαν μια γλώσσα και της ομάδας ελέγχου τους.

Ο Δr. Χρήστος Πλιάτσικας του University of Reading, δήλωσε ότι η νέα έρευνα δείχνει για πρώτη φορά ότι τα οφέλη του να μιλά κάποιος 2 γλώσσες περιλαμβάνουν την προληπτική επίδραση έναντι της νοητικής εξασθένησης στην πολλαπλή σκλήρυνση.

Πηγή:https://www.iatronet.gr/

Τα μικρόβια στο ανθρώπινο έντερο, που έχουν συσχετισθεί με διάφορα πράγματα, από την αρθρίτιδα μέχρι τον αυτισμό, μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως δείκτης πρόγνωσης της μελλοντικής υγείας, ακόμη και της πιθανότητας κανείς να πεθάνει μέσα στα επόμενα 15 χρόνια, σύμφωνα με δύο νέες επιστημονικές μελέτες, που αναδεικνύουν τη σημασία του μικροβιώματος.

Το συγκεκριμένο και διαφορετικό μίγμα μικροβίων που απαρτίζουν το μικροβιακό οικοσύστημα του εντέρου καθενός ανθρώπου, δηλαδή το μικροβίωμα του, μπορεί να αποκαλύψει περισσότερα πράγματα για το μέλλον του ακόμη και από ό,τι μπορούν τα γονίδια. Το μικροβίωμα επηρεάζεται από ποικίλους παράγοντες, όπως η διατροφή, το περιβάλλον, η σωματική άσκηση κ.α.

«Είναι ελπιδοφόρο ότι η επιστημονική κοινότητα πλησιάζει να φθάσει σε ένα σημείο όπου θα μπορούμε να αναπτύξουμε διαγνωστικές εξετάσεις και θεραπείες με βάση το μικροβίωμα. Είναι κάτι πλέον μέσα στα όρια των δυνατοτήτων μας», δήλωσε ο μικροβιολόγος Σάμιουελ Μίνοτ του Κέντρου Ερευνών Φρεντ Χάτσινσον για τον Καρκίνο, σύμφωνα με το «Science».

Η πρώτη μελέτη, με επικεφαλής τον υπολογιστικό βιολόγο Μπράντεν Τίρνεϊ της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ, επισκόπησε και αξιολόγησε 47 έρευνες αναφορικά με τη σχέση του συλλογικού γονιδιώματος του μικροβιώματος και 13 κοινών παθήσεων, όπως η υπέρταση, το άσθμα και η σχιζοφρένεια. Όλες αυτές οι ασθένειες θεωρούνται πολύπλοκες, επειδή προέρχονται από ένα συνδυασμό γενετικών και περιβαλλοντικών παραγόντων.

Διαπιστώθηκε ότι η συλλογική γενετική «υπογραφή» των εντερικών μικροβίων είναι κατά μέσο όρο 20% καλύτερη από ό,τι τα γονίδια του ανθρώπου για να κάνει κανείς διάκριση ανάμεσα σε έναν υγιή και σε ένα άρρωστο άνθρωπο. Για παράδειγμα, το μικροβίωμα είναι 50% καλύτερο σε σχέση με τη μελέτη του ανθρώπινου γονιδιώματος στο να προβλέψει αν κάποιος έχει καρκίνο του παχέος εντέρου. Το γενετικό «προφίλ» ενός ανθρώπου είναι ανώτερο από το μικροβίωμα μόνο όσον αφορά την πρόβλεψη αν κανείς έχει διαβήτη τύπου 1.

Η δεύτερη φινλανδική μελέτη συσχέτισε το μικροβίωμα με τη διάρκεια της ζωής, με βάση δείγματα κοπράνων που είχαν αναλυθεί προ 15ετίας. Βρήκε ότι οι άνθρωποι με υψηλά επίπεδα εντεροβακτηρίων (περιλαμβάνουν το E.coli και τη σαλμονέλα) έχουν 15% μεγαλύτερη πιθανότητα να πεθάνουν μέσα στα επόμενα 15 χρόνια.

Δεν είναι σαφές γιατί το μικροβίωμα σχετίζεται με το θάνατο. Είναι πιθανό ότι τα μικρόβια προκαλούν αρρώστιες και συντομεύουν τη ζωή ενός ανθρώπου. Μπορεί όμως, από την άλλη, απλώς να αντανακλούν οτιδήποτε άλλο συμβαίνει στο σώμα.

Σε κάθε περίπτωση, σύμφωνα με τους ερευνητές, οι επιστήμονες και οι γιατροί πρέπει πλέον να δώσουν περισσότερη προσοχή στους μικροσκοπικούς και πολυπληθείς «κατοίκους» του εντέρου, αν θέλουν να βρουν νέους και ίσως καλύτερους τρόπους διάγνωσης και θεραπείας των ασθενειών.

Πηγή :  ΑΠΕ-ΜΠΕ

Από τη βαρϊατρική στη μεταβολική χειρουργική

Τι είναι η βαρϊατρική και μεταβολική χειρουργική και γιατί θεωρείται σήμερα ως η πιο αποτελεσματική θεραπευτική επιλογή για την αντιμετώπιση της κλινικά σοβαρής παχυσαρκίας;

Μπορεί άραγε να προσφέρει σημαντική και μακροχρόνια απώλεια βάρους και με ποιον τρόπο δύναται να ωφελήσει έναν ασθενή που πάσχει από σακχαρώδη διαβήτη;

Αποτελεσματικότητα και επιδράσεις

Η απώλεια βάρους που προσφέρει η βαριατρική και μεταβολική χειρουργική έχει ως αποτέλεσμα ένα ευρύ φάσμα ευεργετικών επιδράσεων. Η κυριότερη επίδραση αφορά στη βελτίωση της συνολικής επιβίωσης και οφείλεται σε μείωση της νοσηρότητας και της θνησιμότητας από καρδιαγγειακές παθήσεις, από σακχαρώδη διαβήτη (ΣΔ) και από κακοήθειες. Η θνησιμότητα εξαιτίας καρδιαγγειακών παθήσεων και κακοηθειών σχεδόν υποδιπλασιάζεται μετεγχειρητικά.

Η απώλεια βάρους οδηγεί, επίσης, σε βελτίωση των συνοδών νοσημάτων που σχετίζονται με την παχυσαρκία, όπως ο ΣΔ τύπου ΙΙ και η αντίσταση στην ινσουλίνη, το μεταβολικό σύνδρομο, το σύνδρομο αποφρακτικής άπνοιας στον ύπνο, η λιπώδης διήθηση του ήπατος, η οστεοαρθρίτιδα και το σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών. Η επίδραση της βαριατρικής και μεταβολικής χειρουργικής στη γαστρο-οισοφαγική παλινδρόμηση (ΓΟΠ) είναι λιγότερο προβλέψιμη και εξαρτάται από το είδος της επέμβασης. Άλλες επιδράσεις της απώλειας βάρους περιλαμβάνουν τη βελτίωση της σωματικής λειτουργικότητας, της ψυχικής ευεξίας και γενικά της ποιότητας ζωής του ασθενούς.

Η πλειονότητα των παχύσαρκων ασθενών με ΣΔ τύπου ΙΙ που υποβάλλονται σε βαριατρικές επεμβάσεις εμφανίζουν σημαντική βελτίωση του γλυκαιμικού ελέγχου, η οποία έχει ως αποτέλεσμα τη βελτίωση ή ακόμη και την ίαση του ΣΔ σε υψηλό ποσοστό ασθενών.

Αξίζει ακόμη να σημειωθεί ότι ασθενείς με πιο πρόσφατης έναρξης ΣΔ, με χαμηλότερα προεγχειρητικά επίπεδα HbA1c και μη ινσουλινοεξαρτώμενο ΣΔ παρουσιάζουν υψηλότερα ποσοστά ίασης του ΣΔ μετεγχειρητικά. Αν και κατά τη διάρκεια της μακροπρόθεσμης παρακολούθησης παρατηρείται κάποιου βαθμού υποτροπή του ΣΔ, ο γλυκαιμικός έλεγχος που επιτυγχάνεται με τη βαριατρική χειρουργική έχει γενικά αυξημένη διάρκεια. Μάλιστα, δεδομένα από τυχαιοποιημένες μελέτες έχουν καταδείξει ότι η βαριατρική και μεταβολική χειρουργική, μόνη ή σε συνδυασμό με φαρμακευτική αγωγή και παρεμβάσεις στον τρόπο ζωής, υπερτερεί της συμβατικής θεραπείας για την αντιμετώπιση των ασθενών με παχυσαρκία και ΣΔ τύπου ΙΙ. Επιπλέον, η χειρουργική αντιμετώπιση φαίνεται να είναι πιο αποτελεσματική σε σχέση με τη συμβατική θεραπεία στην πρόληψη της de novo ανάπτυξης ΣΔ τύπου ΙΙ.

Ενδείξεις, είδη επεμβάσεων και κατάλληλη επιλογή ασθενών

Υποψήφιοι για βαριατρική επέμβαση είναι ασθενείς με ΒΜΙ 35-39,9 Kg/m² και παρουσία τουλάχιστον ενός συνοδού νοσήματος που σχετίζεται με την παχυσαρκία ή ασθενείς με ΒΜΙ ≥ 40 Kg/m² ανεξάρτητα από την παρουσία συνοδών νοσημάτων. Οι ασθενείς θα πρέπει επιπλέον να έχουν αποτυχημένες προσπάθειες απώλειας βάρους με συντηρητικές μεθόδους (δίαιτα, άσκηση, συμπεριφορική θεραπεία), να είναι επαρκώς ενημερωμένοι και διατεθειμένοι να ακολουθήσουν ένα μακροχρόνιο πρόγραμμα παρακολούθησης και να μην πάσχουν από σοβαρή ψυχική νόσο. Επιπλέον, η χειρουργική αντιμετώπιση θα πρέπει να εξετάζεται σε ασθενείς με ΣΔ τύπου ΙΙ, ΒΜΙ 30-34,9 Kg/m² και αρρύθμιστη υπεργλυκαιμία παρά τη βέλτιστη φαρμακευτική αγωγή.

Η κλασική διάκριση των βαριατρικών επεμβάσεων αναφέρεται σε περιοριστικού, δυσαπορροφητικού και μεικτού τύπου επεμβάσεις. Αυτή η διάκριση βασίζεται στον κύριο μηχανισμό με τον οποίο οι βαριατρικές επεμβάσεις προκαλούν απώλεια βάρους. Οι περιοριστικού τύπου επεμβάσεις για παράδειγμα, επιμήκης γαστρεκτομή (sleeve gastrectomy, SG) και ρυθμιζόμενος γαστρικός δακτύλιος (adjustable gastric banding, AGB) χαρακτηρίζονται από μείωση της αποθηκευτικής χωρητικότητας του στομάχου που έχει ως αποτέλεσμα μειωμένη θερμιδική πρόσληψη. Οι δυσαπορροφητικού τύπου επεμβάσεις -όπως η χολοπαγκρεατική εκτροπή (biliopancreatic diversion, BPD)- χαρακτηρίζονται από μείωση του μήκους του λεπτού εντέρου στο οποίο επιτελείται η πέψη και η απορρόφηση των θρεπτικών συστατικών. Όσο για τις μεικτού τύπου επεμβάσεις -για παράδειγμα, χολοπαγκρεατική εκτροπή με δωδεκαδακτυλικό διακόπτη (biliopancreatic diversion with duodenal switch, BPD/DS) και γαστρική παράκαμψη κατά Roux-en-Y (Roux-en-Y gastric bypass, RYGB)- αποτελούν συνδυασμό περιοριστικού και δυσαπορροφητικού τύπου επέμβασης.

Πάντως, δεν υφίσταται «ιδανική» βαριατρική επέμβαση και η επιλογή της κατάλληλης επέμβασης θα πρέπει να εξατομικεύεται με βάση τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά (profile) του ασθενούς, τους στόχους της θεραπείας και τη διαθέσιμη χειρουργική εμπειρία. Στοιχεία που βασίζονται σε αποδείξεις και υποβοηθούν την επιλογή της κατάλληλης επέμβασης περιλαμβάνουν τα εξής:

– Οι αποτελεσματικότερες επεμβάσεις όσον αφορά στην απώλεια βάρους και την υποχώρηση του ΣΔ είναι η BPD και η BPD/DS. Ωστόσο, αυτές οι επεμβάσεις χαρακτηρίζονται από υψηλό ποσοστό επιπλοκών και δεν είναι κατάλληλες για ασθενείς υψηλού εγχειρητικού κινδύνου. Επίσης, ορισμένες τυχαιοποιημένες μελέτες δεν έχουν αναδείξει επιπρόσθετο όφελος από την επιπλέον απώλεια βάρους που επιτυγχάνεται με αυτές τις επεμβάσεις.

– Η RYGB είναι πιο αποτελεσματική σε σχέση με το AGB όσον αφορά στην απώλεια βάρους και την υποχώρηση του ΣΔ, αν και η καλή ποιότητα της μετεγχειρητικής παρακολούθησης μπορεί να βελτιώσει την αποτελεσματικότητα του AGB. Από την άλλη πλευρά, ο AGB έχει μικρότερη θνητότητα και μικρότερο ποσοστό πρώιμων μετεγχειρητικών επιπλοκών σε σχέση με τη RYGB, αλλά υψηλότερο ποσοστό επανεπέμβασης για ανεπαρκή απώλεια βάρους.

– RYGB και SG θεωρούνται το ίδιο αποτελεσματικές όσον αφορά στην απώλεια βάρους και την υποχώρηση του ΣΔ κατά τη διάρκεια της βραχυπρόθεσμης παρακολούθησης. Ωστόσο, ορισμένες μελέτες υποστηρίζουν ότι οι ασθενείς που υποβάλλονται σε SG παρουσιάζουν σε υψηλότερο ποσοστό επανάκτηση βάρους και υποτροπή του ΣΔ κατά τη διάρκεια της μεσοπρόθεσμης παρακολούθησης.

– Η BPD, η BPD/DS και η RYGB είναι πιο κατάλληλες για ασθενείς με πολύ υψηλό ΒΜΙ και ασθενείς με αναπνευστικές παθήσεις (όπως το σύνδρομο αποφρακτικής άπνοιας στον ύπνο ή το άσθμα), οι οποίοι επωφελούνται περισσότερο από την απώλεια βάρους μετεγχειρητικά.

– Ο AGB θεωρείτο περισσότερο κατάλληλος για ασθενείς με χαμηλότερο ΒΜΙ και για μεγαλύτερης ηλικίας ασθενείς. Τα τελευταία χρόνια έχουν αναγνωρισθεί πολλές επιπλοκές και κακή ποιότητα ζωής που μας οδηγούν σε αφαιρέσεις γαστρικών δακτυλίων και στη σημαντική μείωση εφαρμογής της μεθόδου.

– Ο AGB είναι η λιγότερο αποτελεσματική επέμβαση όσον αφορά στην υποχώρηση του ΣΔ. Παρόλα αυτά, ο AGB επιφέρει σημαντική βελτίωση του γλυκαιμικού ελέγχου και είναι περισσότερο αποτελεσματικός από τη φαρμακευτική αγωγή σε ασθενείς με νοσογόνο παχυσαρκία.

– Τέλος, η SG και ο AGB μπορεί να επιδεινώσουν προϋπάρχουσα ΓΟΠ. Σε ασθενείς με ΓΟΠ η επέμβαση εκλογής είναι η RYGB λόγω του μικρού μεγέθους του γαστρικού θυλάκου και της μείωσης του βαθμού παλινδρόμησης στον οισοφάγο.

Πηγή:https://www.healthweb.gr/

Η άνοια αφορά περίπου 50 εκατομμύρια άτομα, παγκοσμίως, με τον αριθμό των πασχόντων να αναμένεται να διπλασιαστεί τα επόμενα 20 χρόνια. Η πάθηση προς το παρόν είναι ανίατη, αλλά οι ειδικοί εκτιμούν ότι για κάθε πέντε χρόνια που καθυστερεί η απαρχή της μειώνεται κατά 50% ο αριθμός των θανάτων. Τώρα ερευνητές του Πολιτειακού Πανεπιστημίου της Βόρειας Ντακότα υποστηρίζουν ότι η μειωμένη δύναμη λαβής είναι πρώιμη ένδειξη γνωστικής εξασθένησης, που μπορεί να οδηγήσει σε άνοια. Οι επιστήμονες παρατήρησαν ότι για κάθε πέντε κιλά μείωση της δύναμης λαβής καταγραφόταν 18% μεγαλύτερη πιθανότητα σοβαρής γνωστικής εξασθένησης. Αξίζει να σημειωθεί ότι, ένας υγιής άνδρας 30 ετών έχει δύναμη λαβής κατά μέσο όρο 40 κιλών.

Η μελέτη που δημοσιεύθηκε στο τελευταίο τεύχος του Journal of Alzheimer’s Disease το 2019 καταλήγει στο συμπέρασμα ότι οι γιατροί θα πρέπει να αξιολογούν τη δύναμη λαβής στο πλαίσιο της εξέτασης του ασθενή για τυχόν γνωστική εξασθένηση. Σύμφωνα με τον καθηγητή Ryan McGrath, επικεφαλής της μελέτης, «η μέτρηση της δύναμης λαβής είναι κάτι εύκολο, απλό και μη επεμβατικό. Στο ιατρείο μπορούμε να ζητήσουμε από τον ασθενή να ασκήσει πίεση κλείνοντας την παλάμη του σε ένα δυναμόμετρο χειρός τρεις φορές. Αλλά και στο σπίτι κάποιος μπορεί να υπολογίσει μόνος του τη δύναμη λαβής. Πως; Με ένα ελατήριο καρπού που μπορείτε να αγοράσετε εύκολα ή να βρείτε στο γυμναστήριο». Η φυσιολογική διαδικασία της γήρανσης φυσικά επιφέρει εξασθένησης και της δύναμης της λαβής των χεριών μας, επηρεάζοντας καθημερινές απλές και περίπλοκες δραστηριότητες. Όπως κάθε μυϊκή ομάδα έτσι και τα χέρια μας χρειάζονται εκγύμναση για να μην ατονίσουν.

Πηγή:https://www.healthweb.gr/

Το υπερβολικό πάχος δεν αυξάνει απλώς τον κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου του προστάτη, σύμφωνα με νέα έρευνα που δημοσιεύτηκε στο Cancer, αλλά συνδέεται και με πιο επιθετική και θανατηφόρο μορφή της νόσου. Οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι η συσσώρευση σπλαχνικού λίπους (το λίπος που βρίσκεται βαθιά στην κοιλιακή χώρα και περιβάλλει τα ζωτικά όργανα) και το υποδόριο λίπος στους μηρούς (το λίπος ακριβώς κάτω από το δέρμα) είχαν άμεση σχέση με αυξημένες πιθανότητες εμφάνισης προχωρημένου καρκίνου του προστάτη αλλά και τον θάνατο από τη νόσο. Οι ερευνητές μέτρησαν το κοιλιακό και το μηριαίο λίπος με αξονική τομογραφία σε 1.800 υγιείς άνδρες με μέση ηλικία τα 76 έτη. Επιπλέον, μέτρησαν την περίμετρο της μέσης τους και τον δείκτη μάζας σώματος (ΔΜΣ), έναν δείκτη παχυσαρκίας με βάση το ύψος και το βάρος του ατόμου.

Μετά από περίπου 10 χρόνια, περί τους 170 άντρες είχαν εμφανίσει καρκίνο του προστάτη. Εκείνοι με μεγαλύτερο νούμερο σε διάμετρο μέσης και ΔΜΣ, είχαν περισσότερες πιθανότητες να πάσχουν από τη νόσο σε προχωρημένο στάδιο ή ακόμα και να κινδυνεύουν να πεθάνουν από αυτήν. Συγκεκριμένα, η αύξηση του ΔΜΣ κατά πέντε μονάδες συσχετίστηκε με 50% υψηλότερο κίνδυνο και για τις δύο περιπτώσεις, και μια αύξηση 10 εκατοστών στην περίμετρο της μέσης με 40% υψηλότερο κίνδυνο. Επίσης, το επιπλέον σπλαχνικό λίπος συσχετίστηκε με 31% περισσότερες πιθανότητες για εμφάνιση προχωρημένου καρκίνου του προστάτη. Το υποδόριο λίπος στους μηρούς συσχετίστηκε με μια αύξηση 37% των πιθανοτήτων θανάτου από καρκίνο του προστάτη.

Ένα ακόμα ενδιαφέρον συμπέρασμα ήταν ότι η σύνδεση του σπλαχνικού λίπους με την εμφάνιση προχωρημένου ή θανατηφόρου καρκίνου ήταν ισχυρότερη στους άνδρες με χαμηλότερο ΔΜΣ. Αυτό σημαίνει ότι ακόμη και άνδρες με φυσιολογικό ΔΜΣ μπορεί να διατρέχουν υψηλό κίνδυνο για καρκίνο του προστάτη επιθετικής μορφής, ανάλογα με το πού αποθηκεύεται το επιπλέον λίπος τους, σύμφωνα με τους ερευνητές. Τέλος, σημείωσαν ότι τα ευρήματα μπορούν να βοηθήσουν στην ταυτοποίηση των ανδρών με μεγαλύτερες πιθανότητες να εμφανίσουν επιθετικό καρκίνο του προστάτη, ενώ τόνισαν επιπροσθέτως τη σημασία της διατήρησης ενός υγιούς βάρους στο πλαίσιο της συνολικής πρόληψης και διαχείρισης της νόσου.

Πηγή:https://www.healthweb.gr/

Οι επιστήμονες, αξιοποιώντας τις γνώσεις που έχουν από την ανάλυση του DNA, μπορούν πλέον να προβλέψουν τον κίνδυνο που έχει κάποιος να γίνει παχύσαρκος στην ενήλικη ζωή του και πώς αυτός ο κίνδυνος μπορεί να συσχετιστεί με καρδιομεταβολικά νοσήματα.

Όπως δηλώνει ο καθηγητής Κυτταρικής και Μοριακής Βιολογίας του Ανθρώπου στο Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο και διευθυντής του Εργαστηρίου Βιολογίας Γιώργος Δεδούσης, αυτή η εξέταση μπορεί να γίνει σε ένα παιδί 4 ετών απλά με τη λήψη σάλιου.

«Με την εξέταση αυτή βλέπουμε το γενετικό φορτίο του ατόμου και μπορούμε με μεγάλη αξιοπιστία να προβλέψουμε πόσα κιλά επιπλέον κινδυνεύει να πάρει σε σχέση με την γενετική του προδιάθεση».

Όπως λέει ο καθηγητής η εξέταση γίνεται προς το παρόν σε ερευνητικό επίπεδο, αλλά πολύ σύντομα, μέσα στο επόμενο δίμηνο, θα παρέχεται σαν υπηρεσία, σε συνδυασμό με μία spin off εταιρεία, η οποία θα ξεκινήσει από το Χαροκόπειο. Αναφορικά με το κόστος της εξέτασης ο κ. Δεδούσης είπε:

«Το κόστος θα εξαρτάται από το ερώτημα που βάζει κανείς. Συνήθως για κάθε τέτοιο επιστημονικό ερώτημα όπως πχ, ποιος είναι ο γενετικός κίνδυνος για παχυσαρκία, θα είναι περίπου 250 ευρώ».

Το 40% της αιτιολογίας της παχυσαρκίας είναι γενετικό

Αναφορικά με το λόγο που θα πρέπει ένα 4χρονο να κάνει αυτή την εξέταση είπε: «Γνωρίζουμε ότι υπάρχει μεγάλη κληρονομικότητα, δηλαδή το 40% της αιτιολογίας της παχυσαρκίας είναι γενετικό, άρα κάποιο παιδί που έχει παχύσαρκους γονείς, έχει πολλαπλάσιο κίνδυνο να γίνει παχύσαρκο, αλλά δεν ξέρουμε αν το έχει κληρονομήσει.

Άρα είναι καλό να γνωρίζουμε από νωρίς, ειδικότερα στην εφηβεία, όπου ότι φαινότυπο έχουμε σε σχέση με την παχυσαρκία, συνήθως μας ακολουθεί και στην ενήλικη ζωή. Επομένως είναι χρήσιμο να ξέρουμε από πριν σε ποια ομάδα κινδύνου βρισκόμαστε».

Η επιθυμητή απώλεια βάρους σε νοσογόνο παχυσαρκία εξαρτάται από τη γενετική προδιάθεση

Όσον αφορά τις βαριατρικές επεμβάσεις ο κ. Δεδούσης αναφέρει ότι η ομάδα του σε συνεργασία με το Φλέμινγκ, το Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο και κέντρα του εξωτερικού, δημοσίευσαν πριν από λίγες εβδομάδες στο επιστημονικό περιοδικό «Obesity Surgery» μελέτη στην οποία φάνηκε ότι η επιθυμητή απώλεια βάρους σε νοσογόνο παχυσαρκία, εξαρτάται από τη γενετική προδιάθεση των ατόμων.

«Και την οποία μπορούμε πλέον να προβλέψουμε. Γνωρίζουμε ποιοι είναι αυτοί οι γενετικοί δείκτες και σύμφωνα με αυτούς, κάποια άτομα έχουν καλύτερη πρόγνωση για την απώλεια βάρους μετά το χειρουργείο, ενώ κάποια άλλα έχουν ανθεκτικότητα»

«Το dna δεν είναι ντετερμινιστικό. Το dna μας προδιαθέτει. Το θέμα είναι να γνωρίσουμε πόσο πολύ μας προδιαθέτει, έτσι ώστε να λάβουμε έγκαιρα μέτρα, γιατί μπορούμε να αλλάξουμε και να τροποποιήσουμε τη μοίρα με το σωστό τρόπο ζωής».

Πηγή:https://www.dikaiologitika.gr/

Κατά 30% μπορεί να μειωθεί ο κίνδυνος εκδήλωσης καρδιακού νοσήματος, ακόμη και σε άτομα με έντονη γενετική προδιάθεση για υπέρταση, όταν αυτά υιοθετούν υγιεινό τρόπο ζωής, σύμφωνα με μελέτη που συμμετείχε το πανεπιστήμιο Ιωαννίνων και δημοσιεύτηκε το 2019 στο επιστημονικό περιοδικό «Circulation».

Όπως αναφέρει ο αναπληρωτής καθηγητής μοριακής επιδημιολογίας στο τμήμα της Ιατρικής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων Ευάγγελος Ευαγγέλου, αυτό τον καιρό ο ίδιος και οι συνεργάτες του σχεδιάζουν μία αρκετά μεγαλύτερη μελέτη, για την αποκρυπτογράφηση του γενετικού υπόβαθρου της υπέρτασης.

«Θέλουμε να εξηγήσουμε όλη εκείνη τη γενετική πληροφορία που μπορεί να έχει σχέση με το πώς τα γονίδια συμβάλλουν και αλληλεπιδρούν μεταξύ τους, προκειμένου να αυξήσουν την αρτηριακή πίεση στο άτομο. Στόχος μας είναι στην ουσία να βρεθούν νέα γονίδια, τα οποία συμβάλλουν στην αύξηση της αρτηριακής πίεσης, και όλα αυτά να τα μεταφράσουμε σε ένα κλινικό αποτέλεσμα».

Συνταγογράφηση βάσει γενετικής «υπογραφής»

«Θέλουμε να δούμε», επισημαίνει ο κ. Ευαγγέλου, «αν αυτή η γενετική “υπογραφή” μπορεί να μεταφραστεί σε ένα συγκεκριμένο σκορ (εμείς το αποκαλούμε πολυγονιδιακό δείκτη κινδύνου).

Αυτό στην ουσία θα είναι η υπογραφή του ατόμου και με βάση αυτή την υπογραφή ο γιατρός στο μέλλον θα συνταγογραφεί ή θα υποδεικνύει τον κατάλληλο τρόπο ζωής, προκειμένου να μειωθούν οι κίνδυνοι που προέρχονται από την αρτηριακή πίεση».

Η μελέτη γίνεται σε ενάμιση εκατομμύριο άτομα και τα πρώτα αποτελέσματα βοηθούν να έχουμε μία καλύτερη εικόνα της γενετικής υπογραφής του ατόμου, λέει ο κ. Ευαγγέλου.

«Το σημαντικό είναι ότι αυτή η γενετική υπογραφή δεν αλλάζει, οπότε για αυτό είναι σημαντικό να συνειδητοποιήσουμε ότι αλλάζοντας τον τρόπο ζωής, στην ουσία μεταβάλλουμε και τον κίνδυνο που υπάρχει μέσω αυτής της γενετικής υπογραφής Κάτι που παλιά δεν πιστεύαμε ότι μπορεί να συμβεί σε τέτοιο βαθμό».

Πηγή:https://www.dikaiologitika.gr/