Κατηγορία: Επιστημονικά Νέα

Κάθε τρία δευτερόλεπτα, κάποιος στον κόσμο εμφανίζει άνοια. Η νόσος Alzheimer (ΝΑ), αλλά και η άνοια γενικότερα, αποτελεί ένα δυσβάστακτο κοινωνικό πρόβλημα υγείας από την οποία πάσχουν 197.000 Έλληνες και σύμφωνα με τις προβλέψεις το 2050 ο αριθμός αυτός θα φτάσει στους 354.000.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Στην Ελλάδα 400.000 περιθάλποντες παρέχουν καθημερινά φροντίδα στους ανθρώπους με άνοια, με πιο συχνή μορφή της τη νόσο Alzheimer, επωμιζόμενοι ένα τεράστιο πρακτικό, οικονομικό και ψυχικό φορτίο.

Τα παραπάνω επισημαίνει η Alzheimer Ελλάς, με αφορμή τη διοργάνωση σειράς εκδηλώσεων στο πλαίσιο της Παγκόσμιας Ημέρα Νόσου Alzheimer (21η Σεπτεμβρίου), αλλά και του Παγκόσμιου Μήνα για τη Νόσο που είναι ο Σεπτέμβριος.

Η Alzheimer Ελλάς επιδιώκει την ενθάρρυνση των ανθρώπων, ώστε να μάθουν να εντοπίζουν τα συμπτώματα της άνοιας, αλλά και να μη ξεχνούν τους αγαπημένους τους που ζουν με άνοια.

Οι εκδηλώσεις που προγραμμάτισε η Alzheimer Ελλάς είναι:

-Συμμετοχή στη Βαλκανική Πλατεία με δικό της εκθεσιακό stand, όπου διανέμεται πληροφοριακό υλικό για την ενημέρωση του κοινού ( 3- 8 Σεπτεμβρίου 2019 και ώρα 19:00 -22:00).

-Εκδήλωση για την Παγκόσμιας Ημέρας Νόσου Alzheimer, στις 18 Σεπτεμβρίου, στο θέατρο “Άνετον” (Παρασκευοπούλου 42, ώρα 19.00). Με ομιλία της καθηγήτριας Νευρολογίας στο ΑΠΘ, Μάγδας Τσολάκη, σχετικά με την άνοια και το θεατρικό μονόπρακτο “ Αυτός και το παντελόνι του” του Ι. Καμπανέλλη από τη Θεατρική Ομάδα Ενηλίκων Λαγκαδά, σε διδασκαλία Π. Μιχαηλίδη. Στην εκδήλωση, την οποία διοργανώνει ο Σύλλογος Φίλων της Ελληνικής Εταιρείας Νόσου Alzheimer & Συγγενών Διαταραχών, θα συμμετάσχει και η Χορωδία της Alzheimer Hellas.

-Επιμορφωτική ημερίδα για τη νόσο Alzheimer και την άνοια στα Γιαννιτσά στις 22 Σεπτεμβρίου. Ώρα 18.30 στο Πνευματικό Κέντρο Γιαννιτσών, Χρήστου Χατζηδημητρίου 103. Στόχος της ημερίδας είναι η ενημέρωση και επιμόρφωση των επαγγελματιών υγείας. Των κοινωνικών λειτουργών, νοσηλευτών, ψυχολόγων και λοιπών επαγγελματιών υγείας. Των ΚΑΠΗ των Γιαννιτσών καθώς και του ευρύτερου κοινού (ηλικιωμένων, περιθαλπόντων ατόμων με άνοια κ.α.) για τη νόσο.

Η επιμορφωτική ημερίδα θα περιλαμβάνει ομιλίες με την παρακάτω θεματολογία από καθηγητές του Α.Π.Θ.:

-“Η διάγνωση και αντιμετώπιση της Άνοιας” της καθηγήτρια του ΑΠΘ, Μάγδα Τσολάκη

-“Νοητικές διαταραχές μετά από Αγγειακό Εγκεφαλικό Επεισόδιο”,του αναπληρωτή καθηγητή του ΑΠΘ, Θωμά Τέγου

-“Νοητικές και ψυχολογικές διαταραχές στην Σκλήρυνση κατά Πλάκας”, της αναπληρώτριας καθηγήτριας του ΑΠΘ, Ευφροσύνης Κουτσουράκη

-“Νοητικές διαταραχές στην Νόσο Parkinson” της αναπληρώτριας καθηγήτριας του ΑΠΘ, Μαριάνθης Αρναούτογλου

-“Νοητικές διαταραχές στην επιληψία” της αναπληρώτριας καθηγήτριας του ΑΠΘ, Μάρθας Σπηλιώτη.

 

 

Πηγη:https://www.healthpharma.gr

Τόσο οι λίγες ώρες ύπνου το βράδυ (κάτω από έξι) όσο και οι πάρα πολλές (πάνω από εννέα) σχετίζονται με αυξημένο κίνδυνο εμφράγματος, σύμφωνα με μια νέα αμερικανο-βρετανική επιστημονική έρευνα. Αυτό ισχύει ακόμη και για όσους δεν καπνίζουν, ασκούνται και δεν έχουν γενετική προδιάθεση για καρδιαγγειακή νόσο.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής την επίκουρη καθηγήτρια φυσιολογίας Σελίν Βέτερ του Πανεπιστημίου του Κολοράντο, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό του Αμερικανικού Κολλεγίου Καρδιολογίας “Journal of the American College of Cardiology”, ανέλυσαν γενετικές πληροφορίες, συνήθειες ύπνου και ιατρικά αρχεία 461.000 ανθρώπων ηλικίας 40 έως 70 ετών, οι οποίοι δεν είχαν ιστορικό εμφράγματος και παρακολουθήθηκαν για επτά χρόνια.

Διαπιστώθηκε ότι, σε σχέση με όσους κοιμούνταν έξι έως εννιά ώρες, εκείνοι που κοιμούνταν λιγότερες από έξι ώρες, είχαν κατά μέσο όρο 20% μεγαλύτερη πιθανότητα εμφράγματος, ενώ όσοι κοιμούνταν πάνω από εννέα ώρες, είχαν 34% μεγαλύτερο κίνδυνο.

Όσο περισσότερο ένας άνθρωπος αποκλίνει από τη διάρκεια των έξι έως εννέα ωρών, τόσο αυξάνεται ο κίνδυνος εμφράγματος. Για παράδειγμα, άνθρωποι που συνήθως κοιμούνται πέντε ώρες τη νύχτα, έχουν 52% μεγαλύτερο κίνδυνο εμφράγματος σε σχέση με όσους κοιμούνται επτά έως οκτώ ώρες, ενώ για όσους κοιμούνται δέκα ώρες, ο κίνδυνος είναι διπλάσιος σε σχέση με όσους κοιμούνται επτά έως οκτώ ώρες.

«Η νέα μελέτη παρέχει ισχυρή απόδειξη ότι η διάρκεια του ύπνου αποτελεί παράγοντα κλειδί για την υγεία της καρδιάς, πράγμα που ισχύει για τον καθένα. Όπως η σωματική άσκηση και η υγιεινή διατροφή μπορούν να μειώσουν τον κίνδυνο καρδιαγγειακής νόσου, το ίδιο μπορεί και ο ύπνος», δήλωσε η δρ Βέτερ.

Όταν οι ερευνητές μελέτησαν μόνο τους ανθρώπους με γενετική προδιάθεση για καρδιοπάθεια, βρήκαν ότι όσοι κοιμούνταν ούτε λίγο ούτε πολύ, αλλά έξι έως εννέα ώρες τη μέρα, είχαν μειωμένο κίνδυνο εμφράγματος κατά 18%.

«Είναι ένα ελπιδοφόρο μήνυμα ότι, άσχετα με τον κίνδυνο που έχει κανείς κληρονομήσει για έμφραγμα, όταν κοιμάται φυσιολογικά, μπορεί να μειώσει αυτό τον κίνδυνο, όπως όταν τρώει υγιεινά, δεν καπνίζει και γενικά προσέχει τον τρόπο ζωής του», δήλωσε ο ερευνητής Ίας Ντάγκλας της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ.

 

Πηγη: Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Οι στατίνες συνδέονται με μείωση του κινδύνου θανάτου σε ασθενείς με περιφερική αρτηριακή νόσο (PAD), ακόμα και αν η λήψη τους καθυστερήσει μετά τη διάγνωση, σύμφωνα με νέα έρευνα που παρουσιάστηκε σήμερα στο Συνέδριο της Ευρωπαϊκής Εταιρείας Καρδιολογίας 2019 και στο Παγκόσμιο Συνέδριο Καρδιολογίας.

Αυτοί που διακόπτουν τη λήψη στατινών διατρέχουν τον ίδιο κίνδυνο με αυτούς που δεν πήραν ποτέ, κάτι που αναδεικνύει τη σημασία της δια βίου τήρησης της συγκεκριμένης φαρμακευτικής αγωγής σε υψηλές δόσεις.

Στη συγκεκριμένη έρευνα εξετάστηκε η τήρηση της θεραπείας με στατίνες σε ασθενείς με PAD και συμμετείχαν 691 άτομα που είχαν κάνει εισαγωγή στο νοσοκομείο στην περίοδο μεταξύ 2010 και 2017. Αυτοί παρακολουθήθηκαν από τους ερευνητές για περίπου 50 μήνες.

Στην αρχή της μελέτης, το 73% των συμμετεχόντων ακολουθούσε μια θεραπεία με στατίνες, ποσοστό που έφτασε το 81% στους επόμενους 50 μήνες. Οι δόσεις αυξήθηκαν σταδιακά προκαλώντας μια αξιοσημείωτη πτώση του επιπέδου της ‘κακής’ χοληστερίνης (low density lipoprotein -LDL).

Διαπιστώθηκε ότι αυτοί που σταμάτησαν τη θεραπεία διέτρεχαν τον ίδιο κίνδυνο θανάτου (33%) με εκείνους που δεν ακολούθησαν ποτέ αυτή τη φαρμακευτική αγωγή (34%), ενώ εκείνοι που τήρησαν τη θεραπεία σε όλη την περίοδο των 50 μηνών μείωσαν τον κίνδυνο στο 20%.

Επίσης οι υψηλές δόσεις στατινών σχετίστηκαν με τις μικρότερες πιθανότητες θανάτου (10%) ενώ η μείωση της δοσολογίας με τις πιο αυξημένες (43%).

Ο Γιορν Ντόφειν, συντάκτης της μελέτης από το Νοσοκομείο του Πανεπιστημίου της Βέρνης στην Ελβετία εξηγεί ότι για την καλύτερη πρόγνωση είναι σημαντική η τήρηση της θεραπείας και η αποφυγή μείωσης της δόσης που αυξάνει ξανά τα επίπεδα της χοληστερόλης LDL με κίνδυνο νέων επεισοδίων (εγκεφαλικού και καρδιακής προσβολής.

«Ποτέ δεν είναι αργά να αρχίσει κανείς τη θεραπεία», δηλώνει ο ίδιος και συνεχίζει λέγοντας ότι η καλύτερη επιλογή θεραπείας είναι οι ιδιαίτερα δραστικές στατίνες όπως η ροζουβαστατίνη των 40 mg και η ατορβαστατίνη των 80 mg χορηγούμενες στις υψηλότερες δυνατές δόσεις. Στις ελάχιστες περιπτώσεις μη ανοχής στις στατίνες που στην παρούσα έρευνα αποτελούσε μόνο το 2% των συμμετεχόντων, πρέπει να εξεταστούν εναλλακτικές θεραπείες μείωσης της χοληστερόλης LDL.

Παγκοσμίως, περίπου 200 εκατομμύρια άτομα πάσχουν από PAD, ασθένεια που πλήττει τις αρτηρίες των ποδιών διακόπτοντας την κυκλοφορία του αίματος. Οι ασθενείς αυτοί έχουν αυξημένο κίνδυνο καρδιακής προσβολής και εγκεφαλικού επεισοδίου συγκριτικά με το γενικό πληθυσμό. Περίπου το 30% των ασθενών έχουν πόνο και κράμπες στα πόδια ενώ κάποιοι εμφανίζουν γάγγραινα λόγω της κακής κυκλοφορίας αίματος στα πόδια.

Οι στατίνες θεωρούνται θεραπεία εκλογής σε συνδυασμό με τη διακοπή του καπνίσματος, τη σωματική άσκηση, την υγιεινή διατροφή και την ελάττωση του βάρους. Αυτές μειώνουν τον κίνδυνο καρδιακής προσβολής και εγκεφαλικού, δεδομένου ότι μειώνουν την χοληστερόλη LDL που προκαλεί αθηροσκλήρωση.

Ωστόσο η τήρηση της συγκεκριμένης φαρμακευτικής αγωγής είναι ελλιπής. Το τελευταία 5 χρόνια μόνο το 57% των ασθενών στην Ευρώπη ακολουθούσαν τη θεραπεία όπως συνίστατο.

 

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Σημαντική επίδραση στις πιθανότητες εμφράγματος έχει τόσο η μικρή όσο και η μεγάλη διάρκεια του ύπνου σύμφωνα με νέα έρευνα. Τόσο οι λίγες ώρες ύπνου το βράδυ (κάτω από έξι) όσο και οι πάρα πολλές (πάνω από εννέα) σχετίζονται με αυξημένο κίνδυνο εμφράγματος, σύμφωνα με μια νέα αμερικανο-βρετανική επιστημονική έρευνα. Αυτό ισχύει ακόμη και για όσους δεν καπνίζουν, ασκούνται και δεν έχουν γενετική προδιάθεση για καρδιαγγειακή νόσο.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής την επίκουρη καθηγήτρια φυσιολογίας Σελίν Βέτερ του Πανεπιστημίου του Κολοράντο, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο Journal of the American College of Cardiology, ανέλυσαν γενετικές πληροφορίες, συνήθειες ύπνου και ιατρικά αρχεία 461.000 ανθρώπων ηλικίας 40 έως 70 ετών, οι οποίοι δεν είχαν ιστορικό εμφράγματος και παρακολουθήθηκαν για επτά χρόνια.

Διαπιστώθηκε ότι, σε σχέση με όσους κοιμούνταν έξι έως εννιά ώρες, εκείνοι που κοιμούνταν λιγότερες από έξι ώρες, είχαν κατά μέσο όρο 20% μεγαλύτερη πιθανότητα εμφράγματος, ενώ όσοι κοιμούνταν πάνω από εννέα ώρες, είχαν 34% μεγαλύτερο κίνδυνο.

Όσο περισσότερο ένας άνθρωπος αποκλίνει από τη διάρκεια των έξι έως εννέα ωρών, τόσο αυξάνεται ο κίνδυνος εμφράγματος. Για παράδειγμα, άνθρωποι που συνήθως κοιμούνται πέντε ώρες τη νύχτα, έχουν 52% μεγαλύτερο κίνδυνο εμφράγματος σε σχέση με όσους κοιμούνται επτά έως οκτώ ώρες, ενώ για όσους κοιμούνται δέκα ώρες, ο κίνδυνος είναι διπλάσιος σε σχέση με όσους κοιμούνται επτά έως οκτώ ώρες.

«Η νέα μελέτη παρέχει ισχυρή απόδειξη ότι η διάρκεια του ύπνου αποτελεί παράγοντα κλειδί για την υγεία της καρδιάς, πράγμα που ισχύει για τον καθένα. Όπως η σωματική άσκηση και η υγιεινή διατροφή μπορούν να μειώσουν τον κίνδυνο καρδιαγγειακής νόσου, το ίδιο μπορεί και ο ύπνος», δήλωσε η Δρ Βέτερ.

 

Πηγη:https://www.healthweb.gr/

Μελέτες έχουν δείξει ότι ο αριθμός των σπερματοζωαρίων μειώνεται, ενώ αυξάνονται οι βλάβες του DNA των σπερματοζωαρίων όσο περνούν τα χρόνια. Τα στοιχεία δείχνουν ότι και οι άνδρες έχουν το λεγόμενο «βιολογικό ρολόι». Έχει φανεί ότι όσο μεγαλώνουν οι άνδρες, τόσο μειώνεται η γονιμότητά τους και αυξάνονται οι αποβολές των συντρόφων τους που μένουν έγκυοι (ανεξαρτήτως από την ηλικία της γυναίκας).

Κι ενώ μέχρι τώρα δεν είχε ερευνηθεί αν η ηλικία του πατέρα επηρεάζει τα αποτελέσματα της εξωσωματικής γονιμοποίησης και της μικρογονιμοποίησης ωραίων ICSI, η νέα μελέτη 4833 κύκλων εξωσωματικής και ICSI που έγιναν σε κλινική στο Λονδίνο έδειξε ότι τα ποσοστά επιτυχία μειώνονται σημαντικά όταν ο πατέρας είναι άνω των 51 ετών.

Στο University College του Λονδίνου, αναλύθηκαν τα αρχεία 4271 ατόμων που συμμετείχαν σε 4833 κύκλους θεραπείας IVF και ICSI για όλες τις αιτίες υπογονιμότητας μεταξύ 2009 και 2018. Οι άνδρες ομαδοποιήθηκαν σε ομάδες ηλικιών 35 και κάτω, 36-40, 41-44, 45-50 και πάνω από 51 έτη. Οι άνδρες κάτω των 35 χρησιμοποιήθηκαν ως ομάδα σύγκρισης.

Από την ανάλυση κατέστη σαφές ότι μόνο 42,1% των ανδρών άνω των 51 ετών είχαν φυσιολογικό σπερμοδιάγραμμα. Τα ποσοστά κυήσεων ήταν στο 30,5% έναντι 49,9% στους άνδρες κάτω των 35 ετών. Οι πιθανότητες επίτευξης εγκυμοσύνης παρέμεινε χαμηλή όποια κι αν ήταν η ηλικία της συντρόφου τους.

Το 80% των ζευγαριών που ο άνδρας ήταν άνω των 51 ετών είχαν κάνει μικρογονιμοποίηση ωαρίων (ICSI), μια θεραπεία που αναπτύχθηκε ειδικά για την αντιμετώπιση της ανδρικής υπογονιμότητας, αφού χρειάζεται μόνο ένα σπερματοζωάριο για να γίνει η γονιμοποίηση του ωαρίου. «Από τα στοιχεία μας φαίνεται ότι η ποιότητα του σπέρματος μειώνεται με την αύξηση της ηλικίας και αυτό αντικατοπτρίζεται στη μείωση της επιτυχίας της εξωσωματικής γονιμοποίησης που διαπιστώσαμε στους μεγαλύτερους άνδρες», είπαν οι ερευνητές.

 

Πηγη:https://www.healthweb.gr/

Nέα έρευνα, που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Nature Communications, είναι η πρώτη που συνδέει τις κακές προσαρμογές στη μεταφορά ασβεστίου από τα μιτοχόνδρια – τις μονάδες παραγωγής ενέργειας που παράγουν ενέργεια – στην εξέλιξη της νόσου του Αλτσχάιμερ. “Η εναπόθεση αμυλοειδούς-βήτα και η παθολογία tau θεωρούνται οι κύριοι συντελεστές της νόσου του Αλτσχάιμερ και ως εκ τούτου αποτέλεσαν το επίκεντρο της θεραπευτικής ανάπτυξης”, εξηγεί ο John W. Elrod, Ph.D., Αναπληρωτής Καθηγητής στο LKSOM και ανώτερος ερευνητής στη νέα μελέτη. Ωστόσο, οι μεγάλες κλινικές δοκιμές που στοχεύουν σε αυτές τις οδούς έχουν γενικά αποτύχει. ”

Η τροποποιημένη ρύθμιση του ασβεστίου και η μεταβολική δυσλειτουργία έχουν υποψιαστεί ότι συμβάλλουν στη δυσλειτουργία των νευρώνων και στην ανάπτυξη του Alzheimer. “Αλλά μέχρι τώρα, κανείς δεν έχει διερευνήσει την επίδραση της αλλαγής της μεταφοράς ασβεστίου μέσα και έξω από τα μιτοχόνδρια στην εξέλιξη της νόσου του Αλτσχάιμερ”, σημείωσε ο Δρ. Elrod.

Η μεταφορά ασβεστίου σε μιτοχόνδρια διαδραματίζει σημαντικό ρόλο σε πολλές κυτταρικές λειτουργίες και απαιτεί την εμπλοκή πολλών πρωτεϊνών ώστε να διεξαχθούν αποτελεσματικά. Μεταξύ των βασικών ρυθμιστών αυτής της διεργασίας είναι μια πρωτεΐνη γνωστή ως NCLX, η οποία προηγουμένως ανακαλύφθηκε από το εργαστήριο του Δρ Elrod για τη μεσολάβηση της εκροής ασβεστίου από καρδιακά κύτταρα. Η έκφραση NCLX είναι επίσης σημαντική στη μιτοχονδριακή εκροή ασβεστίου στους νευρώνες.

Στη νέα τους μελέτη, ο δρ. Elrod και οι συνεργάτες του εξέτασαν το ρόλο της πρόσληψης ασβεστίου από μιτοχονδριακούς νευρώνες στη νόσο του Alzheimer. Για να γίνει αυτό, η ομάδα χρησιμοποίησε μοντέλο ποντικού οικογενειακής νόσου του Alzheimer, στο οποίο τα ζώα φιλοξένησαν τρεις γονιδιακές μεταλλάξεις που προκαλούν προοδευτική παθολογία ηλικίας συγκρίσιμη με την εξέλιξη του Alzheimer σε ανθρώπους ασθενείς.

Ως ποντίκια που έφεραν τις τρεις μεταλλάξεις ηλικίας, οι ερευνητές παρατήρησαν μια σταθερή μείωση στην έκφραση NCLX. Αυτή η μείωση συνοδεύτηκε από μειώσεις στην έκφραση πρωτεϊνών που περιορίζουν την πρόσληψη ασβεστίου από μιτοχονδριακά, καταστρέφοντας την υπερφόρτωση ασβεστίου. Η απώλεια NCLX συνδέθηκε περαιτέρω με αυξήσεις στην παραγωγή οξειδωτικών που καταστρέφουν κύτταρα.

Για να κατανοήσουμε καλύτερα τη φυσιολογική συνάφεια της απώλειας NCLX, η ομάδα του Dr. Elrod στη συνέχεια εξάλειψε πλήρως την έκφραση του NCLX στον πρόσθιο εγκέφαλο των ποντικών της νόσου του Alzheimer. Σε δοκιμές για μνήμη και γνωστική λειτουργία, τα ζώα εμφάνισαν σημαντικές βλάβες. Αναλύσεις εγκεφαλικού ιστού από αυτούς τους ποντικούς έδειξαν ότι η μείωση του NCLX και η επακόλουθη απώλεια της εκροής ασβεστίου από τα μιτοχόνδρια επιτάχυνε την ανάπτυξη παθολογίας αμυλοειδούς βήτα και ταυ. Όταν αποκαταστάθηκε η έκφραση NCLX, μειώθηκαν τα επίπεδα επιβλαβών πρωτεϊνικών συσσωματωμάτων, αποκαταστάθηκε η νευρωνική μιτοχονδριακή ασβεστίου ομοιόσταση, και τα ποντίκια διασώθηκαν από τη γνωστική παρακμή.

 

Πηγη:https://www.healthweb.gr/

Η 27χρονη γυναίκα διαπιστώθηκε ότι ήταν εγκεφαλικά νεκρή λίγο μετά τη μεταφορά της στο νοσοκομείο, ωστόσο οι γιατροί κατάφεραν να κρατήσουν το έμβρυο στη ζωή και τελικά να γεννηθεί υγιέστατο μετά από σχεδόν τέσσερις μήνες.

Όταν ένα ελικόπτερο μετέφερε μια νεαρή γυναίκα στο νοσοκομείο, σε κρίσιμη κατάσταση αφού είχε υποστεί βαρύ εγκεφαλικό επεισόδιο, τον περασμένο Απρίλιο, οι πιθανότητες επιβίωσής της ήταν μηδαμινές. Όπως και του εμβρύου που κυοφορούσε για 15 εβδομάδες.

Ενάντια σε όλες τις προβλέψεις, στις 15 Αυγούστου, στο νοσοκομείο του Μπρνο γεννήθηκε με καισαρική ένα υγιέστατο κοριτσάκι, η Ελίσκα, βάρους 2,13 κιλών, αν και η μητέρα του ήταν εγκεφαλικά νεκρή.

Τεχνητά υποστηριζόμενη εγκυμοσύνη

Σύμφωνα με το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο του Μπρνο, οι 117 ημέρες που κατάφεραν να κρατήσουν στη ζωή το μωρό μέσα στη μήτρα πιστεύεται ότι συνιστά νέο ρεκόρ. Πρόκειται για την πλέον μακροχρόνια τεχνητά υποστηριζόμενη εγκυμοσύνη, ενώ η μητέρα είναι εγκεφαλικά νεκρή.

Η 27χρονη γυναίκα, τα στοιχεία της οποίας δεν ανακοινώθηκαν, διαπιστώθηκε ότι ήταν εγκεφαλικά νεκρή λίγο μετά τη μεταφορά της στο νοσοκομείο. Αμέσως οι γιατροί ξεκίνησαν έναν αγώνα για να σώσουν το έμβρυο. Την έβαλαν σε μηχανική υποστήριξη και ένας φυσικοθεραπευτής κινούσε ανά διαστήματα τα πόδια της, μιμούμενος το βάδισμα, ώστε να βοηθήσει και με αυτόν τον τρόπο την ανάπτυξη του μωρού. Οι νοσηλεύτριες μιλούσαν στο έμβρυο και η γιαγιά του τού διάβαζε παραμύθια, όπως είπε ο επικεφαλής αναισθησιολόγος Ρόμαν Γκαλ.

Μετά τη γέννηση του μωρού, παρουσία του συζύγου της και άλλων μελών της οικογένειας, το ιατρικό προσωπικό αποσύνδεσε τα μηχανήματα που την κρατούσαν στη ζωή.

«Ήταν πραγματικά μια εξαιρετική περίπτωση, όπου όλη η οικογένεια ήταν ενωμένη… χωρίς την υποστήριξη και το ενδιαφέρον τους, τα πράγματα δεν θα είχαν τελειώσει με αυτόν τον τρόπο», είπε ο Πάβελ Βεντούρα, ο επικεφαλής του τμήματος γυναικολογίας και μαιευτικής του νοσοκομείου.

Η Ελίσκα παρέμεινε στο νοσοκομείο για άλλες δύο εβδομάδες, μέχρι που της έδωσαν εξιτήριο και ο πατέρας της την πήρε στο σπίτι για να γνωρίσει τον μεγαλύτερο αδελφό της. Πλέον μεγαλώνει με τη βοήθεια της θείας της που τη θηλάζει αφού πρόσφατα απέκτησε και η ίδια ένα μωρό.

 

Πηγη:https://www.healthpharma.gr

Οι αλλαγές του DNA καθ’ όλη τη διάρκεια ζωής ενός ατόμου μπορούν να αυξήσουν σημαντικά την ευαισθησία τους στις καρδιακές παθήσεις και σε άλλες ασθένειες που σχετίζονται με την ηλικία, σύμφωνα με την έρευνα. Τέτοιες αλλαγές – γνωστές ως σωματικές μεταλλάξεις – μπορούν να επηρεάσουν τον τρόπο λειτουργίας των βλαστοκυττάρων του αίματος και σχετίζονται με καρκίνους του αίματος και άλλες καταστάσεις.

Μια μελέτη λέει ότι αυτές οι σωματικές μεταλλάξεις και οι συναφείς ασθένειες που προκαλούν μπορεί να επιταχύνουν τη βιολογική ηλικία ενός ατόμου, γρηγορότερα από τη χρονολογική ηλικία τους – τον αριθμό των ετών που ζούσαν. Μια μελέτη από επιστήμονες από τα πανεπιστήμια του Εδιμβούργου και της Γλασκώβης εξέτασε αυτές τις αλλαγές και τις πιθανές επιδράσεις τους σε περισσότερους από 1000 ηλικιωμένους από τους Lothian Birth Cohorts (LBCs), που γεννήθηκαν το 1921 και το 1936. Τα LBC είναι μια ομάδα ανθρώπων – τώρα στη δεκαετία του ’80 και του ’90 – που έλεγαν τις εξετάσεις νοημοσύνης ως παιδιά ηλικίας 11 ετών. Είναι μερικοί από τους πιο έντονα μελετημένους συμμετέχοντες στην έρευνα στον κόσμο.

Διαφορά ηλικίας

Οι επιστήμονες σπούδαζαν ανθρώπους όπου η βιολογική και η χρονολογική ηλικία χωρίζονταν από ένα μεγάλο κενό. Βρήκαν ότι οι συμμετέχοντες με σωματικές μεταλλάξεις – περίπου 6% – είχαν μια βιολογική ηλικία σχεδόν τέσσερα χρόνια μεγαλύτερη από εκείνους που δεν είχαν αλλοιώσεις. Οι ειδικοί λένε ότι τώρα θα διερευνήσουν τη σχέση μεταξύ αυτών των αλλαγών του DNA και της επιδείνωσης της βιολογικής γήρανσης. Η μελέτη, που δημοσιεύτηκε στο Current Biology , χρηματοδοτήθηκε από την Έρευνα του Alzheimer στην Αγγλία. Προηγουμένως, οι σωματικές μεταλλάξεις έχουν μελετηθεί σε μεγάλο βαθμό στον καρκίνο. Τα ευρήματά μας υποδεικνύουν ότι παίζουν ρόλο σε άλλες ασθένειες, οι οποίες θα αλλάξουν τον τρόπο με τον οποίο μελετάμε τον κίνδυνο ασθενειών, ο Δρ Tamir Chandra, ηγέτης ομάδας στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου MRC Human Genetics Unit.

 

Πηγη:https://www.healthweb.gr

Οι ερευνητές από το Πανεπιστήμιο της Οσάκα βρίσκουν έναν νέο τρόπο διάκρισης των ατόμων με πρώιμο καρκίνο του παγκρέατος από υγιείς ελέγχους, που αντιπροσωπεύουν μια πολλά υποσχόμενη νέα μέθοδο στη διάγνωση του καρκίνου Τα επίπεδα μορίων που σχετίζονται με τη γενετική λειτουργία, όπως το microRNA, μπορεί να είναι ένας σημαντικός δείκτης μη φυσιολογικής δραστηριότητας που σχετίζεται με τον καρκίνο. Ωστόσο, λίγα είναι γνωστά για το πώς διαφορετικά μόρια μεταβάλλονται σε καρκινικά κύτταρα. Τώρα, οι ερευνητές από την Ιαπωνία βρήκαν έναν νέο τρόπο διάκρισης των καρκινικών από τους μη καρκινικούς ιστούς.

Σε μελέτη που δημοσιεύθηκε τον Αύγουστο στο Nature Communications, ερευνητές από το Πανεπιστήμιο της Οσάκα αποκάλυψαν ότι ο ρυθμός με τον οποίο τα μόρια του microRNA υφίστανται μια διαδικασία που ονομάζεται μεθυλίωση είναι ικανή να διακρίνει τα καρκινοπαθή από υγιή άτομα. Τα MicroRNAs εμφανίζουν μη φυσιολογική έκφραση σε καρκινικούς ιστούς και είναι σταθερά στα σωματικά υγρά, καθιστώντας τα ένα χρήσιμο βιοδείκτη για τον καρκίνο. Αν και τα microRNA μετριούνται γενικά σε όρους έκφρασης RNA, αυτή η τεχνική στερείται ευαισθησίας και ακρίβειας. Ιδιαίτερα, αν και τα μικροRNAs μετρούνται με βάση την υπόθεση ότι αναγνωρίζουν και ρυθμίζουν τους στόχους ανεξάρτητα από το εάν είναι μεθυλιωμένα ή όχι, η δράση τους μπορεί στην πραγματικότητα να ποικίλει ανάλογα με την κατάσταση μεθυλίωσης. Αυτό είναι κάτι που οι ερευνητές του Πανεπιστημίου της Οζάκα σκόπευαν να αντιμετωπίσουν.

“Βρήκαμε ότι μια μικρή ομάδα ώριμων microRNAs είναι μεθυλιωμένες, οι οποίες θα μπορούσαν ενδεχομένως να μεταβάλουν τη σταθερότητα και την αναγνώρισή τους”, λέει ο Masamitsu Konno, συν-επικεφαλής της μελέτης. “Έτσι, θέλαμε να διερευνήσουμε εάν η μεθυλίωση θα μπορούσε να είναι ένας σημαντικός δείκτης μη φυσιολογικής λειτουργίας του microRNA”. Για να αξιολογηθεί το δυναμικό της μεθυλίωσης του microRNA ως βιοδείκτη για την έγκαιρη διάγνωση του καρκίνου, οι ερευνητές διαπίστωσαν αν τα επίπεδα των μεθυλιωμένων RNA αυξάνονται ή μειώνονται στα καρκινικά κύτταρα. Για να γίνει αυτό, μέτρησαν τα επίπεδα μεθυλίωσης του microRNA σε δείγματα ορού από ασθενείς με καρκίνο του παγκρέατος και υγιείς μάρτυρες.

“Ενώ βρήκαμε μεθυλιωμένο microRNA στα δείγματα από ασθενείς με παγκρεατικό καρκίνο, ήταν είτε παρόν σε πολύ χαμηλά επίπεδα είτε απουσία στην ομάδα ελέγχου “, εξηγεί ο ανώτερος συγγραφέας της μελέτης Hideshi Ishii. “Επιπλέον, τα επίπεδα μεθυλίωσης στα δείγματα ορού ήταν σε θέση να διακρίνουν τους πρώτους ασθενείς με καρκίνο του παγκρέατος από υγιείς μάρτυρες με εξαιρετικά υψηλή ευαισθησία και ειδικότητα”. Οι ερευνητές διαπίστωσαν επίσης ότι σε σύγκριση με τους καθιερωμένους βιοδείκτες, η μεθυλίωση του microRNA ήταν ένας ισχυρότερος δείκτης του καρκίνου του παγκρέατος σε πρώιμο στάδιο .

 

Πηγη:https://www.healthweb.gr/