Καινοτόμα μέθοδος με μίνι-πλακούντες από 3D εκτύπωση

Επιστήμονες στο Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο του Σίδνεϊ (UTS) παρουσίασαν μια πρωτοποριακή τεχνική τρισδιάστατης εκτύπωσης «μίνι-πλακούντων», προσφέροντας νέα εργαλεία για τη μελέτη της εγκυμοσύνης και των επιπλοκών της, όπως η προεκλαμψία. Η έρευνα, που δημοσιεύτηκε στο Nature Communications, ανοίγει τον δρόμο για ασφαλέστερη και πιο ακριβή κατανόηση της λειτουργίας του πλακούντα, ενός οργάνου κρίσιμου για την ανάπτυξη κάθε μωρού.

Ο πλακούντας είναι ένα μοναδικό όργανο που υπάρχει μόνο κατά την εγκυμοσύνη και αναπτύσσεται με ταχύτητα παρόμοια με όγκου, φτάνοντας σε μέγεθος αυτό ενός μικρού πιάτου φαγητού. Είναι απαραίτητος για την ανάπτυξη κάθε μωρού, ωστόσο οι επιστήμονες δεν γνωρίζουν κρίσιμες λεπτομέρειες για το πώς ακριβώς εξελίσσεται.

Η μελέτη του πλακούντα κατά την εγκυμοσύνη είναι δύσκολη, καθώς η λήψη δειγμάτων ενέχει τον κίνδυνο μόλυνσης ή αποβολής. Επιπλέον, ο ιστός του πλακούντα μετά τον τοκετό διαφέρει σημαντικά από την πρώιμη μορφή του. Οι πλακούντες των ζώων συχνά διαφέρουν από τους ανθρώπινους, επομένως η μελέτη τους έχει περιορισμένη χρησιμότητα.

Μικροσκοπικά όργανα στο εργαστήριο

Τα οργανοειδή περιγράφηκαν για πρώτη φορά το 2009 και αποτέλεσαν επανάσταση στην ιατρική έρευνα. Έκτοτε, οι επιστήμονες έχουν αναπτύξει οργανοειδή από πολλά ανθρώπινα όργανα, ξεκινώντας από βλαστοκύτταρα που τοποθετούνται σε γέλη – σαν χρωματιστές «νιφάδες» μέσα σε ζελέ. Η γέλη μιμείται τον ιστό που στηρίζει τα κύτταρα και τους επιτρέπει να σχηματίσουν συσσωματώματα καθώς αναπτύσσονται και διαιρούνται.

Το 2018 ερευνητές καλλιέργησαν για πρώτη φορά οργανοειδή πλακούντα από τροφοβλάστες – έναν τύπο κυττάρου που βρίσκεται αποκλειστικά στον πλακούντα. Οι ερευνητές τα χρησιμοποιούν για να αποκαλύψουν κρυφές διεργασίες της πρώιμης εγκυμοσύνης, αναπαράγοντάς τες σε τρυβλίο. Ωστόσο, η περισσότερη έρευνα βασίζεται σε γέλες ζωικής προέλευσης, οι οποίες δεν μπορούν να τροποποιηθούν ώστε να αντικατοπτρίζουν το πραγματικό περιβάλλον του πανθρώπινου λακούντα.

Τρσιδιάστατη εκτύπωση πλακούντα

Οι επιστήμονες του UTS συνδύασαν τροφοβλάστες από πλακούντα με μια συνθετική, ελεγχόμενη γέλη και τους εκτύπωσαν σε τρυβλίο καλλιέργειας με απόλυτη ακρίβεια, χρησιμοποιώντας μια τεχνική παρόμοια με τον τρόπο λειτουργίας ενός εκτυπωτή inkjet.

Τα οργανοειδή που ανέπτυξαν στη βιοεκτυπωμένη γέλη εξελίχθηκαν διαφορετικά σε σχέση με αυτά της ζωικής γέλης, σχηματίζοντας διαφορετικούς τύπους κυττάρων. Αυτό ανέδειξε πως το περιβάλλον καλλιέργειας μπορεί να καθορίζει τον τρόπο ωρίμανσης.

Αυτά τα οργανοειδή έμοιαζαν πολύ με τον ανθρώπινο ιστό του πλακούντα, παρέχοντας ένα ακριβές μοντέλο των πρώιμων σταδίων του. Επιπλέον, οι ερευνητές κατάφεραν να διαμορφώσουν τον τρόπο που οργανώνονταν τα κύτταρα, αφαιρώντας τα από τη γέλη και αφήνοντάς τα να επιπλέουν στο θρεπτικό τους υγρό.

Γιατί είναι τόσο σημαντικό να κατανοήσουμε πώς λειτουργεί ο πλακούντας

Το 2023, οι επιπλοκές στην εγκυμοσύνη προκάλεσαν πάνω από 260.000 θανάτους μητέρων και εκατομμύρια απώλειες βρεφών παγκοσμίως. Μία σοβαρή επιπλοκή που συνδέεται με δυσλειτουργία του πλακούντα είναι η προεκλαμψία, η οποία επηρεάζει το 5–8% των κυήσεων. Προκαλεί υπέρταση και μπορεί να βλάψει όργανα, συχνά χωρίς προειδοποίηση.

Η προεκλαμψία μπορεί να οδηγήσει σε πρόωρο τοκετό και σοβαρούς κινδύνους για μητέρα και παιδί. Αυξάνει επίσης τον μακροπρόθεσμο κίνδυνο της μητέρας για καρδιακή νόσο, διαβήτη και νεφρική ανεπάρκεια. Σήμερα, δεν υπάρχει θεραπεία πέραν του τοκετού, επειδή ακόμη δεν γνωρίζουμε πλήρως τι την προκαλεί.

Παράγοντες κινδύνου όπως φυλή, ηλικία, παχυσαρκία, προϋπάρχουσα υπέρταση, διαβήτης, αυτοάνοσα νοσήματα και υποβοηθούμενη αναπαραγωγή μπορούν να εντοπίσουν ποιες γυναίκες είναι πιο πιθανό να αναπτύξουν προεκλαμψία. Κάποιες φορές, η λήψη χαμηλής δόσης ασπιρίνης από νωρίς στην κύηση μπορεί να βοηθήσει, αλλά δεν υπάρχει ακόμη αποτελεσματική πρόληψη για όλες τις περιπτώσεις.

Πώς μπορούν να βοηθήσουν οι βελτιωμένοι μίνι-πλακούντες

Τα βιοεκτυπωμένα οργανοειδή μπορούν να χρησιμοποιηθούν για βαθύτερη κατανόηση της εγκυμοσύνης, αξιοποιώντας τεχνολογίες όπως το CRISPR για γονιδιακές τροποποιήσεις και εντοπισμό βασικών παραγόντων της διαδικασίας. Μπορούν επίσης να βοηθήσουν στη μελέτη λοιμώξεων και στη δοκιμή φαρμάκων για την ασφάλεια και την αποτελεσματικότητά τους σε μεγάλη κλίμακα.

Η βιοεκτύπωση βελτιώνει την ακρίβεια και μειώνει την ανάγκη χρήσης ζώων στην επιστημονική έρευνα – τόσο για την προμήθεια υλικών όσο και για τις δοκιμές φαρμάκων. Παρότι η έρευνα σε ζώα εξακολουθεί να είναι απαραίτητη σε ορισμένα στάδια, αυτό είναι ένα σημαντικό βήμα προς μια έρευνα χωρίς ζώα.

 

 

Πηγη: https://healthpharma.gr

Νευροεπιστήμη: Κράνος υπερήχων διεγείρει τον εγκέφαλο χωρίς χειρουργείο

Το κρανίο-κράνος υπερήχων αποτελεί μια επαναστατική προσέγγιση στην εγκεφαλική διέγερση — μια μέθοδος που ανοίγει τον δρόμο για μη-επεμβατικές θεραπείες νευρολογικών και ψυχιατρικών νόσων με πρωτοφανή ακρίβεια.

Η νευροεπιστήμη μόλις έκανε ένα μεγάλο άλμα: ερευνητές ανέπτυξαν ένα ειδικό κρανίο-κράνος υπερήχων (helmet) που μπορεί να διεγείρει περιοχές του εγκεφάλου πολύ βαθιά, χωρίς να απαιτείται χειρουργική επέμβαση. Είναι μια καινοτομία με τεράστιες δυνατότητες για θεραπεία νευρολογικών και ψυχιατρικών διαταραχών αλλά και για βασική κατανόηση του πώς λειτουργούν οι εγκεφαλικές διεργασίες.

Τι ακριβώς κάνει το καινούργιο σύστημα

Το νέο σύστημα βασίζεται στην Τρανσκρανιακή Υπέρηχη Διεγέρση (Transcranial Ultrasound Stimulation, TUS). Αντί για εμφυτεύματα ή ηλεκτρικούς πόλους που εισάγονται χειρουργικά μέσα στον εγκέφαλο, χρησιμοποιεί κύματα υπερήχων που εκπέμπονται από πολλαπλά στοιχεία ενός κράνους.

  • Το κράνος περιλαμβάνει 256 στοιχεία υπερήχου, που συνεργάζονται ώστε να εστιάζουν τον υπέρηχο σε πολύ μικρές περιοχές του εγκεφάλου — περίπου 1.000 φορές πιο μικρές από αυτές που στοχεύουν τα συμβατικά συστήματα υπερήχων, και 30 φορές πιο μικρές από προηγούμενα συστήματα για βαθιά εγκεφαλική διεγέρση.

  • Έχει σχεδιαστεί ώστε να χρησιμοποιείται με ταυτόχρονη μαγνητική τομογραφία (fMRI), επιτρέποντας την παρακολούθηση των επιδράσεων σε πραγματικό χρόνο.

  • Μια ελαστική μάσκα προσώπου βοηθά να σταθεροποιείται το κεφάλι για ακρίβεια, και το σύστημα σχεδιάστηκε με τρόπο που να προσαρμόζεται στο κεφάλι καθενός ώστε να μεγιστοποιείται η ακρίβεια και η αποδοτικότητα.

Πώς δοκιμάστηκε και τι έδειξε

Οι ερευνητές έκαναν πειράματα σε επτά ανθρώπινες εθελόντριες/ες:

  • Θεράπευσαν το lateral geniculate nucleus (LGN), μια μικρή περιοχή στον θάλαμο του εγκεφάλου που εμπλέκεται στην επεξεργασία της οπτικής πληροφορίας.

  • Σε ένα πείραμα, οι συμμετέχοντες κοιτούσαν ένα αναβοσβήνον πλακιδωτό μοτίβο (checkerboard), που ενεργοποιεί τον οπτικό φλοιό. Κατά τη διάρκεια της ενεργοποίησης με το κράνος υπερήχων, ο οπτικός φλοιός έδειξε σημαντικά αυξημένη δραστηριότητα, κάτι που υποδεικνύει ότι η διέγερση έφτασε με ακρίβεια στο στόχο.

  • Ένα δεύτερο πείραμα απέδειξε ότι μετά τη διέγερση η δραστηριότητα του οπτικού φλοιού μειώθηκε για τουλάχιστον 40 λεπτά, υποδεικνύοντας ότι οι επιδράσεις δεν εξαφανίζονται αμέσως όταν σταματά η ενεργοποίηση.

Γιατί είναι σημαντικό

Οι δυνατότητες αυτής της τεχνολογίας είναι πολλές και εντυπωσιακές:

  • Αντικατάσταση της χειρουργικής παρέμβασης: Σε ασθενείς με νόσο Πάρκινσον, τρέμουλο (essential tremor), κατάθλιψη ή άλλες διαταραχές που μέχρι τώρα απαιτούν εμφυτεύματα ή χειρουργικές τεχνικές, αυτό το σύστημα προσφέρει μια μη-επεμβατική επιλογή.

  • Μεγάλη ακρίβεια και στοχευμένη δράση: Οι περιοχές που διεγείρονται είναι πολύ μικρές, κάτι που σημαίνει ότι οι παρενέργειες και οι “παρενεργειακοί θόρυβοι” από διέγερση άλλων εγκεφαλικών τόπων είναι πολύ λιγότεροι.

  • Εφαρμογή για έρευνα και θεραπευτική χρήση: Μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να μελετήσουμε πώς λειτουργούν συγκεκριμένα κυκλώματα του εγκεφάλου — π.χ. στην όραση, στην κίνηση, στη διάθεση — αλλά και να σχεδιάσουμε θεραπείες που δεν θα απαιτούν τομές ή εμφυτεύματα.

Προκλήσεις και τι απομένει να γίνει

Παρά τη σημαντική πρόοδο, υπάρχουν ακόμη αρκετά ζητήματα που πρέπει να επιλυθούν:

  • Ασφάλεια και μακροχρόνιες επιπτώσεις: Πρέπει να κατανοηθεί πλήρως πώς μακροχρόνια χρήση του κράνους επηρεάζει εγκεφαλικούς ιστούς, αν υπάρχουν παρενέργειες, και ποια είναι τα όρια ενέργειας και διάρκειας.

  • Επεκτασιμότητα και άνεση: Το τωρινό σύστημα απαιτεί μαγνητική τομογραφία (MRI) για καθοδήγηση· για να γίνει πιο πρακτικό, πρέπει να μετατραπεί σε φορητή ή καθημερινή λύση.

  • Ποικιλία στόχων και ατομικών διαφορών: Ο εγκέφαλος διαφέρει από άτομο σε άτομο — το πάχος του κρανίου, η δομή του εγκεφάλου, οι γενετικές διαφορές — όλα αυτά επηρεάζουν την ακρίβεια του υπερήχου.

  • Κλινικές δοκιμές σε ασθενείς με νευρολογικές ή ψυχιατρικές διαταραχές, για να διαπιστωθεί η αποτελεσματικότητα στο πραγματικό περιβάλλον, πέρα από τους υγιείς εθελοντές.

Το κρανίο-κράνος υπερήχων αποτελεί μια επαναστατική προσέγγιση στην εγκεφαλική διέγερση — μια μέθοδος που ανοίγει τον δρόμο για μη-επεμβατικές θεραπείες νευρολογικών και ψυχιατρικών νόσων με πρωτοφανή ακρίβεια. Αν και η τεχνολογία βρίσκεται ακόμη σε πρώιμο στάδιο, παρουσιάζει ελπίδα για ένα μέλλον όπου ουλές, χειρουργεία και εμφυτεύματα θα ανήκουν στο παρελθόν για πολλές παθήσεις. Γιατί το ξεχωριστό σε αυτή την καινοτομία είναι ότι αλλάζει τον τρόπο που κατανοούμε και θεραπεύουμε τον εγκέφαλο — όχι με τομές αλλά με ήπιες κυμάτων υπερήχων, με στόχο την ακρίβεια, με σεβασμό στο σώμα και με ορίζοντα νέων θεραπειών που μέχρι τώρα φαινόταν φουτουριστικές.

Πηγη: https://www.healthweb.gr/

Αλτσχάιμερ: Σπάνια γενετική παραλλαγή αποκαλύπτει νέο δρόμο κατά της νόσου

Η ανακάλυψη μιας σπάνιας γενετικής παραλλαγής που συμβάλλει στην εμφάνιση Αλτσχάιμερ είναι μια σημαντική είδηση για την ιατρική και βιολογική έρευνα.

Μια πρόσφατη γενετική μελέτη φέρνει στο φως μια σπάνια παραλλαγή γονιδίου που συμβάλλει καθοριστικά στην εμφάνιση της νόσου Αλτσχάιμερ — και ανοίγει υποσχόμενες προοπτικές για θεραπείες που στοχεύουν στην πρόληψη ή την καθυστέρηση της νόσου.

Τι ανακάλυψαν οι ερευνητές

Οι επιστήμονες εντόπισαν πως ένα πολύ σπάνιο μεταλλαγμένο γονίδιο επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο εξελίσσεται η νόσος Αλτσχάιμερ. Συγκεκριμένα, η παραλλαγή αυτή αλλάζει τη λειτουργία ενός από τους παράγοντες που σχετίζονται με τη συσσώρευση βήτα-αμυλοειδικών πλακών ή με τον μεταβολισμό πρωτεϊνών στον εγκέφαλο, γεγονός που επιταχύνει την εμφάνιση της νόσου ή επιβαρύνει την πρόοδό της.

Αν και οι λεπτομέρειες λειτουργίας της παραλλαγής δεν έχουν πλήρως αποσαφηνιστεί, οι πρώτες μελέτες δείχνουν ότι η παρουσία της οδηγεί σε μεταβολές στη διαχείριση της απόρριψης φυσιολογικών και μη φυσιολογικών πρωτεϊνών, στη φλεγμονώδη αντίδραση του εγκεφάλου, καθώς και σε διαταραχές στην επικοινωνία μεταξύ των νευρώνων.

Γιατί είναι σημαντική αυτή η ανακάλυψη

  1. Έγκαιρη Διάγνωση
    Η αναγνώριση της συγκεκριμένης γενετικής παραλλαγής μπορεί να επιτρέψει σε άτομα που την φέρουν να γνωρίζουν νωρίτερα τον κίνδυνο. Έτσι, μπορούν να ξεκινήσουν παρακολούθηση και ενδεχομένως προληπτικές παρεμβάσεις πιο σύντομα.

  2. Στοχευμένες Θεραπείες
    Κατά την κατανόηση του μηχανισμού με τον οποίο η παραλλαγή αυξάνει τον κίνδυνο, ανοίγονται δρόμοι για την ανάπτυξη φαρμάκων που θα στοχεύουν ακριβώς αυτή τη διαταραχή — για παράδειγμα, φάρμακα που ενισχύουν τους μηχανισμούς απόρριψης των τοξικών πρωτεϊνών ή μειώνουν τη φλεγμονή.

  3. Καθυστέρηση της Έναρξης
    Αν κάποιος γνωρίζει ότι φέρει αυτή την παραλλαγή, πιθανόν να αλλάξει τρόπο ζωής, διατροφή ή να πάρει μέτρα όπως άσκηση, διαχείριση άγχους, καλύτερη ύπνο, που θα μπορούσαν να καθυστερήσουν τα συμπτώματα.

  4. Καλύτερη Κατανόηση της Βιολογίας του Alzheimer
    Η γνώση περισσότερων γενετικών παραγόντων βοηθά στην κατανόηση του πώς και γιατί εμφανίζεται η νόσος σε κάποιους ανθρώπους πιο νωρίς ή πιο έντονα. Αυτό συμβάλλει στην ευρύτερη έρευνα για την πρόληψη όλων των μορφών Alzheimer.

Προκλήσεις και περιορισμοί

Παρά τη σημαντικότητα της ανακάλυψης, υπάρχει ένα σύνολο προκλήσεων:

  • Σπανιότητα: Η παραλλαγή είναι πολύ σπάνια, οπότε σ’ ευρύ πληθυσμό επηρεάζει λίγους ανθρώπους.

  • Κατανομή κινδύνου: Το να φέρεις την παραλλαγή δεν σημαίνει σίγουρη εμφάνιση Alzheimer· είναι ένας παράγοντας κινδύνου, όχι απαραίτητα καθοριστικός από μόνος του.

  • Ηθικά και πρακτικά θέματα γενετικού ελέγχου: η χρήση γενετικών τεστ και η γνωστοποίηση τέτοιων ευρημάτων φέρνει ερωτήματα σχετικά με την ψυχολογική επίπτωση, την ιδιωτικότητα και την αξιοποίηση της πληροφορίας.

  • Ανάγκη για περαιτέρω έρευνα: Πρέπει να διερευνηθούν ποιες άλλες γενετικές ή περιβαλλοντικές συνθήκες επιδρούν ώστε η παραλλαγή να έχει προστατευτικό ή επιβαρυντικό ρόλο.

Τι μπορούμε να κάνουμε τώρα

  • Άτομα με οικογενειακό ιστορικό Alzheimer πιθανόν να ζητήσουν γενετική συμβουλή για να μάθουν αν ανήκουν σε ομάδα αυξημένου κινδύνου.

  • Υιοθέτηση υγιεινών συνηθειών: καλή διατροφή, φυτικές πρωτεΐνες, μείωση κορεσμένων λιπαρών, άσκηση, καλή διαχείριση του στρες και καλός ύπνος.

  • Τακτικές νοητικές δραστηριότητες: πνευματική άσκηση, κοινωνική συναναστροφή, ενδιαφέρον για καινούργια πράγματα.

  • Παρακολούθηση από ιατρικούς ειδικούς: νευρολόγο, γιατρό με εμπειρία σε ασθένειες με γενετικό υπόβαθρο.

Η ανακάλυψη μιας σπάνιας γενετικής παραλλαγής που συμβάλλει στην εμφάνιση Αλτσχάιμερ είναι μια σημαντική είδηση για την ιατρική και βιολογική έρευνα. Αν και δεν πρόκειται για γενικό φάρμακο ή λύση για όλους, ανοίγει νέους δρόμους για την κατανόηση της νόσου, την πρόληψη και την ανάπτυξη θεραπευτικών προσεγγίσεων που θα μπορούσαν να αλλάξουν τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουμε τον Alzheimer στο μέλλον. Καθώς η έρευνα εξελίσσεται, η ελπίδα μεγαλώνει ότι κάποτε γενετικές παραλλαγές αυτού του τύπου θα μεταφραστούν σε πρακτικά εργαλεία: προγνωστικές εξετάσεις, εξατομικευμένες θεραπείες, και καλύτερες ζωές για όσους διατρέχουν κίνδυνο.

Πηγη: https://www.healthweb.gr/

Κορονοϊός και γρίπη: Πώς «ξυπνούν» τα καρκινικά κύτταρα – Νέα μελέτη

Κορονοϊός και γρίπη- Τι αποκαλύπτει νέα μελέτη

Ο Κορονοϊός και η γρίπη φαίνεται ότι ξυπνούν τα καρκινικά κύτταρα. Mία σημαντική μελέτη, που δημοσιεύθηκε στο ιατρικό περιοδικό JAMA, φέρνει στο φως νέα δεδομένα, τα οποία μπορεί να αλλάξουν τον τρόπο με τον οποίο γίνονται αντιληπτές οι επιπτώσεις των λοιμώξεων στους επιζώντες καρκίνου.

Η καθηγήτρια Θεραπευτικής-Επιδημιολογίας-Προληπτικής Ιατρικής, παθολόγος (Θεραπευτική Κλινική Ιατρικής Σχολής ΕΚΠΑ, Νοσοκομείο Αλεξάνδρα) Θεοδώρα Ψαλτοπούλου, η βιολόγος Αλεξάνδρα Σταυροπούλου, η δρ. Μαρία Καπαρέλου (παθολόγος-ογκολόγος) και ο Θάνος Δημόπουλος (τ. πρύτανης ΕΚΠΑ, καθηγητής Θεραπευτικής-Ογκολογίας-Αιματολογίας, διευθυντής Θεραπευτικής Κλινικής Ιατρικής Σχολής ΕΚΠΑ, Νοσοκομείο Αλεξάνδρα) αναφέρουν ότι κατά τον πρώτο χρόνο της πανδημίας, σύμφωνα με τον καθηγητή Εντατικής Θεραπείας στο University College London, Hugh Montgomery, άρχισαν να καταγράφονται από συναδέλφους τους αναφορές για ασυνήθιστα αυξημένα περιστατικά ανθρώπων που εμφάνιζαν ξαφνικά μεταστατικό καρκίνο, κυρίως του μαστού και του εντέρου.

Η επικρατούσα εξήγηση απέδιδε το φαινόμενο στις καθυστερήσεις των ιατρικών ελέγχων και των θεραπειών λόγω της πανδημίας, που είχαν ως αποτέλεσμα οι διαγνώσεις να γίνονται σε πιο προχωρημένα στάδια. Ωστόσο, όπως υπογράμμισε ο ίδιος, «οι καρκίνοι δεν εξελίσσονται έτσι, δεν περνούν από ένα μικρό εξόγκωμα σε τερματικό στάδιο μέσα σε τρεις μήνες».

Κορονοϊός και γρίπη:Τι έδειξε η νέα μελέτη

Αυτό τον οδήγησε να ερευνήσει μία διαφορετική υπόθεση: Θα μπορούσαν οι αναπνευστικοί ιοί, όπως η γρίπη και η COVID-19, να «ξυπνούν» καρκινικά κύτταρα που βρίσκονται σε αδρανή κατάσταση και να προκαλούν μετάσταση;

Μία έρευνα, που δημοσιεύθηκε πρόσφατα στο περιοδικό Nature, ξεκίνησε με πειράματα σε ποντίκια τα οποία είχαν προγραμματιστεί γενετικά ώστε να φέρουν αδρανή διασπαρμένα καρκινικά κύτταρα. Αυτά τα κύτταρα προέρχονταν από τον μαστό και είχαν εγκατασταθεί στους πνεύμονες και σε άλλα όργανα.

Κανονικά, αυτά τα κύτταρα παραμένουν αδρανή για περίπου έναν χρόνο πριν αρχίσουν να αναπτύσσονται και να δημιουργούν καρκινικές βλάβες. Όμως, όταν τα ποντίκια εκτέθηκαν σε μία ήπια δόση του ιού της γρίπης, οι ερευνητές παρατήρησαν ότι μέσα σε λίγες ημέρες τα κύτταρα ενεργοποιήθηκαν και πολλαπλασιάστηκαν. Μέσα σε δύο εβδομάδες είχαν εξελιχθεί σε μεταστατικούς όγκους.

Το ίδιο συνέβη όταν τα ποντίκια μολύνθηκαν με έναν προσαρμοσμένο για ποντίκια SARS-CoV-2: Μέσα σε 28 ημέρες υπήρξε «εντυπωσιακή αύξηση» των καρκινικών κυττάρων.

«Η ιογενής λοίμωξη επιταχύνει σημαντικά την ανάπτυξη αυτών των κυττάρων», δήλωσε ο John Alcorn, καθηγητής Παιδιατρικής στο Πανεπιστήμιο του Πίτσμπουργκ.

Για να εξετάσουν αν το ίδιο συμβαίνει και στους ανθρώπους, οι ερευνητές ανέλυσαν δεδομένα από δύο μεγάλες βάσεις. Στην πρώτη, το UK Biobank, που περιλάμβανε περισσότερους από 4.800 καρκινοπαθείς σε ύφεση, διαπιστώθηκε ότι όσοι είχαν θετικό τεστ COVID-19 το 2020 είχαν σχεδόν διπλάσιο κίνδυνο θανάτου από καρκίνο σε σχέση με όσους είχαν αρνητικό τεστ. Η συσχέτιση ήταν ισχυρότερη τους πρώτους μήνες μετά τη λοίμωξη. Στη δεύτερη βάση, τη Flatiron Health, η οποία περιείχε δεδομένα από περίπου 37.000 γυναίκες σε ύφεση από καρκίνο του μαστού, εκείνες που είχαν νοσήσει από COVID-19 εμφάνισαν αυξημένη πιθανότητα να αναπτύξουν μεταστάσεις στους πνεύμονες, επιβεβαιώνοντας τα ευρήματα από τα πειράματα σε ποντίκια.

Η γρίπη και η COVID-19 προκαλούν έντονη φλεγμονή στον οργανισμό, καθώς το ανοσοποιητικό σύστημα προσπαθεί να καταπολεμήσει τον ιό. Οι ερευνητές εστίασαν σε μία συγκεκριμένη πρωτεΐνη, την ιντερλευκίνη-6 (IL-6), που αυξάνεται προσωρινά κατά τη διάρκεια μίας λοίμωξης. Η IL-6 παίζει κρίσιμο ρόλο στην άμυνα του οργανισμού, αλλά όταν υπάρχει παρουσία καρκινικών κυττάρων μπορεί να ενισχύσει την ανάπτυξή τους.

Στα ποντίκια, η IL-6 φάνηκε να είναι βασικός παράγοντας για την αφύπνιση των καρκινικών κυττάρων. Όμως, ακόμη και όταν τα επίπεδά της επέστρεψαν στο φυσιολογικό 15 ημέρες μετά τη λοίμωξη, τα κύτταρα συνέχισαν να αναπτύσσονται, γεγονός που υποδηλώνει ότι υπάρχουν και δευτερογενείς μηχανισμοί. Ένας από αυτούς φαίνεται να αφορά τα Τ-λεμφοκύτταρα: Τα CD4 Τ-κύτταρα καταστέλλουν τη δράση των CD8 Τ-κυττάρων, τα οποία είναι υπεύθυνα για την εξόντωση των καρκινικών κυττάρων. Έτσι, δημιουργείται ένα περιβάλλον που επιτρέπει στον καρκίνο να εξαπλωθεί ανεξέλεγκτα.

Παρ’ όλο που τα δεδομένα υποδεικνύουν σύνδεση ανάμεσα σε ιογενείς λοιμώξεις και μεταστάσεις, υπάρχουν ακόμα πολλά ερωτήματα. Οι ερευνητές θέλουν να εξετάσουν εάν το ίδιο ισχύει και για άλλους ιούς, όπως και για άλλους τύπους καρκίνου, καθώς και για διαφορετικά όργανα, όπως το ήπαρ, όπου συχνά εγκαθίστανται λανθάνοντα καρκινικά κύτταρα.

Μέχρι να υπάρξουν απαντήσεις, οι ειδικοί τονίζουν την αξία της πρόληψης. Ο εμβολιασμός κατά της γρίπης και της COVID-19 δεν εξαλείφει τον κίνδυνο, αλλά μειώνει σημαντικά τις πιθανότητες σοβαρής λοίμωξης.

ΠΗΓΗ: ΕΚΠΑ

 

COVID-19 και γρίπη «ξυπνούν» καρκινικά κύτταρα – Τι αποκαλύπτει νέα μελέτη

Mία σημαντική μελέτη, που δημοσιεύθηκε τον Αύγουστο του 2025 στο έγκριτο ιατρικό περιοδικό JAMA, φέρνει στο φως νέα δεδομένα, τα οποία μπορεί να αλλάξουν τον τρόπο με τον οποίο γίνονται αντιληπτές οι επιπτώσεις των λοιμώξεων στους επιζώντες καρκίνου.

Η καθηγήτρια Θεραπευτικής-Επιδημιολογίας-Προληπτικής Ιατρικής, παθολόγος (Θεραπευτική Κλινική Ιατρικής Σχολής ΕΚΠΑ, Νοσοκομείο Αλεξάνδρα) Θεοδώρα Ψαλτοπούλου, η βιολόγος Αλεξάνδρα Σταυροπούλου, η δρ. Μαρία Καπαρέλου (παθολόγος-ογκολόγος) και ο Θάνος Δημόπουλος (τ. πρύτανης ΕΚΠΑ, καθηγητής Θεραπευτικής-Ογκολογίας-Αιματολογίας, διευθυντής Θεραπευτικής Κλινικής Ιατρικής Σχολής ΕΚΠΑ, Νοσοκομείο Αλεξάνδρα) αναφέρουν ότι κατά τον πρώτο χρόνο της πανδημίας, σύμφωνα με τον καθηγητή Εντατικής Θεραπείας στο University College London, Hugh Montgomery, άρχισαν να καταγράφονται από συναδέλφους τους αναφορές για ασυνήθιστα αυξημένα περιστατικά ανθρώπων που εμφάνιζαν ξαφνικά μεταστατικό καρκίνο, κυρίως του μαστού και του εντέρου. Η επικρατούσα εξήγηση απέδιδε το φαινόμενο στις καθυστερήσεις των ιατρικών ελέγχων και των θεραπειών λόγω της πανδημίας, που είχαν ως αποτέλεσμα οι διαγνώσεις να γίνονται σε πιο προχωρημένα στάδια. Ωστόσο, όπως υπογράμμισε ο ίδιος, «οι καρκίνοι δεν εξελίσσονται έτσι, δεν περνούν από ένα μικρό εξόγκωμα σε τερματικό στάδιο μέσα σε τρεις μήνες».

Αυτό τον οδήγησε να ερευνήσει μία διαφορετική υπόθεση: Θα μπορούσαν οι αναπνευστικοί ιοί, όπως η γρίπη και η COVID-19, να «ξυπνούν» καρκινικά κύτταρα που βρίσκονται σε αδρανή κατάσταση και να προκαλούν μετάσταση;

Μία έρευνα, που δημοσιεύθηκε πρόσφατα στο περιοδικό Nature, ξεκίνησε με πειράματα σε ποντίκια τα οποία είχαν προγραμματιστεί γενετικά ώστε να φέρουν αδρανή διασπαρμένα καρκινικά κύτταρα. Αυτά τα κύτταρα προέρχονταν από τον μαστό και είχαν εγκατασταθεί στους πνεύμονες και σε άλλα όργανα.

Κανονικά, αυτά τα κύτταρα παραμένουν αδρανή για περίπου έναν χρόνο πριν αρχίσουν να αναπτύσσονται και να δημιουργούν καρκινικές βλάβες. Όμως, όταν τα ποντίκια εκτέθηκαν σε μία ήπια δόση του ιού της γρίπης, οι ερευνητές παρατήρησαν ότι μέσα σε λίγες ημέρες τα κύτταρα ενεργοποιήθηκαν και πολλαπλασιάστηκαν. Μέσα σε δύο εβδομάδες είχαν εξελιχθεί σε μεταστατικούς όγκους.

Το ίδιο συνέβη όταν τα ποντίκια μολύνθηκαν με έναν προσαρμοσμένο για ποντίκια SARS-CoV-2: Μέσα σε 28 ημέρες υπήρξε «εντυπωσιακή αύξηση» των καρκινικών κυττάρων.

«Η ιογενής λοίμωξη επιταχύνει σημαντικά την ανάπτυξη αυτών των κυττάρων», δήλωσε ο John Alcorn, καθηγητής Παιδιατρικής στο Πανεπιστήμιο του Πίτσμπουργκ.

Για να εξετάσουν αν το ίδιο συμβαίνει και στους ανθρώπους, οι ερευνητές ανέλυσαν δεδομένα από δύο μεγάλες βάσεις. Στην πρώτη, το UK Biobank, που περιλάμβανε περισσότερους από 4.800 καρκινοπαθείς σε ύφεση, διαπιστώθηκε ότι όσοι είχαν θετικό τεστ COVID-19 το 2020 είχαν σχεδόν διπλάσιο κίνδυνο θανάτου από καρκίνο σε σχέση με όσους είχαν αρνητικό τεστ. Η συσχέτιση ήταν ισχυρότερη τους πρώτους μήνες μετά τη λοίμωξη. Στη δεύτερη βάση, τη Flatiron Health, η οποία περιείχε δεδομένα από περίπου 37.000 γυναίκες σε ύφεση από καρκίνο του μαστού, εκείνες που είχαν νοσήσει από COVID-19 εμφάνισαν αυξημένη πιθανότητα να αναπτύξουν μεταστάσεις στους πνεύμονες, επιβεβαιώνοντας τα ευρήματα από τα πειράματα σε ποντίκια.

Η γρίπη και η COVID-19 προκαλούν έντονη φλεγμονή στον οργανισμό, καθώς το ανοσοποιητικό σύστημα προσπαθεί να καταπολεμήσει τον ιό. Οι ερευνητές εστίασαν σε μία συγκεκριμένη πρωτεΐνη, την ιντερλευκίνη-6 (IL-6), που αυξάνεται προσωρινά κατά τη διάρκεια μίας λοίμωξης. Η IL-6 παίζει κρίσιμο ρόλο στην άμυνα του οργανισμού, αλλά όταν υπάρχει παρουσία καρκινικών κυττάρων μπορεί να ενισχύσει την ανάπτυξή τους.

Στα ποντίκια, η IL-6 φάνηκε να είναι βασικός παράγοντας για την αφύπνιση των καρκινικών κυττάρων. Όμως, ακόμη και όταν τα επίπεδά της επέστρεψαν στο φυσιολογικό 15 ημέρες μετά τη λοίμωξη, τα κύτταρα συνέχισαν να αναπτύσσονται, γεγονός που υποδηλώνει ότι υπάρχουν και δευτερογενείς μηχανισμοί. Ένας από αυτούς φαίνεται να αφορά τα Τ-λεμφοκύτταρα: Τα CD4 Τ-κύτταρα καταστέλλουν τη δράση των CD8 Τ-κυττάρων, τα οποία είναι υπεύθυνα για την εξόντωση των καρκινικών κυττάρων. Έτσι, δημιουργείται ένα περιβάλλον που επιτρέπει στον καρκίνο να εξαπλωθεί ανεξέλεγκτα.

Παρ’ όλο που τα δεδομένα υποδεικνύουν σύνδεση ανάμεσα σε ιογενείς λοιμώξεις και μεταστάσεις, υπάρχουν ακόμα πολλά ερωτήματα. Οι ερευνητές θέλουν να εξετάσουν εάν το ίδιο ισχύει και για άλλους ιούς, όπως και για άλλους τύπους καρκίνου, καθώς και για διαφορετικά όργανα, όπως το ήπαρ, όπου συχνά εγκαθίστανται λανθάνοντα καρκινικά κύτταρα.

Μέχρι να υπάρξουν απαντήσεις, οι ειδικοί τονίζουν την αξία της πρόληψης. Ο εμβολιασμός κατά της γρίπης και της COVID-19 δεν εξαλείφει τον κίνδυνο, αλλά μειώνει σημαντικά τις πιθανότητες σοβαρής λοίμωξης.

Ο καθηγητής Montgomery υπογραμμίζει ότι η προσοχή δεν πρέπει να μετατραπεί σε φόβο που περιορίζει τη ζωή των επιζώντων του καρκίνου. Τελικά, το πόσο προσεκτικός θα είναι ο καθένας είναι προσωπική επιλογή.

Αυτή η μελέτη ρίχνει φως σε έναν νέο, ανησυχητικό μηχανισμό: Οι αναπνευστικές λοιμώξεις δεν είναι απλώς προσωρινές ενοχλήσεις αλλά μπορεί να αφήνουν μακροχρόνιες επιπτώσεις, ειδικά σε όσους έχουν ιστορικό καρκίνου.

 

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Γλοιοβλάστωμα: Νέα μελέτη για τους όγκους του εγκεφάλου

Ανοίγει ο δρόμος για νέες θεραπείες κατά του γλοιοβλαστώματος.

Ένας από τους πιο επιθετικούς και θανατηφόρους όγκους του εγκεφάλου, το γλοιοβλάστωμα, φαίνεται ότι βασίζεται στην «κλοπή» θρεπτικών συστατικών από τον οργανισμό για να ενισχύσει την ανεξέλεγκτη ανάπτυξή του, κάτι που σύμφωνα με τους επιστήμονες μπορεί να αποτελέσει αχίλλειο πτέρνα και να αξιοποιηθεί προκειμένου να επιβραδυνθεί η εξάπλωση του καρκίνου.

Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι πολλά γλοιοβλαστώματα προτιμούν να αντλούν τη σερίνη, ένα βασικό αμινοξύ, από το περιβάλλον τους αντί να την παράγουν οι ίδιοι. Όταν σε ποντίκια με γλοιοβλάστωμα χορηγήθηκε διατροφή που δεν περιείχε σερίνη, οι όγκοι δεν είχαν πια τον συνήθη τους τρόπο για να εξασφαλίσουν το συγκεκριμένο αμινοξύ, με αποτέλεσμα να αναπτύσσονται πιο αργά και τα ζώα να ζουν περισσότερο.

Η μελέτη, που δημοσιεύτηκε στις 3 Σεπτεμβρίου στο περιοδικό Nature, χαρακτηρίστηκε από ειδικούς ως σημαντική πρόοδος. Όπως δήλωσε η Sheila Singh, νευροχειρουργός-ερευνήτρια στο Πανεπιστήμιο McMaster στον Καναδά, η οποία δεν συμμετείχε στην έρευνα, «πρόκειται για μια μεταβολική ευαλωτότητα του γλοιοβλαστώματος που μπορεί να αξιοποιηθεί θεραπευτικά».

Γλοιοβλάστωμα: Ένας αδυσώπητος καρκίνος

Τα γλοιοβλαστώματα εξαπλώνονται με μεγάλη ταχύτητα στους ιστούς του εγκεφάλου και σχεδόν πάντα επανεμφανίζονται μετά τη θεραπεία, η οποία συνήθως συνδυάζει χειρουργική επέμβαση, χημειοθεραπεία και ακτινοθεραπεία. Στην πλειονότητα των περιπτώσεων οι ασθενείς επιβιώνουν μόνο 1–2 χρόνια από τη στιγμή της διάγνωσης.

Οι όγκοι αξιοποιούν τη ζάχαρη και άλλα θρεπτικά συστατικά που αντλούν από τον οργανισμό του ξενιστή και τα χρησιμοποιούν για να τροφοδοτήσουν τις δικές τους μεταβολικές οδούς, το δίκτυο χημικών διεργασιών που μετατρέπει την τροφή σε χρήσιμα μόρια. «Κάνουν ό,τι χρειάζεται για να συνεχίσουν να μεγαλώνουν και να πολλαπλασιάζονται», εξηγεί ο Andrew Scott, νευροεπιστήμονας του καρκίνου στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν και συν-συγγραφέας της μελέτης.

Για να κατανοήσουν καλύτερα τον τρόπο με τον οποίο τα γλοιοβλαστώματα εκμεταλλεύονται αυτήν τη στρατηγική, οι ερευνητές μελέτησαν δείγματα από εγκεφαλικούς όγκους οκτώ ασθενών που είχαν υποβληθεί σε χειρουργική αφαίρεση. Κατά τη διάρκεια της επέμβασης, οι γιατροί χορήγησαν στους συμμετέχοντες μόρια ζάχαρης τα οποία είχαν επισημανθεί με ισότοπο άνθρακα και αργότερα ανέλυσαν τόσο τους όγκους όσο και τον περιβάλλοντα υγιή εγκεφαλικό ιστό. Με αυτόν τον τρόπο διαπιστώθηκε ότι ορισμένα γλοιοβλαστώματα αξιοποιούν τη ζάχαρη που αντλούν από το περιβάλλον για να δημιουργήσουν βασικά συστατικά, όπως το DNA, κάτι που ενισχύει περαιτέρω την ανεξέλεγκτη ανάπτυξή τους.

Πώς ένα αμινοξύ μπορεί να επηρεάσει τον όγκο στον εγκέφαλο

Σε επόμενο στάδιο, οι επιστήμονες πραγματοποίησαν πειράματα σε ποντίκια που είχαν δεχθεί μοσχεύματα ανθρώπινου γλοιοβλαστώματος και ανέπτυξαν μοντέλα για να κατανοήσουν με μεγαλύτερη λεπτομέρεια τον τρόπο με τον οποίο οι όγκοι καταναλώνουν και χρησιμοποιούν τα θρεπτικά συστατικά. Ανακάλυψαν ότι, σε αντίθεση με τον υγιή εγκέφαλο που παράγει μόνος του σερίνη, τα γλοιοβλαστώματα προτιμούν να την κλέβουν, εξοικονομώντας έτσι ζάχαρη την οποία μπορούν να διοχετεύσουν στην παραγωγή DNA, RNA και άλλων μορίων που βοηθούν τα καρκινικά κύτταρα να πολλαπλασιαστούν.

Η εξάρτηση αυτή θεωρήθηκε αδυναμία που θα μπορούσε να αξιοποιηθεί. Όταν σε ποντίκια με όγκους χορηγήθηκε διατροφή χωρίς σερίνη και χωρίς γλυκίνη, ένα αμινοξύ που μετατρέπεται σε σερίνη, εκείνα που έφεραν συγκεκριμένα είδη γλοιοβλαστώματος έζησαν περισσότερο σε σχέση με τα υπόλοιπα, ενώ όλα τα ποντίκια φάνηκε να κερδίζουν επιπλέον χρόνο επιβίωσης όταν η ειδική διατροφή συνδυάστηκε με χημειοθεραπεία και ακτινοθεραπεία.

Με βάση τα αποτελέσματα αυτά, οι ερευνητές σχεδιάζουν να ξεκινήσουν μέσα στον επόμενο χρόνο κλινικές δοκιμές με δίαιτα χωρίς σερίνη. Όπως εξηγεί ο Andrew Scott, αυτή η στρατηγική δεν πρόκειται να θεραπεύσει το γλοιοβλάστωμα, ωστόσο θα μπορούσε να χαρίσει πολύτιμο χρόνο σε ορισμένους ασθενείς.

Ο Daniel Wahl, συν-συγγραφέας και γιατρός-ερευνητής στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν, σημειώνει ότι οι περισσότερες από τις ιδέες της ομάδας δεν καταλήγουν ποτέ σε πλήρεις κλινικές δοκιμές σε ανθρώπους, ωστόσο αυτή η προσέγγιση αποδείχθηκε αρκετά υποσχόμενη και καλά ανεκτή στα πειράματα με τα ποντίκια ώστε να προχωρήσουν με σιγουριά σε κλινική μελέτη.

 

 

Πηγη: https://www.healthstat.gr/

Ουρική αρθρίτιδα: Σε πειραματικό στάδιο πρωτοποριακή θεραπεία – Το γονίδιο «κλειδί»

Η ουρική αρθρίτιδα είναι μία από τις πιο κοινές μορφές φλεγμονώδους αρθρίτιδας.

Η ουρική αρθρίτιδα χαρακτηρίζεται από σοβαρά και ξαφνικά επεισόδια πόνου, ερυθρότητα και πρήξιμο στις αρθρώσεις. Οφείλεται στην αδυναμία του οργανισμού να ρυθμίσει τα επίπεδα της παραγωγής ή της αποβολής του ουρικού οξέος. Μάλιστα, τις τελευταίες δεκαετίες η συχνότητα εμφάνισης της ουρικής αρθρίτιδας έχει αυξηθεί.

Σε μία πρόσφατη μελέτη που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Scientific Reports, οι ερευνητές ανέπτυξαν μια πιθανή νέα μέθοδο μείωσης του ουρικού οξέος. Πιο συγκεκριμένα, αποκατέστησαν τη λειτουργία ενός γονιδίου, το οποίο οι άνθρωποι έχασαν πριν από εκατομμύρια χρόνια με τη βοήθεια της επεξεργασίας γονιδίων CRISPR. Το γονίδιο αυτό όπως επισημαίνουν οι ερευνητές, υπήρχε στους προγόνους μας και η επανενεργοποίησή του θα μπορούσε να βοηθήσει στην προστασία των ανθρώπων από την ουρική αρθρίτιδα.

«Τα ανθρώπινα κύτταρα εξακολουθούν να γνωρίζουν τι να κάνουν με αυτήν την πρωτεΐνη» που παράγεται από το χαμένο γονίδιο, δήλωσε στο Live Science ο Eric Gaucher, γενετιστής στο Πανεπιστήμιο της Τζόρτζια, και ένας από τους συγγραφείς της μελέτης. Μια μεταδιδακτορική ερευνήτρια στο εργαστήριο του Gaucher, η Lais de Lima Balico, ήταν η δεύτερη συγγραφέας της μελέτης. Μέχρι στιγμής, οι ερευνητές έχουν διερευνήσει την ιδέα μόνο σε εργαστηριακές μελέτες με ανθρώπινα κύτταρα, αλλά λένε ότι τα αποτελέσματά τους υποδηλώνουν ότι μια γονιδιακή θεραπεία θα μπορούσε κάποια μέρα να είναι μια βιώσιμη επιλογή για ασθενείς με ουρική αρθρίτιδα.

Η ουρική αρθρίτιδα στα ζώα

Αν και η ουρική αρθρίτιδα είναι μια αρκετά συχνή πάθηση που επηρεάζει 1 στους 25 ανθρώπους παγκοσμίως, είναι πολύ σπάνια σε θηλαστικά εκτός από τα πρωτεύοντα. Αυτό συμβαίνει επειδή άλλα ζώα έχουν ένα ενεργό γονίδιο για ένα ένζυμο που ονομάζεται ουρικάση, το οποίο διασπά το ουρικό οξύ στο αίμα και έτσι αποτρέπει τον σχηματισμό κρυστάλλων.

Ωστόσο, λόγω μιας σειράς μεταλλάξεων που έχουν εντοπιστεί κατά την εξελικτική μας ιστορία, το ένζυμο ουρικάση στους ανθρώπους δεν μπορεί να επεξεργαστεί το ουρικό οξύ. Μερικοί ερευνητές πιστεύουν ότι αυτό συνέβη επειδή τα αυξημένα επίπεδα ουρικού οξέος μπορούν επίσης να μετατρέψουν τη ζάχαρη των φρούτων σε λίπος, βοηθώντας τα πρωτεύοντα να επιβιώσουν τους χειμώνες και να αναπτύξουν μεγαλύτερους εγκεφάλους.

Οι ερευνητές είχαν εντοπίσει παλαιότερα ποια αρχαία γονίδια μπορεί να ήταν υπεύθυνα για την παραγωγή ουρικάσης, καταλήγοντας σε προγονικά γονίδια. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να καταλάβουμε πώς έμοιαζαν τα γονίδια των αρχαίων οργανισμών μελετώντας το DNA των ζωντανών ειδών σήμερα.

Οι επιστήμονες συγκρίνουν τα γονίδια διαφορετικών ζώων ή ανθρώπων, και στη συνέχεια κάνουν εμπεριστατωμένες υποθέσεις σχετικά με το ποιες ήταν οι αρχικές, αρχαίες αλληλουχίες γονιδίων. Μόλις έχουν μια καλή ιδέα για το πώς έμοιαζαν αυτά τα παλιά γονίδια, μπορούν να αναδημιουργήσουν και να «αναστήσουν» τις αρχαίες πρωτεΐνες που κωδικοποιούν τα γονίδια στο εργαστήριο και ενδεχομένως μπορούν να ανοίξουν τον δρόμο σε νέες θεραπείες.

Στη νέα μελέτη, οι ερευνητές χρησιμοποίησαν την επεξεργασία γονιδίων CRISPR για να εισάγουν το αρχαίο γονίδιο ουρικάσης στα γονιδιώματα των σφαιροειδών του ανθρώπινου ήπατος. Τα σφαιροειδή είναι τρισδιάστατες μάζες ιστών που έχουν αναπτυχθεί στο εργαστήριο και μιμούνται σύνθετα, πλήρους μεγέθους όργανα που βρίσκονται στο σώμα.

Η εισαγωγή του αρχαίου γονιδίου είχε ως αποτέλεσμα τη μείωση του ουρικού οξέος, καθώς και τη μείωση της συσσώρευσης λίπους που σχετίζεται με τα σάκχαρα των φρούτων.

Θεραπεία της ουρικής αρθρίτιδας

Υπάρχουσες θεραπείες για την ουρική αρθρίτιδα που χρησιμοποιούν την ουρικάση για τη διαχείριση των υψηλών επιπέδων του ουρικού οξέος. Για παράδειγμα, η θεραπεία με Krystexxa περιλαμβάνει ενέσεις πρωτεϊνών ουρικάσης που παρασκευάζονται χρησιμοποιώντας έναν συνδυασμό αλληλουχιών γονιδίων χοίρου και μπαμπουίνου.

Ωστόσο, αυτές οι θεραπείες που βασίζονται σε πρωτεΐνες συχνά προκαλούν ισχυρές ανοσολογικές αποκρίσεις και απαιτούν κλινική παρακολούθηση λόγω του κινδύνου αναφυλακτικού σοκ.

Αντίθετα, μια γονιδιακή θεραπεία που αποκαθιστά την αρχική, αρχαία ανθρώπινη γονιδιακή αλληλουχία θα μπορούσε να επιτρέψει στα ίδια τα κύτταρα του σώματος να παράγουν ουρικάση.

Θεωρητικά, οι ανοσολογικές αντιδράσεις θα μπορούσαν να ελαχιστοποιηθούν επειδή μεγάλο μέρος της αλληλουχίας πρωτεΐνης ουρικάσης είναι ήδη αναγνωρισμένο και αποδεκτό από το ανθρώπινο σώμα.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι, οι ερευνητές έχουν πολύ δρόμο να διανύσουν πριν μια τέτοια γονιδιακή θεραπεία μπορέσει να χρησιμοποιηθεί σε ανθρώπους – ασθενείς.

 

 

Πηγη: https://www.healthstat.gr/

Επιστήμονες σχεδίασαν πρωτεΐνη που απομακρύνει καρκινικά κύτταρα από το σώμα

Η πρωτεΐνη που δίνει νέα ελπίδα σε ασθενείς με καρκίνο και αυτοάνοσα.

Μία προσαρμοσμένη πρωτεΐνη που βοηθά το σώμα να απομακρύνει επιβλαβή κύτταρα (που εμπλέκονται στον καρκίνο ή σε αυτοάνοσα νοσήματα) ανέπτυξε μια επιστημονική ομάδα από το Ινστιτούτο Ολοκληρωμένων Επιστημών Κυττάρων και Υλικών του Πανεπιστημίου του Κιότο.

Οι ερευνητές σχεδίασαν ένα θεραπευτικό εργαλείο βασισμένο σε πρωτεΐνες, το οποίο μπορεί να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουμε ασθένειες που προκαλούνται από επιβλαβή ή περιττά κύτταρα. Το νέο αυτό εργαλείο, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Nature Biomedical Engineering, ονομάζεται Crunch (Connector for Removal of Unwanted Cell Habitat). Πρόκειται για μια συνθετική πρωτεΐνη που χρησιμοποιεί το φυσικό σύστημα απομάκρυνσης «αποβλήτων» του οργανισμού για να καθαρίσει στοχευμένα κύτταρα, ανοίγοντας τον δρόμο για βελτιωμένες θεραπείες σε καρκίνο, αυτοάνοσα νοσήματα και άλλες παθήσεις όπου τα βλαβερά κύτταρα προκαλούν βλάβες.

Κάθε μέρα, δισεκατομμύρια κύτταρα του σώματός μας πεθαίνουν φυσιολογικά, στο πλαίσιο των φυσικών διεργασιών. Αυτά τα νεκρά κύτταρα απομακρύνονται γρήγορα από ανοσοκύτταρα που ονομάζονται φαγοκύτταρα. Τα φαγοκύτταρα λειτουργούν σαν μικροσκοπικές «ηλεκτρικές σκούπες», ανιχνεύοντας τα ετοιμοθάνατα κύτταρα μέσω ενός σήματος που εντοπίζουν στην επιφάνειά τους. Μόλις αναγνωρίσουν αυτό το σήμα, τα περιβάλλουν και τα χωνεύουν σε μια διαδικασία που λέγεται «φαγοκυττάρωση».

«Πήραμε αυτό το φυσικό σύστημα καθαρισμού και να το επαναπρογραμματίσουμε ώστε να στοχεύει ζωντανά κύτταρα που δεν θα έπρεπε να υπάρχουν», εξηγεί ο πρώτος συγγραφέας της μελέτης, κ. Yuki Yamato, από το Graduate School of Biostudies του Πανεπιστημίου του Κιότο. «Δημιουργήσαμε το Crunch τροποποιώντας μια πρωτεΐνη που ονομάζεται Protein S, η οποία κανονικά βοηθά τα φαγοκύτταρα να αναγνωρίζουν τα νεκρά κύτταρα. Αντί όμως να συνδέεται με αυτά, δώσαμε στο Crunch τη δυνατότητα να αναγνωρίζει συγκεκριμένα ζωντανά κύτταρα που θέλουμε να απομακρυνθούν, όπως τα καρκινικά κύτταρα ή τα υπερδραστήρια ανοσοκύτταρα σε αυτοάνοσα νοσήματα».

Για να το πετύχουν αυτό, οι ερευνητές αντικατέστησαν το τμήμα της Protein S που εντοπίζει τα ετοιμοθάνατα κύτταρα με έναν ειδικό «αισθητήρα», ο οποίος μπορεί να αναγνωρίζει μοναδικές πρωτεΐνες στην επιφάνεια μόνο των ανεπιθύμητων κυττάρων. Αυτοί οι αισθητήρες μπορούν να σχεδιαστούν κατά παραγγελία ώστε να στοχεύουν σχεδόν οποιοδήποτε είδος κυττάρου. Μόλις το Crunch δεσμευτεί με τον επιλεγμένο στόχο, συνδέει αυτό το κύτταρο με τα φαγοκύτταρα, τα οποία στη συνέχεια το καταπίνουν και το διασπούν.

Το Crunch λειτουργεί σαν μια ετικέτα υψηλής ακρίβειας. Δεν σκοτώνει απευθείας τα κύτταρα. Αντίθετα, τα «μαρκάρει» με τρόπο που ξεγελά το ανοσοποιητικό ώστε να νομίζει ότι είναι έτοιμα για απομάκρυνση. Έτσι, το ίδιο το σώμα τα αποβάλλει, χρησιμοποιώντας μηχανισμούς στους οποίους βασίζεται ήδη καθημερινά.

Ο καθηγητής Jun Suzuki, από το iCeMS του Πανεπιστημίου του Κιότο, που ηγήθηκε της μελέτης, περιγράφει τα πειράματα. «Σε ποντίκια, χρησιμοποιήσαμε το Crunch για να απομακρύνουμε καρκινικά κύτταρα που είχαν τροποποιηθεί ώστε να εκφράζουν συγκεκριμένη πρωτεΐνη στην επιφάνειά τους, ώστε να μπορούμε να τα παρακολουθούμε», αναφέρει ο Suzuki. «Το χρησιμοποιήσαμε επίσης για να εξαλείψουμε συγκεκριμένα ανοσοκύτταρα σε μοντέλο λύκου, μιας ασθένειας όπου το ανοσοποιητικό επιτίθεται σε υγιείς ιστούς. Και στις δύο περιπτώσεις, τα επιβλαβή κύτταρα απομακρύνθηκαν με επιτυχία και τα σημάδια της νόσου μειώθηκαν».

Το νέο αυτό εργαλείο μπορεί να αποδειχθεί ιδιαίτερα χρήσιμο στη θεραπεία ορισμένων παθήσεων. Πολλές υπάρχουσες θεραπείες, όπως η CAR-T θεραπεία ή τα φάρμακα με αντισώματα, είναι αποτελεσματικές, αλλά έχουν περιορισμούς. Στην περίπτωση της CAR-T, τα αιμοκύτταρα συλλέγονται από τον ασθενή, τροποποιούνται στο εργαστήριο και επιστρέφουν στο σώμα. Αντίθετα, το Crunch είναι μια θεραπεία βασισμένη σε πρωτεΐνες που ενδεχομένως θα μπορούσε να χορηγηθεί με μια απλή ένεση.

Επειδή ο αισθητήρας στόχευσης του Crunch μπορεί να τροποποιηθεί ανάλογα με την ασθένεια, λειτουργεί ως μια προσαρμόσιμη πλατφόρμα. «Πιστεύουμε ότι αυτό μπορεί να εξελιχθεί σε μια νέα μορφή θεραπείας που θα μπορεί να προσαρμοστεί σε πολλές καταστάσεις. Μπορούμε επίσης να υιοθετήσουμε τους αισθητήρες στόχευσης από αντισώματα και από την τεχνολογία CAR-T. Είναι σαν ένα οικοσύστημα θεραπευτικών εργαλείων», σημειώνει ο Suzuki.

Η ομάδα εργάζεται τώρα για να κάνει το Crunch πιο ασφαλές, πιο εύκολο στην παραγωγή και πιο αποτελεσματικό σε πραγματικές συνθήκες. Με περαιτέρω έρευνα, αυτή η τεχνική θα μπορούσε να ανοίξει τον δρόμο για μια νέα γενιά θεραπειών που θα βοηθούν το σώμα να απομακρύνει τα επιβλαβή κύτταρα με ακριβή και φυσικό τρόπο.

 

 

Πηγη: https://www.healthstat.gr/

Λίθιο και Αλτσχάιμερ: Μια νέα έρευνα φέρνει ελπίδα για πρόληψη της άνοιας

Μια πρωτοποριακή μελέτη από το Χάρβαρντ φέρνει στο προσκήνιο έναν αναπάντεχο παράγοντα που ενδέχεται να συνδέεται με την εμφάνιση της νόσου Αλτσχάιμερ.Την ανεπάρκεια λιθίου στον οργανισμό. Σύμφωνα με την έρευνα, το φυσικό επίπεδο αυτού του μετάλλου στον εγκέφαλο φαίνεται να παίζει καθοριστικό ρόλο στη διατήρηση της υγείας των νευρικών κυττάρων και στη διατήρηση της μνήμης.

Η δεκαετής έρευνα, που δημοσιεύτηκε στην επιθεώρηση Nature, ανέδειξε ότι το λίθιο, γνωστό κυρίως για τη χρήση του στη διπολική διαταραχή, υπάρχει φυσικά στον εγκέφαλο και βοηθά στην κανονική λειτουργία των κυριότερων τύπων κυττάρων του. Σε ποντίκια, η έλλειψη λιθίου επιτάχυνε την εξασθένηση της μνήμης, ενώ η χορήγηση μικρών δόσεων lithium orotate οδήγησε σε αναστροφή των εγκεφαλικών βλαβών.

Κλινική ανάλυση

Στην κλινική ανάλυση των επιπέδων λιθίου σε ανθρώπους, οι επιστήμονες παρατήρησαν ότι η έλλειψη του μετάλλου εμφανίζεται ήδη στα πρώιμα στάδια της άνοιας. «Το λίθιο λειτουργεί όπως άλλα απαραίτητα θρεπτικά συστατικά, όπως ο σίδηρος ή η βιταμίνη C», εξηγεί ο καθηγητής Μπρους Γιάνκνερ, επικεφαλής της μελέτης. «Αποδεικνύεται ότι τα φυσικά επίπεδα λιθίου στον εγκέφαλο έχουν βιολογική σημασία χωρίς να χρειάζεται χορήγηση φαρμακευτικών δόσεων».

Οι επιστήμονες υπογραμμίζουν ότι η χρήση φαρμακευτικών δόσεων λιθίου σε ηλικιωμένα άτομα μπορεί να είναι τοξική, ενώ οι πολύ μικρές δόσεις lithium orotate μιμούνται τα φυσιολογικά επίπεδα στον εγκέφαλο και θεωρούνται ασφαλείς. Τα νέα ευρήματα ανοίγουν τον δρόμο για τη μέτρηση των επιπέδων λιθίου ως δείκτη πρώιμης διάγνωσης και ενδεχομένως για νέες στρατηγικές πρόληψης και θεραπείας της νόσου Αλτσχάιμερ, που επηρεάζει σχεδόν 400 εκατομμύρια ανθρώπους παγκοσμίως.

Ενθαρρυντικά αποτελέσματα

«Η σύνδεση της ανεπάρκειας λιθίου με την άνοια αποτελεί μια πολλά υποσχόμενη νέα κατεύθυνση στην έρευνα του Αλτσχάιμερ», δηλώνει ο Δρ. James Thompson, καθηγητής νευρολογίας στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο. «Παρά τα ενθαρρυντικά αποτελέσματα σε πειράματα με ποντίκια, χρειάζονται προσεκτικές κλινικές δοκιμές σε ανθρώπους πριν μιλήσουμε για ασφαλείς και αποτελεσματικές θεραπείες».

Τα αποτελέσματα της έρευνας φέρνουν στο προσκήνιο τη σημασία της διατροφής και των ιχνοστοιχείων στη νευρολογική υγεία και ανοίγουν νέους δρόμους για την κατανόηση και αντιμετώπιση της νόσου Αλτσχάιμερ.

 

 

 

Πηγη: https://healthstories.gr/

Μικροσφαιρίδια παγιδεύουν λίπος – Προκάλεσαν απώλεια βάρους χωρίς φάρμακα σε αρουραίους

Οι μικροσκοπικές χάντρες φυτικής προέλευσης σχηματίζονται μέσω μιας σειράς χημικών δεσμών μεταξύ πολυφαινολών του πράσινου τσαγιού και της βιταμίνης Ε.

Οι παρεμβάσεις απώλειας βάρους, συμπεριλαμβανομένης της χειρουργικής επέμβασης γαστρικής παράκαμψης και των φαρμάκων που εμποδίζουν την απορρόφηση του λίπους από τη διατροφή, μπορεί να είναι επεμβατικές ή να έχουν αρνητικές παρενέργειες.

Τώρα, ερευνητές έχουν αναπτύξει βρώσιμα μικροσφαιρίδια από πολυφαινόλες πράσινου τσαγιού, βιταμίνη Ε και φύκια, τα οποία, όταν καταναλώνονται, συνδέονται με τα λίπη στο γαστρεντερικό σωλήνα.

Προκαταρκτικά αποτελέσματα από δοκιμές σε αρουραίους που τρέφονταν με δίαιτες υψηλής περιεκτικότητας σε λιπαρά δείχνουν ότι αυτή η προσέγγιση στην απώλεια βάρους μπορεί να είναι ασφαλέστερη και πιο προσιτή από τη χειρουργική επέμβαση ή τα φαρμακευτικά προϊόντα.

Η Yue Wu, μεταπτυχιακή φοιτήτρια στο Πανεπιστήμιο Sichuan, παρουσίασε τα αποτελέσματα της ομάδας της στο Φθινοπωρινό Ψηφιακό Συνέδριο ACS 2025. Η εργασία δημοσιεύεται επίσης στο περιοδικό Cell Biomaterials.

“Η απώλεια βάρους μπορεί να βοηθήσει ορισμένους ανθρώπους να αποτρέψουν μακροχρόνια προβλήματα υγείας όπως ο διαβήτης και οι καρδιακές παθήσεις”, λέει η Wu. “Τα μικροσφαιρίδιά μας λειτουργούν απευθείας στο έντερο για να εμποδίσουν την απορρόφηση λίπους με μη επεμβατικό και ήπιο τρόπο”.

Η αύξηση βάρους προκαλείται από γενετικούς παράγοντες και παράγοντες του τρόπου ζωής, συμπεριλαμβανομένης της κατανάλωσης μιας διατροφής με υψηλή περιεκτικότητα σε λιπαρά. Ως διατροφή με υψηλή περιεκτικότητα σε λιπαρά ορίζεται από το Υπουργείο Γεωργίας των ΗΠΑ ως μια διατροφή στην οποία το 35% ή περισσότερο των ημερήσιων θερμίδων ενός ατόμου προέρχεται από λίπος, σε αντίθεση με πρωτεΐνες ή υδατάνθρακες.

Ορισμένα φαρμακευτικά προϊόντα, όπως η ορλιστάτη, αναστέλλουν ορισμένα γαστρικά ένζυμα από τη διάσπαση των διαιτητικών λιπών, με αποτέλεσμα την απορρόφηση λιγότερου λίπους από τον οργανισμό. Η ορλιστάτη είναι ένα φάρμακο εγκεκριμένο από τον Οργανισμό Τροφίμων και Φαρμάκων των ΗΠΑ (FDA) και είναι αποτελεσματικό για την απώλεια βάρους. Ωστόσο, σε ορισμένα άτομα προκαλεί σοβαρές παρενέργειες, συμπεριλαμβανομένης της ηπατικής και νεφρικής βλάβης.

Η Wu και οι συνάδελφοί της ήθελαν να στοχεύσουν στη διαδικασία απορρόφησης λίπους με την παρέμβασή τους για απώλεια βάρους, αλλά να το κάνουν χωρίς αρνητικές παρενέργειες. “Θέλουμε να αναπτύξουμε κάτι που να λειτουργεί με τον τρόπο που οι άνθρωποι θα τρώνε και θα ζουν κανονικά”, λέει η Wu.

Για να ξεκινήσει, η ομάδα δημιούργησε μικροσκοπικές χάντρες φυτικής προέλευσης που σχηματίζονται μέσω μιας σειράς χημικών δεσμών μεταξύ των πολυφαινολών του πράσινου τσαγιού και της βιταμίνης Ε.

Αυτές οι δομές μπορούν να σχηματίσουν χημικά δεσμά με τα σταγονίδια λίπους και να χρησιμεύσουν ως ο πυρήνας δέσμευσης λίπους των μικροσφαιριδίων. Στη συνέχεια, οι ερευνητές επικάλυψαν τις σφαίρες με ένα φυσικό πολυμερές που προέρχεται από φύκια για να τις προστατεύσουν από το όξινο περιβάλλον του στομάχου.

Μόλις καταποθεί, η προστατευτική πολυμερική επικάλυψη διαστέλλεται σε απόκριση στο όξινο pH και οι πολυφαινόλες του πράσινου τσαγιού και οι ενώσεις της βιταμίνης Ε συνδέονται και παγιδεύουν τα μερικώς χωνεμένα λίπη στο έντερο.

Τα μικροσφαιρίδια είναι σχεδόν άγευστα και οι ερευνητές προβλέπουν ότι μπορούν εύκολα να ενσωματωθούν στη διατροφή των ανθρώπων. Για παράδειγμα, θα μπορούσαν να μετατραπούν σε μικρές μπάλες μεγέθους ταπιόκας ή μπόμπα και να προστεθούν σε επιδόρπια και τσάγια με φούσκες.

Οι ερευνητές αξιολόγησαν τα μικροσφαιρίδια ως θεραπεία απώλειας βάρους σε αρουραίους. Χώρισαν τα ζώα σε τρεις ομάδες (οκτώ αρουραίοι ανά ομάδα): εκείνα που τράφηκαν με δίαιτα υψηλής περιεκτικότητας σε λιπαρά (60% λιπαρά) είτε με είτε χωρίς μικροσφαιρίδια και εκείνα που τράφηκαν με κανονική διατροφή (10% λιπαρά) για 30 ημέρες. Οι αρουραίοι που τράφηκαν με δίαιτα υψηλής περιεκτικότητας σε λιπαρά και μικροσφαιρίδια:

Έχασαν το 17% του συνολικού σωματικού τους βάρους, ενώ οι αρουραίοι στις άλλες ομάδες δεν έχασαν βάρος.

Είχαν μειωμένο λιπώδη ιστό και λιγότερη ηπατική βλάβη σε σύγκριση με αρουραίους που τράφηκαν με δίαιτες υψηλής περιεκτικότητας σε λιπαρά και κανονικές χωρίς μικροσφαιρίδια.

Απέκκριναν περισσότερο λίπος στα κόπρανά τους σε σύγκριση με τους αρουραίους στους οποίους δεν χορηγήθηκαν μικροσφαιρίδια. Το επιπλέον λίπος στα κόπρανα των αρουραίων δεν είχε εμφανείς αρνητικές επιπτώσεις στην υγεία των ζώων.

Επιπλέον, οι οκτώ αρουραίοι σε δίαιτες με υψηλή περιεκτικότητα σε λιπαρά που κατανάλωναν μικροσφαιρίδια εμφάνισαν παρόμοια απέκκριση εντερικού λίπους, αλλά χωρίς τις γαστρεντερικές παρενέργειες που παρατήρησαν οι ερευνητές σε μια τέταρτη ομάδα αρουραίων που έλαβαν ορλιστάτη.

Η Wu και η ομάδα της έχουν ξεκινήσει να συνεργάζονται με μια εταιρεία βιοτεχνολογίας για την παρασκευή σφαιριδίων φυτικής προέλευσης. “Όλα τα συστατικά είναι κατάλληλα για τρόφιμα και έχουν εγκριθεί από τον FDA, και η παραγωγή τους μπορεί εύκολα να κλιμακωθεί”, λέει ο Γιουνξιάνγκ Χε, αναπληρωτής καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Σιτσουάν και συν-συγγραφέας της παρουσίασης της Wu.

Έχουν επίσης ξεκινήσει μια κλινική δοκιμή σε ανθρώπους σε συνεργασία με το νοσοκομείο Δυτικής Κίνας του Πανεπιστημίου Σιτσουάν. “Αυτό αντιπροσωπεύει ένα σημαντικό βήμα προς την κλινική μετάφραση των μικροσφαιριδίων μας με βάση τις πολυφαινόλες, μετά τα θεμελιώδη αποτελέσματά μας”, λέει η Wu.

“Έχουμε επίσημα εγγράψει 26 συμμετέχοντες στη δοκιμή που ξεκίνησε η ερευνήτριά μας και αναμένουμε ότι τα προκαταρκτικά δεδομένα ενδέχεται να είναι διαθέσιμα εντός του επόμενου έτους”.

Πηγές:
Medical Express

 

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Μελέτη: Μικροσκοπικά σκουλήκια θα βοηθήσουν στη θεραπεία της σχιζοφρένειας;

Μικροσκοπικά σκουλήκια που ζουν σε λίμνες και ποτάμια θα μπορούσαν να αντικαταστήσουν τα εργαστηριακά ποντίκια στην ανάπτυξη θεραπειών για τη σχιζοφρένεια και άλλων ψυχικών νοσημάτων, σύμφωνα με νέα μελέτη.

Η μελέτη ερευνητών από το Πανεπιστήμιο του Ρέντινγκ στη Βρετανία έδειξε ότι τα σκουλήκια αυτά- γνωστά ως πλατυέλμινθες ή πλανάρια– αντιδρούν σε φαρμακευτικές ουσίες που δρουν στον εγκέφαλο με παρόμοιο τρόπο όπως τα τρωκτικά.

Αυτό σημαίνει ότι θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ως εναλλακτικά μοντέλα αντί για ποντίκια και αρουραίους, περιορίζοντας έτσι τις ηθικές ανησυχίες γύρω από τα πειράματα σε θηλαστικά. Ο Βιτάλι Χουτοριάνσκι, καθηγητής και επικεφαλής της μελέτης, δήλωσε ότι τα ευρήματα είναι θετικά τόσο για την επιστήμη όσο και για την ευημερία των ζώων.

Πολλαπλές εφαρμογές

Σε παλαιότερες μελέτες, τα σκουλήκια αυτά έχουν χρησιμοποιηθεί για την έρευνα θεραπειών κατά της επιληψίας και της τοξικοεξάρτησης, καθώς εμφανίζουν ενδείξεις στερητικού συνδρόμου. Η νέα μελέτη, που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό Pharmaceutical Research, έδειξε ότι τα σκουλήκια παρουσιάζουν μειωμένη κινητικότητα όταν εκτίθενται στην αλοπεριδόλη– ένα αντιψυχωτικό φάρμακο που χρησιμοποιείται για τη θεραπεία ψυχικών διαταραχών- αντιδρώντας με τρόπο αντίστοιχο με εκείνον που παρατηρείται σε ποντίκια.

Το φάρμακο δρα καταστέλλοντας την υπερδραστηριότητα του εγκεφάλου σε άτομα των οποίων η σκέψη είναι υπερβολικά γρήγορη ή συγκεχυμένη, και οι επιστήμονες το δοκιμάζουν συχνά σε ζώα για να κατανοήσουν πώς επηρεάζει τον εγκέφαλο και να αναπτύξουν καλύτερες θεραπείες για τους ασθενείς.

Η νέα μελέτη δείχνει ότι τα πλανάρια θα μπορούσαν να αντικαταστήσουν την αλοπεριδόλη, συμβάλλοντας έτσι στην ανάπτυξη φαρμάκων για παθήσεις όπως η σχιζοφρένεια και οι ψευδαισθήσεις, σύμφωνα με τους ερευνητές. Παράλληλα, τα σκουλήκια αυτά μπορούν να χρησιμοποιηθούν και για τη δοκιμή διαφορετικών μεθόδων χορήγησης φαρμάκων.

«Το εύρημα αυτό προστίθεται στις αυξανόμενες ενδείξεις ότι τα μικροσκοπικά αυτά σκουλήκια μπορούν να διαδραματίσουν πολύτιμο ρόλο στη μελέτη του εγκεφάλου», δήλωσε ο καθηγητής.

«Κάθε χρόνο χρησιμοποιούνται σχεδόν ένα εκατομμύριο ποντίκια και αρουραίοι στην έρευνα στο Ηνωμένο Βασίλειο. Η χρήση των συγκεκριμένων σκουληκιών θα μπορούσε ενδεχομένως να μειώσει αυτόν τον αριθμό, προσφέροντας παράλληλα τις απαντήσεις που χρειαζόμαστε για την ανάπτυξη καλύτερων θεραπειών για σοβαρές ψυχικές παθήσεις» κατέληξε ο επικεφαλής της μελέτης.

 

 

Πηγη: https://healthpharma.gr/