Κατηγορία: Επιστημονικά Νέα

Οι άνθρωποι που πάσχουν από καρδιαγγειακές παθήσεις -καρδιακή ανεπάρκεια, καρδιακή αρρυθμία, στεφανιαία νόσο, εγκεφαλικά, αντιμετωπίζουν αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης νεφρικής ανεπάρκειας.

Σύμφωνα με νέα ιαπωνο-αμερικανική επιστημονική έρευνα, ο μεγαλύτερος κίνδυνος σχετίζεται με την καρδιακή ανεπάρκεια, η οποία αυξάνει κατά 11 φορές την πιθανότητα νεφρικής ανεπάρκειας.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τους Δρ. Κουνιχίρο Ματσουχίτα και Δρ. Γιουνίχι Ισιγκάμι της Σχολής Δημόσιας Υγείας του Πανεπιστημίου Τζονς Χόπκινς των ΗΠΑ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό JASN της Αμερικανικής Εταιρείας Νεφρολογίας, ανέλυσαν σε βάθος 17,5 ετών στοιχεία για σχεδόν 9.100 άτομα.

Η καρδιά και τα νεφρά έχουν μια αμφίδρομη σχέση, με αποτέλεσμα η δυσλειτουργία του ενός οργάνου να έχει ανάλογες επιπτώσεις και στο άλλο.

Πηγή:https://healthmag.gr/

Βρετανοί επιστήμονες από το πανεπιστήμιο Brunel του Λονδίνου υποστηρίζουν το κοινό αντικαταθλιπτικό φάρμακο, το Prozac (φλουοξετίνη), θα μπορούσε να αναπροσαρμοστεί ως θεραπεία του νευροβλαστώματος – ενός θανατηφόρου όγκου, που εμφανίζεται σε παιδιά.

Η ιδέα να χρησιμοποιηθεί το Prozac για τη θεραπεία του καρκίνου φαίνεται να ήρθε μετά από προηγούμενες μελέτες που διαπίστωσαν ότι τα άτομα με μακροχρόνια θεραπεία για ψυχωσικές παθήσεις έχουν χαμηλότερα ποσοστά καρκίνου.

Η μελέτη των βρετανών ερευνητών δημοσιεύτηκε στο ιατρικό περιοδικό Oncogenesis, προκαλώντας αίσθηση. Σύμφωνα με τον επικεφαλής των ερευνητών, καθηγητή Arturo Sala, «δεδομένου ότι το Prozac στοχεύει σε καρκινικά κύτταρα που εκφράζουν το γονίδιο MYC, θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για τη θεραπεία ενός ευρέος φάσματος ανθρώπινων καρκίνων με υψηλή έκφραση του  MYC, για παράδειγμα, όπως ο καρκίνος του μαστού ή ο καρκίνος του προστάτη».

Υπερέκφραση του γονιδίου MYC υπάρχει σε 30% των όγκων και χρησιμοποιείται ως προγνωστικός δείκτης για την επιθετικότητα του όγκου, είναι δηλαδή κακός προγνωστικός παράγοντας. Το ογκογονίδιο αυτό είναι γνωστό από το 1981 και παίζει ρόλο σε πολλές παθολογικές και φυσιολογικές διαδικασίες.

Είναι καθοριστικό για την ταυτότητα των βλαστικών κυττάρων, παίζει ρόλο στην εμβρυογένεση, στην ομοιόσταση ιστών και στην γήρανση. Ακόμα, παίζει ρόλο στην παθοφυσιολογία του καρκίνου, της φλεγμονής και στις καρδιοαγγειακές νόσους.

Η νέα έρευνα στο πανεπιστήμιο Brunel του Λονδίνου δείχνει ότι το PROZAC μπορεί να σταθεροποιήσει μια πρωτεΐνη που κωδικοποιείται από το γονίδιο CDKN1B που σκοτώνει κύτταρα νευροβλαστώματος και επιβραδύνει την ανάπτυξή τους. Μάλιστα, είναι επίσης σημαντικό ότι οι απαιτούμενες δόσεις είναι ασφαλείς για τα παιδιά.

Το νευροβλάστωμα είναι ένας σπάνιος καρκίνος που εμφανίζεται κατά τη διάρκεια της πρώιμης παιδικής ηλικίας και της βρεφικής ηλικίας. Αν και αντιπροσωπεύει μόνο το 7% της διάγνωσης καρκίνου παιδιών ηλικίας κάτω των 15 ετών, είναι υπεύθυνος για τους περισσότερους θανάτου λόγω συμπαγών όγκων και είναι ο συχνότερος καρκίνος που εντοπίζεται κατά το πρώτο έτος της ζωής.

Ακόμη και με χειρουργική επέμβαση, ακτινοθεραπεία και χημειοθεραπεία, ο μέσος ασθενής με μεταστατική νόσο υψηλού κινδύνου ζει λιγότερο από 3 χρόνια. Η υποτροπή είναι συνηθισμένη, οπότε η εύρεση ενός λιγότερο τοξικού φαρμάκου για την παράταση της ύφεσης θα μπορούσε να είναι σωτήρια.

Πηγή:https://virus.com.gr/

Ελληνική σφραγίδα έχει σημαντική έρευνα για τους νευρώνες του ανθρώπινου εγκεφάλου. Η Διευθύντρια Ερευνών του Ινστιτούτου Μοριακής Βιολογίας και Βιοτεχνολογίας στο Πανεπιστήμιο Humboldt , Δρ. Παναγιώτα Ποϊράζη, και η συνεργάτιδά της, Ειδική Λειτουργική Επιστήμονας Δρ. Αθανασία Παπουτσή συμμετέχουν στη μελέτη που κατέδειξε ότι νέο είδος ηλεκτρικής διαδικασίας συμβαίνει σε νευρώνες του ανθρώπινου εγκεφάλου.

Επικεφαλής της ηγετικής ομάδας είναι ο Δρ. Matthew Larkum στο Πανεπιστήμιο Humboldt στο Βερολίνο.

Πρόκειται για ένα νέο είδος δενδριτικής απόκρισης που δεν έχει περιγραφεί μέχρι στιγμής σε άλλα θηλαστικά.

Εκτιμάται ότι η εν λόγω διαδικασία επιτρέπει την υλοποίηση μαθηματικών υπολογισμών που θεωρούνταν αδύνατοι σε επίπεδο απλού νευρώνα.

Οι ειδικοί πιστεύουν ότι το πόρισμα της έρευνας θα συμβάλει στη βαθύτερη κατανόηση του ανθρώπινου εγκεφάλου και στη βελτίωση των υπολογιστικών μοντέλων που βασίζονται στη λειτουργία του.

Η έρευνα

Ειδικότερα, οι επιστήμονες εξέτασαν υγιείς ανθρώπινους νευρώνες, οι οποίοι προέρχονται από ασθενείς με επιληψία ή όγκο στον εγκέφαλο.

Οι ερευνητές εντόπισαν το εν λόγω είδος δενδριτικών δυναμικών  τα οποία έχουν έχουν μια ιδιαίτερη συμπεριφορά, αντί να αυξάνουν σε μέγεθος με την ένταση του ερεθίσματος, παρατήρησαν ότι στην αρχή το ύψος τους αυξάνει και στη συνέχεια μειώνεται.

Με δεδομένο ότι η συμπεριφορά αυτή είναι αντίθετη από ό,τι έχει παρατηρηθεί σε άλλους νευρώνες, το εργαστήριο της Δρ. Π. Ποϊράζη αξιοποίησε αυτή την ιδιότητα σε υπολογιστικά μοντέλα για να λύσει ένα δύσκολο μαθηματικό πρόβλημα, τη μαθηματική πύλη XOR, το οποίο παλαιότερα για να επιλυθεί απαιτούσε τη χρήση πολύπλοκων αλγορίθμων.

Κατά την απόπειρα οι επιστήμονες επιβεβαίωσαν ότι οι δενδρίτες των ανθρώπινων νευρώνων επιτρέπουν την επίλυση του μη-γραμμικού αυτού προβλήματος,  το οποίο μέχρι τώρα δεν μπορούσε να συμβεί σε επίπεδο απλού νευρώνα.

Συμπερασματικά,  το πόρισμα της έρευνας  καταλήγει ότι οι ανθρώπινοι νευρώνες διαθέτουν  την ικανότητα να επιλύουν δύσκολα μη γραμμικά προβλήματα με πολύ λιγότερους πόρους, χωρίς να χρειάζεται να χρησιμοποιηθεί ολόκληρο νευρωνικό δίκτυο, αλλά μονάχα ένα κομμάτι του νευρώνα και  δη ο βασικός του δενδρίτης.

Πηγή:https://virus.com.gr/

Η νευροαναγέννηση συνεπάγεται όχι μόνο νευρογένεση, αλλά και επανεμφάνιση χαμένων συνδέσεων και γέννηση μη νευρωνικών κυττάρων. Ενώ η νευρογένεση των ενηλίκων στους ανθρώπους είναι γνωστό ότι συμβαίνει οριστικά σε λίγες περιγραμμένες περιοχές του εγκεφάλου, η εργασία σε άλλα είδη υποδηλώνει ότι η επιστήμη έχει μόνο προσεγγίσει την επιφάνεια του πλήρους δυναμικού της αναγέννησης των δικών μας νευρικών συστημάτων.

Το σεροτονινεργικό σύστημα έχει αποδειχθεί ευρέως ότι ελέγχει πολλές πλευρές της νευροαναγέννησης. Σε ορισμένες περιοχές, διευκολύνει την νευρογένεση, ενώ σε άλλες, φαίνεται να την εμποδίζει. Στην περίπτωση αναστολής, ένα πρόσφατο παράδειγμα έχει δημοσιευθεί στην PLOS Biology. Οι συγγραφείς χρησιμοποίησαν μοντέλο zebrafish της νόσου του Alzheimer για να δείξουν ότι η προκαλούμενη από αμυλοειδές ιντερλευκίνη-4 (IL4) προάγει τον πολλαπλασιασμό νευρογενών βλαστοκυττάρων με καταστολή της παραγωγής σεροτονίνης. Στα ζώα αυτά, υπάρχει μια μοναδική νευρο-ανοσολογική αλληλεπίδραση μέσω της οποίας η IL4 που εκκρίνεται από τους πεθαμένους νευρώνες ενεργοποιεί την μικρογλοία. Με τη σειρά τους, η μικρογλοία αντανακλάται αναβιώνοντας τον πολλαπλασιασμό των νευρικών βλαστικών κυττάρων.

Ενώ πολλοί στο ιατρικό τομέα φοβούνται το να προσπαθούν να εφαρμόζουν συχνά νεφελώδη ευρήματα από το ένα είδος στο άλλο, αυτό το απαραίτητο κακό δεν αποτελεί πρόβλημα στο σύστημα. Αντίθετα, είναι συχνά το ισχυρότερο χαρακτηριστικό του: Η ίδια η πράξη της μετάφρασης των παρατηρήσεων μεταξύ των ειδών δημιουργεί αξιόπιστη γνώση.

Το επιχείρημα που γίνεται συχνά είναι ότι ο ασύγκριτος πολλαπλασιασμός διαφυγής των νευρικών και γλοιακών προδρόμων που παρατηρείται στη νευροαναπτυξιακή διαδικασία μοιάζει με τον καρκίνο. Για ένα πράγμα, η βασική διαδικασία της γλουταμινόλυσης με την οποία η γλουταμίνη μετατρέπεται σε γλουταμινικό οξύ και εισέρχεται στον κύκλο του κιτρικού οξέος τροφοδοτεί εξίσου τόσο την ανάπτυξη του όγκου όσο και την νευρογένεση.

Πηγή:https://www.healthweb.gr/

Έναν νέο μοριακό «διακόπτη» που έχει τη δυνατότητα να ενεργοποιεί μια ουσία στα πειραματόζωα και να επιδιορθώνει βλάβες στο νευρικό σύστημα ανακάλυψαν ερευνητές της Mayo Clinic, ανοίγοντας τον δρόμο για την αντιμετώπιση μιας σειράς ασθενειών που συνδέονται με αλλοιώσει στο νευρικό σύστημα, όπως η Σκλήρυνση κατά Πλάκας (MS).

Σε έρευνα που πραγματοποιήθηκε με επικεφαλής της Isobel Scarisbrick, Ph.D. και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Journal of Neuroscience, διαπιστώθηκε πως με τη γενετική απενεργοποίηση ενός σημείου στα κύτταρα (υποδοχέα) που ενεργοποιείται με πρωτεΐνες αίματος και ονομάζεται Ενεργοποιημένος Υποδοχέας Πρωτεάσης (Protease Activated Receptor 1 – PAR1), ο οργανισμός μπορεί να πετύχει την αναγέννηση της μυελίνης. Η μυελίνη, που προστατεύει τα νεύρα, είναι η λιποειδής ουσία που περιβάλλει το νευράξονα των εμμύελων νευρικών ινών. Η παρουσία της βελτιώνει την αποδοτικότητα με την οποία οι άξονες άγουν τα δυναμικά ενέργειας. Ειδικά στις μεγάλες αποστάσεις, όπου τα νεύρα διασχίζουν μεταξύ του εγκεφάλου και των άκρων.

«Η αναγέννηση της μυελίνης έχει τεράστιες δυνατότητες βελτίωσης της λειτουργίας του νευρικού συστήματος. Διαπιστώσαμε ότι όταν εμποδίζουμε τον Ενεργοποιημένο Υποδοχέα Πρωτεάσης (PAR1), η νευρολογική επούλωση είναι πολύ καλύτερη. Επιτυγχάνεται ταχύτερα. Σε πολλές περιπτώσεις, το νευρικό σύστημα αποκτά την ικανότητα ίασης», σημειώνει η Δρ. Scarisbrick.

«Το γεγονός αυτό θέτει μια νέα βάση για την ανάπτυξη νέων κλινικών μεθόδων αναγέννησης της μυελίνης», σημειώνει η Δρ. Scarisbrick.

Μυελίνη, θρομβίνη και νευρικό σύστημα

Η μυελίνη δρα μονωτικά στους νευρώνες, προστατεύοντας την αποστολή ηλεκτρικών σημάτων μέσω του νευρικού συστήματος. Δηλαδή όπως λειτουργεί το εξωτερικό περίβλημα στα καλώδια. Η απομυελίνωση ή ο τραυματισμός της μυελίνης επιβραδύνει τα ηλεκτρικά σήματα μεταξύ των εγκεφαλικών κυττάρων. Αποτέλεσμα είναι η απώλεια αισθητηριακής και κινητικής λειτουργίας. Μερικές φορές η ζημιά είναι μόνιμη. Η απομυελίνωση συνδέεται με ασθένειες όπως η Σκλήρυνση κατά Πλάκας, η νόσος Αλτσχάιμερ, η νόσος του Huntington, η σχιζοφρένεια και η βλάβη του νωτιαίου μυελού.

Η θρομβίνη είναι μια πρωτεΐνη στο αίμα που βοηθά στην επούλωση. Ωστόσο, η υπερεπάρκεια σε θρομβίνη πυροδοτεί τον υποδοχέα PAR1 που βρίσκεται στην επιφάνεια των κυττάρων. Πρακτικά αυτό εμποδίζει την παραγωγή μυελίνης.

«Τα κύτταρα αποτυγχάνουν να διαφοροποιηθούν σε ώριμα κύτταρα αναγέννησης μυελίνης για λόγους που παραμένουν ελάχιστα κατανοητοί», σημειώνει η Δρ. Scarisbrick.

«Η έρευνα μας αναγνωρίζει το PAR1 ως μοριακό μετασχηματιστή για την αναγέννηση της μυελίνης. Σε αυτή τη μελέτη, αποδεικνύουμε ότι η παρεμπόδιση της λειτουργίας του PAR1, που επίσης αναφέρεται ως υποδοχέας θρομβίνης, προάγει την αναγέννηση μυελίνης.

Τι έδειξε η έρευνα

Η έρευνα επικεντρώθηκε σε δύο «μοντέλα» με πειραματόζωα. Το ένα μοντέλο αξιολόγησης αφορούσε μία ισχυρή βλάβη μυελίνης. Ενώ το άλλο μελετούσε την περίπτωση χρόνιας απομυελίνωσης. Βλάβες που εντοπίζονται στο νευρολογικό σύστημα ασθενειών με Σκλήρυνση κατά Πλάκας, νόσο Αλτσχάιμερ, νόσος του Huntington, σχιζοφρένεια και βλάβη του νωτιαίου μυελού. Οι ερευνητές απέκλεισαν γενετικά την PAR1 για να εμποδίσουν τη δράση υπερβολικής θρομβίνης.

Η έρευνα ανακάλυψε ένα νέο «μοριακό διακόπτη» που ενεργοποιεί την αναγέννηση της μυελίνης. Ταυτόχρονα, ανακάλυψε μια νέα αλληλεπίδραση μεταξύ του υποδοχέα PAR1 και ενός πολύ ισχυρού συστήματος ανάπτυξης που ονομάζεται νευροτροπικός παράγοντας που προέρχεται από τον εγκέφαλο (BDNF). Το BDNF λειτουργεί ως «λίπασμα» για τα εγκεφαλικά κύτταρα, διατηρώντας τα υγιή, λειτουργικά και αναπτυσσόμενα.

Επίσης οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι ένα φάρμακο που έχει εγκριθεί από την Αμερικανική Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA) που αναστέλλει τον υποδοχέα PAR1, έδειξε την ικανότητα να βελτιώσει την παραγωγή μυελίνης σε κύτταρα που δοκιμάστηκαν στο εργαστήριο.

«Είναι σημαντικό να επισημάνουμε ότι δεν υποστηρίζουμε ότι οι ασθενείς μπορούν να λάβουν άμεσα αυτόν τον αναστολέα», επισημαίνει η Δρ. Scarisbrick.

«Δεν έχουμε χρησιμοποιήσει ακόμα το φάρμακο στα πειραματόζωα και δεν είναι έτοιμο να το βάλουμε σε ασθενείς για την αποκατάσταση μυελίνης».

Απαιτείται συμπληρωματική έρευνα για την επαλήθευση και την προώθηση των ευρημάτων προς κλινική εφαρμογή.

Πηγή:https://www.healthpharma.gr

Η ημερήσια λήψη ασπιρίνης εκτός από την καρδιά μπορεί να βοηθήσει και
στη θεραπεία του καρκίνου του παχέος εντέρου, ισχυρίζονται οι ερευνητές του
Αντικαρκινικού Κέντρου City of Hope στη Νότια Καλιφόρνια. Σύμφωνα με τα
ευρήματά τους η ασπιρίνη φαίνεται να μειώνει την ανάπτυξη του όγκου και να
εμποδίζει την επανεμφάνιση της νόσου. Ωστόσο το ζήτημα που παραμένει υπό
διερεύνηση, λένε οι ερευνητές, είναι ο καθορισμός της σωστής δοσολογία της
ασπιρίνης που μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως καθημερινή προφύλαξη χωρίς
να προκαλέσει επικίνδυνες παρενέργειες όπως αιμορραγίες στο στομάχι και
στον εγκέφαλο. «Μπορούμε να πούμε ότι η ασπιρίνη είναι ένα “θαυματουργό
φάρμακο” εξαιτίας της δυνατότητάς της να προλαμβάνει ασθένειες που
προέρχονται από χρόνιες φλεγμονές, όπως ο καρκίνος, η νόσος Αλτσχάιμερ, η
νόσος Πάρκινσον και η αρθρίτιδα», δήλωσε ο Ajay Goel, Ph.D. και πρόεδρος
του Τμήματος Μοριακής Διαγνωστικής, Θεραπευτικής και Μεταγραφικής
Ογκολογίας στο City of Hope. «Ο λόγος για τον οποίο η ασπιρίνη δεν
χρησιμοποιείται σήμερα για την πρόληψη αυτών των ασθενειών είναι επειδή η
υπερβολική λήψη οποιουδήποτε αντιφλεγμονώδους, καταστρέφει την βλέννα
του στομάχου και προκαλεί γαστρεντερικά και άλλα προβλήματα. Βρισκόμαστε
κοντά στην ανακάλυψη της σωστής καθημερινής ποσότητας ασπιρίνης που
χρειάζεται για τη θεραπεία και την πρόληψη του καρκίνου του παχέος εντέρου
χωρίς παρενέργειες».
Η μελέτη, που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Carcinogenesis στις 6 Ιανουαρίου,
χρησιμοποίησε ποντίκια και μαθηματικό μοντέλο για να παραλληλίσει την
ημερήσια ποσότητα ασπιρίνης που παίρνουν οι ασθενείς σε κλινικές μελέτες
στις ΗΠΑ και την Ευρώπη. Η έρευνα στο City of Hope, διαπίστωσε ότι όσο
αυξάνονταν οι δόσεις ασπιρίνης τόσο αυξανόταν και ο ρυθμός των κυτταρικών
θανάτων, ενώ τα ποσοστά διαίρεσης των κυττάρων μειώνονταν, πράγμα που
σημαίνει ότι τα νεοπλασματικά κύτταρα ήταν πιο πιθανό να πεθάνουν και να μην
πολλαπλασιάζονται.
«Επί του παρόντος δουλεύουμε με μερικούς από τους ανθρώπους που
διεξάγουν αυτές τις κλινικές δοκιμές στον άνθρωπο για να αναλύσουν τα
δεδομένα και οι οποίοι χρησιμοποιούν μαθηματικά μοντέλα. Αυτή η διαδικασία
προσφέρει μας κάνει πιο σίγουρους για τα ευρήματα και δείχνει τον τρόπο
που θα γίνουν στο μέλλον οι έρευνες στους ανθρώπους», δήλωσε ο Goel
προσθέτοντας ότι ο καρκίνος του παχέος εντέρου είναι ανάμεσα στους πέντε
πρώτους καρκίνους που διαγιγνώσκονται κάθε χρόνο.

Πηγή:HealthDaily

Σε πρόσφατη έρευνα της οποίας ηγήθηκε ο Δρ. Matthew Larkum στο Πανεπιστήμιο Humboldt στο Βερολίνο και συμμετείχαν η διευθύντρια ερευνών του IMBB Δρ. Panayiota Poirazi και η συνεργάτιδά της Δρ. Αθανασία Παπουτσή, αποκαλύφθηκε ένα νέο είδος ηλεκτρικής διαδικασίας σε νευρώνες του ανθρώπινου εγκεφάλου.
Συγκεκριμένα, εντοπίστηκε ένα νέο είδος δενδριτικής απόκρισης που δεν έχει περιγραφεί μέχρι στιγμής σε άλλα θηλαστικά και το οποίο επιτρέπει την υλοποίηση μαθηματικών υπολογισμών που θεωρούνταν αδύνατοι σε επίπεδο απλού νευρώνα.
Αυτή η ανακάλυψη θα συμβάλει στη βαθύτερη κατανόηση του ανθρώπινου εγκεφάλου και στη βελτίωση των υπολογιστικών μοντέλων που βασίζονται στη λειτουργία του

Πηγη:ITE

Ένα νέο είδος ηλεκτρικής διαδικασίας σε νευρώνες του ανθρώπινου εγκεφάλου αποκαλύφθηκε σε πρόσφατη έρευνα, της οποίας ηγήθηκε ο Δρ. Matthew Larkum στο Πανεπιστήμιο Humboldt στο Βερολίνο και συμμετείχαν η Διευθύντρια Ερευνών του Ινστιτούτου Μοριακής Βιολογίας και Βιοτεχνολογίας, Δρ. Παναγιώτα Ποϊράζη, και η συνεργάτιδά της, Ειδική Λειτουργική Επιστήμονας Δρ. Αθανασία Παπουτσή.

Συγκεκριμένα, εντοπίστηκε ένα νέο είδος δενδριτικής απόκρισης που δεν έχει περιγραφεί μέχρι στιγμής σε άλλα θηλαστικά και το οποίο επιτρέπει την υλοποίηση μαθηματικών υπολογισμών που θεωρούνταν αδύνατοι σε επίπεδο απλού νευρώνα. Αυτή η ανακάλυψη θα συμβάλει στη βαθύτερη κατανόηση του ανθρώπινου εγκεφάλου και στη βελτίωση των υπολογιστικών μοντέλων που βασίζονται στη λειτουργία του.

Το εργαστήριο του Βερολίνου εξέτασε υγιείς ανθρώπινους νευρώνες, οι οποίοι προέρχονται από ασθενείς με επιληψία ή όγκο στον εγκέφαλο

Οι επιστήμονες ανακάλυψαν ένα νέο είδος δενδριτικών δυναμικών σε αυτούς τους νευρώνες, τα οποία δεν έχουν μέχρι στιγμής παρατηρηθεί σε άλλα ζώα. Τα νέα αυτά δενδριτικά δυναμικά έχουν μια ιδιαίτερη συμπεριφορά, αντί να αυξάνουν σε μέγεθος με την ένταση του ερεθίσματος, στην αρχή το ύψος τους αυξάνει και στη συνέχεια μειώνεται.

Η συμπεριφορά αυτή είναι αντίθετη από ό,τι έχει παρατηρηθεί σε άλλους νευρώνες. Το εργαστήριο της Δρ. Π. Ποϊράζη χρησιμοποίησε αυτή την ιδιότητα σε υπολογιστικά μοντέλα για να λύσει ένα δύσκολο μαθηματικό πρόβλημα, τη μαθηματική πύλη XOR, το οποίο παλαιότερα για να επιλυθεί απαιτούσε τη χρήση πολύπλοκων αλγορίθμων.

Διαπιστώθηκε ότι οι δενδρίτες των ανθρώπινων νευρώνων τους επιτρέπουν να επιλύσουν το μη-γραμμικό αυτό πρόβλημα, κάτι που στο παρελθόν θεωρείτο αδύνατο σε επίπεδο απλού νευρώνα.

Ουσιαστικά, η αποκάλυψη των επιστημόνων προσδίδει στους ανθρώπινους νευρώνες την ικανότητα να επιλύουν δύσκολα μη γραμμικά προβλήματα με πολύ λιγότερους πόρους, χωρίς να χρειάζεται να χρησιμοποιηθεί ολόκληρο νευρωνικό δίκτυο, αλλά μονάχα ένα κομμάτι του νευρώνα, και συγκεκριμένα ο βασικός του δενδρίτης.

Πηγή:https://www.patris.gr/

Η ατοπική δερματίτιδα, γνωστή και ως έκζεμα, σχετίζεται με τη λεύκη, σύμφωνα με μετα-ανάλυση που δημοσιεύθηκε στο ιατρικό περιοδικό Cosmetic Dermatology. Οι ιατροί Prakash Acharya και Mahesh Mathur από το Κολλέγιο Ιατρικών Επιστημών του Bharatpur της Ινδίας, πραγματοποίησαν μια μετα-ανάλυση επτά ερευνών παρατήρησης για να συγκρίνουν τον επιπολασμό και τις πιθανότητες εμφάνισης λεύκης σε ασθενείς με έκζεμα. Τα δεδομένα προέρχονταν από 1,540,688 μοναδικές περιπτώσεις ασθενών με ατοπική δερματίτιδα.

Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι τα εκζέματα συσχετίστηκαν σημαντικά με τη λεύκη (λόγος πιθανοτήτων 3,21). Σημαντικές συσχετίσεις παρατηρήθηκαν τόσο σε ενήλικες όσο και σε ανήλικα παιδιά με εκζέματα και λεύκη (λόγος πιθανοτήτων 4,46 και 2,83 αντίστοιχα). Τέλος, αυξημένος σημειώθηκε ο κίνδυνος εμφάνισης λεύκης σε ασθενείς με ατοπική δερματίτιδα και στα αποτελέσματα δύο κλινικών μελετών.

«Τα νέα ευρήματα μας επιτρέπουν την έγκαιρη διάγνωση για τους ασθενείς ώστε να ξεκινήσει άμεσα η διαχείριση του προβλήματος και να αντιμετωπιστούν σωστά οι ψυχοκοινωνικές επιπτώσεις που πηγάζουν από την πάθηση. Επιπλέον, οι μελλοντικές μελέτες θα πρέπει να επικεντρωθούν στον εντοπισμό των κοινών μηχανισμών που εμπλέκονται σε αυτές τις δερματικές παθήσεις με στόχο την εύρεση κατάλληλων θεραπευτικών μοντέλων».

Πηγή:https://www.healthweb.gr/

Μια τεράστια ανάλυση γονιδιώματος περίπου 200.000 στρατιωτικών βετεράνων στις ΗΠΑ εντόπισε έξι γενετικές παραλλαγές που σχετίζονται με το άγχος, αναφέρουν ερευνητές από το Yale στο American Journal of Psychiatry. Η νέα μελέτη συμβάλλει περαιτέρω στην πρώτη πειστική μοριακή εξήγηση για το λόγο για τον οποίο συχνά συνυπάρχουν άγχος και κατάθλιψη.

“Αυτό είναι το πλουσιότερο σύνολο αποτελεσμάτων για τη γενετική βάση του άγχους μέχρι σήμερα”, δήλωσε ο επικεφαλής συγγραφέας Joel Gelernter, ο καθηγητής ψυχιατρικής γενετικής και νευροεπιστήμης στο Yale. “Δεν υπήρξε καμία εξήγηση για την συννοσηρότητα του άγχους και της κατάθλιψης και άλλων διαταραχών ψυχικής υγείας, αλλά εδώ βρήκαμε συγκεκριμένες, κοινές γενετικές διαταραχές”.

Η εύρεση των γενετικών βάσεων των διαταραχών της ψυχικής υγείας είναι ο πρωταρχικός στόχος του Million Veteran Program, ενός συνόλου δεδομένων υγείας και γενετικών δεδομένων για στρατιωτικούς βετεράνους των ΗΠΑ. Η ερευνητική ομάδα ανέλυσε τα δεδομένα του προγράμματος και κατέγραψε ε έξι παραλλαγές γονιδίων που συνδέονται με το άγχος. Πέντε βρέθηκαν σε Αμερικανούς ευρωπαϊκής καταγωγής και ένα σε Αφροαμερικανούς.

“Ενώ έχουν γίνει πολλές μελέτες σχετικά με τη γενετική βάση της κατάθλιψης, πολύ λιγότεροι έχουν αναζητήσει παραλλαγές που σχετίζονται με το άγχος. Οι διαταραχές αυτές πλήττουν έναν στους 10 Αμερικανούς”, δήλωσε ο Murray Stein, καθηγητής ψυχιατρικής.

Ορισμένες παραλλαγές συνδέθηκαν με γονίδια που βοηθούν στη ρύθμιση της γονιδιακής δραστηριότητας ή, κάτι που έχει ενδιαφέρον, σε ένα γονίδιο που εμπλέκεται στη λειτουργία των υποδοχέων των οιστρογόνων. Ενώ αυτό το εύρημα μπορεί να εξηγεί γιατί οι γυναίκες είναι πάνω από δύο φορές πιο πιθανό από τους άνδρες να υποφέρουν από αγχώδεις διαταραχές, οι ερευνητές τόνισαν ότι η παραλλαγή που επηρεάζει τους υποδοχείς οιστρογόνων εντοπίστηκε σε έναν πληθυσμό που αποτελείται κυρίως σε άνδρες και δήλωσαν ότι χρειάζεται περαιτέρω έρευνα.

Μια άλλη από τις πρόσφατα ανακαλυφθείσες παραλλαγές του γονιδίου άγχους, το MAD1L1, δεν είναι πλήρως κατανοητή, αλλά ήταν επίσης αξιοσημείωτη. Παραλλαγές αυτού του γονιδίου έχουν ήδη συνδεθεί με διπολική διαταραχή, διαταραχή μετατραυματικού στρες και σχιζοφρένεια.

Πηγη:https://www.healthweb.gr/

Για τους γονείς που δεν έχουν τον απόλυτο έλεγχο των συνηθειών του παιδιού και δεν γνωρίζουν αν κοιμάται επαρκώς, σύντομα ένα τεστ θα μπορέσει να τους διαφωτίσει ώστε να πράξουν αναλόγως

Ένα τεστ αίματος που αποκαλύπτει αν κάποιος κοιμάται αρκετά, αναπτύσσουν Ιταλοί επιστήμονες. Το τεστ θα βοηθήσει, μεταξύ άλλων, τους γονείς να γνωρίζουν κατά πόσο το παιδιά τους πάσχουν από χρόνια στέρηση ύπνου.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον Δρ Φάμπιο Λάουρα του Ινστιτούτου Επιστημών της Διατροφής του Εθνικού Συμβουλίου Ερευνών της Ιταλίας, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο Experimental Physiology, βασίζουν το τεστ τους στην ανακάλυψη ότι μικροσκοπικά τμήματα του RNA (του «ξαδέρφου» μορίου του DNA, το οποίο μεταφράζει το γενετικό κώδικα σε πρωτεΐνες) μεταβάλλονται στο αίμα των ανθρώπων που δεν κοιμούνται αρκετά.

«Η μελέτη μας δείχνει για πρώτη φορά ότι τα επίπεδα συγκεκριμένων microRNA που κυκλοφορούν στο αίμα, είναι διαφορετικά σε όσους κοιμούνται λίγο, σε σχέση με όσους κοιμούνται φυσιολογικά. Αυτό θα επιτρέψει στους γιατρούς να προσδιορίζουν εύκολα κατά πόσο τα παιδιά κοιμούνται αρκετά, χρησιμοποιώντας ένα απλό τεστ αίματος, που θα παρέχει ενδείξεις και για άλλες όψεις της υγείας», δήλωσε ο Δρ Λάουρα.

Προηγούμενες έρευνες έχουν δείξει ότι ο ύπνος είναι ουσιώδης για την υγεία και τις σχολικές επιδόσεις των παιδιών, ενώ αργότερα στη ζωή η έλλειψη του σχετίζεται με διάφορα προβλήματα υγείας.

Οι ερευνητές μελέτησαν δείγματα αίματος από 111 υγιή παιδιά και εφήβους από οκτώ ευρωπαϊκές χώρες (μεταξύ των οποίων η Κύπρος), που χωρίστηκαν σε δύο ομάδες, του επαρκούς και τους ανεπαρκούς ύπνου. Ως ανεπαρκής για τα παιδιά θεωρήθηκε ο ύπνος κάτω των εννέα ωρών και για τους εφήβους κάτω των οκτώ ωρών.

Διαπιστώθηκε ότι -άσχετα με τη χώρα προέλευσης- είναι δυνατό, αναλύοντας τα microRNA στο αίμα, να διακρίνει κανείς με αρκετή αξιοπιστία αν κάποιος κοιμάται αρκετά ή όχι. Θα χρειαστεί πάντως κάποιος χρόνος, μέχρι να υπάρξει διαθέσιμο ένα κανονικό κλινικό τεστ.

Πηγή:https://ygeiamou.gr/