Κατηγορία: Επιστημονικά Νέα

Μελέτη έδειξε ότι τα άτομα με διαβήτη τύπου 2 δείχνουν επιταχυνόμενη λέπτυνση της περιθηλαίας στιβάδας νευρικών ινών του αμφιβληστροειδούς.

Οι διαβητικοί ασθενείς κινδυνεύουν περισσότερο να εμφανίσουν βλάβες που προσομοιάζουν με εκείνες του γλαυκώματος, σύμφωνα με επιστημονική μελέτη Πανεπιστημίου της Νότιας Κορέας.

Για το λόγο αυτό, διαπρεπείς χειρουργοί οφθαλμίατροι συνιστούν την προσοχή στους ασθενείς με διαβήτη και συχνή παρακολούθηση από τον γιατρό τους.

«Τα άτομα με διαβήτη τύπου 2 δείχνουν επιταχυνόμενη λέπτυνση της περιθηλαίας στιβάδας νευρικών ινών του αμφιβληστροειδούς (pRNFL), ακόμη και εκείνα που δεν έχουν εμφανίσει σημεία διαβητικής αμφιβληστροειδοπάθειας (DR)»,  αναφέρει στη μελέτη του  ο Dr. JungYeulKim του Εθνικού Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου   Chungnam, στο  Daejeon.

«Η μελέτη δημοσιεύτηκε στο JAMAOphthalmologyonline και τα αποτελέσματά της, τους υποδηλώνουν ότι η κατάσταση της περιθηλαίας στιβάδας νευρικών ινών του αμφιβληστροειδούς (pRNFL) καθώς και η κατάσταση της διαβητικής αμφιβληστροειδοπάθειας (DR) πρέπει να ελέγχονται περιοδικά, ώστε να διαπιστώνεται αν υπάρχει αυξημένος ρυθμός επιδείνωσης», εξηγεί ο   χειρουργός οφθαλμίατρος, Καθηγητής Οφθαλμολογίας του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου και επιστημονικός υπεύθυνος του Οφθαλμολογικού Κέντρου Γλαυκώματος & Laser Αθηνών  κ.  Βασίλειος  Κοζομπόλης.

Σύμφωνα με τους χειρουργούς οφθαλμίατρους, το pRNFLείναι μια αξιόπιστη και σημαντική παράμετρος – που μεταβάλλεται σε διάφορες παθολογικές οφθαλμικές καταστάσεις – η οποία όμως είναι εύκολα μετρήσιμη με το μηχάνημα της οπτικής τομογραφίας συνοχής (OCT).

Η μελέτη του Dr. JungYeulKim περιλαμβάνει μετρήσεις pRNFLαπό 164 οφθαλμούς

Α/ 49 ασθενών με διαβήτη χωρίς διαβητική αμφιβληστροειδοπάθεια (DR),
Β/ 52 με ήπια έως μέτρια μη παραγωγική διαβητική αμφιβληστροειδοπάθεια (DR) και
Γ/ 63 υγιείς μάρτυρες.
Κατά την έναρξη της μελέτης, το μέσο πάχος της περιθηλαίας στιβάδας νευρικών ινών του αμφιβληστροειδούς (pRNFL) ήταν:

96,2 μm στην ομάδα ελέγχου,
93,5 μm στην ομάδα χωρίς διαβητική αμφιβληστροειδοπάθεια (DR) και
90,4 μm στην ομάδα με διαβητική αμφιβληστροειδοπάθεια (DR).
Κατά τη διάρκεια των τριών ετών παρακολούθησης, οι αριθμοί αυτοί μειώθηκαν σε 95,0, 90,3 και 86,6, αντίστοιχα.

«Η εκτιμώμενη μέση απώλεια pRNFL ετησίως ήταν σημαντικά μεγαλύτερη στις διαβητικές ομάδες σε σύγκριση με τους μάρτυρες. Συγκεκριμένα, ήταν 2.9 φορές μεγαλύτερη στην ομάδα χωρίς διαβητική αμφιβληστροειδοπάθεια (DR) και 3.3 φορές μεγαλύτερη στην ομάδα με διαβητική αμφιβληστροειδοπάθεια (DR)», αναφέρει ο κ Κοζομπόλης  και προσθέτει.

«Ο ρυθμός απώλειας του pRNFL στην ομάδα ελέγχου, σύμφωνα με τους ερευνητές, ήταν ίδια με εκείνον των προηγούμενων μελετών, ενώ οι ρυθμοί μείωσης στις διαβητικές ομάδες «ήταν παρόμοιοι με εκείνους των ασθενών με γλαύκωμα».

Ακόμη, στην μελέτη αναφέρεται ότι εάν οι ασθενείς με διαβήτη πάσχουν επί πλέον και από νόσο που η ίδια προκαλεί μείωση της pRNFL, όπως το γλαύκωμα ή μια οπτική νευροπάθεια, τότε ο ρυθμός λέπτυνσης της περιθηλαίας στιβάδας νευρικών ινών του αμφιβληστροειδούς (pRNFL) είναι πιθανό να επιταχυνθεί.

Ήδη στο παρελθόν υπήρχε η υποψία ότι η διαβητική νευροεκφύλιση του αμφιβληστροειδούς μπορεί να εκδηλωθεί πριν από την κλινικά εμφανή διαβητική αμφιβληστροειδοπάθεια.

Επίσης, σύμφωνα με τους οφθαλμίατρους, τα ερωτήματα που προκύπτουν από την μελέτη είναι:

πόσο συχνά ανευρίσκεται η διαβητική νευροεκφύλιση του αμφιβληστροειδούς πριν από την κλινική εμφανή διαβητική αμφιβληστροειδοπάθεια στους ανθρώπους, ποιος είναι ο μηχανισμός με τον οποίο συμβαίνει αυτό και ποιος είναι ο αντίκτυπος που έχει η διαβητική νευροεκφύλιση του αμφιβληστροειδούς στην οπτική λειτουργία.

«Οι ασθενείς όμως που πάσχουν από διαβήτη τύπου 2 πρέπει να εξετάζονται τουλάχιστον μια φορά ετησίως και με οπτική τομογραφία συνοχής (OCT), όχι μόνο για να διαπιστωθεί αν έχει εμφανισθεί διαβητική αμφιβληστροειδοπάθεια, αλλά και για να ελέγχεται αν υπάρχει αυξημένος ρυθμός απώλειας της στιβάδας των νευρικών ινών, προκειμένου ο οφθαλμίατρος να εξαντλήσει όλες τις θεραπευτικές δυνατότητες για την διατήρηση της όρασης του ασθενούς», καταλήγει ο κ Κοζομπόλης.

Πηγή:https://www.iatronet.gr/

Νευροεπιστήμονες στο πανεπιστήμιο του Lund στη Σουηδία ανέπτυξαν μια νέα τεχνολογία που δημιουργεί το κέλυφος ενός ιού έτσι ώστε να παρέχεται γονιδιακή θεραπεία στο ακριβή τύπο κυττάρων του σώματος που έχουν πρόβλημα. Οι ερευνητές πιστεύουν ότι η νέα τεχνολογία είναι μια σημαντική εξέλιξη που μπορεί να επιταχύνει εντυπωσιακά την έρευνα. Πολλές από τις νέες επαναστατικές θεραπείες που έχουν χρησιμοποιηθεί κλινικά τα τελευταία χρόνια για τη θεραπεία σύνθετων ασθενειών – όπως η νωτιαία μυϊκή ατροφία και η ανεπάρκεια ενζύμων – βασίζονται στη γονιδιακή θεραπεία. Με τη γονιδιακή θεραπεία, το γενετικό υλικό ελέγχεται ή μεταβάλλεται χρησιμοποιώντας βιολογικά φάρμακα. Τέτοια παραδείγματα είναι τα CRISPR/Cas9 και τα κύτταρα CAR-T που χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία διαφόρων μορφών καρκίνου. Αυτός ο τύπος θεραπείας συχνά δημιουργείται με την ανάπτυξη ιών στο εργαστήριο. Οι ιοί τροποποιούνται έτσι ώστε να είναι αβλαβείς και μπορούν να παραδώσουν νέο γενετικό υλικό στα κύτταρα του σώματος, αντικαθιστώντας το προβληματικό γονιδίωμα. Το γονιδίωμα του ιού, στο οποίο οφείλεται και η εξάπλωσή του, απομακρύνεται εντελώς. Τα τελευταία πέντε χρόνια, ο νευροεπιστήμονας Tomas Björklund και η ερευνητική του ομάδα έχουν αναπτύξει μια διαδικασία που προσαρμόζει τα κελύφη ή την πρωτεινική επικάλυψη του ιού έτσι ώστε να μπορούν να φθάσουν ακριβώς στον κυτταρικό τύπο του σώματος που χρειάζεται να αντιμετωπιστεί. Η διαδικασία συνδυάζει ισχυρές προσομοιώσεις υπολογιστών και μοντελοποίηση με την τελευταία τεχνολογία γονιδίων και την τεχνολογία αλληλουχίας. «Χάρη σε αυτή την τεχνολογία, μπορούμε να μελετήσουμε εκατομμύρια νέες παραλλαγές ενός ιού σε κυτταροκαλλιέργειες και ζωικά μοντέλα ταυτόχρονα. Από αυτό, μπορούμε στη συνέχεια να δημιουργήσουμε μια προσομοίωση υπολογιστή που κατασκευάζει το πιο κατάλληλο κέλυφος του ιού για την επιλεγμένη εφαρμογή», λέει ο Tomas Björklund.

Πηγη:HealthDaily

Συμπεράσματα βρετανικής έρευνας

Μια νέα βρετανική έρευνα δείχνει ότι η λοίμωξη με τον ιό της γρίπης μειώνει σημαντικά -χωρίς πάντως να εκμηδενίζει- τις πιθανότητες κάποιος να πάθει λοίμωξη και από τον ιό του κοινού κρυολογήματος. Οι ερευνητές του Πανεπιστημίου της Γλασκώβης, με επικεφαλής τον δρ Πάμπλο Μουρθία του Κέντρου Ερευνών Ιών, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ (PNAS), ανέλυσαν στοιχεία για περισσότερους από 36.000 ανθρώπους, οι οποίοι έδωσαν δείγματα από το λαιμό και τη μύτη τους σε βάθος εννέα ετών. Όπως έδειξε η μελέτη, όσο αυξάνονται τα κρούσματα γρίπης το χειμώνα, τόσο μειώνονται τα περιστατικά κρυολογήματος. Αν και δεν είναι σαφές γιατί συμβαίνει αυτό, είναι πιθανό ότι οι ιοί της γρίπης και του κρυολογήματος, όπως τα ζώα της ζούγκλας ανταγωνίζονται για την τροφή τους, βρίσκονται σε ανταγωνισμό μεταξύ τους μέσα στον άνθρωπο (πράγμα τελικά μάλλον καλό για τον ασθενή). «Πιστεύουμε ότι οι αναπνευστικοί ιοί ανταγωνίζονται στην αναπνευστική οδό, πιθανώς για συγκεκριμένα κύτταρα που θα μολύνουν. Εναλλακτικά, η απόκριση του ανοσοποιητικού συστήματος ενός ανθρώπου στον ένα ιό, κάνει πιο δύσκολο για τον άλλο ιό να προκαλέσει και αυτός λοίμωξη», δήλωσε η ερευνήτρια δρ Σέμα Νίκμπαξ.

Πηγη:HealthDaily

Νέα στοιχεία που δημοσιεύονται από επιστήμονες του Wake Forest Baptist Health υποδηλώνουν ότι το μικροβίωμα του εντέρου και η αλληλεπίδραση του με τα ανοσοκύτταρα και τα μεταβολικά όργανα, συμπεριλαμβανομένου του λιπώδη ιστού, παίζουν σημαντικό ρόλο στην παιδική παχυσαρκία. «Η ιατρική κοινότητα πίστευε ότι η παχυσαρκία ήταν αποτέλεσμα της κατανάλωσης πάρα πολλών θερμίδων. Ωστόσο, μία σειρά μελετών κατά την τελευταία δεκαετία έχει επιβεβαιώσει πως το μικροβίωμα του εντέρου δεν σχετίζεται απλά με την παχυσαρκία αλλά είναι μία από τις αιτίες πρόκλησής της», εξήγησε ο Δρ. Hariom Yadav, πρώτος συγγραφέας της μελέτης και επίκουρος καθηγητής μοριακής ιατρικής.

Η παχυσαρκία αυξάνεται ετησίως σε ποσοστό 2,3% μεταξύ των παιδιών σχολικής ηλικίας στις ΗΠΑ, κάτι που είναι απαράδεκτα υψηλό και δείχνει ανησυχητικές προοπτικές για την υγεία της επόμενης γενιάς, αναφέρουν οι ερευνητές. Η ανασκόπηση που δημοσιεύθηκε στο Obesity Reviews, εξέτασε τις υπάρχουσες μελέτες που διεξήχθησαν τόσο σε ανθρώπους όσο και σε ζωικά μοντέλα για το πώς η αλληλεπίδραση μεταξύ του εντερικού μικροβιώματος και των ανοσοκυττάρων μπορεί να «περάσει» από τη μητέρα στο έμβρυο και να συμβάλει στην παιδική παχυσαρκία.

Η ανασκόπηση εξετάζει επίσης το πώς η υγεία της μητέρας, η διατροφή, τα επίπεδα άσκησης, η χρήση αντιβιοτικών, η μέθοδος τοκετού (φυσικός τοκετός ή καισαρική), το πώς τρέφεται το μωρό (θηλασμός ή ξένο γάλα), μπορούν να επηρεάσουν τον κίνδυνο παχυσαρκίας στα παιδιά. «Η τρέχουσα έρευνα θα πρέπει να είναι πολύ χρήσιμη για όσα συζητούν οι γιατροί, οι διατροφολόγοι και οι διαιτολόγοι με τους ασθενείς τους καθώς πολλοί από τους προαναφερθέντες παράγοντες είναι τροποποιήσιμοι εάν οι άνθρωποι έχουν σωστή πληροφόρηση», δήλωσε ο Δρ. Yadav.  «Τέλος, η καλύτερη κατανόηση του ρόλου του εντερικού μικροβιώματος στην παχυσαρκία τόσο στις μητέρες όσο και στα παιδιά, θα βοηθήσει τους επιστήμονες να σχεδιάσουν καλύτερες στρατηγικές πρόληψης και θεραπείας για να ελέγξουν την αύξηση των ποσοστών παιδικής παχυσαρκίας», κατέληξε ο Δρ. Yadav.

Πηγή:https://www.healthweb.gr/

Eρευνητές από τo Brigham and Women’s Hospital και το Beth Israel Deaconess Medical Center πραγματοποίησαν τη μεγαλύτερη προοπτική μελέτη μέχρι σήμερα χρησιμοποιώντας αντικειμενικά μέτρα ύπνου για να αξιολογήσουν τη σχέση μεταξύ ύπνου και ημικρανίας. Η ερευνητική ομάδα παρατήρησε ότι ο κατακερματισμός του ύπνου -ο χρόνος που περνάει κανείς στο κρεβάτι, χωρίς να κοιμάται- συνδέεται με την εμφάνιση ημικρανίας όχι την επόμενη μέρα, αλλά τη μεθεπόμενη μέρα. Δεν διαπιστώθηκε ότι η διάρκεια του ύπνου ή η αυτοαναφερόμενη χαμηλή ποιότητα ύπνου συνδέεται με υψηλότερο κίνδυνο ημικρανίας την επόμενη ημέρα ή τη μεθεπόμενη.

«Όταν πρόκειται για τον ύπνο και τις ημικρανίες, υπάρχουν πολλά που δεν γνωρίζουμε. Με ενδιαφέρει αυτό το θέμα γιατί οι ασθενείς με ημικρανία μου ζητάνε συχνά βοήθεια για τη θεραπεία της αϋπνίας τους», δήλωσε η Suzanne Bertisch από το Brigham and Women’s Hospital. Η Bertisch και οι συνάδελφοί της διεξήγαγαν μια ενδελεχή μελέτη 98 ενηλίκων με επεισοδιακές ημικρανίες, που ανέφεραν τουλάχιστον δύο πονοκεφάλους και είχαν λιγότερες από 15 μέρες κάθε μήνα με κεφαλαλγία. Οι συμμετέχοντες ολοκλήρωσαν ηλεκτρονικά ημερολόγια δύο φορές την ημέρα, καταγράφοντας λεπτομέρειες για τον ύπνο τους, τους πονοκεφάλους και τις συνήθειες υγείας για έξι εβδομάδες. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, φορούσαν επίσης μια συσκευή καρπού στο κρεβάτι για να συλλάβει αντικειμενικά τα σχήματα ύπνου τους. Η ερευνητική ομάδα έλαβε υπόψη δεδομένα για άλλες αιτίες ημικρανίας, συμπεριλαμβανομένης της ημερήσιας πρόσληψης καφεΐνης, της πρόσληψης αλκοόλ, της σωματικής δραστηριότητας και του στρες.

Σε σύγκριση με γυναίκες με σταθερό βάρος, όσες έχασαν μεταξύ περίπου 2 και 5 κιλών είχαν 13% χαμηλότερο κίνδυνο καρκίνου στο μαστό.

Η απώλεια βάρους θα μπορούσε να είναι ισχυρό όπλο ενάντια στον καρκίνο του μαστού, αναφέρει νέα έρευνα.

Η Lauren Teras, του American Cancer Society (ACS), δήλωσε ότι τα αποτελέσματα υποδεικνύουν ότι ακόμα και μέτρια ποσότητα απώλειας βάρους συνδέεται με χαμηλότερο κίνδυνο για καρκίνο στο μαστό σε γυναίκες άνω των 50 ετών.

Οι ερευνητές ανέλυσαν στοιχεία 180.000 γυναικών, 50 ετών και άνω, που έλαβαν μέρος σε 10 έρευνες. Το βάρος τους αξιολογήθηκε περιοδικό σε διάστημα 10 ετών. Στην έναρξη, 5 χρόνια αργότερα και ξανά 4 χρόνια αργότερα.

Γυναίκες με απώλεια βάρους είχαν χαμηλότερο κίνδυνο καρκίνου στο μαστό από αυτές με σταθερό βάρος.

Όσο περισσότερο βάρος έχανε μια γυναίκα τόσο χαμηλότερο κίνδυνο για καρκίνο μαστού αντιμετώπιζε.

Σε σύγκριση με γυναίκες με σταθερό βάρος, όσες έχασαν μεταξύ περίπου 2 και 5 κιλών είχαν 13% χαμηλότερο κίνδυνο καρκίνου στο μαστό.

Όσες έχασαν μεταξύ 5 και 10 κιλών είχαν 16% χαμηλότερο κίνδυνο και όσες έχασαν 10 η περισσότερα κιλά είχαν 26% χαμηλότερο κίνδυνο.

Οι ερευνητές επίσης ανακάλυψαν ότι γυναίκες που έχασαν 10 κιλά ή περισσότερα και κέρδισαν λίγα αλλά όχι όλα είχαν χαμηλότερο κίνδυνο από αυτές των οποίων το βάρος έμεινε σταθερό.

Ο μειωμένος κίνδυνος καρκίνου στο μαστό που συνδέεται με απώλεια βάρους φάνηκε μόνο σε γυναίκες που δεν ακολουθούσαν αγωγή ορμονικής υποκατάστασης. Η έρευνα έδειξε σχέση αλλά δεν αποδείχτηκε ότι είναι αιτιατή.

Η έρευνα δημοσιεύτηκε στο Journal of the National Cancer Institute.

Πηγη:https://www.iatronet.gr/

Τα αγόρια που γεννήθηκαν με βάρος μικρότερο του κανονικού, αντιμετωπίζουν αυξημένο κίνδυνο για την εμφάνιση προβλημάτων γονιμότητας, όταν μεγαλώσουν, σύμφωνα με μια νέα επιστημονική έρευνα. Οι ερευνητές από τη Δανία, με επικεφαλής την Αν Θόρστεντ του Τμήματος Δημόσιας Υγείας του Πανεπιστημίου του ‘Ααρχους, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Human Reproduction» της Ευρωπαϊκής Εταιρείας Αναπαραγωγής και Εμβρυολογίας, ανέλυσαν τα στοιχεία περίπου 5.600 ανδρών και 5.400 γυναικών.

Από την έρευνα προέκυψε ότι οι άνδρες που είχαν γεννηθεί με μικρό βάρος (το κριτήριο διέφερε ανάλογα με τη διάρκεια της εγκυμοσύνης), είχαν κατά μέσο όρο 55% μεγαλύτερο κίνδυνο υπογονιμότητας ως ενήλικες. Δεν βρέθηκε ανάλογη συσχέτιση για τις γυναίκες. Ακόμα δεν είναι σαφές ποιος βιολογικός μηχανισμός μπορεί να συνδέει το βάρος κατά τη γέννα με τη γονιμότητα αργότερα. Περίπου το 12% των ζευγαριών αντιμετωπίζουν προβλήματα γονιμότητας, προσπαθώντας ανεπιτυχώς πάνω από ένα χρόνο να κάνουν παιδί. Η ανδρική υπογονιμότητα ευθύνεται για σχεδόν το ένα τρίτο των περιπτώσεων, η γυναικεία για άλλο ένα τρίτο, ενώ οι υπόλοιπες περιπτώσεις οφείλονται είτε σε προβλήματα και των δύο συντρόφων, είτε σε άγνωστη αιτία.

Πηγή:https://www.healthweb.gr/

Ο νευροπαθητικός πόνος προκαλείται από βλάβη ή ασθένεια που επηρεάζει το νευρικό σύστημα. Ο κατάλογος των συμπτωμάτων είναι μεγάλος. Πρώτα εκδηλώνονται στα δάκτυλα των ποδιών και των δακτύλων, και συνοδεύουν τον εκφυλισμό των νευρικών ινών. Μόλις επηρεαστεί ολόκληρο το πόδι, οι διαταραχές στο βάδισμα εμφανίζονται γρήγορα. Το πρόβλημα είναι ότι δεν υπάρχουν περιγραφικές μέθοδοι για να αξιολογήσουν τη σοβαρότητα της νευροπάθειας. Οι υπάρχουσες μέθοδοι είναι εν μέρει μόνο κατάλληλες.

Έτσι, οι ερευνητές από το Fraunhofer IME, στη Φρανκφούρτη, επέλεξαν τη νέα και καινοτόμο προσέγγιση της εξέτασης του κερατοειδούς: «Η πυκνότητα των νευρικών ινών είναι η υψηλότερη στον κερατοειδή χιτώνα. Ο κερατοειδής απεικονίζει μια αντιπροσωπευτική εικόνα του περιφερικού νευρικού συστήματος», λέει ο Δρ. Marco Sisignano, επιστήμονας στο Fraunhofer IME. Οι έντονες συντομευμένες ίνες και η ελάχιστη διακλάδωση, για παράδειγμα, επιτρέπουν την εξαγωγή συμπερασμάτων σχετικά με τις επικείμενες νευροπαθητικές διαταραχές, πριν οι ασθενείς παραπονεθούν για οποιαδήποτε δυσφορία.

Ο Sisignano και η ομάδα του εξετάζουν το υγρά δακρύων. Ο κερατοειδής δεν έχει παροχή αίματος, αλλά περιβάλλεται από το δακρυϊκό υγρό, οπότε αν ανιχνευτεί εκφυλισμός νευρικών ινών, τότε πρέπει να υπάρχει κάτι στο δακρυϊκό υγρό που προκαλεί το πρόβλημα. Η τυπική φασματομετρία μάζας στη συνέχεια χρησιμοποιείται για τον διαχωρισμό διαφόρων ουσιών στο ρευστό και τον προσδιορισμό της συγκέντρωσης τους. Η ερευνητική ομάδα αναλύει ιδιαίτερα τα λιπίδια. Αυξημένα επίπεδα λιπιδίων σε συνδυασμό με εκφυλισμένες νευρικές ίνες είναι δείκτες μιας αρχικής νευρολογικής διαταραχής. Τα λιπίδια μπορούν ουσιαστικά να λειτουργήσουν ως βιοδείκτες. Αλλά η μέτρηση των λιπιδίων στο δακρυϊκό υγρό είναι μια πρόκληση, εξάλλου, λαμβάνεται μόνο μια μικρή σταγόνα από τους ασθενείς. Η φασματομετρία μάζας πρέπει να προσαρμοστεί και να βελτιστοποιηθεί ανάλογα.

Πηγή:https://www.healthweb.gr/

Νέα έρευνα σε ποντίκια υποδηλώνει ότι η επεξεργασία γονιδίων θα μπορούσε να αποτρέψει τις αναπτυξιακές διαταραχές του εγκεφάλου. Η επεξεργασία Epigenome είναι ένας τρόπος αλλαγής της έκφρασης ή της ανάγνωσης των γονιδίων χωρίς να αλλοιωθεί ο υποκείμενος κώδικας DNA τους.

Μια ομάδα από το πανεπιστήμιο Johns Hopkins στη Βαλτιμόρη, MD, οδήγησε τη μελέτη Nature Communications που επικεντρώνεται στην πρωτεΐνη C11orf46. Ένας από τους αντίστοιχους συγγραφείς της μελέτης είναι ο Δρ. Atsushi Kamiya, ο οποίος είναι αναπληρωτής καθηγητής ψυχιατρικής και επιστημών συμπεριφοράς στη σχολή ιατρικής του Johns Hopkins University.

Σε ανθρώπους, μεταλλάξεις στο τμήμα του DNA που περιέχει το γονίδιο C11orf46 μπορεί να οδηγήσουν σε σύνδρομο WAGR , μια γενετική κατάσταση που μπορεί να προκαλέσει διανοητική αναπηρία και να βλάψει πολλά συστήματα του σώματος. Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι το C11orf46 κατευθύνει την ανάπτυξη του corpus callosum, που είναι η πολύπλοκη δέσμη νευρικών ινών που συνδέει τη δεξιά και την αριστερή πλευρά του εγκεφάλου. Αν το corpus callosum δεν διαμορφωθεί σωστά, μπορεί να προκαλέσει διαταραχές της ανάπτυξης του εγκεφάλου, όπως ο αυτισμός , και ο τύπος της διανοητικής αναπηρίας που μπορεί να εμφανιστεί στο σύνδρομο WAGR.

Πηγη:https://www.healthweb.gr/

Ο προγραμματισμένος τοκετός πραγματοποιήθηκε στο ΜΗΤΕΡΑ λόγω προγεννητικής διάγνωσης και υποψίας αναγκαιότητας επέμβασης μέσα στις πρώτες ώρες ζωής.

Η Κλινική Παιδοκαρδιολογίας και Συγγενών Καρδιοπαθειών Ενηλίκων του ΜΗΤΕΡΑ,  πραγματοποίησε πρόσφατα και δημοσίευσε στο έγκριτο περιοδικό “World Journal of Pediatric Congenital Heart Surgery” μια καινοτόμα τεχνική διάνοιξης μεσοκολπικής επικοινωνίας, που πραγματοποιήθηκε σε νεογέννητο με σοβαρή εκ γενετής καρδιοπάθεια, προκειμένου να διασφαλιστεί η καλή οξυγόνωση και επιβίωση του.

Ο προγραμματισμένος τοκετός πραγματοποιήθηκε στο ΜΗΤΕΡΑ λόγω προγεννητικής διάγνωσης και υποψίας αναγκαιότητας επέμβασης μέσα στις πρώτες ώρες ζωής. Την τεχνική εφάρμοσαν σε κατάσταση επείγοντος οι ιατροί του αιμοδυναμικού τμήματος όταν βρέθηκαν αντιμέτωποι με σοβαρή ανατομική παραλλαγή που δεν επέτρεπε την διενέργεια της κλασικής  διαφραγματοστομίας. Το νεογνό κατόπιν υπεβλήθη σε πλήρη διόρθωση της καρδιοπάθειας του και είναι πλέον υγιές.

Η κα Αφροδίτη Τζίφα, Διευθύντρια της Κλινικής Παιδοκαρδιολογίας και Συγγενών Καρδιοπαθειών Ενηλίκων του ΜΗΤΕΡΑ, η οποία πραγματοποίησε τη διαδερμική πράξη σχολίασε: «η προγεννητική διάγνωση επέτρεψε στην οικογένεια που διέμενε στην Βόρεια Ελλάδα, να προγραμματίσει εγκαίρως τη μετάβαση στην Αθήνα και τον τοκετό στο ΜΗΤΕΡΑ, ώστε το νεογνό να έχει άμεση φροντίδα από την εξειδικευμένη ομάδα των Παιδοκαρδιολόγων και Παιδοκαρδιοχειρουργών. Η τεχνική που εφαρμόστηκε στο νεογέννητο θα μπορέσει ενδεχομένως να βοηθήσει και άλλα νεογνά με παρόμοια καρδιοπάθεια, ούτως ώστε να διασφαλιστεί η επιβίωση τους, χωρίς τις επιπλοκές της εγκεφαλικής υποξίας».

Πηγή:https://www.iatronet.gr/