Κατηγορία: Επιστημονικά Νέα

Οι ειδικοί άνοιξαν το δρόμο για νέες θεραπείες ενάντια σε μερικές από τις πιο θανατηφόρες μορφές καρκίνου, αφού ανακάλυψαν τρόπους στόχευσης της πρωτεΐνης που ονομάζουν «Άστρο του Θανάτου».

Οι μεταλλάξεις στην πρωτεΐνη, επίσης γνωστή ως KRAS, ευθύνονται για μία στις 10 περιπτώσεις καρκίνου και προκαλούν το 40% των καρκίνων του πνεύμονα, το 45% των καρκίνων του εντέρου και το 90% των καρκίνων του παγκρέατος.

Η εν λόγω πρωτεΐνη έχει μια αδιαπέραστη, ανθεκτική στα φάρμακα επιφάνεια, γι’ αυτό και είναι απίστευτα δύσκολο να αντιμετωπιστεί. Ονομάζεται «Άστρο του Θανάτου» λόγω του σφαιρικού της σχήματος και της έλλειψης θέσης για στόχευση με φάρμακα.

Τώρα, όμως, οι ερευνητές έχουν βρει ορισμένες περιοχές στην επιφάνεια της πρωτεΐνης που αποτελούν υποσχόμενους στόχους για μελλοντική θεραπεία -αναδεικνύοντας «ευαλωτότητες» που μπορεί να ανοίξουν το δρόμο για νέα φάρμακα που ελέγχουν την πρωτεΐνη και την εμποδίζουν να οδηγήσει στην εξάπλωση του καρκίνου.

Στην ανακάλυψη προέβη μια ομάδα από το Ινστιτούτο Wellcome Sanger, κοντά στο Κέμπριτζ, μαζί με ερευνητές στο Κέντρο Γονιδιωματικής Ρύθμισης στην Ισπανία. Οι επιστήμονες χρησιμοποίησαν μια τεχνική που ονομάζεται βαθιά σάρωση μεταλλάξεων για να χαρτογραφήσουν την πρωτεΐνη σε μια κλίμακα που δεν είχε γίνει ποτέ πριν.

Και με αυτόν τον τρόπο, ανακάλυψαν τέσσερις διαφορετικούς «θύλακες» στην επιφάνεια της πρωτεΐνης που θα μπορούσαν να είναι πολλά υποσχόμενοι στόχοι για μελλοντικά φάρμακα. Αυτές οι θέσεις, που ονομάζονται αλλοστερικές θέσεις, είναι σημαντικές γιατί όταν τα μόρια συνδέονται με αυτές μπορούν να προκαλέσουν μια αλλαγή στο σχήμα και τη λειτουργία της πρωτεΐνης.

Πώς ο έλεγχος της πρωτεΐνης μπορεί να οδηγήσει σε νέες θεραπείες

Και, ανακαλύπτοντας νέους τρόπους ελέγχου της πρωτεΐνης, οι ειδικοί ελπίζουν ότι μπορούν να αποτρέψουν το «Άστρο του Θανάτου» από το να οδηγήσει μερικές από τις πιο θανατηφόρες μορφές καρκίνου.

Ο Δρ. André Faure, συγγραφέας της μελέτης, είπε: «Για τους σκοπούς της ανακάλυψης φαρμάκων, είναι σαν να ανάβουμε το φως και να αποκαλύπτουμε τους πολλούς τρόπους με τους οποίους μπορούμε να ελέγξουμε μια πρωτεΐνη».

Η ανάλυση, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Nature, αποκάλυψε επίσης ότι μικρές αλλαγές στην πρωτεΐνη «Άστρο του Θανάτου» μπορούν να αλλάξουν δραστικά τη συμπεριφορά της.

Αυτό θα μπορούσε να οδηγήσει σε νέες στρατηγικές που ελέγχουν την ανεπιθύμητη συμπεριφορά της πρωτεΐνης χωρίς να επηρεάζουν τη φυσιολογική λειτουργία της σε μη καρκινικούς ιστούς, σύμφωνα με τους επιστήμονες.

Ελάχιστες οι επιστημονικές εξελίξεις από την ανακάλυψη της πρωτεΐνης

Παρά τις τέσσερις δεκαετίες έρευνας -από το 1982 όταν και ανακαλύφθηκε η πρωτεΐνη- δεκάδες χιλιάδες επιστημονικές δημοσιεύσεις και περισσότερες από 300 δημοσιευμένες δομές του KRAS, μόνο δύο φάρμακα έχουν εγκριθεί για κλινική χρήση μέχρι στιγμής.

Οι ερευνητές ελπίζουν ότι τα νέα ευρήματά τους θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε θεραπείες με λιγότερες παρενέργειες που είναι πολύ πιο ασφαλείς και αποτελεσματικές.

Ο ανώτερος συγγραφέας Δρ. Ben Lehner είπε: «Η μεγάλη πρόκληση στην ιατρική δεν είναι να γνωρίζουμε ποιες πρωτεΐνες προκαλούν ασθένειες αλλά να μην γνωρίζουμε πώς να τις ελέγξουμε».

«Η μελέτη μας αντιπροσωπεύει μια νέα στρατηγική για τη στόχευση αυτών των πρωτεϊνών και την επιτάχυνση της ανάπτυξης φαρμάκων για τον έλεγχο της δραστηριότητάς τους», κατέληξε ο επιστήμονας.

Πολλά από τα είδη λεμφωμάτων είναι πλέον ιάσιμα χάρη στις νέες καινοτόμες θεραπείες

Νέους ελπιδοφόρους ορίζοντες στην αντιμετώπιση κακοήθων λεμφωμάτων ανοίγουν οι καινοτόμες ανοσοθεραπείες και κυτταρικές θεραπείες που εφαρμόζονται και στην Ελλάδα.

Χάρη σε αυτές τις θεραπείες, πολλά από τα είδη λεμφωμάτων είναι πλέον ιάσιμα και οι ασθενείς απολαμβάνουν καλύτερη ποιότητα ζωής και περισσότερα χρόνια επιβίωσης.

Αν και στη χώρα μας η έλλειψη Μητρώου Ασθενών δεν επιτρέπει τον ακριβή υπολογισμό των περιστατικών, εκτιμάται ότι οι κακοήθεις παθήσεις του λεμφικού ιστούτα, προσβάλλουν συνήθως κάτω από 25 άτομα ανά 100.000 πληθυσμού ετησίως.

Βάση των ίδιων εκτιμήσεων κάθε χρόνο καταγράφονται 350 νέες περιπτώσεις λεμφώματος Hodgkin, ενώ για τα μη-Hodgkin λεμφώματα ο αριθμός αγγίζει περίπου τις 2.000.

Το κενό αυτό, οδήγησε το αντίστοιχο τμήμα της Ελληνικής Αιματολογικής Εταιρείας στο σχεδιασμό Μητρώου Ασθενών με Λεμφώματα, προκειμένου να επιτρέψει τον ακριβέστερο προσδιορισμό της επίπτωσης των νοσημάτων αυτών στον Ελληνικό πληθυσμό.
Δυο βασικές κατηγορίες

Τα λεμφώματα μπορεί κατ΄ αρχήν να προσβάλλουν τους λεμφαδένες, όμως μπορούν να προσβάλλουν οποιοδήποτε όργανο. Το ενθαρρυντικό στοιχείο είναι ότι υπάρχουν πολλές περιπτώσεις κακοήθων λεμφωμάτων που είναι ιάσιμα στην πλειονότητά τους.

Υπάρχουν δυο κύριες κατηγορίες κακοήθων λεμφωμάτων.

Η πρώτη αφορά το λέμφωμα Hodgkin που αποτελεί μία σχετικά ομοιογενή βιολογικά νοσολογική οντότητα και η δεύτερη, τα λεμφώματα μη Hodgkin, που οι υπότυποί του είναι πάνω από 70, και εμφανίζουν μιαεξαιρετική ετερογενή βιολογική συμπεριφορά. Αυτό σημαίνει πως δεν προκαλούν μια ενιαία κλινική εικόνα, ούτε είναι ενιαίος ο τρόπος θεραπείας ή πρόγνωσης.

Για να προσδιοριστούν η κλινική εικόνα, θεραπεία και πρόγνωση, χρειάζεται να είναι γνωστός ο ακριβής υπότυπος της νόσου. Το 85% των μη-Hodgkinλεμφωμάτων οφείλονται στα Β- κύτταρα και το υπόλοιπο 15% στα Τ- κύτταρα.

Ποιες Θεραπείες εφαρμόζονται

Οι θεραπείες για τα λεμφώματα περιλαμβάνουν διάφορες φαρμακευτικές προσεγγίσεις, ανάλογα με τον τύπο και το στάδιο της νόσου

Σύμφωνα με τα όσα έχει δηλώσει ο καθηγητής Αιματολογίας του ΕΚΠΑ Θεόδωρος Βασιλακόπουλος, το λεμφώμα Hodgkin και τα λεμφώματα υψηλής κακοήθειας από Β-κύτταρα (λεμφώματα από μεγάλα κύτταρα, πρωτοπαθή λεμφώματα μεσοθωρακίου) θεωρούνται ιάσιμα νοσήματα.

Δυστυχώς, υπάρχουν υποομάδες ασθενών που δυσκολεύονται να αντιμετωπίσουν τη νόσο. Στην περίπτωση του λεμφώματος Hodgkin, η νόσος εξελίσσεται συνήθως κατά μακρά χρονική περίοδο, ενώ σε λεμφώματα υψηλής κακοήθειας, η δυσάρεστη εξέλιξη μπορεί να εμφανιστεί σε λίγους μήνες ή λίγα χρόνια.

Αντίθετα, τα λεμφώματα χαμηλής κακοηθείας, παρά το γεγονός ότι είναι σχεδόν πάντα ανίατα, εκτός από κάποιες περιπτώσεις εντοπισμένης νόσου (κυρίως οζώδη), συνήθως έχουν μακρά κλινική πορεία και μπορεί να μην επηρεάζουν σημαντικά το προσδόκιμο ζωής. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για άτομα μεγαλύτερης ηλικίας, όπου τα λεμφώματα χαμηλής κακοηθείας είναι πιο συχνά.

Παρά το γεγονός ότι είναι σχεδόν πάντα ανίατα, τα λεμφώματα χαμηλής κακοηθείας συνήθως παρουσιάζουν μακροχρόνια εξέλιξη και μπορεί να μην έχουν σημαντική επίδραση στο προσδόκιμο ζωής, ειδικά σε άτομα μεγαλύτερης ηλικίας, όπου η εμφάνισή τους είναι συνηθισμένη. Σημαντική συνεισφορά στην μακρόχρονη επιβίωση έχουν οι υφιστάμενες θεραπείες, ειδικά για τα χαμηλής κακοηθείας Β-λεμφώματα και για ομάδες ασθενών με Τ-λεμφώματα που έχουν δυσμενή πρόγνωση (κυρίως όσοι πάσχουν από αναπλαστικό λέμφωμα).
Πρόσβαση στις νέες θεραπείες

Αναφερόμενος στις νέες θεραπείες ο καθηγητής έχει υπογραμμίσει μετ’ επιτάσεως πώς «σήμερα διαθέτουμε πολλές και αποτελεσματικές θεραπευτικές επιλογές για την θεραπεία των κακοήθων λεμφωμάτων.

Κορμός της θεραπείας στις περισσότερες περιπτώσεις είναι η χημειοθεραπεία, που συχνά συνδυάζεται με ανοσοθεραπεία, αυξάνοντας την αποτελεσματικότητα της αγωγής.

Η ακτινοθεραπεία αποτελεί κυρίως επικουρική θεραπευτική προσέγγιση.

Νεότερες μορφές ανοσοθεραπείας και κυτταρικές θεραπείες έχουν δώσει εξαιρετικά αποτελέσματα σε ασθενείς που στο πρόσφατο παρελθόν είχαν εξαιρετικά δυσμενή πρόγνωση.

Η μεταμόσχευση αιμοποιητικών κυττάρων, κυρίως η αυτόλογη (από τον ίδιο τον ασθενή) αλλά και η αλλογενής (από άλλον δότη) έχουν ιδιαίτερη θέση σε ασθενείς με υποτροπιάζουσα ή ανθεκτική στη θεραπεία νόσο και συγκεκριμένους υποτύπους λεμφωμάτων και αποτελούν επιλογές που μπορεί να οδηγήσουν επίσης σε οριστική ίαση ασθενών, που επίσης θα είχαν δυσμενή πρόγνωση.
Ποια είναι η κατάσταση στην Ελλάδα

«Στην Ελληνική πραγματικότητα», σύμφωνα με τις δηλώσεις του κ. Βασιλακόπουλου, «η πρόσβαση των ασθενών στις νεότερες θεραπείες είναι πολύ ικανοποιητική, ενδεχομένως και καλύτερη σε σχέση με άλλες πιο εύρωστες χώρες.

Η πρόσβαση είναι απρόσκοπτη στις εγκεκριμένες θεραπείες, που είναι εμπορικά διαθέσιμες.

Πρόσβαση όμως υπάρχει και σε επερχόμενες, μη εγκεκριμένες αλλά υποσχόμενες θεραπείες. Αυτό επιτυγχάνεται μέσω της ανάπτυξης στον τομέα των κλινικών μελετών, αλλά και της παροχής προγραμμάτων πρώιμης πρόσβασης.
Κυτταρικές θεραπείες CAR-T

Εξαίρεση αποτελούν προς το παρόν οι κυτταρικές θεραπείες (CAR-T), για τις οποίες υπάρχουν περιορισμοί που αφορούν τις υπάρχουσες υποδομές.

Χαρακτηριστικά ο καθηγητής είχε δηλώσει πώς τα CAR-Tκύτταρα αποτελούν μια καινοτόμο θεραπευτική επιλογή που αφορά τα λεμφώματα υψηλής κακοήθειας από Β-κύτταρα (λεμφώματα από μεγάλα κύτταρα, πρωτοπαθή λεμφώματα μεσοθωρακίου, μετατροπή χαμηλής κακοηθείας Β-λεμφωμάτων) και το λέμφωμα μανδύα.

Να σημειωθεί εδώ ότι αυτή η αγωγή μπορεί να εφαρμοστεί σε ασθενείς με υποτροπιάζουσα – ανθεκτική νόσο υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις που σχετίζονται με τις θεραπείες που έχουν ήδη χορηγηθεί και τη γενική κατάσταση των ασθενών και τις συνυπάρχουσες παθήσεις.
Αποκλειστικά σε Κέντρα με εξειδικευμένες υποδομές

Για να εφαρμοστούν θεραπείες με κυτταρική αναστόληση (CAR T), απαιτούνται εξειδικευμένοι χώροι, κλίνες σε Μονάδες Εντατικής Θεραπείας, συνεργασία με ειδικούς από διάφορες επιστημονικές περιοχές, καθώς και εξειδικευμένες διαδικασίες. Για αυτόν τον λόγο, είναι απαραίτητη η πιστοποίηση των εξειδικευμένων κέντρων που παρέχουν αυτές τις θεραπείες. Οι διαδικασίες πιστοποίησης είναι περίπλοκες και απαιτούν σημαντική προσπάθεια από το προσωπικό των μονάδων, καθώς επίσης και επιπλέον οικονομικό φόρτο.

Μέχρι στιγμής, έχουν πιστοποιηθεί 7 κέντρα σε διάφορες περιοχές της χώρας. Συγκεκριμένα, υπάρχουν 4 στην Αθήνα, ένα στη Θεσσαλονίκη, ένα στην Πάτρα και ένα στην Κρήτη (Ηράκλειο, Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο Ηρακλείου).
Αγκάθι η έλλειψη Μητρώων ασθενών

Πάντως ένα μεγάλο αγκάθι για την εφαρμογή των νέων θεραπειών στην Ελλάδα είναι η απουσία Μητρώου Ογκολογικών Ασθενών με συνέπεια να δυσκολεύεται το έργο των θεραπόντων γιατρών στην αντιμετώπιση των διαφόρων νοσημάτων.

Όπως εξάλλου έχει καταστήσει σαφές ο καθηγητής εκτός από τη δημιουργία Μητρώου Ογκολογικών Ασθενών, θα πρέπει να υπάρξει και διαχωρισμός των ογκολογικών νοσημάτων, αφού η ακριβής κατάταξη κάθε κακοήθειας – συμπαγούς όγκου ή αιματολογικής νεοπλασίας συμπεριλαμβανομένων των λεμφωμάτων – προσλαμβάνει ολοένα και μεγαλύτερη κλινική σημασία.

Επιπλέον θα δώσει σημαντικές πληροφορίες για τον αριθμό ασθενών που δυνητικώς χρειάζονται καινοτόμες -και συχνά πολύ δαπανηρές- θεραπείες που θα μπορούσε να βοηθήσει στις διαδικασίες έγκρισης και διαπραγμάτευσης.

Τέλος, θα επιτρέψει τον πιο αξιόπιστο σχεδιασμό αναδρομικών μελετών για τα λεμφώματα και θα διευκολύνει την ένταξη ασθενών σε προοπτικές κλινικές μελέτες».

 

 

Πηγη: https://www.healthreport.gr

Η χορήγηση ενδοφλέβιου σιδήρου είναι ασφαλής, αποτελεσματική και καλά ανεκτή σε γυναίκες με σιδηροπενία πριν τον τοκετό, σύμφωνα με μελέτη.  Η χορήγηση μπορεί να βελτιστοποιήσει γρήγορα την αποκατάσταση των αποθηκών σιδήρου.

Με βάση τις οδηγίες του Αμερικάνικου Κολεγίου των Μαιευτήρων και Γυναικολόγων, μέχρι σήμερα προτείνεται η χορήγηση σιδήρου από το στόμα ως πρώτη γραμμή θεραπείας για τη σιδηροπενική αναιμία και δεν συστήνεται η αντιμετώπιση της σιδηροπενίας χωρίς αναιμία στην εγκυμοσύνη. Ο ενδοφλέβιος σίδηρος θεωρείται δεύτερη γραμμή θεραπείας στην εγκυμοσύνη λόγω έλλειψης δεδομένων. Τα πρόσφατα δεδομένα  μελέτης παρουσιάστηκαν στο 65ο Συνέδριο της Αμερικανικής Αιματολογικής Εταιρείας (ASH) που έλαβε χώρα στο Σαν Ντιέγκο τον Δεκέμβριο του 2023 και τα παρουσιάζουν περιληπτικά ο διευθυντής της Θεραπευτικής Κλινικής (Νοσοκομείο Αλεξάνδρα) της Ιατρικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Θάνος Δημόπουλος και η ιατρός Δέσποινα Φωτίου. Τα δεδομένα αυτά υποστηρίζουν ότι η χορήγηση ενδοφλέβιου σιδήρου στο 2ο και 3ο τρίμηνο της εγκυμοσύνης σε γυναίκες με σιδηροπενική αναιμία ή σιδηροπενία χωρίς αναιμία είναι ασφαλής και αποτελεσματική.

Σε αναδρομική μελέτη με πληθυσμό 1.383 έγκυες γυναίκες στο 2ο και 3ο τρίμηνο της εγκυμοσύνης τους οι οποίες είχαν είτε αναιμία από ανεπάρκεια σιδήρου είτε σιδηροπενία χωρίς αναιμία. Μεταξύ Ιουνίου 2021 και Ιουνίου 2023 χορηγήθηκαν 2.971 εγχύσεις σιδήρου. Πριν τη χορήγηση του σιδήρου έγινε ακριβής καταγραφή των συμπτωμάτων τους και εργαστηριακός έλεγχος. Ο κύριος ερευνητής της μελέτης Δρ. Φάιν αναφέρει ότι οι ανάγκες σιδήρου κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης είναι περίπου 800mg και ότι η χορήγηση σιδήρου από το στόμα δεν επαρκεί γιατί το γαστρεντερικό σύστημα απορροφά κατά το μέγιστο 5mg την ημέρα.

Οι γυναίκες που εντάχθηκαν στη μελέτη έλαβαν ενδοφλέβιο σίδηρο σε δόση περίπου στα 1000mg συνολικά.  Διαπιστώθηκαν τα εξής:

• Το 94% ανέφερε βελτίωση σε ένα ή περισσότερα συμπτώματα όπως δύσπνοια και καταβολή.
• Δύο εβδομάδες μετά την τελευταία έγχυση, 87% είχαν κορεσμό σιδήρου πάνω από 15% και
• το 83% είχε επίπεδα φερριτίνης πάνω από 30 ng/mL, ενώ το 88% είχε αυξήσει και την τιμή της αιμοσφαιρίνης. Επίσης το προφίλ ασφαλείας ήταν αποδεκτό.
• Το 5% είχε αντιδράσεις σχετιζόμενες με την έγχυση και το 17% διέκοψε τη θεραπεία με σίδηρο λόγω των αντιδράσεων αυτών.
• Το 25% περίπου είχαν επίσης κάποια συμπτώματα μετά την έγχυση όπως κεφαλαλγία, πόνο στη μέση, οίδημα στα κάτω άκρα και δύσπνοια αλλά κανένα από αυτά τα συμπτώματα δεν επηρέασε την εγκυμοσύνη.

Μείζονος σημαασίας κρίνεται η χορήγηση να γίνεται σε κέντρα με εκπαιδευμένο νοσηλευτικό προσωπικό, ενώ συστήνεται η εκπαίδευση των μαιευτήρων και η συστηματική προσπάθεια να αυξηθούν τα ποσοστά των εγκυμονούντων που λαμβάνουν ενδοφλέβιο σίδηρο

 

 

πΗΓΗ: https://virus.com.gr/

Η ανακάλυψη είναι μέρος καινοτόμου προσπάθειας για τη δημιουργία κυτταρικού άτλαντα της ανάπτυξης των άκρων του ανθρώπου αιχμαλωτίζοντας αυτές τις διαδικασίες για πρώτη φορά.

Επιστήμονες ανακάλυψαν σημαντικές πληροφορίες για την ανάπτυξη των άκρων του ανθρώπου δίνοντας νέα στοιχεία για τις πολύπλοκες διαδικασίες δημιουργίας τους.

Συμμετείχαν ερευνητές των Wellcome Sanger Institute, Sun Yat-sen University, EMBL’s European Bioinformatics Institute, κ.α.

Η ανακάλυψη είναι μέρος καινοτόμου προσπάθειας για τη δημιουργία κυτταρικού άτλαντα της ανάπτυξης των άκρων του ανθρώπου αιχμαλωτίζοντας αυτές τις διαδικασίες για πρώτη φορά.

Οι επιστήμονες ανέλυσαν ιστούς 5-9 εβδομάδων ανάπτυξης ιχνηλατώντας συγκεκριμένα μοτίβα γονιδιακών εκφράσεων που σχηματίζουν τα άκρα.

Σε περίπου 7 εβδομάδες κυτταρικής ανάπτυξης, μια ενορχηστρωμένη διαδικασία κυτταρικού θανάτου αποκαλύπτει τα ιδιαίτερα σχήματα δαχτύλων χεριών και ποδιών.

Με ειδική χρώση ιστών οι ερευνητές μπόρεσαν να παρατηρήσουν πώς πληθυσμοί κυττάρων διατάσσονται στα αναδυόμενα σχήματα των δαχτύλων.

Με σύγχρονη τεχνολογία, χαρτογράφησαν το κυτταρικοί τοπίο του αρχικού άκρου του ανθρώπου εντοπίζοντας περιοχές κυττάρων.

Συγκεκριμένα γονίδια  (IRX1, SOX9 και MSX1) συνεργάζονται για το σχηματισμό δαχτύλων κατά την ανάπτυξη των άκρων.

Το IRX1 βοηθά στο σχηματισμό των δαχτύλων, το SOX9 είναι σημαντικό για το σχηματισμό των οστών και το MSX1 συνδέεται με ορισμένα κύτταρα μεταξύ δαχτύλων ποδιών και χεριών. Στην 7η εβδομάδα ανάπτυξης ορισμένα μόρια προκαλούν την εξαφάνιση ορισμένων κυττάρων στα διαστήματα μεταξύ των δαχτύλων. Η διαδικασία οδηγεί στα ορατά, ξεχωριστά σχήματα των δαχτύλων του ανθρώπου.

Ο ατλας δημοσιεύτηκε στο Nature και χρησιμεύει ως πηγή με ανοιχτή πρόσβαση, με λεπτομέρειες της ανάπτυξης των άκρων στην πρώιμη δημιουργία τους.

Αποκαλύπτει νέες συνδέσεις μεταξύ αναπτυξιακών κυττάρων και ορισμένων συγγενών συνδρόμων των άκρων, όπως βραχυδακτυλία και πολυδακτυλία,

Tα ευρήματα έχουν σημαντικές εφαρμογές για την αντιμετώπιση διαταραχών των μυών και τραυματισμών και ενδεχομένως μπορούν να επηρεάσουν τη διάγνωση και την αγωγή συγγενών συνδρόμων των άκρων.

Πηγές:
Nature

 

 

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Η ομάδα ελπίζει ότι θα χρησιμεύσει ως χρήσιμο εργαλείο για άτομα που μπορεί να είναι αβέβαια για το χρονοδιάγραμμα της επόμενης δόσης του εμβολίου τους επειδή είχαν πρόσφατα COVID-19 ή διστάζουν να εμβολιαστούν. Επισκεφτείτε την εφαρμογή στη διεύθυνση https://covimmune.yale.edu/.

COVID-19 Ανοσοποιητικό Αντίσωμα: Με τα ποσοστά μόλυνσης από τον SARS-COV-2 να αυξάνονται ξανά, μπορεί να αναρωτιέστε εάν πρέπει να λάβετε ένα ενισχυτικό εμβόλιο για τον COVID-19. Οι γιατροί του Γέιλ έχουν δημιουργήσει ένα εργαλείο που θα σας βοηθήσει να απαντήσετε σε αυτές τις ερωτήσεις. Ο Shaili Gupta, MBBS, αναπληρωτής καθηγητής ιατρικής (γενικής ιατρικής), Yale School of Medicine, και η Rebecca Slotkin, MD, μεταδιδακτορική υπότροφος, Yale School of Medicine, δημιούργησαν έναν αλγόριθμο για να βοηθήσουν σε αυτή τη λήψη αποφάσεων, με βάση την έρευνα που ξεκίνησαν το 2020. “Ξεκινήσαμε να συλλέγουμε δείγματα πριν εμβολιαστούν οι άνθρωποι και μετά σειριακά αφού εμβολιαστούν. Αυτό μας έδωσε τη μοναδική ευκαιρία να έχουμε βασικές αξιολογήσεις και στη συνέχεια να κατανοήσουμε τη σωρευτική ανοσολογική απόκριση Anti-SARS-CoV-2 μετά από δόσεις εμβολίων ή/και λοιμώξεις”, εξήγησε ο Γκούπτα.

“Αρχικά εξετάσαμε το εξουδετερωτικό αντίσωμα, το οποίο είναι ο χρυσός τυπικός τρόπος για να προσδιορίσουμε εάν το σώμα σας μπορεί να εξουδετερώσει τον ιό. Στη συνέχεια, μπορούσαμε να δούμε πώς το αντίσωμα κηρώνει και μειώνεται, πώς αυξάνεται ξανά όταν λαμβάνετε την αναμνηστική δόση, πόσο διαρκεί , και ποιες διαφορετικές κλινικές μεταβλητές το επηρεάζουν.” Από τις >80 κλινικές μεταβλητές που μελετήθηκαν, η ομάδα βρήκε μια χούφτα που επηρεάζει την ισχύ και τη διάρκεια του εξουδετερωτικού αντισώματος μετά τον εμβολιασμό. Ο έλεγχος των εξουδετερωτικών αντισωμάτων είναι δαπανηρός, εντάσεως εργασίας και δεν είναι διαθέσιμος για φροντίδα ασθενών. Σε μια προσπάθεια να καταστήσει αυτή την έρευνα πιο εύκολα προσβάσιμη και μεταφράσιμη στη φροντίδα ασθενών, η Gupta δοκίμασε τα ίδια δείγματα σε μια οικονομικά αποδοτική εμπορική πλατφόρμα. Ο Slotkin, ο Τάσος Χ. Κυριακίδης, Ph.D., επίκουρος καθηγητής βιοστατιστικής, Σχολή Δημόσιας Υγείας του Yale, και ο Anupam Kundu, πρώην μεταδιδακτορικός συνεργάτης συμμετείχαν για να δημιουργήσουν μια συσχέτιση μεταξύ του εμπορικού αποτελέσματος της δοκιμής και του εξουδετερωτικού αντισώματος. Διαπίστωσαν ότι δύο κλινικές μεταβλητές έχουν αντίκτυπο στη συσχέτιση μεταξύ της εμπορικής πλατφόρμας και του εξουδετερωτικού αντισώματος: η νεφρική λειτουργία και η προηγούμενη COVID-19. Η ομάδα έχει δημοσιεύσει δύο εργασίες σχετικά με τα ευρήματά της μέχρι στιγμής στα Clinical Infectious Diseases και PLOS One. Ο Slotkin είπε ότι το ερώτημα που ήθελαν να απαντήσουν ήταν το κενό γνώσης γύρω από τη βέλτιστη συχνότητα της αναμνηστικής δόσης. “Ελπίζουμε ότι οι γιατροί μπορούν να χρησιμοποιήσουν αυτό το εργαλείο για να προσφέρουν μια πρόσθετη προοπτική για πολύπλοκους ή διστακτικούς ασθενείς εμβολιασμού. Μια δοκιμή αντισωμάτων ορού μπορεί να παρέχει πληροφορίες για τα επίπεδα εξουδετερωτικών αντισωμάτων, τα οποία διαδραματίζουν προστατευτικό ρόλο, ειδικά σε σοβαρές περιπτώσεις COVID-19, ασθένεια που όλοι θα θέλαμε να αποτρέψουμε», είπε ο Σλότκιν.

Τοποθετώντας το προβλεπόμενο επίπεδο εξουδετερωτικών αντισωμάτων στο πλαίσιο του τρόπου με τον οποίο τα εξουδετερωτικά αντισώματα αυξάνονται και μειώνονται με την πάροδο του χρόνου μετά από μια δόση εμβολίου ή/και COVID-19, η ομάδα δημιούργησε μια εύχρηστη εφαρμογή για ευρεία χρήση, διαθέσιμη στο Yale Spinup, -βασισμένη υπηρεσία φιλοξενίας που παρέχεται από το Πανεπιστήμιο Yale. Ο Xien Chen και ο Vinni Yu, δευτεροετής φοιτητές STEM στην τάξη του Yale College του 2026, βοήθησαν την Gupta και τον Slotkin να δημιουργήσουν αυτήν την εφαρμογή Ιστού. Ο κλινικός ιατρός ή ο ασθενής θα εισαγάγει την κατάσταση COVID, το επίπεδο νεφρικής λειτουργίας (GFR) ενός ατόμου και θα επέλεγε τη μέθοδο δοκιμής ανοσοσφαιρίνης (IgG) (η εφαρμογή φιλοξενεί πολλές εμπορικές πλατφόρμες). Το εργαλείο δείχνει την προβλεπόμενη αξία του εξουδετερωτικού αντισώματος στο πλαίσιο της απόστασης άλλων με παρόμοιες κλινικές μεταβλητές από τη δόση του εμβολίου τους. Η εφαρμογή δεν προορίζεται να αντικαταστήσει την κλινική κρίση ή να προσφέρει συμπεράσματα σχετικά με την αποτελεσματικότητα του εμβολίου. Η ομάδα ελπίζει ότι θα χρησιμεύσει ως χρήσιμο εργαλείο για άτομα που μπορεί να είναι αβέβαια για το χρονοδιάγραμμα της επόμενης δόσης του εμβολίου τους επειδή είχαν πρόσφατα COVID-19 ή διστάζουν να εμβολιαστούν. Επισκεφτείτε την εφαρμογή στη διεύθυνση https://covimmune.yale.edu/.

 

 

Πηγη: https://www.healthweb.gr/

«Συνολικά, αυτό υπογράμμισε πώς το κυτταροπλασματικό ιικό DNA δεν είναι η μόνη μορφή DNA που χρησιμεύει για να προειδοποιεί τα κύτταρα για μόλυνση από ιούς ευλογιάς και ότι το mtDNA και οι μιτοχονδριακά ελεγχόμενες μεταβολικές αλλαγές διαδραματίζουν επίσης βασικό ρόλο στην ανίχνευση και την απόκριση στην εξέλιξη της αντιγραφής του ιού ευλογιάς. ” είπε ο Walsh.

Mpox: Ερευνητές της Northwestern Medicine με επικεφαλής τον Derek Walsh, Ph.D., καθηγητή Μικροβιολογίας-Ανοσολογίας, ανακάλυψαν πώς οι ιοί ευλογιάς αφοπλίζουν και αποφεύγουν τις αντιικές αποκρίσεις που προκαλούνται από μιτοχόνδρια για την αναπαραγωγή τους στα κύτταρα ξενιστές, σύμφωνα με ευρήματα που δημοσιεύθηκαν στο Nature Communications. Ο Nathan Meade, Ph.D., μεταδιδακτορικός συνεργάτης και επιστημονικός συνεργάτης στο Walsh Lab, ήταν ο κύριος συγγραφέας της μελέτης. Οι ιοί ευλογιάς είναι μια οικογένεια μεγάλων, δίκλωνων ιών DNA, που περιλαμβάνουν τον ιό της ευλογιάς (ευλογιά), τον ιό της ευλογιάς των πιθήκων και άλλους, που μολύνουν τόσο τον άνθρωπο όσο και τα ζώα.

Αυτή η κατηγορία ιών είναι ασυνήθιστη καθώς αναπαράγονται εξ ολοκλήρου στο κυτταρόπλασμα των κυττάρων-ξενιστών και σχηματίζουν μεγάλα διαμερίσματα αντιγραφής γεμάτα DNA, τα οποία τους αφήνουν ευάλωτους στην ανίχνευση από αισθητήρες νουκλεϊκών οξέων, συμπεριλαμβανομένου ενός γνωστού ως cGAS. Σε απόκριση, ο ιός κωδικοποιεί σχεδόν 100 ανοσοτροποποιητικές πρωτεΐνες στα πρώιμα στάδια της μόλυνσης για να τον βοηθήσει να αποφύγει τις οδούς απόκρισης κατά των ιών. Οι ιοί ευλογιάς κωδικοποιούν επίσης μια πρωτεΐνη που ονομάζεται F17, η οποία εκφράζεται σε μεταγενέστερα στάδια μόλυνσης και απαιτείται για να εμποδίσει τις αντιικές αποκρίσεις, όπως ανακαλύφθηκε προηγουμένως από το εργαστήριο Walsh. Ωστόσο, η φύση αυτών των αντιικών αποκρίσεων και ο τρόπος με τον οποίο το F17 τις στοχεύει, έχουν παραμείνει άγνωστες. Χρησιμοποιώντας ανοσοφθορισμό και μεταβολικούς προσδιορισμούς, η ομάδα του Walsh μελέτησε καλλιέργειες ανθρώπινων κυττάρων μολυσμένων με τον ιό της δαμαλίτιδας, τον ιό που χρησιμοποιείται για τον εμβολιασμό της ευλογιάς, και ανακάλυψε ότι ο F17 μπλοκάρει μια αντιική απόκριση που βασίζεται στα μιτοχόνδρια που περιλαμβάνει υπερσύγχυση σε μολυσμένα κύτταρα. «Συγκεκριμένα, καθώς οι ιοί ευλογιάς αναπαράγονται μέσα στο κύτταρο, το στρες αντιγραφής προκαλεί τα μιτοχόνδρια να υποστούν μια διαδικασία που ονομάζεται υπερσύγχυση», είπε ο Walsh. Αυτή η διαδικασία υπερσύγχυσης έχει δύο βασικές λειτουργίες: την απελευθέρωση του μιτοχονδριακού DNA (mtDNA) για την ενεργοποίηση του cGAS και την ώθηση των κυττάρων να αυξήσουν τη γλυκόλυση – μια μεταβολική οδό που μετατρέπει τη γλυκόζη σε ενέργεια για το κύτταρο – για να υποστηρίξει την παραγωγή αντιιικών πρωτεϊνών. Αντίθετα, το F17 εξουδετερώνει αυτές τις αποκρίσεις εντοπίζοντας στα μιτοχόνδρια και απορρυθμίζοντας το mTOR, έναν βασικό μεταβολικό αισθητήρα και κινάση που ελέγχει τόσο τη σταθερότητα του cGAS όσο και τη γλυκολυτική δραστηριότητα, σύμφωνα με τον Walsh.

«Συνολικά, αυτό υπογράμμισε πώς το κυτταροπλασματικό ιικό DNA δεν είναι η μόνη μορφή DNA που χρησιμεύει για να προειδοποιεί τα κύτταρα για μόλυνση από ιούς ευλογιάς και ότι το mtDNA και οι μιτοχονδριακά ελεγχόμενες μεταβολικές αλλαγές διαδραματίζουν επίσης βασικό ρόλο στην ανίχνευση και την απόκριση στην εξέλιξη της αντιγραφής του ιού ευλογιάς. ” είπε ο Walsh. Σύμφωνα με τον Walsh, τα ευρήματα θα μπορούσαν να υποστηρίξουν τη μελλοντική ανάπτυξη μιας πιθανής θεραπευτικής προσέγγισης που περιλαμβάνει τη στόχευση του F17 ή την αλλαγή των μεταβολικών διεργασιών σε κύτταρα μολυσμένα από τον ιό ευλογιάς, γεγονός που μπορεί να ενισχύσει την ικανότητα του ξενιστή να καταπολεμά τη μόλυνση. «Πράγματι, το F17 δεν εκφράζεται καλά από τους εξασθενημένους ιούς ευλογιάς που χρησιμοποιούνται ως εμβόλια και αυτός μπορεί να είναι ένας από τους λόγους που αυτά τα εμβόλια προκαλούν μια τόσο ισχυρή ανταπόκριση», είπε ο Walsh. Ο Walsh είπε ότι η ομάδα του ενδιαφέρεται τώρα να εντοπίσει τους μηχανισμούς με τους οποίους το F17 επηρεάζει τον μεταβολισμό των κυττάρων του ξενιστή και τις αντιικές αποκρίσεις του ξενιστή.

 

 

Πηγη: https://www.healthweb.gr/

 

 

Πηγη: https://www.healthstat.gr/

Τι έδειξαν δύο νέες έρευνες σε ασθενείς με καρκίνο και κατάθλιψη.

Αποτελέσματα μικρής κλινικής δοκιμής, φάσης II, δείχνουν ότι η ψιλοκυβίνης, (psilocybin), παραισθησιογόνος χημική ουσία που περιέχεται σε ορισμένα μανιτάρια (του γένους Psiloybe), ενδεχομένως μπορεί να ωφελήσει ασθενείς με καρκίνο και μείζονα κατάθλιψη.

Η δοκιμή περιέλαβε 30 ενήλικες με καρκίνο και μείζονα κατάθλιψη και πραγματοποιήθηκε από την Sunstone Therapies στοRockville. Δόθηκε σε κάθε συμμετέχοντα δόση  25mg συνθετικής ψιλοκυβίνης, συμμετοχή σε ατομική συνεδρία με ειδικό και υποστήριξη με ομαδική θεραπεία.
Στην έναρξη, οι συμμετέχοντες είχαν σκορ μέτριας έως σοβαρής κατάθλιψης.

Μετά από 8 εβδομάδες αγωγής, τα σκορ έντασης της κατάθλιψης μειώθηκαν κατά 19,1 μονάδες κατά μέσον όρο- μέγεθος που θα μπορούσε να δείχνει ότι η πλειοψηφία δεν είχε πια κατάθλιψη.

Επιπλέον, το 80% των συμμετεχόντων εμφάνισε διατηρήσιμη απόκριση στην αγωγή και οι μισοί είχαν πλήρη ύφεση των συμπτωμάτων κατάθλιψης μετά από μια εβδομάδα, η οποία διατηρήθηκε για 8 εβδομάδες.

Η ερευνήτρια Manish Agrawal, δήλωσε ότι πρόκειται για μικρής έκτασης έρευνα και χρειάζεται περισσότερη, αλλά η δυνατότητα είναι σημαντική και θα μπορούσε να έχει εφαρμογή στο να βοηθήσει εκατομμύρια ανθρώπους με καρκίνο που παλεύουν με τη σοβαρή ψυχολογική επίπτωση της νόσου.

Δεύτερη έρευνα με επικεφαλής τον Yvan Beaussant, του Dana-Farber Cancer Institute, συνέλεξε πληροφορίες από ασθενείς στη δοκιμή κατά τις συνεντεύξεις εξόδου.

Οι συμμετέχοντες περιέγραψαν γενικά, θετικές εμπειρίες. Οσον αφορά την ασφάλεια σημείωσαν  ότι το να είναι μέλη μιας ομάδας μαλάκωσε τους φόβους τους και αύξησε την αίσθηση ετοιμότητας για τη θεραπεία

Τα ευρήματα δημοσιεύτηκαν στο CANCER.

Η ψιλοκυβίνη προσδένεται σε συγκεκριμένο υπότυπο υποδοχέα σεροτονίνης στον εγκέφαλο που μπορεί να προκαλέσει αλλαγές στη διάθεση και την αντίληψη.

Η ψιλοκυβίνη, επι του παρόντος δεν έχει εγκριθεί από τον FDA για κλινική χρήση.

Η συμπληρωματική θεραπεία με Psilocybin και ψυχολογική στήριξη από εκπαιδευμένους θεραπευτές εξετάζεται για διάφορες παθήσεις ψυχικής υγείας όπως άγχος, εθισμό και δαταραχή μετατραυματικού στρες.

 

 

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Τα τελευταία χρόνια, ένας αυξανόμενος αριθμός επιστημονικών μελετών υποστηρίζει μια ανησυχητική θεωρία: η νόσος Αλτσχάιμερ δεν είναι απλώς μια ασθένεια, είναι μια λοίμωξη.

Ενώ οι ακριβείς μηχανισμοί αυτής της λοίμωξης είναι κάτι που οι ερευνητές προσπαθούν ακόμα να απομονώσουν, πολυάριθμες μελέτες υποδηλώνουν ότι η θανατηφόρα εξάπλωση του Αλτσχάιμερ υπερβαίνει κατά πολύ αυτό που πιστεύαμε.

Μια τέτοια μελέτη, που δημοσιεύθηκε το 2019 στο Science Advances, πρότεινε αυτό που θα μπορούσε να είναι ένα από τα πιο οριστικά στοιχεία μέχρι τώρα για ένα ένοχο βακτήριο πίσω από το Αλτσχάιμερ, και προέρχεται από ένα κάπως απροσδόκητο ζήτημα: την ασθένεια των ούλων.

Το βακτήριο που είναι ένοχο για την χρόνια περιοδοντίτιδα

Σε μια εργασία με επικεφαλής τον ανώτερο συγγραφέα Jan Potempa, μικροβιολόγο από το Πανεπιστήμιο του Λούισβιλ, οι ερευνητές ανέφεραν την ανακάλυψη του Porphyromonas gingivalis -του παθογόνου παράγοντα πίσω από τη χρόνια περιοδοντίτιδα (γνωστή και ως ασθένεια των ούλων)- στους εγκεφάλους ασθενών με Αλτσχάιμερ.

Δεν ήταν η πρώτη φορά που οι δύο παράγοντες συνδέονται, αλλά οι ερευνητές προχώρησαν περισσότερο. Σε ξεχωριστά πειράματα με ποντίκια, η στοματική μόλυνση με το παθογόνο οδήγησε σε αποικισμό του εγκεφάλου από τα βακτήρια, μαζί με αυξημένη παραγωγή β-αμυλοειδούς, της κολλώδους πρωτεΐνης που συνήθως συνδέεται με τη νόσο Αλτσχάιμερ.

Η ερευνητική ομάδα, που συντονίστηκε από τη φαρμακευτική εταιρεία Cortexyme δεν ισχυριζόταν ότι είχε ανακαλύψει οριστικά στοιχεία για την αιτιολογία του Αλτσχάιμερ. Αλλά ήταν σαφές ότι πίστευαν ότι υπήρχε μια ισχυρή γραμμή έρευνας στο σημείο αυτό.

«Μολυσματικοί παράγοντες έχουν εμπλακεί στην ανάπτυξη και την εξέλιξη της νόσου Αλτσχάιμερ στο παρελθόν, αλλά τα στοιχεία της αιτιώδους συνάφειας δεν ήταν πειστικά. Τώρα, για πρώτη φορά, έχουμε ακλόνητα στοιχεία που συνδέουν το ενδοκυτταρικό, αρνητικό κατά Gram παθογόνο, το P. gingivalis και την παθογένεση του Αλτσχάιμερ», είπαν τότε οι επιστήμονες.

Επιπλέον, η ομάδα εντόπισε τοξικά ένζυμα που ονομάζονται gingipains που εκκρίνονται από τα βακτήρια στον εγκέφαλο ασθενών με Αλτσχάιμερ και τα οποία συσχετίζονται με δύο ξεχωριστούς δείκτες της νόσου: την πρωτεΐνη tau και μια ετικέτα πρωτεΐνης που ονομάζεται ουβικιτίνη.

Σημάδια του Αλτσχάιμερ στον εγκέφαλο ανθρώπων που δεν είχαν διαγνωστεί

Το ακόμη πιο σημαντικό ήταν ότι η ομάδα αναγνώρισε αυτές τις τοξικές ουλές στους εγκεφάλους νεκρών ανθρώπων που ποτέ δεν είχαν διαγνωστεί με Αλτσχάιμερ. Ήταν σημαντικό, γιατί ενώ το P. gingivalis και η ασθένεια έχουν συνδεθεί στο παρελθόν, δεν έχει γίνει ποτέ γνωστό αν η ασθένεια των ούλων προκαλεί Αλτσχάιμερ ή αν η άνοια οδηγεί σε κακή στοματική φροντίδα.

Το γεγονός ότι τα χαμηλά επίπεδα ουλίτιδας ήταν εμφανή ακόμη και σε άτομα που δεν είχαν ποτέ διαγνωστεί με Αλτσχάιμερ θα μπορούσε να είναι ένα ενδεικτικό σημάδι -υποδηλώνοντας ότι μπορεί να είχαν αναπτύξει την πάθηση αν είχαν ζήσει περισσότερο.

«Η ταυτοποίηση των αντιγόνων ουλίτιδας στους εγκεφάλους ατόμων με νόσο και παθολογία Αλτσχάιμερ, αλλά καμία διάγνωση άνοιας δεν υποστηρίζει ότι η μόλυνση του εγκεφάλου με P. gingivalis δεν είναι αποτέλεσμα κακής οδοντιατρικής φροντίδας μετά την έναρξη της άνοιας ή συνέπεια της νόσου», εξήγησαν οι συγγραφείς στην εργασία τους.

«Είναι ένα πρώιμο συμβάν που μπορεί να εξηγήσει την παθολογία που εντοπίζεται σε άτομα μέσης ηλικίας πριν από τη γνωστική έκπτωση».

Επιπλέον, μια ένωση που ονομάζεται COR388, έδειξε σε πειράματα με ποντίκια ότι θα μπορούσε να μειώσει το βακτηριακό φορτίο μιας εγκατεστημένης λοίμωξης του εγκεφάλου P. gingivalis, ενώ μειώνει επίσης την παραγωγή β-αμυλοειδούς και τη νευροφλεγμονή.

Θα πρέπει να περιμένουμε και να δούμε τι θα αποκαλύψει η μελλοντική έρευνα σχετικά με αυτόν τον σύνδεσμο, αλλά η ερευνητική κοινότητα είναι συγκρατημένα αισιόδοξη.

«Τα φάρμακα που στοχεύουν τις τοξικές πρωτεΐνες των βακτηρίων έχουν δείξει μέχρι στιγμής οφέλη μόνο σε ποντίκια, ωστόσο χωρίς νέες θεραπείες άνοιας εδώ και 15 χρόνια, είναι σημαντικό να δοκιμάζουμε όσο το δυνατόν περισσότερες προσεγγίσεις για την αντιμετώπιση ασθενειών όπως το Αλτσχάιμερ», δήλωσε ο επικεφαλής επιστημονικός υπεύθυνος του Alzheimer’s Research, David Reynolds.

 

 

Πηγη: https://www.oloygeia.gr/

Παρά το γενονός ότι η συχνότητα του μελανώματος παρουσιάζει αύξηση παγκοσμίως, ο αριθμός των θανάτων μειώνεται, χάρη στις νέες θεραπείες. Οι προσδοκίες από τη χορήγηση του εμβολίου mRNA κατά του μελανώματος είναι μεγάλες για τη θεραπευτική αντιμετώπισης της ασθένειας.

Δερματικό Μελάνωμα: Για πρώτη φορά, έπειτα από δεκαετίες έρευνας, χορηγείται στην Ελλάδα mRNA εμβόλιο κατά του δερματικού μελανώματος που φέρνει επανάσταση στη θεραπεία του καρκίνου. Ο εμβολιασμός με mRNA εμβόλιο συνδυαστικά με την ανοσοθεραπεία, ενισχύει και «εκπαιδεύει» το ανοσοποιητικό σύστημα ώστε να εξουδετερώνει τα καρκινικά κύτταρα και να περιορίζει δραστικά τις πιθανότητες υποτροπών. Ένα δυνατό όπλο κατά του δερματικού μελανώματος, το mRNA εμβόλιο έχει αρχίσει να χορηγείται, δωρεάν, στη χώρα, σε ασθενείς υψηλού κινδύνου για πρόκληση μεταστάσεων.

Τέσσερα Κέντρα Αναφοράς Μελανώματος, δύο στην Αθήνα και δύο στη Θεσσαλονίκη συμμετέχουν στην παγκόσμια μελέτη που διεξάγεται για το εμβόλιο κατά του μελανώματος, μετά από έρευνες δεκαετιών. Το εμβόλιο χορηγείται σε συνδυασμό με την ανοσοθεραπεία, σε ασθενείς με μελάνωμα που έχει εξαιρεθεί χειρουργικά και αντιμετωπίζουν σοβαρό κίνδυνο πρόκλησης μεταστάσεων. «Σήμερα είμαστε σε θέση να προσφέρουμε στους Έλληνες ασθενείς μια νέα θεραπευτική προσέγγιση, που δοκιμάζεται, πλέον, για την αποτελεσματικότητά της, παγκοσμίως, και μιλάμε για τη χρήση του mRNA εμβολίου, σε ασθενείς με μελάνωμα» αναφέρει η καθηγήτρια Παθολογίας- Ογκολογίας ΕΚΠΑ και Διευθύντρια Α΄ Παθολογικής Κλινικής στο Λαϊκό νοσοκομείο Αθηνών, κ. Ελένη Γκόγκα. Ο κ. Δημήτρης Μπαφαλούκος, Ομ. Καθηγητής Παθολογίας Ογκολογίας Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής, Πρόεδρος Ελληνικής Εταιρείας Μελανώματος και Διευθυντής Ογκολογικής Κλινικής τόνισε: «Ο συνδυασμός του εμβολίου με την ανοσοθεραπεία στα πρώιμα αποτελέσματα είναι πάρα πολύ ενθαρρυντικός. (…) Οι εξελίξεις στη διάγνωση και θεραπεία του μελανώματος είναι συνεχείς και συναρπαστικές. Έχει αυξηθεί και η επιβίωση σε πρώιμο μελάνωμα, αφού χειρουργηθεί». Χάρη στις νέες θεραπείες, όταν η βιοψία του αδένα φρουρού είναι θετική, δεν χρειάζεται, πλέον να εξαιρούνται χειρουργικά όλοι οι γύρω λεμφαδένες

«Ο χειρουργικός χειρισμός της πρωτοπαθούς εστίας παραμένει ίδιος. Εν τούτοις, οι θεραπευτικοί χειρισμοί στους επικουρικούς λεμφαδένες όπου μεθίσταται, είναι πολύ πιο περιορισμένοι» ανέφερε ο κ. Ανδρέας Γραββάνης, Πλαστικός Χειρουργός, Διευθυντής Κλινικής Πλαστικής, Επανορθωτικής και Αισθητικής Χειρουργικής. Παρά το γενονός ότι η συχνότητα του μελανώματος παρουσιάζει αύξηση παγκοσμίως, ο αριθμός των θανάτων μειώνεται, χάρη στις νέες θεραπείες. Οι προσδοκίες από τη χορήγηση του εμβολίου mRNA κατά του μελανώματος είναι μεγάλες για τη θεραπευτική αντιμετώπισης της ασθένειας.

 

 

Πηγη: https://www.healthweb.gr/