Κατηγορία: Επιστημονικά Νέα

Μια μελέτη δείχνει ότι οι διαταραχές του ενεργειακού μεταβολισμού μπορεί να συμβάλλουν σε καταστάσεις που σχετίζονται με το άγχος. “Οι βασικοί λόγοι που κάνουν ένα ζώο ανθεκτικό στο στρες δεν είναι ακόμη πλήρως κατανοητοί αλλά περιλαμβάνουν μια αλληλεπίδραση πολύπλοκων γενετικών και περιβαλλοντικών παραγόντων που ποικίλλουν μεταξύ των ατόμων, με αποτέλεσμα την ευαισθησία ή την ανθεκτικότητα στο στρες”, εξηγεί η Iris Hovatta, καθηγήτρια στο Τμήμα Ψυχολογίας και Λογοπεδικής του Πανεπιστήμιο του Ελσίνκι στη Φινλανδία. Η ερευνητική ομάδα με επικεφαλής την Hovatta έχει δείξει προηγουμένως ότι οι εργαστηριακοί ποντικοί διαφέρουν ως προς την αντοχή τους στο στρες, όπως και οι άνθρωποι.

Το ποσοστό ανθεκτικότητας κυμαίνεται από το 5% στα ποντίκια DBA / 2NCrl (D2) έως το 69% στα ποντίκια C57BL / 6NCrl (B6). Η Hovatta και οι συνεργάτες της έκαναν χρήση αυτού του γεγονότος, μελετώντας το μυαλό και το αίμα των ζώων που ανήκουν σε αυτά τα δύο είδη ποντικιών, αφού τα εξέθεσαν σε αυτό που αποκαλούν χρόνια κοινωνική ήττα (CSDS). Η κατάσταση αυτή περιλαμβάνει 10 ημέρες σύντομης καθημερινής αντιμετώπισης δύο αρσενικών ποντικών, ενός κατοίκου-επιτιθέμενου και ενός εισβολέα με αντιδράσεις άμυνας, φυγής ή υποτακτικής συμπεριφοράς.

Μετά τη δοκιμή CSDS, τα ζώα εμφάνισαν σημαντικές μεταβολές στην έκφραση γονιδίων και τα επίπεδα μιας πρωτεΐνης σε μια περιοχή εγκεφάλου που ονομάζεται BNST (bed nucleus of stria terminalis: διάμεσος πυρήνας της τελικής ταινίας (του οπτικού θαλάμου). Οι ερευνητές βρήκαν ότι οι αλλαγές είχαν μια ιδιαίτερα προεξέχουσα σχέση με τα μιτοχόνδρια που είναι παρόντα στην πλειονότητα των κυττάρων μας και υπεύθυνα για την παραγωγή ενέργειας. Εντυπωσιακά, στο ευαίσθητο στο στρες D2 είδος ποντικού, παρατηρήθηκε ότι αρκετά γονίδια που σχετίζονται με τις μιτοχονδριακές λειτουργίες εκφράστηκαν σε χαμηλότερα επίπεδα, ενώ στο ανθεκτικό το στρες είδος Β6, υπήρξε υψηλότερη έκφραση γονιδίων. Διαπιστώθηκε ένα παρόμοιο πρότυπο γονιδιακής έκφρασης σε κύτταρα του αίματος των ζώων. Με βάση τα αποτελέσματα, η ερευνητική ομάδα πιστεύει πως η μειωμένη έκφραση αρκετών βασικών μιτοχονδριακών γονιδίων θα μπορούσε να οδηγήσει σε μεταβολές στο μεταβολισμό της κυτταρικής ενέργειας σε ποντίκια και ανθρώπους που αντιμετωπίζουν άγχος. Η μελέτη δημοσιεύθηκε στο περιοδικό PLOS Genetics.

 

Πηγή:https://www.healthweb.gr/

Μια παράδοξη σχέση μεταξύ των φαρμάκων για τη μείωση της χοληστερόλης και της οστεοπόρωσης αναδεικνύουν για πρώτη φορά οι επιστήμονες σε νέα τους μελέτη

 

Πηγη:https://ygeiamou.gr/

Μελετώντας μια μεγάλη ομάδα γυναικών που είχαν ήδη περάσει από την εμμηνόπαυση, ομάδα ερευνητών διαπίστωσε ότι ο καρδιαγγειακός κίνδυνος συνδέεται με το σχήμα του σώματος, που προκύπτει από το πώς κατανέμεται σε αυτό το λίπος. Οι υπάρχουσες μελέτες έχουν δείξει ότι ο Δείκτης Μάζας Σώματος ενός ατόμου (ΔΜΣ) συνδέεται με τον κίνδυνο εμφάνισης καρδιαγγειακών επεισοδίων. Όσο υψηλότερος είναι ο ΔΜΣ ενός ατόμου, τόσο μεγαλύτερος είναι ο κίνδυνος εμφάνισης εγκεφαλικού επεισοδίου, καρδιακών παθήσεων και παρόμοιων προβλημάτων.

Ωστόσο, άλλη έρευνα δείχνει και έναν άλλον πιθανό παράγοντα: τα σημεία στα οποία το σώμα αποθηκεύει το λίπος (τουλάχιστον για γυναίκες άνω των 50 ετών). Αυτή η μελέτη -τα ευρήματα της οποίας εμφανίζονται στην επιστημονική επιθεώρηση European Heart Journal- εξέτασε δεδομένα από 161.808 γυναίκες ηλικίας 50-79 ετών, για να διαπιστώσει εάν ο ΔΜΣ, ή η κατανομή του λίπους σχετίζονταν με αυξημένο καρδιαγγειακό κίνδυνο. Καμία από αυτές τις γυναίκες δεν είχε καρδιαγγειακή νόσο κατά την έναρξη της έρευνας. Ωστόσο, κατά τη διάρκειά της οι ερευνητές κατέγραψαν 291 νέες περιπτώσεις καρδιαγγειακών παθήσεων.

Καρδιαγγειακός κίνδυνος: Το σχήμα του σώματος παίζει σημαντικό ρόλο

Στη μελέτη, οι ερευνητές μέτρησαν το σωματικό λίπος με ακτίνες-Χ, μια ειδική μέθοδο σάρωσης που αξιολογεί το λίπος, τους μύες και την οστική πυκνότητα ενός ατόμου. Και βρήκαν το εξής: Οι γυναίκες με το υψηλότερο ποσοστό λίπους γύρω στην περιοχή της κοιλιάς και γύρω από την μέση και χαμηλότερο ποσοστό λίπους στα πόδια, (δηλαδή εκείνες με σχήμα σώματος σαν “μήλο”) είχαν τον υψηλότερο κίνδυνο καρδιαγγειακής νόσου. Συγκεκριμένα, είχαν περισσότερο από τρεις φορές μεγαλύτερο κίνδυνο καρδιαγγειακής νόσου σε σύγκριση με συνομήλικες γυναίκες με χαμηλό ποσοστό λίπους γύρω στην κοιλιά και υψηλότερο γύρω από τα πόδια: δηλαδή με σχήμα σώματος σαν “αχλάδι”.

Το ακόμα πιο ενδιαφέρον είναι πως διαπιστώθηκε ότι το σωματικό βάρος ΔΕΝ επηρεάζει τον καρδιαγγειακό κίνδυνο.

“Τα ευρήματά μας υποδεικνύουν ότι οι μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες, παρά το φυσιολογικό βάρος, θα μπορούσαν να έχουν διαφορετικό κίνδυνο καρδιαγγειακών παθήσεων λόγω διαφορετικών κατανομών λίπους γύρω από την μέση, ή τα πόδια τους. Εκτός από τον συνολικό έλεγχο του σωματικού βάρους, λίγοι εστιάζουν στην κατανομή του λίπους στο σώμα τους, ακόμη και εκείνοι που έχουν υγιές σωματικό βάρος και φυσιολογικό ΔΜΣ”, λέει ο επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης, δρ. Qibin Qi. Επιπλέον, οι ερευνητές υποστηρίζουν ότι η μείωση της ποσότητας του σωματικού λίπους στο μεσοπρόθεσμο διάστημα θα μπορούσε να συμβάλει στην μείωση του κινδύνου καρδιαγγειακών παθήσεων.

Έτσι, εξετάζοντας τις γυναίκες που δεν άλλαξαν το βάρος τους κατά την περίοδο της μελέτης αλλά μείωσαν το ποσοστό λίπους στην κοιλιά (από 37% και πάνω σε 27% και κάτω) οι ερευνητές υπολόγισαν ότι για κάθε 1.000 συμμετέχουσες, περίπου έξι περιστατικά καρδιαγγειακών παθήσεων θα μπορούσαν να προληφθούν ετησίως. Κάτι αντίστοιχο βρήκαν και για γυναίκες που δεν χάνουν λίπος στην κοιλιά, αλλά αυξάνουν το ποσοστό λίπους στα πόδια: Για κάθε 1.000 γυναίκες που αύξησαν το λίπος στα πόδια (από 42% και κάτω σε 49% και πάνω) περίπου τρεις περιπτώσεις καρδιαγγειακών παθήσεων ετησίως θα μπορούσαν να αποφευχθούν.

Επιτακτική η ανάγκη καλύτερων αξιολογήσεων

Ωστόσο, ο δρ. Qi προειδοποιεί ότι αυτοί οι συσχετισμοί μπορεί να μην ισχύουν για όλους. “Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι οι συμμετέχουσες στην μελέτη μας ήταν μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες που είχαν σχετικά υψηλότερη λιπώδη μάζα και στις δύο περιοχές (κοιλιά και πόδια). Το αν και κατά πόσον οι συσχετισμοί που βρήκαμε μπορούν να γενικευθούν για νεαρότερες γυναίκες και για άνδρες που έχουν σχετικά χαμηλότερο σωματικό λίπος, παραμένει κάτι άγνωστο”, δήλωσε. Ταυτόχρονα, οι ερευνητές πιστεύουν ότι τα τρέχοντα ευρήματά τους αποτελούν μια καλή βάση για τη χρήση άλλων μετρήσεων εκτός του ΔΜΣ, όταν εξετάζεται ο κίνδυνος καρδιαγγειακών παθήσεων.

“Στην καθημερινή κλινική πρακτική, ο ΔΜΣ είναι μια κλασική προσέγγιση για την εκτίμηση του κινδύνου εμφάνισης καρδιαγγειακής νόσου. Η μέτρηση της περιφέρειας της μέσης συνιστάται επίσης για να παρέχει πρόσθετες πληροφορίες αλλά συνήθως μόνο σε άτομα με ΔΜΣ μεταξύ 25 και 34,9”, εξηγεί ο δρ. Qi και καταλήγει:

“Ως εκ τούτου, μπορεί κάποια άτομα που κατηγοριοποιούνται ως φυσιολογικού βάρους να μην μαθαίνουν ότι έχουν αυξημένο κίνδυνο καρδιαγγειακών παθήσεων εξαιτίας της κατανομής του σωματικού τους λίπους και, συνεπώς, δεν λαμβάνουν προληπτικά μέτρα”.

 

Πηγη:https://www.healthweb.gr

Το τοπίο της θεραπείας του καρκίνου των ωοθηκών αλλάζει γρήγορα, καθώς μία νέα κατηγορία φαρμάκων, οι λεγόμενοι αναστολείς PARP (PARPi), φαίνεται να κερδίζουν έδαφος ως θεραπείες πρώτης γραμμής.

Αυτό προκύπτει από τα δεδομένα νέων κλινικών δοκιμών, που αφορούν 3 διαφορετικά φάρμακα και παρουσιάστηκαν στο ετήσιο συνέδριο της Ευρωπαϊκής Εταιρείας Ιατρικής Ογκολογίας (ESMO) 2019, που πραγματοποιείται στη Βαρκελώνη.

Η PARP είναι μία πρωτεΐνη, η οποία είναι υπεύθυνη για την επισκευή βλαβών του DNA που επέρχονται φυσικά στα καρκινικά κύτταρα. Οι αναστολείς του ενζύμου PARP ενδέχεται να εμποδίζουν την επισκευή αυτή, ενισχύοντας με αυτόν τον τρόπο την αποτελεσματικότητα της χημειοθεραπείας.

Τα νέα δεδομένα αφορούν 3 νέα φάρμακα: Zejula (niraparib) της GlaxoSmithKline, Lynparza (olaparib) των AstraZeneca και MSD και το veliparib, το οποίο βρίσκεται υπό ανάπτυξη από την AbbVie.

Οι νέες μελέτες δείχνουν ότι υπάρχει σημαντικό πλεονέκτημα όταν τα νέα φάρμακα χρησιμοποιούνται σε ασθενείς με νεοδιαγνωσμένο καρκίνο των ωοθηκών, οδηγώντας τους ειδικούς να παροτρύνουν τους κλινικούς ιατρούς να χρησιμοποιούν τα φάρμακα αυτά ως θεραπεία πρώτης γραμμής.

«Ο κύριος στόχος στον καρκίνο των ωοθηκών είναι να αποφευχθεί η υποτροπή μετά τη θεραπεία πρώτης γραμμής, διότι διαφορετικά η πιθανότητα θεραπείας είναι αρκετά χαμηλή», αναφέρει η Ana Oaknin, από το ινστιτούτο ογκολογίας του Vall d’Hebron. «Η μόνη ευκαιρία να θεραπεύσουμε τους ασθενείς μας με προχωρημένο καρκίνο των ωοθηκών είναι με θεραπεία πρώτης γραμμής», πρόσθεσε.

Σήμερα, οι ασθενείς με νεοδιαγνωσμένο καρκίνο των ωοθηκών αντιμετωπίζονται με χειρουργική επέμβαση και 6-8 εβδομάδες χημειοθεραπείας. Ενώ οι περισσότεροι ασθενείς ανταποκρίνονται στη χημειοθεραπεία, τελικά γίνονται ανθεκτικοί και η ασθένεια χαρακτηρίζεται από πολλαπλές υποτροπές.

Το 2011, η προσθήκη του bevacizumab στη χημειοθεραπεία άλλαξε το τοπίο, σύμφωνα με τον Mansoor Raza Mirza, ογκολόγο στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της Κοπεγχάγης. Στη συνέχεια, παρουσιάστηκαν τα φάρμακα PARPi, δείχνοντας όφελος σε ασθενείς με υποτροπιάζοντα καρκίνο των ωοθηκών. «Τώρα ήρθε η ώρα να προσφέρουμε σε όλους τους ασθενείς ένα PARPi», κατέληξε ο Mirza.

 

Πηγή:https://virus.com.gr

Μέχρι σήμερα, τα άτομα που υπέφεραν από κάταγμα στο ισχίο αμφιταλαντεύονταν ανάμεσα στην μερική ή ολική αντικατάστασή του. Δεν υπάρχει εν τέλει σημαντική διαφορά ό,τι κι αν επιλέξουν, σύμφωνα με νέα έρευνα. Η συγκεκριμένη μελέτη που δημοσιεύτηκε στην επιστημονική επιθεώρηση «New England Journal of Medicine» παρουσιάστηκε στο αμερικάνικο συνέδριο της Εταιρείας Ορθοπεδικού Τραύματος (Orthopedic Trauma Association).

Στην έρευνα που διεξήχθη από το Πανεπιστήμιο του ΜακΜάστερ έλαβαν μέρος περίπου 1.500 άτομα από 80 κέντρα 10 διαφορετικών χωρών (ΗΠΑ, Βρετανία, Καναδάς, Ισπανία, Φιλανδία, Νορβηγία, Αυστραλία, Νέα Ζηλανδία, Νότια Αφρική). Όσοι είχαν υποβληθεί σε αρθροπλαστική ολικής αντικατάστασης του ισχίου λειτουργούσαν ελαφρώς καλύτερα μετά από δύο χρόνια, αλλά είχαν αυξημένες πιθανότητες επιπλοκών, ενδέχεται επομένως, η ολική αντικατάσταση του ισχίου σε τέτοιες περιπτώσεις να μην είναι επιτακτική.

«Το κάταγμα ισχίου είναι μια από τις 10 πιο συχνές αιτίες αναπηρίας των ενηλίκων παγκοσμίως», δήλωσε ο Μοχίτ Μπαντάρι, ορθοπεδικός χειρουργός, καθηγητής χειρουργικής στη Σχολή Ιατρικής του Πανεπιστημίου ΜακΜάστερ και βασικός ερευνητής του παρόντος εγχειρήματος.

Ελλείψει συστηματικών και οριστικών ευρημάτων οι χειρουργοί πρότειναν μέχρι σήμερα ολική αντικατάσταση του ισχίου. Παρόλα αυτά, τα αποτελέσματα της συγκεκριμένης έρευνας έδειξαν ότι η ημιαρθροπλαστική ισχίου μπορεί να έχει το ίδιο καλά αποτελέσματα με την ολική αρθροπλαστική.

Ο δρ Τόμας Έινχορ, συνεργάτης του Μπαντάρι από το Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης υπογραμμίζει το οικονομικό όφελος αυτού του ευρήματος, καθώς στο εξής θα βελτιωθεί η διαχείριση των πόρων για την υγεία.

Το είδος της επέμβασης δεν φάνηκε να παίζει κανένα ρόλο στα ποσοστά θνησιμότητας ή στο αν θα χρειαστεί να γίνουν και άλλες παρεμβάσεις για το ισχίο τον επόμενο ένα χρόνο. Το 42% των ατόμων που είχαν κάνει ολική αρθοπλαστική ισχίου βρέθηκαν αντιμέτωποι με σοβαρές επιπλοκές, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό για εκείνους που είχαν κάνει ημιαρθροπλαστική ήταν 37%. Οι πρώτοι δήλωναν λιγότερο πόνο, ακαμψία και καλύτερη λειτουργικότητα συγκριτικά με τους δεύτερους αλλά τα αποτελέσματα δεν ήταν στατιστικώς σημαντικά.

Οι ερευνητές καταλήγουν ότι η μη ύπαρξη διαφοράς μεταξύ ολικής αρθοπλαστικής και ημιαρθροπλαστικής συνιστά ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον εύρημα για όσους διαβιούν σε περιοχές του κόσμου όπου δεν έχουν πρόσβαση σε ολική αρθροπλαστική ή το κόστος της είναι απαγορευτικό.

 

Πηγή:https://www.healthweb.gr/

Οι επιστήμονες έχουν αναπτύξει μια μέθοδο υπολογιστή που μπορεί να βοηθήσει στη βελτίωση της κατανόησης και της θεραπείας της νόσου του Crohn, η οποία προκαλεί φλεγμονή της πεπτικής οδού. Η μελέτη του Rutgers, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Genome Medicine, χρησιμοποίησε τεχνητή νοημοσύνη για να εξετάσει τις γενετικές υπογραφές της νόσου Crohn σε 111 ανθρώπους. Η μέθοδος αποκάλυψε προηγουμένως ανεξερεύνητα γονίδια που συνδέονται με την ασθένεια και προέβλεψε με ακρίβεια χιλιάδες άλλα άτομα που είχαν την ασθένεια.

“Η μέθοδος μας δεν είναι ένα κλινικό εργαλείο διάγνωσης, αλλά δημιουργεί ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις που πρέπει να αξιολογηθούν”, δήλωσε η ανώτερη συγγραφέας Yana Bromberg, αναπληρωτής καθηγητής στο Τμήμα Βιοχημείας και Μικροβιολογίας στο Πανεπιστήμιο Rutgers-New Brunswick. “Περαιτέρω πειραματική εργασία θα μπορούσε να αποκαλύψει τους μοριακούς λόγους πίσω από ορισμένες μορφές της νόσου του Crohn και, ενδεχομένως, να οδηγήσει σε καλύτερες θεραπείες της νόσου.”

Η νόσος Crohn επηρεάζει έως και 780.000 άτομα στις Ηνωμένες Πολιτείες, σημειώνει η μελέτη. Η χρόνια φλεγμονή μπορεί να εμφανιστεί σε οποιοδήποτε μέρος της γαστρεντερικής οδού, παρόλο που τα συμπτώματα μπορεί να εμφανιστούν αλλού. Το Crohn μπορεί επίσης να προκαλέσει πόνο στις αρθρώσεις και προβλήματα του δέρματος και τα παιδιά με την ασθένεια μπορεί να έχουν προβλήματα ανάπτυξης, σύμφωνα με την Εθνική Βιβλιοθήκη Ιατρικής των Η.Π.Α. Οι επιστήμονες αξιολόγησαν τις γενετικές παραλλαγές στους 111 ανθρώπους, συμπεριλαμβανομένων των 64 ασθενών με νόσο του Crohn, και χρησιμοποίησαν τεχνικές τεχνητής νοημοσύνης για να εντοπίσουν γονίδια των οποίων οι λειτουργίες άλλαξαν περισσότερο στους ασθενείς του Crohn, παρά σε υγιείς ανθρώπους και αντίστροφα. Ενώ η ακρίβεια του μοντέλου μπορεί να βελτιωθεί συμπεριλαμβάνοντας περισσότερους ανθρώπους, θα μπορούσε να βοηθήσει να αποκαλυφθεί η προέλευση του Crohn και να βελτιωθεί η έγκαιρη διάγνωση και ακρίβεια, αναφέρει η μελέτη. “Πιστεύουμε ότι μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τις γνώσεις που αποκτήσαμε από αυτή τη μελέτη για να μοντελοποιήσουμε παρόμοια άλλα γενετικά συνδεδεμένα νοσήματα”, δήλωσε ο Bromberg, ο οποίος εργάζεται στη Σχολή Περιβαλλοντικών Επιστημών και Σχολή Τεχνών και Επιστημών.

 

Πηγή:https://www.healthweb.gr

Γάλλοι επιστήμονες έχουν αναπτύξει ένα τεχνητό δέρμα που μπορεί να ενισχύσει την εικονική πραγματικότητα. Επιπλέον, το δέρμα μπορεί να έχει ιατρική χρήση, βοηθώντας στην αποκατάσταση του ασθενούς μετά από ένα άτομο που υπέστη σοβαρή κάψιμο.

Οι ερευνητές που εδρεύουν στην Ecole Polytechnique Fédérale de Lausanne κατασκευάζουν μαλακό τεχνητό δέρμα, σχεδιασμένο για απτική (οποιαδήποτε μορφή αλληλεπίδρασης που περιλαμβάνει επαφή) ανατροφοδότηση. Οι ειδικοί αισθητήρες, που αποτελούνται από μαλακά ηλεκτρόδια και διαμορφώνονται από μίγμα υγρού-στερεού γαλλίου, επιτρέπουν την προσαρμογή της απτικής ανάδρασης σε πραγματικό χρόνο, παρέχοντας μια σχεδόν συνεχή αναπαράσταση της «αφής».

Επιπλέον, μέσω ενός τύπου μηχανισμού αυτό-αισθητήρα το δέρμα έχει τη δυνατότητα να προσαρμοστεί στιγμιαία στις κινήσεις του χρήστη. Αυτό είναι δυνατό μέσω μαλακών αισθητήρων και ενεργοποιητών που επιτρέπουν στο τεχνητό δέρμα να προσαρμοστεί στο ακριβές σχήμα του καρπού ενός χρήστη.

Η τεχνολογία του δέρματος μπορεί να εφαρμοστεί στην ιατρική αποκατάσταση στην εικονική πραγματικότητα. Με την εικονική πραγματικότητα, η βασική δυνητική έλξη θα είναι η δονητική διέγερση που μπορεί να γίνει αισθητή από τον χρήστη.

Σύμφωνα με τον επικεφαλής ερευνητή Dr. Harshal Sonar : “Αυτό μας δίνει έλεγχο κλειστού βρόχου, που σημαίνει ότι μπορούμε να ρυθμίσουμε με ακρίβεια και αξιοπιστία την δόνηση που αισθάνθηκε ο χρήστης”, προσθέτοντας ότι “αυτό είναι ιδανικό για φορετές εφαρμογές”. Η έρευνα αναφέρεται στη δημοσίευση Soft Robotics , με το ερευνητικό έγγραφο με τίτλο “Closed-Loop Haptic Feedback Control χρησιμοποιώντας ένα αυτοεπιπεδούμενο Soft Soft Pneumatic Actuator Skin”.

Στη σχετική έρευνα, επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο της Αϊόβα εργάζονται για την κατασκευή ενός έξυπνου δέρματος που μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε οθόνες 3D, καθώς και για ιατρική εφαρμογή ως διεπαφές για άτομα με προβλήματα όρασης.

 

Πηγή:https://www.healthweb.gr/

Επεκτείνει τη ζωή των ασθενών

 

Σύμφωνα με νέα έρευνα την οποία επικαλείται η Guardian, άνθρωποι με προχωρημένο μελάνωμα έχουν πλέον τη δυνατότητα να ζήσουν τουλάχιστον πέντε χρόνια ή και περισσότερο λαμβάνοντας μια συνδυαστική ανοσοθεραπεία.

Η εν λόγω μελέτη που παρουσιάστηκε στο φετινό συνέδριο της Ευρωπαϊκής Εταιρείας Ιατρικής Ογκολογίας στη Βαρκελώνη της Ισπανίας και δημοσιεύτηκε στην επιστημονική επιθεώρηση «New England Journal of Medicine», ανέδειξε ότι μια ανοσοθεραπεία και συγκεκριμένα η ιπιλουμάμπη και η νιβολουμάμπη (δύο μονοκλωνικά αντισώματα) όταν χορηγούνται συνδυαστικά διδάσκουν το ανοσοποιητικό σύστημα να καταπολεμά τον καρκίνο, συνιστούν μια εναλλακτική μέθοδο καταστροφής των όγκων και συμβάλλουν στην αύξηση του προσδόκιμου ζωής των πασχόντων. Στην έρευνα, στην οποία συμμετείχαν 945 ασθενείς με προχωρημένο μελάνωμα, διαπιστώθηκε ότι οι ασθενείς που λάμβαναν και τα δύο φάρμακα παρουσίαζαν την καλύτερη επιβίωση, το 52% αυτών των πασχόντων επιβίωναν πέντε χρόνια ή και περισσότερο συγκριτικά με εκείνους που λάμβαναν μόνο νιβολουμάμπη (44%) και με αυτούς στους οποίους χορηγούνταν μόνο ιπιλουμάμπη (26%). Παράλληλα το 74% των ατόμων που έπαιρναν και τα δύο φάρμακα σταματούσαν τη θεραπεία μετά από αυτήν την πενταετία.

 

Πηγη:HealthDaily

Για πρώτη φορά, οι επιστήμονες εντόπισαν μια σχέση μεταξύ δύο συχνών καρδιακών προβλημάτων και μιας από τις πιο συχνά συνταγογραφούμενες κατηγορίες αντιβιοτικών.

Ειδικότερα, βρέθηκε ότι άτομα που λαμβάνουν κινολόνες διατρέχουν 2,4 φορές μεγαλύτερο κίνδυνο εμφάνισης αορτικής και μιτροειδούς παλινδρόμησης (το αίμα επανέρχεται στην καρδιά), σε σύγκριση με εκείνους, που λαμβάνουν αμοξικιλλίνη. Ο μεγαλύτερος κίνδυνος είναι εντός 30 ημερών από τη χρήση.

Η μελέτη δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Journal of the American College of Cardiology και πραγματοποιήθηκε από ερευνητές του University of British Columbia (UBC) σε συνεργασία με το Provincial Health Services Authority’s (PHSA). Οι ερευνητές ελπίζουν ότι η μελέτη τους θα βοηθήσει στην ενημέρωση του κοινού και των γιατρών και πως αν οι ασθενείς παρουσιάζουν καρδιακά προβλήματα, όπου δεν έχει ανακαλυφθεί καμία άλλη αιτία, θα μπορούσε ενδεχομένως να διερευνηθεί η χρήση κινολονών.

Μερικοί γιατροί ευνοούν τις κινολόνες έναντι άλλων αντιβιοτικών για το ευρύ φάσμα της αντιβακτηριδιακής τους δράσης και την υψηλή από του στόματος απορρόφηση, η οποία είναι τόσο αποτελεσματική όσο η ενδοφλέβια θεραπεία. Όμως και άλλες πρόσφατες μελέτες έχουν επίσης συνδέσει την ίδια κατηγορία αντιβιοτικών με καρδιακά προβλήματα.

«Αυτή η κατηγορία αντιβιοτικών είναι πολύ βολική, αλλά για την πλειοψηφία των περιπτώσεων, ειδικά για τις λοιμώξεις που σχετίζονται με την κοινότητα, δεν χρειάζονται πραγματικά. Η ακατάλληλη συνταγογράφηση μπορεί να προκαλέσει αντίσταση στα αντιβιοτικά καθώς και σοβαρά καρδιακά προβλήματα», επισημαίνει ο επικεφαλής της ερευνητικής ομάδας Mahyar Etminan, αναπληρωτής καθηγητής στο UBC.

Ο Etminan ελπίζει ότι αν και άλλες μελέτες επιβεβαιώσουν αυτά τα ευρήματα, οι ρυθμιστικές αρχές θα προσθέσουν τον κίνδυνο αορτικής και μιτροειδούς παλινδρόμησης στις προειδοποιήσεις τους ως δυνητικές παρενέργειες και ότι τα αποτελέσματα θα ωθήσαν τους γιατρούς να χρησιμοποιήσουν άλλες κατηγορίες αντιβιοτικών ως πρώτη γραμμή άμυνας για απλές λοιμώξεις .

 

Πηγή:https://virus.com.gr/

Τα νέα υποψήφια αντιβιοτικά φαίνονται πολύ πιο αποτελεσματικά στην καταπολέμηση των υπερανθεκτικών βακτηρίων χωρίς τοξικότητα για τα ανθρώπινα κύτταρα – Ποιο είναι το επόμενο βήμα της έρευνας

Μία νέα γενιά υποψήφιων αντιβιοτικών που θα εξουδετερώνουν τα υπερανθεκτικά μικρόβια ανέπτυξαν οι επιστήμονες από το Πολυτεχνικό Πανεπιστήμιο του Χονγκ Κονγκ.

Τα καινοτόμα μόρια βασίζονται σε νέο στόχο, νέα χημική δομή και νέο αντιμικροβιακό μηχανισμό και διαφέρουν από εκείνα των υπαρχόντων αντιβιοτικών. Τα νέα υποψήφια φάρμακα φαίνονται πιο δραστικά στον περιορισμό της μικροβιακής ανάπτυξης απ’ ότι τα κοινά αντιβιοτικά, χωρίς ωστόσο να είναι τοξικά για τα ανθρώπινα κύτταρα.

Το ζήτημα των υπερανθεκτικών βακτηρίων και των ενδονοσοκομειακών λοιμώξεων αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες απειλές για την παγκόσμια υγεία σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας. Εντούτοις από τα μέσα της δεκαετίας του 80 δεν έχει σημειωθεί πρόοδος όσον αφορά την εξεύρεση νέων δραστικών αντιβιοτικών.

Η ανάπτυξη των Nusbiarylins, της νέας τάξης αντιβακτηριακών παραγόντων είναι συνεπώς, μία πρωτοποριακή ανακάλυψη στη μάχη κατά των υπερανθεκτικών βακτηρίων και των λοιμώξεων που προκαλούν.

«H έρευνά μας βρίσκεται σε πειραματικό στάδιο με δοκιμές σε ζωικά μοντέλα και με φαρμακοκινητικές μελέτες. Αυτά αποτελούν κομβικής σημασίας βήματα πριν από τις κλινικές δοκιμές στους ανθρώπους για την ανάπτυξη του φαρμάκου. Μέχρι στιγμής τα ευρήματά μας είναι υποσχόμενα. Πιστεύουμε πως οι περαιτέρω μελέτες σε αυτούς τους παράγοντες θα συμβάλουν στη μετάβαση σε μία νέα εποχή αντιβιοτικών, συμβάλλοντας στη μάχη κατά των υπερανθεκτικών μικροβίων», δήλωσε o επικεφαλής της μελέτης Δρ. Ma Cong.

Τα περισσότερα αντιβιοτικά που βρίσκονται ήδη στην αγορά αντιμετωπίζουν τα βακτήρια επηρεάζοντας τη γονιδιακή τους σύνθεση ή τις πρωτεϊνικές τους λειτουργίες. Οι καινοτόμοι αντιμικροβιακοί μηχανισμοί που αναπτύχθηκαν από την ερευνητική ομάδα εστιάζουν στην αποτροπή της αλληλεπίδρασης μεταξύ δύο πρωτεϊνών, των NusB και NusE, οι οποίες είναι κομβικές για τη σύνθεση του βακτηριακού ριβοσωμικού RNA (rRNA), αποτρέποντας έτσι τον κυτταρικό πολλαπλασιασμό των βακτηρίων.

Οι ερευνητές ανέπτυξαν ένα μοντέλο βασιζόμενοι στη δομή των πρωτεϊνών NusB και NusE και αξιολόγησαν με τη βοήθεια ηλεκτρονικού υπολογιστή περίπου 5.000 μικρούς μοριακούς φαρμακευτικούς παράγοντες αναζητώντας αναστολείς της αλληλόδρασης NusB-NusE καταλήγοντας ότι ο παράγοντας MC4 είχε πιο αποτελεσματικές αντιβακτηριακές ικανότητες συγκριτικά με τα κοινά αντιβιοτικά.

Οι δοκιμές του MC4 σε ανθρώπινο πνεύμονα και κύτταρα του δέρματος έδειξαν πως δεν υπήρχε σημαντική τοξικότητα. Το γεγονός ότι οι πρωτεΐνες NusB και NusE υπάρχουν μόνο στα βακτήρια και όχι στα ανθρώπινα κύτταρα μειώνουν την ανησυχία για την τοξικότητά τους.

Ακολούθως η ερευνητική ομάδα τροποποίησε δομικά τον παράγοντα MC4. Η νέα κατηγορία παραγόντων ονομάστηκε Nusbiarylins. Οι εργαστηριακές δοκιμές σε αυτούς τους παράγοντες έδειξαν την αντιβακτηριακή τους δράση έχοντας πολύ καλύτερη απόδοση από τα κοινά αντιβιοτικά συμπεριλαμβανομένης και της βανκομυκίνης, το θεωρούμενο αντιβιοτικό «ύστατης καταφυγής», όταν όλα τα άλλα έχουν αποτύχει να αντιμετωπίσουν κάποιον παθογόνο μικροοργανισμό.

Επιπλέον προκλινικές εργαστηριακές μελέτες στις φαρμακολογικές ιδιότητες του παράγοντα Nusbiarylins στα ανθρώπινα κύτταρα έδειξαν ότι οι παράγοντες δεν επέφεραν αιμόλυση (πρόωρη καταστροφή των ερυθροκυττάρων), κάτι που αποτελεί ένδειξη ότι είναι ασφαλή για ενέσιμη χορήγηση. Επίσης είχαν καλά αποτελέσματα στην απορρόφηση από το έντερο κάτι που δείχνει πως είναι αποτελεσματικοί και με λήψη από του στόματος.

 

Πηγή:https://ygeiamou.gr/