Κατηγορία: Επιστημονικά Νέα

“Η μελέτη αυτή τεκμηριώνει και επιβεβαιώνει την αξία του πλάσματος ανάρρωσης για παθητική ανοσοποίηση κατά των πιο σοβαρών μορφών της COVID-19, αλλά και κατά πιθανών μελλοντικών πιο παθογόνων παραλλαγών και ενδεχομένως σε περίπτωση μελλοντικών πανδημιών”.

COVID-19: Σε μελέτη που δημοσιεύθηκε στο New England Journal of Medicine, κλινικοί γιατροί και ερευνητές από το CHU της Λιέγης και το Πανεπιστήμιο της Λιέγης δείχνουν ότι η χορήγηση πλάσματος που λαμβάνεται από ανάρρωστους δότες μετά από μόλυνση με SARS-CoV-2 σε ασθενείς που πάσχουν από σύνδρομο οξείας αναπνευστικής δυσχέρειας και χρειάζονται τεχνητή μηχανική αναπνοή μειώνει σημαντικά τη θνησιμότητα (10%).

Στην τυχαιοποιημένη δοκιμή συμμετείχαν 17 μονάδες εντατικής θεραπείας βελγικών νοσοκομείων. Περιελάμβανε συνολικά 475 ασθενείς κατά τη διάρκεια των διαφόρων κυμάτων του COVID-19, από τον Οκτώβριο του 2020 έως τον Μάρτιο του 2022. Μια ομάδα 237 ασθενών έλαβε πλάσμα ανάρρωσης, ενώ οι υπόλοιποι 238 ασθενείς έλαβαν τη συνήθη φροντίδα. Η μείωση της θνησιμότητας που παρατηρήθηκε την 28η ημέρα ήταν περίπου 10% στην ομάδα των ασθενών που έλαβαν πλάσμα ανάρρωσης έως και πέντε ημέρες μετά τη χορήγηση επεμβατικού μηχανικού αερισμού (δηλαδή με ενδοτραχειακή διασωλήνωση). Στην ομάδα αυτή, το 35% των ασθενών πέθανε, σε σύγκριση με το 45% στην ομάδα των ασθενών που έλαβαν τη συνήθη φροντίδα. Η επίδραση στη μείωση της θνησιμότητας παρατηρήθηκε πιο συγκεκριμένα στους ασθενείς που έλαβαν πλάσμα ανάρρωσης κατά τη διάρκεια των πρώτων 48 ωρών μετά τη θέση τους σε τεχνητή αναπνευστική υποστήριξη. Χάρη στη συνεργασία του βελγικού Ερυθρού Σταυρού και των εργαστηρίων των KULeuven, UAntwerpen και ULiège, οι μονάδες εντατικής θεραπείας των νοσοκομείων-εταίρων της μελέτης μπόρεσαν να χρησιμοποιήσουν πλάσμα ανάρρωσης με υψηλούς τίτλους εξουδετερωτικών αντισωμάτων 1/320 για το 82,3% των ασθενών και 1/160 για το υπόλοιπο 17,7%.

Διάφορες ιατρικές δοκιμές πραγματοποιήθηκαν σε όλον τον κόσμο με τη χρήση πλάσματος ανάρρωσης κατά τη διάρκεια της πανδημίας COVID-19, αλλά αυτή η μελέτη είναι η πρώτη που στοχεύει ειδικά στις επιδράσεις στους ασθενείς που διατρέχουν τον μεγαλύτερο κίνδυνο, εκείνους που βρίσκονται σε οξεία αναπνευστική δυσχέρεια και χρειάζονται τεχνητή αναπνευστική υποστήριξη. “Για πρώτη φορά, αποδείξαμε τη θεραπευτική αξία του πλάσματος ανάρρωσης στη βελτίωση της πολύ κακής ζωτικής πρόγνωσης αυτών των ασθενών. Η μείωση της θνησιμότητας, της τάξης του 10%, είναι ιδιαίτερα αισθητή στους ασθενείς στους οποίους χορηγήθηκε πλάσμα ανάρρωσης γρήγορα μετά την έναρξη του τεχνητού αναπνευστικού αερισμού”, λέει ο Δρ Benoît Misset, επικεφαλής της μονάδας εντατικής θεραπείας στο CHU της Λιέγης και επίκουρος καθηγητής στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Λιέγης, ο οποίος είναι υπεύθυνος και πρώτος συγγραφέας της μελέτης. “Η μελέτη αυτή τεκμηριώνει και επιβεβαιώνει την αξία του πλάσματος ανάρρωσης για παθητική ανοσοποίηση κατά των πιο σοβαρών μορφών της COVID-19, αλλά και κατά πιθανών μελλοντικών πιο παθογόνων παραλλαγών και ενδεχομένως σε περίπτωση μελλοντικών πανδημιών”.

 

 

 

Πηγη: https://www.healthweb.gr/

Οι ποιοτικές φιλίες συμβάλλουν στην αύξηση της ευεξίας, ειδικά στους νέους. Αυξάνουν την ικανοποίηση από τη ζωή και τα θετικά συναισθήματα, όπως δείχνει πρόσφατη μελέτη Ελλήνων επιστημόνων.

Τη μελέτη, που δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό “Frontiers in Psychology“, υπογράφουν οι Χ. Παζικιανίδης, Μ. Χριστοδούλου. Ευ. Γαλανάκη, Κ. Κουνενού, Ειρ. Καρακασίδου, Δ. Λέκκα, Αντ. Καλαματιανός και Αν. Σταλίκας, από το Πάντειο, το ΕΚΠΑ, την Ανώτατη Σχολή Παιδαγωγικής και Τεχνολογικής Εκπαίδευσης και το Πανεπιστήμιο της Λευκωσίας.

Σύμφωνα με τη συντακτική ομάδα, η άντληση απόλαυσης και η παρουσία φίλων υψηλής ποιότητας έχουν καθοριστικό ρόλο στην ενίσχυση της καλής ψυχοσωματικής κατάστασης.

Πρωταρχικός στόχος της μελέτης – εξηγούν – ήταν να εμβαθύνει στις σχέσεις μεταξύ ποιοτικής φιλίας, χρήσης τεχνικών απόλαυσης και ευεξίας στο ελληνικό πολιτιστικό πλαίσιο.

Συμμετείχαν 771 ενήλικες από την Ελλάδα με μέση ηλικία τα 38,35 έτη. Το 58,9% ήταν γυναίκες, το 47,1% ήταν παντρεμένοι, το 64,2% κατοικούσε στην Αττική, το 71,6% εργαζόταν, το 32,5% ήταν απόφοιτοι Λυκείου και το 45,6% ήταν απόφοιτοι ΑΕΙ.

Συμπλήρωσαν ειδικό ερωτηματολόγιο λειτουργιών φιλίας (PERMA Profiler) και τα αποτελέσματα έδειξαν θετική συσχέτιση μεταξύ της ποιοτικής φιλίας και της απόλαυσης με τη καλή ψυχοσωματική κατάσταση συνολικά.

Το σχόλιο των επιστημόνων είναι πως τα ευρήματα έδειξαν ότι όλες οι λειτουργίες φιλίας συσχετίστηκαν θετικά με ευεξία. Στο ίδιο συμπέρασμα έχουν οδηγήσει και προηγούμενες μελέτες.

Οι συντάκτες της μελέτης τονίζουν πως – όπως ήταν αναμενόμενο – η τόνωση της συντροφικότητας, η αυτοεπικύρωση και η βοήθεια, ήταν οι λειτουργίες φιλίας που συνδέθηκαν σημαντικά με την αυξημένη ευεξία.

Προηγούμενες μελέτες έχουν δείξει, επίσης, θετική σχέση μεταξύ αυτών των λειτουργιών, της αυξημένης ικανοποίησης από τη ζωή και των θετικών συναισθημάτων.

Συναισθηματική υποστήριξη

Όπως αναφέρουν, το να περνάτε χρόνο με έναν στενό φίλο, να κάνετε ευχάριστα πράγματα μαζί, να λαμβάνετε συναισθηματική και οργανική υποστήριξη και ενθάρρυνση για τη διατήρηση μιας θετικής εικόνας για τον εαυτό σας, σχετίζονται με μεγαλύτερη ευεξία.

Όταν η απόλαυση εφαρμόζεται σε στενές σχέσεις, ενισχύει την αίσθηση της ενότητας και της ομάδας, δημιουργώντας έναν ειδικό δεσμό μεταξύ των δύο μελών, αυξάνει τη θετική σκέψη και το νόημα των σχέσεων και φέρνει ικανοποίηση.

Μεταξύ των συμπερασμάτων περιλαμβάνεται το ότι οι στενοί διαπροσωπικοί δεσμοί αποτελούν κύρια πηγή νοήματος στη ζωή.

Διαπιστώθηκε, δε, πως η νεότερη ηλικία σχετίζεται με μεγαλύτερη ευεξία στο ελληνικό πλαίσιο. Στον αντίποδα, το φύλο δεν συσχετίστηκε σημαντικά με τα συνολικά επίπεδα ευεξίας.

 

 

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Καθηγητές του Πανεπιστημίου της Αθήνας παρουσιάζουν ανακοινώσεις που έγιναν στο συνέδριο της Ευρωπαϊκής Εταιρείας Ιατρικής Ογκολογίας.

 

Είναι πλέον εδραιωμένος ο ρόλος της ανοσοθεραπείας στην νεοεπικουρική θεραπεία του τριπλά αρνητικού καρκίνου του μαστού που αφορά το 10% – 15% των ασθενών με καρκίνο μαστού. Τα θετικά αποτελέσματα της μελέτης KEYNOTE-522 οδήγησαν στην έγκριση της ανοσοθεραπείας με πεμπρολιζουμάμπη στην περιεγχειρητική θεραπεία των ασθενών με πρώιμο τριπλά αρνητικό καρκίνο μαστού και άλλαξαν την έως τώρα κλινικά πρακτική.

Συγκεκριμένα, η μελέτη KEYNOTE-522 έδειξε πως η προσθήκη ανοσοθεραπείας με πεμπρολιζουμάμπη στη νεοεπικουρική χημειοθεραπεία αύξησε το ποσοστό πλήρους παθολογοανατομικής ανταπόκρισης κατά 13,6% στο χειρουργείο (64,8% έναντι 51,2%) αλλά και το διάστημα ελεύθερο προόδου νόσου. Στην αρχική ανάλυση που δημοσιεύτηκε το 2020 το ποσοστό των ασθενών που δεν είχαν υποτροπιάσει στους 18 μήνες ήταν 91% στους ασθενείς που έλαβαν ανοσοθεραπεία με pembrolizumab έναντι 85% στο άλλο σκέλος.

Στο συνέδριο της Ευρωπαϊκής Εταιρείας Ιατρικής Ογκολογίας (ESMO 2023), ανακοινώθηκαν τα αποτελέσματα της 6^ης ανάλυσης μετά από μία μέση παρακολούθηση 5 ετών που συνεχίζει να δείχνει μείωση του κινδύνου υποτροπής ή θανάτου κατά 37% από την προσθήκη πεμπρολιζουμάμπης αφού το 81.3% που έλαβαν ανοσοθεραπεία παραμένουν ελεύθεροι υποτροπής στα 5 έτη  έναντι του 72.3% των ασθενών που έλαβαν μόνο χημειοθεραπεία. Το όφελος από την προσθήκη της πεμπρολιζουμάμπης ήταν σταθερό σε όλες τις υποκατηγορίες ασθενών ανεξαρτήτως έκφρασης PD-L1, διηθημένων λεμφαδένων, μεγέθους όγκου, ηλικία και κλινικής κατάστασης, αλλά και ανεξαρτήτως της επίτευξης πλήρους παθολογοανατομικής ανταπόκρισης.

Οι ιατροί της Θεραπευτικής Κλινικής της Ιατρικής Σχολής του ΕΚΠΑ (νοσοκομείο Αλεξάνδρα) Αγγελική Ανδρικοπούλου, Μαρία Καπαρέλου, Θεοδώρα Ψαλτοπούλου (καθηγήτρια Επιδημιολογίας και Προληπτικής Ιατρικής) και Θάνος Δημόπουλος (καθηγητής Θεραπευτικής – Ογκολογίας – Αιματολογίας) αναφέρουν ότι το ενδιαφέρον από τα νέα δεδομένα που ανακοινώθηκαν στο ESMO 2023 είναι η ανακοίνωση των θετικών αποτελεσμάτων δύο μελετών νεοεπικουρικής ανοσοθεραπείας στον ορμονοευαίσθητο αυτή τη φορά καρκίνο μαστού.

Συγκεκριμένα, στο φετινό ESMO ανακοινώθηκαν τα θετικά αποτελέσματα της μελέτης KEYNOTE-756 που συμπεριέλαβε ασθενείς με ορμονοευαίσθητο HER2-αρνητικό τοπικά προχωρημένο καρκίνο μαστού σταδίου T1c-2 N1-2 (≥2 cm) ή T3-4 N0-2 χαμηλής διαφοροποίησης να λάβουν νεοεπικουρική θεραπεία με πεμπρολιζουμάμπη ή εικονικό φάρμακο σε συνδυασμό με χημειοθεραπεία με πακλιταξέλη και εν συνεχεία με ανθρακυκλίν η και κυκλοφωσφαμίδη.

Μετά το χειρουργείο, οι ασθενείς έλαβαν επικουρική θεραπεία με πεμπρολιζουμάμπη ή εικονικό φάρμακο και ορμονοθεραπεία έως και 10 έτη. Η ανοσοθεραπεία έδειξε αύξηση του ποσοστού πλήρους παθολογοανατομικής ανταπόκρισης κατά 8,5% (από 15,6% σε 24,3%) ανεξαρτήτως έκφρασης PD-L1, ύπαρξης διηθημένων λεμφαδένων και θετικότητας οιστρογονικών υποδοχέων, ενώ τα δεδομένα για το διάστημα ελεύθερο προόδου νόσου είναι ακόμη ανώριμα.

Εάν και η αύξηση του ποσοστού πλήρους παθολογοανατομικής ανταπόκρισης δεν ήταν δραματική, τα αποτελέσματα της μελέτης είναι πρώιμα δεδομένα αποτελεσματικότητας της ανοσοθεραπείας και στον ορμονοευαίσθητο καρκίνο μαστού, όπου η νεοεπικουρική χημειοθεραπεία επιτυγχάνει πολύ χαμηλά ποσοστά πλήρους ύφεσης ως αναμενόταν.

Ταυτόχρονα, ανακοινώθηκαν τα αποτελέσματα της μελέτης CheckMate 7FL της περιεγχειρητικής ανοσοθεραπείας με νιβολουμάμπη στον ίδιο περίπου πληθυσμό ασθενών με ορμονοευαίσθητο HER2-αρνητικό καρκίνο μαστού (σταδίου T1c-2 N1-2 (≥2 cm) ή T3-4 N0-2, μέσης ή χαμηλής διαφοροποίησης). Στη μελέτη αυτή, το ποσοστού πλήρους παθολογοανατομικής ανταπόκρισης που επιτεύχθηκε με την ανοσοθεραπεία ήταν 24,5% έναντι 13,8%.

Το όφελος ήταν ακόμη μεγαλύτερο στους ασθενείς με νόσο σταδίου ΙΙΙ όπου το αντίστοιχο ποσοστό ήταν 30,7% στο ερευνητικό σκέλος έναντι 8.1% στο σκέλος ελέγχου. Στους ασθενείς με θετική έκφραση PD-L1, η νεοεπικουρική ανοσοθεραπεία με νιβολουμάμπη οδήγησε σε διπλασιασμό του ποσοστού πλήρους παθολογοανατομικής ανταπόκρισης (44.3% έναντι 20.2%) – οι οποίοι ωστόσο αποτελούσαν το ένα τρίτο των ασθενών.

Τα δεδομένα αυτά είναι ακόμη πολύ πρώιμα, καθώς δεν διαθέτουμε δεδομένα για το διάστημα ελεύθερο προόδου νόσου και πρέπει να καθοριστεί ο πληθυσμός των ασθενών που λαμβάνουν το μεγαλύτερο όφελος, ωστόσο αποτελούν μια πρώιμη ένδειξη αποτελεσματικότητας της ανοσοθεραπείας και στην νεοεπικουρική θεραπεία του ορμονοευαίσθητου καρκίνου μαστού.

Πηγές:
ΕΚΠΑ

 

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Η AstraZeneca (AZN) ζητά από τον FDA να εγκρίνει το ρινικό εμβόλιο κατά της γρίπης, FluMist, για χρήση στο σπίτι – που αν εγκριθεί θα είναι το πρώτο αυτοχορηγούμενο εμβόλιο.

Ο φαρμακευτικός κολοσσός ανακοίνωσε ότι η Αμερικανική Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA) συμφώνησε να επανεξετάσει την αίτησή της για το εμβόλιο της γρίπης FluMist να χορηγείται μόνο του ή από φροντιστή, το οποίο, εάν εγκριθεί θα είναι το πρώτο διαθέσιμο αυτοχορηγούμενο εμβόλιο, προσφέροντας μια άλλη επιλογή για τον εμβολιασμό κατά της γρίπης.
Το σκεύασμα αοφρά τις ηλικίες 2-49 και υπάρχει εδώ και 20 χρόνια, αλλά έχει χρησιμοποιηθεί μόνο σε φαρμακεία ή κλινικά περιβάλλοντα.

Οι ενήλικες 18 ετών και άνω θα επιτρέπεται να χορηγούν μόνοι τους τη ρινική σύριγγα μιας χρήσης και, επίσης, να κάνουν το εμβόλιο σε άτομα ηλικίας 2-17 ετών, εάν εγκριθεί, σύμφωνα με την εταιρεία.

Η Lisa Glasser, επικεφαλής ιατρικών υποθέσεων, εμβολίων και ανοσοθεραπειών των ΗΠΑ στην AstraZeneca, ανάφερε στο Yahoo Finance ότι η κίνηση έρχεται ως αποτέλεσμα των διδαγμάτων που αντλήθηκαν από την πανδημία COVID-19.

«Βάζουμε στα χέρια των ανθρώπων ρινικά επιχρίσματα για να ελέγξουμε τον COVID, τα οποία οι άνθρωποι μπορούν πολύ εύκολα να χειριστούν και να συνεχίσουν να χρησιμοποιούν», είπε ο Glasser.

Η εταιρεία είπε ότι είναι σίγουρη ότι οι άνθρωποι μπορούν επίσης να χρησιμοποιήσουν εύκολα τη ρινική σύριγγα, η οποία θα είναι ελαφρώς διαφορετική από τα ρινικά σπρέι. Διατίθεται σε μία μόνο σύριγγα και θα έχει συγκεκριμένες οδηγίες για τον τρόπο χρήσης της.

Η αποστολή των συριγγών στους πελάτες είναι ένα άλλο κομμάτι της εξίσωσης.

Για να στείλει το εμβόλιο στους ασθενείς, η AstraZeneca θα πρέπει να διασφαλίσει ότι θα παραμείνει σε μια συγκεκριμένη θερμοκρασία. Ωστόσο, λεπτομέρειες σχετικά με τη διαδικασία συσκευασίας και αποστολής δεν είναι ακόμη διαθέσιμες.

Ακόμη και με χαμηλή αποτελεσματικότητα – περίπου 50% φέτος – τα εμβόλια της γρίπης συμβάλλουν στη μείωση των επιπτώσεων της νόσου.

Αυτή η κίνηση ανοίγει επίσης τον δρόμο και για άλλες ασθένειες, όπως η COVID-19. “Γίνεται πραγματικά μια προσπάθεια αυτή τη στιγμή για την παραγωγή ενός ζωντανού εξασθενημένου εμβολίου SARS-CoV-2 που θα χορηγείται ενδορινικά”, είπε ο Glasser.

Δεδομένου ότι η αναπνευστική νόσος συνήθως εισέρχεται στο σώμα μέσω της μύτης, η χορήγηση ενός εμβολίου στο σημείο εισόδου είναι ιδανική.

 

 

Πηγη: https://www.oloygeia.gr/

Η χορήγηση δύο υπαρχόντων φαρμάκων πριν από τη στάνταρτ θεραπεία μείωσε την πιθανότητα θανάτου ή υποτροπής κατά το ένα τρίτο.

Ένα κοκτέιλ υπαρχόντων, φθηνών φαρμάκων που χορηγείται πριν από τη στάνταρτ χημειοθεραπεία και ακτινοθεραπεία μειώνει κατά 35% τον κίνδυνο επανεμφάνισης του καρκίνου του τραχήλου της μήτρας, δείχνει νέα κλινική μελέτη.

«Είναι η μεγαλύτερη βελτίωση στην πορεία αυτής της ασθένειας εδώ και πάνω από 20 χρόνια» σχολίασε σε δελτίο Τύπου η δρ Μέρι ΜακΚόρμακ του University College στο Λονδίνο, επικεφαλής της μελέτης που παρουσιάστηκε στο συνέδριο της Ευρωπαϊκής Εταιρείας Ιατρικής Ογκολογίας.

Ο καρκίνος του τραχήλου της μήτρας εμφανίζεται συχνότερα ως αποτέλεσμα λοίμωξης με τον ιό των ανθρώπινων θηλωμάτων (HPV), σεξουαλικά μεταδιδόμενο νόσημα για το οποίο υπάρχει πλέον εμβόλιο.

Τα κορίτσια εμβολιάζονται σήμερα πριν από την έναρξη της σεξουαλικής δραστηριότητας, όμως οι μεγαλύτερες γυναίκες συνεχίζουν να διατρέχουν κίνδυνο.

«Αξιοθαύμαστα» αποτελέσματα

Η νέα μελέτη δείχνει ότι ο κίνδυνος υποτροπής μειώνεται σημαντικά με τη χορήγηση «εισαγωγικής» χημειοθεραπείας με καρβοπλατίνη και πακλιταξέλη για έξι εβδομάδες πριν ξεκινήσει η στάνταρτ θεραπεία, η οποία περιλαμβάνει ακτινοβολίες σε συνδυασμό με ένα άλλο χημειοθεραπευτικό φάρμακο, τη σισπλατίνη.

Στην κλινική δοκιμή της μελέτης, 500 γυναίκες με καρκίνο του τραχήλου της μήτρας χωρίστηκε σε δύο ομάδες, από τις οποίες η μία έλαβε το νέο κοκτέιλ πριν από τη στάνταρτ θεραπεία, ενώ η δεύτερη υποβλήθηκε μόνο στη στάνταρτ θεραπεία.

Πέντε χρόνια αργότερα, το 80% των γυναικών της πρώτης ομάδας ήταν εν ζωή και ελεύθερο από καρκίνο, συγκριτικά με 64% στην ομάδα ελέγχου.

Ο οργανισμός Cancer Research UK που χρηματοδότησε τη μελέτη χαρακτήρισε τα ευρήματα «αξιοθαύμαστα».

«Όλο και περισσότερες ενδείξεις τεκμηριώνουν την αξία επιπλέον γύρων χημειοθεραπείας πριν από άλλες θεραπείες όπως το χειρουργείο και η ακτινοθεραπεία σε πολλούς άλλους καρκίνους» επισήμανε ο δρ Ίαν Φάουλκς του Cancer Research UK.

«Όχι μόνο μειώνει την πιθανότητα επανεμφάνισης του καρκίνου, αλλά μπορεί επιπλέον να χορηγηθεί γρήγορα με ήδη διαθέσιμα φάρμακα» εξήγησε.

Οι ερευνητές αναγνωρίζουν πάντως ότι το νέο θεραπευτικό σχήμα ίσως δεν προσφέρει τα ίδια οφέλη σε όλες τις ασθενείς, αφού οι γυναίκες της μελέτης βρίσκονταν σε αρχικά στάδια της νόσου και δεν είχαν εμφανίσει μεταστάσεις.

Το νέο κοκτέιλ μπορεί επίσης να προκαλέσει παρενέργειες όπως ναυτία και τριχόπτωση

 

 

Πηγη: https://healthpharma.gr/

Επιστήμονες στο Πανεπιστήμιο του Τολέδο έχουν αποδείξει ότι κατασκευασμένα βακτήρια μπορούν να μειώσουν την αρτηριακή πίεση, ένα εύρημα που ανοίγει νέους δρόμους στην αξιοποίηση του μικροβιώματος του σώματός μας για τη θεραπεία της υπέρτασης.

Η μελέτη, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Pharmacological Research, αντιπροσωπεύει μια αλλαγή, σύμφωνα με την Δρ. Bina Joe, ερευνήτρια υπέρτασης στο UToledo και ανώτερη συγγραφέας της εργασίας.

 

«Αυτή είναι η πρώτη φορά που δείξαμε ότι μπορούμε να το κάνουμε αυτό. Είναι μια απόδειξη της θεωρίας ότι μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τη μικροχλωρίδα για να φτιάξουμε προϊόντα που βελτιώνουν πρακτικά την υγεία μας», πρόσθεσε η ειδικός.

Η Δρ. Joe, διακεκριμένη πανεπιστημιακή καθηγήτρια και πρόεδρος του Τμήματος Φυσιολογίας και Φαρμακολογίας στο Κολέγιο Ιατρικής και Επιστημών της Ζωής του UToledo, είναι πρωτοπόρος στη μελέτη της σύνδεσης μεταξύ των βακτηρίων που ζουν στο έντερο και της ρύθμισης της αρτηριακής πίεσης.

Η πρωτεΐνη ACE2 που παρήχθη από βακτήριο του εντέρου μείωσε την υπέρταση σε αρουραίους

Στην πιο πρόσφατη έρευνά της, η Δρ. Joe και η ομάδα της εξέτασαν το Lactobacillus paracasei, ένα ωφέλιμο βακτήριο του εντέρου, το οποίο τροποποιήθηκε ειδικά για να παράγει μια πρωτεΐνη που ονομάζεται ACE2 σε αρουραίους στο εργαστήριο που έχουν προδιάθεση για υπέρταση και δεν μπορούν να παράγουν φυσικά ACE2.

Το ACE2 έχει προσελκύσει σημαντικό ενδιαφέρον τα τελευταία χρόνια λόγω του ρόλου του ως βασικός υποδοχέας για τον ιό που προκαλεί την COVID-19. Ωστόσο, η πρωτεΐνη ρυθμίζει αρνητικά το σύστημα ρενίνης-αγγειοτενσίνης που παράγει την αγγειοτενσίνη II, μια ορμόνη που αυξάνει την αρτηριακή πίεση με διάφορους τρόπους, συμπεριλαμβανομένης της συστολής των αιμοφόρων αγγείων.

Ταΐζοντας τους αρουραίους με το κατασκευασμένο βακτήριο Lactobacillus paracasei ως προβιοτικό, οι ερευνητές μπόρεσαν να εισαγάγουν το ανθρώπινο ACE2 στα έντερά τους, το οποίο μείωσε συγκεκριμένα την αγγειοτασίνη ΙΙ του εντέρου, μειώνοντας έτσι και την αρτηριακή τους πίεση.

Η μείωση της αρτηριακής πίεσης παρατηρήθηκε μόνο στα θηλυκά

Είναι ενδιαφέρον, ωστόσο, ότι τα αποτελέσματα μείωσης της αρτηριακής πίεσης παρατηρήθηκαν μόνο σε θηλυκούς αρουραίους. Αν και δεν υπήρχε διαφορά στην έκφραση ACE2 μεταξύ αρσενικών και θηλυκών αρουραίων, μόνο οι θηλυκοί αρουραίοι παρουσίασαν μείωση στην αρτηριακή τους πίεση.

Οι ερευνητές δεν είναι σίγουροι γιατί ακριβώς συνέβη αυτό, αλλά η Δρ. Joe εικάζει ότι έχει να κάνει με το γεγονός ότι οι γυναίκες, αλλά όχι οι άνδρες, έχουν δύο λειτουργικά αντίγραφα του ACE2.

Το γονίδιο που κωδικοποιεί το ACE2 βρίσκεται σε μια περιοχή του χρωμοσώματος Χ που ξεφεύγει από ένα γενετικό φαινόμενο που ονομάζεται απενεργοποίηση Χ. Φαίνεται ότι η ύπαρξη δύο λειτουργικών αντιγράφων του ACE2 είναι εξαιρετικά σημαντική για τις γυναίκες, επειδή όταν χάθηκαν και τα δύο αντίγραφα, οι γυναίκες είχαν πολύ υψηλότερο επίπεδο υπέρτασης σε σύγκριση με τους άνδρες.

«Τα θηλυκά φαίνεται να δέχονται εύκολα όλη τη βοήθεια που μπορούν να λάβουν από τη μικροχλωρίδα του εντέρου που παρέχει την ACE Προς το παρόν, αυτή είναι μια θεωρία που απαιτεί περαιτέρω πειραματική απόδειξη», σημείωσε η ειδικός.

Ακόμη και με τα διαφορετικά αποτελέσματα μεταξύ αρσενικών και θηλυκών αρουραίων, ωστόσο, η Δρ. Joe είπε ότι τα ευρήματα είναι ένα σημαντικό σκαλοπάτι μεταξύ της θεωρίας της μόχλευσης βακτηρίων για τη θεραπεία της υπέρτασης και άλλων χρόνιων παθήσεων και της δυνατότητας ουσιαστικής εισαγωγής τους στην κλινική.

Πώς θα εκμεταλλευτούμε το εντερικό μικροβίωμα προς όφελός μας

Αν και σπάνια παρουσιάζει συμπτώματα, η ανεξέλεγκτη αρτηριακή πίεση είναι ένας σημαντικός παράγοντας κινδύνου για καρδιακή προσβολή, εγκεφαλικό και νεφρική νόσο.

Οι επιστήμονες τονίζουν ότι χρειάζεται περισσότερη έρευνα, συμπεριλαμβανομένων μελετών για το τι συμβαίνει όταν εισάγονται βακτήρια που παράγουν ACE2 σε ζώα των οποίων το σώμα παράγει ήδη την πρωτεΐνη φυσικά και τυχόν παρενέργειες που μπορεί να προκύψουν από την ενίσχυση των επιπέδων ACE2 στο έντερο.

Ωστόσο, η πρώτη στο είδος της έρευνα από το UToledo ανοίγει ένα παράθυρο στην ουσιαστική δυνατότητα εκμετάλλευσης των βακτηρίων που ζουν στο έντερό μας προς όφελός μας.

«Είναι μια πραγματική πιθανότητα να χρησιμοποιήσουμε βακτήρια για να διορθώσουμε την υπέρταση. Αυτό είναι μεγάλο θέμα και η ιδέα θα μπορούσε να εφαρμοστεί και σε άλλες ασθένειες», τόνισε η Δρ. Joe και κατέληξε:

«Για παράδειγμα, εάν δεν μπορείτε να ελέγξετε το σάκχαρό σας, μπορούμε να φτιάξουμε ένα βακτήριο που θα παράγει μια πρωτεΐνη που μπορεί να μειώσει τη γλυκόζη στο αίμα. Υπάρχουν ακόμα πολλές ερωτήματα που χρειάζονται απάντηση, αλλά τώρα ξέρουμε ότι το παράδειγμα λειτουργεί».

 

 

Πηγη: https://www.oloygeia.gr/

 

«Κοιτάζοντας το μέλλον, θα είναι κρίσιμο να προσδιορίσουμε τα χαρακτηριστικά των ασθενών και της νόσου που θα μας πουν ποιος μπορεί να θεραπευτεί μόνο με νεοεπικουρική ανοσοθεραπεία και ποιος θα ωφεληθεί από πιο εντατικές θεραπευτικές στρατηγικές».

Καρκίνος του Πνεύμονα: Σε σύγκριση με την προεγχειρητική (νεοεπικουρική) χημειοθεραπεία μόνο, η προσθήκη περιεγχειρητικής ανοσοθεραπείας -που χορηγείται πριν και μετά τη χειρουργική επέμβαση- βελτίωσε σημαντικά την επιβίωση χωρίς συμβάντα (EFS) σε ασθενείς με αφαιρούμενο μη μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα (NSCLC) αρχικού σταδίου. Τα αποτελέσματα της μελέτης φάσης ΙΙΙ CheckMate 77T παρουσιάστηκαν σήμερα στο Συνέδριο της Ευρωπαϊκής Εταιρείας Ιατρικής Ογκολογίας (ESMO) 2023 από ερευνητές του Κέντρου Καρκίνου MD Anderson του Πανεπιστημίου του Τέξας.

Σε μια διάμεση παρακολούθηση 25,4 μηνών, η διάμεση επιβίωση χωρίς συμβάντα EFS με τη χημειοθεραπεία μόνο ήταν 18,4 μήνες, ενώ η διάμεση επιβίωση χωρίς συμβάντα δεν είχε ακόμη επιτευχθεί για τους ασθενείς που έλαβαν περιεγχειρητικό nivolumab, πράγμα που σημαίνει ότι η επιβίωση χωρίς συμβάντα EFS παρατάθηκε σημαντικά σε σχέση με την ομάδα ελέγχου. Τα αποτελέσματα αυτά αντιστοιχούν σε μείωση κατά 42% του κινδύνου εξέλιξης της νόσου, υποτροπής ή θανάτου για όσους έλαβαν τον περιεγχειρητικό συνδυασμό. Στους ασθενείς που έλαβαν το περιεγχειρητικό σχήμα με βάση το nivolumab παρατηρήθηκαν επίσης σημαντικά υψηλότερα ποσοστά παθολογικής πλήρους ανταπόκρισης (pCR), που ορίζεται ως μη ύπαρξη όγκου που παρέμενε κατά τη χειρουργική επέμβαση, σε σύγκριση με εκείνους που έλαβαν μόνο χημειοθεραπεία (25,3% έναντι 4,7%). Τα ποσοστά μείζονος παθολογικής ανταπόκρισης (MPR), λιγότερο ή ίσο με 10% βιώσιμων κυττάρων όγκου που παρέμεναν κατά τη στιγμή της χειρουργικής επέμβασης, ήταν επίσης υψηλότερα στους ασθενείς που έλαβαν περιεγχειρητική ανοσοθεραπεία (35,4% έναντι 12,1%). Αυτή η μελέτη βασίζεται στην τυπική νεοεπικουρική θεραπεία και υποστηρίζει περιεγχειρητικά το nivolumab ως μια αποτελεσματική προσέγγιση που μειώνει τον κίνδυνο υποτροπής του καρκίνου του πνεύμονα», δήλωσε η κύρια ερευνήτρια Tina Cascone, M.D., Ph.D., αναπληρώτρια καθηγήτρια Thoracic/Head & Ιατρική Ογκολογία Λαιμού. “Αυτά τα ευρήματα προσθέτουν στοιχεία ότι η περιεγχειρητική διαδρομή ανοσοθεραπείας δίνει στους ασθενείς με χειρουργήσιμο καρκίνο του πνεύμονα την ευκαιρία να ζήσουν περισσότερο χωρίς να επιστρέψει ο καρκίνος τους.” Περίπου το 30% των ασθενών που έχουν διαγνωστεί με ΜΜΚΠ έχουν χειρουργήσιμη νόσο, που σημαίνει ότι ο όγκος τους μπορεί να αφαιρεθεί με χειρουργική επέμβαση. Ενώ πολλοί από αυτούς τους ασθενείς μπορούν δυνητικά να θεραπευτούν με χειρουργική επέμβαση, περισσότεροι από τους μισούς θα εμφανίσουν υποτροπή του καρκίνου χωρίς πρόσθετη θεραπεία. Η χημειοθεραπεία που χορηγείται είτε πριν είτε μετά την επέμβαση παρέχει μόνο ένα ελάχιστο όφελος επιβίωσης. Η τυχαιοποιημένη, διπλή-τυφλή δοκιμή CheckMate 77T, η οποία ξεκίνησε το 2019, περιελάμβανε περισσότερους από 450 ασθενείς με NSCLC άνω των 18 ετών από όλο τον κόσμο. Οι συμμετέχοντες τυχαιοποιήθηκαν σε θεραπεία είτε με νεοεπικουρικό nivolumab με χημειοθεραπεία ακολουθούμενη από χειρουργική επέμβαση και επικουρικό nivolumab, είτε με νεοεπικουρική χημειοθεραπεία και εικονικό φάρμακο ακολουθούμενη από χειρουργική επέμβαση και επικουρικό εικονικό φάρμακο.

Τα δεδομένα δεν έδειξαν νέα σήματα ασφάλειας με το περιεγχειρητικό σχήμα nivolumab και είναι σύμφωνα με τα γνωστά προφίλ ασφάλειας των μεμονωμένων παραγόντωn. Βαθμού 3-4 παρενέργειες που σχετίζονται με τη θεραπεία παρατηρήθηκαν σε 32% και 25% των ασθενών που έλαβαν τον περιεγχειρητικό συνδυασμό ή θεραπεία ελέγχου, αντίστοιχα. Ανεπιθύμητες ενέργειες σχετιζόμενες με τη χειρουργική επέμβαση εμφανίστηκαν στο 12% των ασθενών και στα δύο σκέλη θεραπείας. Αυτά τα ευρήματα προσθέτουν στην πρόσφατη επιτυχία που παρατηρήθηκε με το νεοεπικουρικό nivolumab συν χημειοθεραπεία στο ΜΜΚΠ. Τον Μάρτιο του 2022, η μελέτη Phase III CheckMate 816 οδήγησε στην έγκριση του FDA του nivolumab σε συνδυασμό με χημειοθεραπεία με βάση την πλατίνα. «Είμαι ενθουσιασμένος με τα αρχικά ευρήματα της μελέτης», είπε ο Cascone. «Κοιτάζοντας το μέλλον, θα είναι κρίσιμο να προσδιορίσουμε τα χαρακτηριστικά των ασθενών και της νόσου που θα μας πουν ποιος μπορεί να θεραπευτεί μόνο με νεοεπικουρική ανοσοθεραπεία και ποιος θα ωφεληθεί από πιο εντατικές θεραπευτικές στρατηγικές».

 

 

Πηγη: https://www.healthweb.gr/

Είτε πρόκειται για ολοκληρωμένη πολυεπιστημονική φροντίδα στις κλινικές, είτε για ψυχοκοινωνικές παρεμβάσεις μαζί με ιατρική εκπαίδευση, είτε για την τεχνολογία που μπορούμε να προσφέρουμε στους ασθενείς μας, ο διαβήτης βρίσκεται σταθερά στην πρώτη γραμμή της χρήσης ιατρικής ακριβείας για να βοηθήσει τους ανθρώπους που φροντίζουμε.

Διαβήτης: Ο διαβήτης μπορεί να εμφανιστεί σχεδόν σε όλους: έγκυες γυναίκες, μωρά, παιδιά, εφήβους, ενήλικες, τόσο σε μικρούς όσο και σε ηλικιωμένους. Αλλά οι διάφορες μορφές της πάθησης, που όλες επηρεάζουν τον τρόπο με τον οποίο το σώμα επεξεργάζεται το σάκχαρο στο αίμα, μπορεί να εκδηλωθούν εντελώς διαφορετικά στα εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπων παγκοσμίως που πάσχουν από τη νόσο—καθιστώντας την ιδανική για την εξατομικευμένη προσέγγιση γνωστή ως ιατρική ακριβείας, λένε οι ερευνητές της Stanford Medicine. .

«Η παραδοσιακή ιατρική ακολουθεί μια ενιαία προσέγγιση για τη θεραπεία και τη διάγνωση», δήλωσε η Jessie Wong, Ph.D., κλινική ψυχολόγος με την ομάδα παιδιατρικής ενδοκρινολογίας στο Stanford Medicine Children’s Health. «Αυτό λειτουργεί καλά για μερικούς ανθρώπους αλλά όχι για άλλους». Αντίθετα, η ιατρική ακριβείας δίνει τη δυνατότητα στους γιατρούς να συγχωνεύουν πληροφορίες για τον τύπο του διαβήτη του ασθενούς με τη γνώση για τη ζωή τους, χαράσσοντας μια εξατομικευμένη πορεία θεραπείας. Ως μέρος μιας ομάδας 200 ακαδημαϊκών από 28 χώρες, h Wong βοήθησε στη σύνταξη μιας ολοκληρωμένης έκθεσης σχετικά με την κατάσταση της ιατρικής ακριβείας για τον διαβήτη. Η έκθεση, που δημοσιεύτηκε στο Nature Medicine και συνοδεύεται από πρόσθετες εργασίες στα Communications Medicine και The Lancet Diabetes & Endocrinology, συνόψισε όλα όσα είναι γνωστά για αυτήν την εξατομικευμένη προσέγγιση Τρεις άλλοι ειδικοί του διαβήτη του Stanford Medicine—Anna Gloyn, DPhil, Korey Hood, Ph.D., και Jennifer Ikle, MD, Ph.D.—ήταν επίσης μέλη της ομάδας. Η Wong μίλησε για τα βασικά συμπεράσματα της έκθεσης για την ιατρική ακριβείας και τη θεραπεία του διαβήτη τύπου 1, το τμήμα της έκθεσης που βοήθησε στην παραγωγή. Από τις θεραπείες για τον διαβήτη τύπου 1 που εξετάσατε, ποια ευρήματα ξεχώρισαν; Εστιάσαμε στις τεχνολογίες του διαβήτη επειδή βρίσκονται στην πρώτη γραμμή αυτού που θεωρείται πρότυπο για τη διαχείριση του διαβήτη Τύπου 1. Ορισμένες από αυτές τις τεχνολογίες συνδέουν ηλεκτρονικά τη συνεχή παρακολούθηση γλυκόζης ενός ασθενούς, συμπεριλαμβανομένου ενός αισθητήρα γλυκόζης που έχει τοποθετηθεί στο δέρμα, με την αντλία ινσουλίνης του. Η τεχνολογία παρακολουθεί συνεχώς το σάκχαρο του αίματος και αυτόματα χορηγεί και προσαρμόζει τις δόσεις ινσουλίνης. Ήταν υπέροχο να δούμε σταθερά οφέλη από αυτές τις τεχνολογίες για τον έλεγχο του σακχάρου στο αίμα, όπως οι μετρήσεις της αιμοσφαιρίνης A1c, οι οποίες μπορούν να βοηθήσουν στην αξιολόγηση των επιπέδων σακχάρου στο αίμα των τελευταίων τριών μηνών του ασθενούς και του “χρόνου εντός εύρους”, το ποσοστό της ώρας κάθε μέρα ότι η γλυκόζη του αίματος βρίσκεται στο εύρος στόχου.

Το άλλο στοιχείο που βρήκαμε – κάτι που νομίζω ότι έχει υποτιμηθεί – είναι ο θετικός αντίκτυπος της τεχνολογίας στις ζωές των ανθρώπων, συμπεριλαμβανομένης της ποιότητας του ύπνου και της ψυχοκοινωνικής ευημερίας. Μπορεί να τα θεωρούμε βοηθητικά, αλλά η αλήθεια είναι ότι όταν ζείτε με διαβήτη τύπου 1, η διαχείριση της νόσου επηρεάζει ολόκληρη την εμπειρία της ζωής σας. Τι σημαίνει το εύρημα της ποιότητας ζωής για τα παιδιά με διαβήτη τύπου 1 και τις οικογένειές τους; Στα δεδομένα για τα παιδιά, διαπιστώσαμε ότι οι συσκευές συνεχούς παρακολούθησης της γλυκόζης μπορεί να διαφέρουν κάπως ως προς το γλυκαιμικό τους όφελος ή το σάκχαρο του αίματος, με το πιο σημαντικό όφελος για τους μεγαλύτερους πληθυσμούς. Αλλά παρόλο που υπήρχε μικρότερο γλυκαιμικό όφελος για τα μικρότερα παιδιά, υπάρχουν πολλά ψυχοκοινωνικά οφέλη σε αυτήν την ομάδα – όχι μόνο για τους ασθενείς, αλλά και για τους γονείς τους. Προτού διατεθούν οι συσκευές συνεχούς παρακολούθησης, ένας γονέας μπορεί να ξυπνήσει μερικές φορές κάθε βράδυ για να ελέγξει το σάκχαρο του παιδιού του, για πολλά χρόνια. Με τις συσκευές που αναλαμβάνουν αυτό το έργο, οι γονείς κοιμούνται καλύτερα, έχουν λιγότερη αγωνία που σχετίζεται με τη διαχείριση του διαβήτη και αισθάνονται καλύτερα συναισθηματικά, κάτι που όχι μόνο τους ωφελεί αλλά και τους κάνει καλύτερους φροντιστές για τα παιδιά τους.

Ποια είναι τα κενά στις γνώσεις μας και σε τι πρέπει να επικεντρωθούν στη συνέχεια οι μελέτες ιατρικής ακριβείας;

Δεν υπήρχαν μελέτες που να συνέκριναν απευθείας τον ίδιο τύπο συσκευής ή τεχνολογίας διαβήτη μεταξύ των επωνυμιών. Αυτό δεν είναι τυχαίο. Οι μελέτες διεξάγονται από κατασκευαστές συσκευών που έχουν τα δικά τους ενδιαφέροντα. Αλλά αυτού του είδους η έρευνα είναι απαραίτητη. Χωρίς συγκρίσεις κατά μέτωπο, είναι πιο δύσκολο να πούμε σε έναν μεμονωμένο ασθενή, “Αυτή η συσκευή είναι καλύτερη για εσάς με βάση αυτούς τους παράγοντες στη ζωή σας”. Λίγες μελέτες αξιολόγησαν εάν υπάρχουν υποομάδες ασθενών που δυσκολεύονται περισσότερο να αποκτήσουν πρόσβαση στην τεχνολογία του διαβήτη ή τον βαθμό στον οποίο οι ιατρικές ομάδες παρέχουν «τεχνολογική υποστήριξη» για τη χρήση της συσκευής. Αυτοί οι παράγοντες μπορούν να επηρεάσουν σε μεγάλο βαθμό την επιτυχία κάποιου να ξεκινήσει την τεχνολογία ή να συνεχίσει να τη χρησιμοποιεί. Είδαμε, επίσης, την ανάγκη για περισσότερη έρευνα για να κατανοήσουμε πώς λειτουργούν οι τεχνολογίες —ή δεν λειτουργούν— για ασθενείς διαφορετικών κοινωνικοοικονομικών επιπέδων και από όλες τις φυλετικές και εθνοτικές ομάδες. Πολλά από τα υπάρχοντα δείγματα της μελέτης αποτελούνται από μη Ισπανόφωνους λευκούς ασθενείς με υψηλότερη κοινωνικοοικονομική κατάσταση. Η όλη ιδέα πίσω από την ιατρική ακριβείας είναι ότι η εξέταση αυτών των παραγόντων θα πρέπει να βελτιώσει την ισότητα στη φροντίδα του διαβήτη και στην ιατρική γενικά. Χρειαζόμαστε όμως περισσότερες μελέτες που ακολουθούν μεγάλα, διαφορετικά δείγματα ασθενών, ώστε να μπορούμε να βρούμε τις σχέσεις μεταξύ των ατομικών χαρακτηριστικών τους και των αποτελεσμάτων τους. Εάν ένα παιδί με διαβήτη ή ένας γονέας σας ρωτούσε τι σημαίνει η αναφορά για την οικογένειά του, τι θα του λέγατε; Λέμε πάντα ότι η φροντίδα του διαβήτη είναι τέχνη και όχι επιστήμη, γιατί κανείς δεν πρόκειται να βιώσει τον διαβήτη ακριβώς όπως το παιδί σας ή εσείς. Αυτό είναι πραγματικά απογοητευτικό για τους ανθρώπους που ζουν με διαβήτη και τους γονείς τους να το ακούσουν. Θέλουν να είναι μια τέλεια εξίσωση όπου βάζεις τους αριθμούς και παίρνεις την ακριβή απάντηση που έχει νόημα. Αλλά η ιατρική ακριβείας φέρνει τη θεραπεία του διαβήτη πιο κοντά σε αυτό το ιδανικό. Βάζουμε περισσότερες μεταβλητές στην εξίσωση σχετικά με το ποιος είσαι, τη ζωή που ζεις, το γενετικό σου υπόβαθρο — όλους τους παράγοντες που επηρεάζουν τον τρόπο που ο διαβήτης είναι μέρος της ζωής σου. Αυτοί οι παράγοντες προσθέτουν πολύτιμες πληροφορίες, ώστε να μπορούμε να διασφαλίσουμε ότι αντιμετωπίζουμε τον διαβήτη σας με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Η καλύτερη προσέγγιση δεν πρόκειται να είναι η ίδια για όλους. Θέλουμε να φτάσουμε στο καλύτερο για εσάς. Υπάρχουν άλλες ειδικότητες όπου έχετε δει την εφαρμογή ιατρικής ακριβείας και σκεφτήκατε, “Μακάρι να το κάναμε αυτό στη φροντίδα του διαβήτη;” Είναι τόσο αστείο που το λες αυτό, γιατί πάντα έτσι νιώθω αντίστροφα! Είχα συναδέλφους σε άλλες υποειδικότητες που είπαν ότι χρησιμοποίησαν τον διαβήτη ως πρότυπο για να κάνουν πράξη την ιατρική ακριβείας. Είτε πρόκειται για ολοκληρωμένη πολυεπιστημονική φροντίδα στις κλινικές, είτε για ψυχοκοινωνικές παρεμβάσεις μαζί με ιατρική εκπαίδευση, είτε για την τεχνολογία που μπορούμε να προσφέρουμε στους ασθενείς μας, ο διαβήτης βρίσκεται σταθερά στην πρώτη γραμμή της χρήσης ιατρικής ακριβείας για να βοηθήσει τους ανθρώπους που φροντίζουμε.

 

 

Πηγη: https://www.healthweb.gr/

Το Mycobacterium tuberculosis, ο αιτιολογικός παράγοντας της φυματίωσης, υπολογίζεται ότι προκαλεί 1,6 εκατομμύρια θανάτους παγκοσμίως κάθε χρόνο.

Μια ομάδα ερευνητών από την Ecole Polytechnique Federal de Lausanne με επικεφαλής τον Δρ. Vivek Thacker, τώρα επικεφαλής της ομάδας στο Τμήμα Λοιμωδών Νοσημάτων στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της Χαϊδελβέργης, μελέτησε γιατί τα βακτήρια της φυματίωσης σχηματίζουν μακριές ίνες και πώς αυτό επηρεάζει τη μολυσματικότητά τους. Τα ευρήματά τους θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε νέες θεραπείες και έχουν δημοσιευθεί στο περιοδικό Cell.

Ποια η αιτία της φυματίωσης;

Το Mycobacterium tuberculosis, ο αιτιολογικός παράγοντας της φυματίωσης, υπολογίζεται ότι προκαλεί 1,6 εκατομμύρια θανάτους παγκοσμίως κάθε χρόνο. Η έκβαση της λοίμωξης κυμαίνεται από ανάρρωση χωρίς ασθένεια έως χρόνια λοίμωξη με αδυνάτισμα και θάνατο. Αυτή η ευρεία μεταβλητότητα εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την ανοσολογική απόκριση του μολυσμένου ξενιστή. Η ανάλυση της αλληλεπίδρασης παθογόνου-ξενιστή είναι ένα κεντρικό ερευνητικό θέμα του Τμήματος Ιατρικής Μικροβιολογίας και Υγιεινής στο Τμήμα Λοιμωδών Νοσημάτων του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου της Χαϊδελβέργης (UKHD).

Είναι γνωστό εδώ και πολύ καιρό ότι το Mycobacterium tuberculosis παράγει παράγοντα λώρου, ο οποίος είναι σημαντικός για τις ιδιότητες πρόκλησης της νόσου του παθογόνου, τη μολυσματικότητα του και που οδηγεί επίσης σε μια ειδική συμπεριφορά ανάπτυξης: Το Mycobacterium tuberculosis μπορεί να παράγει πυκνά συσσωρευμένους κλώνους πολλών βακτηρίων που μπορούν να παρατηρηθούν με μικροσκόπιο φωτός. Ο τρόπος με τον οποίο αυτά τα νήματα ή κορδόνια συμβάλλουν στις παθογόνες ιδιότητες του Mycobacterium tuberculosis δεν ήταν ουσιαστικά κατανοητό μέχρι τώρα

Στην τρέχουσα εργασία, οι επιστήμονες με επικεφαλής τον Δρ Vivek Thacker, έχουν δημιουργήσει για πρώτη φορά μια σύνδεση μεταξύ αυτής της «μηχανικής» συμπεριφοράς ανάπτυξης και της βιολογίας των λοιμώξεων του Mycobacterium tuberculosis. Σε μια διεπιστημονική ερευνητική προσέγγιση, χρησιμοποίησαν μικροσκοπία ζωντανών κυττάρων και μοντέλα συνθετικών οργάνων (“πνεύμονας σε τσιπ”).

Οι βακτηριακοί κλώνοι συστέλλουν τον πυρήνα του κυττάρου

«Καταφέραμε να δείξουμε ότι η βακτηριακή συμπίεση οδηγεί στην αποθήκευση ενέργειας μέσω του παράγοντα καλωδίου στη μεμβράνη του παθογόνου», αναφέρει ο Thacker. «Αυτό επιτρέπει στα παθογόνα που έχουν προσληφθεί από φαγοκύτταρα στους πνεύμονες και που θα πρέπει να καταστραφούν να αναπτυχθούν σε κλώνους ακόμη και μέσα σε αυτά τα αμυντικά κύτταρα».

Η ομάδα του Δρ Vivek Thacker παρατήρησε ότι αυτή η ανάπτυξη συστέλλει και στραγγαλίζει τον πυρήνα του κυττάρου ξενιστή. Ως αποτέλεσμα, το κύτταρο ενεργοποιεί τους αμυντικούς μηχανισμούς σε μικρότερο βαθμό και ως εκ τούτου δεν μπορεί να περιέχει το παθογόνο. Επιπλέον, η άκαμπτη αρχιτεκτονική των κορδονιών έξω από τα κύτταρα οδηγεί στο να μπορεί το παθογόνο να εξαπλώνεται πιο εύκολα μεταξύ των επιθηλιακών κυττάρων που επενδύουν τις κυψελίδες και σε άλλα όργανα του σώματος

Τέλος, η ερευνητική ομάδα παρατήρησε ότι τα βακτήρια σε τέτοια κορδόνια προστατεύονται από τις επιδράσεις των αντιβιοτικών και μπορούν να αναπτυχθούν ξανά μετά το τέλος της αντιβιοτικής θεραπείας.

Νέο ερευνητικό πεδίο «μηχανοπαθολογίας»

«Καταφέραμε να συνδέσουμε τη συμπεριφορά μηχανικής ανάπτυξης σε κυτταρικό επίπεδο με βιολογικές λειτουργίες», λέει ο Δρ Vivek Thacker. «Η μηχανοπαθολογία είναι ένα πολλά υποσχόμενο νέο πεδίο έρευνας».

Ορισμένες πτυχές αυτής της συμπεριφοράς μηχανικής ανάπτυξης θυμίζουν βιομεμβράνες που σχηματίζονται από άλλα σημαντικά παθογόνα μολυσματικών ασθενειών, όπως οι σταφυλόκοκκοι και οι ψευδομονάδες, τα οποία συμβάλλουν ομοίως στην έλλειψη ευαισθησίας στα αντιβιοτικά και στην αναστολή της άμυνας του ξενιστή. Η σύνδεση της συμπεριφοράς της φυσικής ανάπτυξης και της βιολογίας των λοιμώξεων είναι επομένως ένας εξαιρετικά ενδιαφέρων τομέας έρευνας που ίσως προσφέρει νέες γνώσεις για την ανάπτυξη των πολύ αναγκαίων θεραπειών.

«Είμαι ευχαριστημένος που με τον Δρ Vivek Thacker μπορέσαμε να προσελκύσουμε έναν εξαιρετικό επιστήμονα να εργαστεί εδώ στη Χαϊδελβέργη», λέει ο καθηγητής Δρ Alexander Dalpke, Ιατρικός Διευθυντής του Τμήματος Ιατρικής Μικροβιολογίας και Υγιεινής. «Ο Δρ Vivek Thacker συμπληρώνει ιδανικά την ερευνητική εστίαση του Ινστιτούτου και του Κέντρου Λοιμωδών Νοσημάτων. Ειδικότερα, στο πνεύμα του Ruperto Carola, χτίζει γέφυρες σε γειτονικούς ερευνητικούς τομείς. Η εξελιγμένη δουλειά του με μικροσκοπία ζωντανών κυττάρων και τα μοντέλα συνθετικών οργάνων είναι στραμμένη προς το μέλλον και ενισχύει τη λοιμώδη ιατρική στη Χαϊδελβέργη».

 

 

Πηγη: https://www.healthweb.gr/

Η λοίμωξη από Covid-19 σχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης της σπάνιας νευρολογικής διαταραχής που ονομάζεται σύνδρομο Γκιλαίν-Μπαρέ εντός έξι εβδομάδων, σύμφωνα με έρευνα που δημοσιεύθηκε στο ηλεκτρονικό τεύχος του ιατρικού περιοδικού «Neurology» της Αμερικανικής Ακαδημίας Νευρολογίας.

Το σύνδρομο Γκιλαίν-Μπαρέ (Guillain- Barre, GBS) είναι μια σπάνια αυτοάνοση διαταραχή, κατά την οποία το ανοσοποιητικό σύστημα του οργανισμού επιτίθεται στα νευρικά κύτταρα με αποτέλεσμα ο ασθενής να παρουσιάζει αρχικά αδυναμία στα χέρια και στα πόδια και ίσως παράλυση και μούδιασμα. Αν και μπορεί να είναι απειλητικό για τη ζωή, οι περισσότεροι άνθρωποι αναρρώνουν με λίγα εναπομείναντα προβλήματα. Η ακριβής αιτία του συνδρόμου είναι άγνωστη, αλλά μπορεί να εμφανιστεί έπειτα από γαστρεντερικές ή αναπνευστικές λοιμώξεις.

Στην έρευνα συμμετείχαν πάνω από τρία εκατομμύρια άτομα στο Ισραήλ χωρίς προηγούμενη διάγνωση του συνδρόμου. Παρακολουθήθηκαν από την 1η Ιανουαρίου 2021 έως τις 30 Ιουνίου 2022 και οι ερευνητές εξέτασαν αν οι συμμετέχοντες είχαν μολυνθεί με Covid-19 ή είχαν κάνει εμβόλιο κατά του Covid-19 κατά τη διάρκεια έξι εβδομάδων πριν από τη διάγνωση του Γκιλαίν- Μπαρέ. Κατά την περίοδο αυτή, 76 άτομα εμφάνισαν το σύνδρομο.

Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι τα άτομα με πρόσφατη λοίμωξη από Covid-19 είχαν έξι φορές περισσότερες πιθανότητες να αναπτύξουν το σύνδρομο Γκιλαίν- Μπαρέ σε σχέση με τα άτομα χωρίς πρόσφατη λοίμωξη. Η έρευνα διαπίστωσε επίσης ότι τα άτομα που εμβολιάστηκαν πρόσφατα με το εμβόλιο mRNA της Pfizer-BioNTech είχαν πάνω από 50% λιγότερες πιθανότητες να αναπτύξουν τη διαταραχή σε σχέση με τα άτομα χωρίς πρόσφατο εμβολιασμό.

 

Πηγη: https://healthmag.gr/