Κατηγορία: Επιστημονικά Νέα

Ελπίζουν ότι το έργο τους θα προσφέρει νέες γνώσεις σχετικά με τους δεσμούς μεταξύ ανοσίας, γήρανσης και καρκίνου. Μπορεί επίσης μια μέρα να οδηγήσει σε βελτιωμένες θεραπείες. “Υπάρχουν ακόμη πολλοί άγνωστοι”, λέει ο Siepel. “Τελικά, θα προχωρήσουμε το έργο όσο πιο μακριά μπορούμε και θα παραδώσουμε τη σκυτάλη σε ειδικούς σε θέματα ασθενειών για να εργαστούν προς την κατεύθυνση της ανάπτυξης φαρμάκων ή άλλων θεραπευτικών ουσιών”.

COVID Καρκίνος: Οι νυχτερίδες έχουν αποκτήσει αξιοσημείωτα χαρακτηριστικά κατά τη διάρκεια της εξέλιξής τους. Είναι τα μόνα θηλαστικά που μπορούν να πετάξουν και ζουν πολύ περισσότερο από άλλα ζώα του μεγέθους τους. Αλλά ίσως το πιο εντυπωσιακό είναι το ισχυρό ανοσοποιητικό τους σύστημα. Προστατεύει τις νυχτερίδες από ιούς που προκαλούν χάος στον άνθρωπο, όπως η COVID-19 ή ο Έμπολα. Επίσης, διατηρεί τις νυχτερίδες σχετικά απαλλαγμένες από τον καρκίνο. Πώς;

Σύμφωνα με τους επιστήμονες του Εργαστηρίου Cold Spring Harbor (CSHL), όλα βρίσκονται στα γονίδια. Χρησιμοποιώντας δείγματα που συλλέχθηκαν στο Μπελίζ με τη Nancy Simmons από το Αμερικανικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας, οι καθηγητές του CSHL W. Richard McCombie και Adam Siepel και ο μεταδιδακτορικός Armin Scheben ανέλυσαν τα γονιδιώματα της τζαμαϊκανής νυχτερίδας φρούτων και της μεσοαμερικανικής νυχτερίδας με μουστάκι. Όταν συνέκριναν αυτές τις αλληλουχίες με άλλες αλληλουχίες θηλαστικών, η ομάδα διαπίστωσε ότι η ραγδαία εξέλιξη έχει εξορθολογήσει τα γονιδιώματα των νυχτερίδων ώστε να αμύνονται κατά των λοιμώξεων και του καρκίνου. Ο ΜακΚόμπι εξηγεί: “Δεν γνωρίζαμε ότι τα γονίδια του ανοσοποιητικού συστήματος είχαν επιλεγεί τόσο θετικά στα γονιδιώματα των νυχτερίδων. Οι νυχτερίδες έχουν μια σειρά από πολύ ασυνήθιστα πράγματα πάνω τους. Δεν αντιδρούν στις λοιμώξεις όπως εμείς. Εκ των υστέρων, δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι αυτή η διαφορά στο ανοσοποιητικό σύστημα μπορεί να εμπλέκεται τόσο στη γήρανση όσο και στην αντίδραση στον καρκίνο”. Η φρουτόνυχτα της Τζαμάικας και η νυχτερίδα με μουστάκι της Μεσοαμερικής ανήκουν στην πιο ποικιλόμορφη οικολογικά υπεροικογένεια θηλαστικών στον κόσμο. Οι McCombie, Siepel και Scheben δημιούργησαν πλήρη γονιδιώματα και για τις δύο νυχτερίδες χρησιμοποιώντας τη νέα τεχνολογία αλληλούχισης Oxford Nanopore. Στη συνέχεια συνέκριναν αυτές τις αλληλουχίες με 15 άλλα γονιδιώματα νυχτερίδων και θηλαστικών, συμπεριλαμβανομένων των ανθρώπων. Αυτό αποκάλυψε μια άγνωστη μετατόπιση στα επίπεδα δύο γονιδίων που κωδικοποιούν φλεγμονώδεις πρωτεΐνες και ονομάζονται ιντερφερόνη-α και -ομέγα. “Οι νυχτερίδες έχουν χαμηλώσει τον συναγερμό του ανοσοποιητικού συστήματος, αποβάλλοντας γονίδια που παράγουν ιντερφερόνη-α”, εξηγεί ο Scheben. “Αυτό μπορεί να ευθύνεται για την υψηλή ανοχή τους στον ιό. Αποτρέπει τις υπερδραστήριες ανοσολογικές αντιδράσεις που βλάπτουν τους υγιείς ιστούς – ένας από τους λόγους που οι λοιμώξεις είναι τόσο επιζήμιες για τον άνθρωπο”.

Διαπίστωσαν επίσης ότι σε σύγκριση με άλλα θηλαστικά, τα γονιδιώματα των νυχτερίδων περιέχουν περισσότερες αλλαγές σε γονίδια που σχετίζονται με τον καρκίνο, συμπεριλαμβανομένων έξι που επιδιορθώνουν το DNA και 46 που καταστέλλουν τους όγκους. “Η εργασία μας αναδεικνύει πώς η ανοσία και η αντίδραση στον καρκίνο είναι βαθιά αλληλένδετες”, λέει ο Scheben. “Τα ίδια ανοσοποιητικά γονίδια και πρωτεΐνες παίζουν σημαντικό ρόλο στην αντίσταση στον καρκίνο”. Οι McCombie, Siepel και Scheben διερευνούν τώρα πώς ρυθμίζονται τα ανοσοποιητικά γονίδια των νυχτερίδων και πώς μπορεί να εκφράζονται σε διάφορα μέρη του σώματος. Ελπίζουν ότι το έργο τους θα προσφέρει νέες γνώσεις σχετικά με τους δεσμούς μεταξύ ανοσίας, γήρανσης και καρκίνου. Μπορεί επίσης μια μέρα να οδηγήσει σε βελτιωμένες θεραπείες. “Υπάρχουν ακόμη πολλοί άγνωστοι”, λέει ο Siepel. “Τελικά, θα προχωρήσουμε το έργο όσο πιο μακριά μπορούμε και θα παραδώσουμε τη σκυτάλη σε ειδικούς σε θέματα ασθενειών για να εργαστούν προς την κατεύθυνση της ανάπτυξης φαρμάκων ή άλλων θεραπευτικών ουσιών”.

Η μελέτη δημοσιεύεται στο περιοδικό Γονιδιωματική Βιολογία και Εξέλιξη (Genome Biology and Evolution).

Πηγη: https://www.healthweb.gr/

Πηγη: https://www.iatropedia.gr/

Ενήλικες με ΔΕΠΥ έχουν σχεδόν τριπλάσιες πιθανότητες να αναπτύξουν άνοια έναντι άλλων ενηλίκων, αναφέρει νέα έρευνα.

Τα ευρήματα επίσης δείχνουν ότι η φαρμακευτική αγωγή για τη ΔΕΠΥ ενδεχομένως μπορεί να μειώσει τον κίνδυνό τους για άνοια.

Δεν φάνηκε σαφής αύξηση του κινδύνου σε ανθρώπους με ΔΕΠΥ που λάμβαναν ψυχοδιεγερτικά φάρμακα.

Ο Abraham Reichenberg, του Icahn School of Medicine at Mount Sinai, δήλωσε ότι περισσότερο από το 3% του ενήλικου πληθυσμού των ΗΠΑ έχει ΔΕΠΥ και οι περισσότεροι δεν έχουν διαγνωστεί.

Ο Reichenberg τόνισε ότι η έρευνα δεν αποδεικνύει ότι η ΔΕΠΥ προκαλεί άνοια αλλά ότι φαίνεται πως υπάρχει σχέση.

Σημείωσε ότι αν κάποιος έχει ΔΕΠΥ ως ενήλικας, έχει υψηλότερες πιθανότητες άνοιας από κάποιον χωρίς ΔΕΠΥ.

Δήλωσε οτι είναι πιθανό ορισμένα γενετικά αίτια ΔΕΠΥ και άνοιας να είναι τα ίδια και επομένως να υπάρχουν παρόμοιες γενετικές οδοί για τις δυο παθήσεις.

Πολλοί παράγοντες μπορούν να αυξήσουν τον κίνδυνο άνοιας, δήλωσε. Μεταξύ αυτών είναι ο διαβήτης, η υπέρταση και η έλλειψη άσκησης.

Οι ερευνητές συνέλεξαν στοιχεία 109.000 Ισραηλινών που γεννήθηκαν μεταξύ 1933 και 1952 και παρακολουθήθηκαν από το 2003 έως το 2020.

Ακόμα και όταν ελήφθησαν υπόψη άλλοι παράγοντες για άνοια όπως η καρδιοπάθεια, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι ενήλικες με ΔΕΠΥ είχαν σημαντικά υψηλότερο κίνδυνο άνοιας.

Σε 17 χρόνια, 730 συμμετέχοντες (σχεδόν 1%) διαγνώστηκαν με ΔΕΠΥ και πάνω από 7.700 (7%) με άνοια.

Ανοια εμφάνισε το 13% όσων είχαν ΔΕΠΥ και το 7% των άλλων.

Ο Reichenberg δήλωσε ότι ενήλικες με ΔΕΠΥ έχουν αυξημένο κίνδυνο για άνοια .Συμπτώματα έλλειψης συγκέντρωσης και υπερκινητικότητας σε μεγάλη ηλικία δεν θα πρέπει να αγνοούνται και θα πρέπει να συζητώνται με γιατρούς, πρόσθεσε ο ερευνητής.

Τα ευρήματα δημοσιεύτηκαν στο JAMA Network Open.

Πηγές:
JAMA Network Open.

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Οι χημικές ουσίες που είναι γνωστές ως ενδοκρινικοί διαταράκτες και βρίσκονται ακόμα και σε αντικείμενα καθημερινής χρήσης έχουν χαρακτηριστεί από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας ως «παγκόσμια απειλή». Μια νέα μελέτη με επικεφαλής ερευνητές του Ινστιτούτου Παγκόσμιας Υγείας της Βαρκελώνης διαπιστώνει ότι ακόμα και η έκθεση των εγκύων στις ουσίες αυτές μπορεί να επηρεάσει την ανάπτυξη των παιδιών κατά τα πρώτα χρόνια της ζωής τους.

Στην έρευνα, που δημοσιεύεται στο περιοδικό «Environmental Health Perspectives», συμμετείχαν 1.911 ζεύγη μητέρας-παιδιού από την Ισπανία. Οι ερευνητές μέτρησαν τις συγκεντρώσεις αυτών των χημικών ουσιών σε δείγματα ούρων και αίματος που συλλέχθηκαν από γυναίκες κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Στη συνέχεια μέτρησαν τον δείκτη μάζας σώματος (ΔΜΣ) των παιδιών με την πάροδο του χρόνου.

Οι ενδοκρινικοί διαταράκτες (endocrine disruptors, EDC) είναι χημικά προϊόντα που επιδρούν στο ορμονικό σύστημα των ανθρώπων και των ζώων. Περιέχονται σε φυτοφάρμακα, ζιζανιοκτόνα, ακόμα και ρούχα, έπιπλα, μπουκάλια, συσκευασίες τροφίμων, ηλεκτρονικά και παιχνίδια. Μια από τις καινοτομίες της μελέτης ήταν ότι εκτός από τη μελέτη μεμονωμένων χημικών ουσιών, οι ερευνητές πραγματοποίησαν επίσης ανάλυση μείγματος αυτών.

Στην έρευνα διαπιστώθηκε ότι η έκθεση των εγκύων στις ουσίες αυτές συνδέεται με την ταχύτερη αύξηση του ΔΜΣ των παιδιών από τη γέννησή τους έως την ηλικία των εννέα ετών. Επίσης, εντοπίστηκε ότι η προγεννητική έκθεση σε συγκεκριμένες ουσίες μπορεί να μεταβάλει σημαντικά την πορεία του ΔΜΣ του παιδιού και οι μεταβολές αυτές χαρακτηρίζονται είτε από χαμηλότερο μήκος γέννησης του βρέφους που ακολουθείται από επιταχυνόμενη αύξηση του ΔΜΣ, είτε από υψηλότερο μήκος γέννησης με επιταχυνόμενη αύξηση του ΔΜΣ.

Εξάλλου, σε άλλη πρόσφατη έρευνα που συντονίστηκε από το Ινστιτούτο Παγκόσμιας Υγείας της Βαρκελώνης διαπιστώθηκε η συσχέτιση μεταξύ της έκθεσης σε φθαλικές ενώσεις κατά την εγκυμοσύνη και μικρότερων ογκομετρικών μεγεθών σε ορισμένα τμήματα του εγκεφάλου και χαμηλότερου δείκτη νοημοσύνης στα παιδιά. Η έρευνα, που δημοσιεύθηκε στο «Molecular Psychiatry», υπέδειξε ότι τα παιδιά, των οποίων οι μητέρες είχαν μεγαλύτερη έκθεση σε ορισμένες φθαλικές ενώσεις κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, τείνουν να έχουν λιγότερη φαιά ουσία στον εγκέφαλό τους όταν φτάσουν στην ηλικία των δέκα ετών και χαμηλότερο δείκτη νοημοσύνης στην ηλικία των 14 ετών.

Πηγη: https://healthmag.gr/

Προηγούμενη έρευνα ενέπλεξε τους μύκητες σε χρόνιες νευροεκφυλιστικές καταστάσεις όπως η νόσος Αλτσχάιμερ. Αλλά υπάρχει περιορισμένη κατανόηση του πώς αυτά τα κοινά μικρόβια θα μπορούσαν να εμπλέκονται στην ανάπτυξη αυτών των καταστάσεων. Δουλεύοντας με ζωικά μοντέλα, ερευνητές στο Baylor College of Medicine και συνεργαζόμενα ιδρύματα ανακάλυψαν πώς ο μύκητας Candida albicans εισέρχεται στον εγκέφαλο.

Ενεργοποιεί δύο ξεχωριστούς μηχανισμούς στα εγκεφαλικά κύτταρα που προάγουν την κάθαρσή του και, σημαντικό για την κατανόηση της ανάπτυξης της νόσου του Αλτσχάιμερ, παράγει αμυλοειδές βήτα. Πεπτίδια τύπου (Ab), τοξικά πρωτεϊνικά θραύσματα από την πρόδρομη πρωτεΐνη αμυλοειδούς που θεωρούνται στο επίκεντρο της ανάπτυξης της νόσου του Alzheimer. Η μελέτη δημοσιεύεται στο περιοδικό Cell Reports.

“Το εργαστήριό μας έχει χρόνια εμπειρία στη μελέτη μυκήτων, γι’ αυτό ξεκινήσαμε τη μελέτη της σύνδεσης μεταξύ του C. albicans και της νόσου του Alzheimer σε ζωικά μοντέλα”. Αυτό δήλωσε ο αντίστοιχος συγγραφέας Δρ. David Corry, Fulbright Edowed Chair in Pathology και καθηγητής παθολογίας και ανοσολογίας. και ιατρική στο Baylor. Είναι επίσης μέλος του Κέντρου Καρκίνου Dan L Duncan του Baylor’s Comprehensive Cancer. “Το 2019, αναφέραμε ότι το C. albicans εισέρχεται στον εγκέφαλο όπου παράγει αλλαγές που είναι πολύ παρόμοιες με αυτές που παρατηρούνται στη νόσο του Αλτσχάιμερ. Η τρέχουσα μελέτη επεκτείνει αυτό το έργο για την κατανόηση των μοριακών μηχανισμών.”

“Η πρώτη μας ερώτηση ήταν πώς το C. albicans εισέρχεται στον εγκέφαλο; Βρήκαμε ότι το C. albicans παράγει ένζυμα που ονομάζονται εκκρινόμενες ασπαρτικές πρωτεάσες (Saps) που διασπούν τον αιματοεγκεφαλικό φραγμό, δίνοντας στον μύκητα πρόσβαση στον εγκέφαλο όπου προκαλεί βλάβη. “ είπε ο συγγραφέας Δρ. Yifan Wu, μεταδιδακτορικός επιστήμονας στην παιδιατρική. Στη συνέχεια, οι ερευνητές ρώτησαν, πώς καθαρίζεται αποτελεσματικά ο μύκητας από τον εγκέφαλο;

Μικρογλοία και Αλτσχάιμερ

Ο Corry και οι συνάδελφοί του είχαν προηγουμένως δείξει ότι μια λοίμωξη του εγκεφάλου C. albicans έχει υποχωρήσει πλήρως σε κατά τα άλλα υγιή ποντίκια μετά από 10 ημέρες. Σε αυτή τη μελέτη, ανέφεραν ότι αυτό συνέβη χάρη σε δύο μηχανισμούς που ενεργοποιούνται από τον μύκητα στα εγκεφαλικά κύτταρα που ονομάζονται μικρογλοία. «Οι ίδιοι Χυμοί που χρησιμοποιεί ο μύκητας για να σπάσει τον αιματοεγκεφαλικό φραγμό διασπούν επίσης την πρόδρομη πρωτεΐνη αμυλοειδούς σε πεπτίδια τύπου ΑΒ», είπε ο Wu.

«Αυτά τα πεπτίδια ενεργοποιούν τα μικρογλοιακά εγκεφαλικά κύτταρα μέσω ενός υποδοχέα κυτταρικής επιφάνειας που ονομάζεται Toll-like receptor 4, ο οποίος διατηρεί το φορτίο των μυκήτων χαμηλά στον εγκέφαλο, αλλά δεν καθαρίζει τη μόλυνση». Το C. albicans παράγει επίσης μια πρωτεΐνη που ονομάζεται candidalysin που επίσης συνδέεται με μικρογλοία μέσω ενός διαφορετικού υποδοχέα, του CD11b. «Η ενεργοποίηση της μικρογλοίας με τη μεσολάβηση κανδινταλυσίνης είναι απαραίτητη για την κάθαρση της Candida στον εγκέφαλο», είπε ο Wu. «Αν αφαιρέσουμε αυτό το μονοπάτι, οι μύκητες δεν καθαρίζονται πλέον αποτελεσματικά στον εγκέφαλο».

Εδώ, οι ερευνητές δείχνουν ότι τα πεπτίδια που μοιάζουν με Ab μπορούν επίσης να δημιουργηθούν από διαφορετική πηγή – το C. albicans. Αυτός ο κοινός μύκητας, ο οποίος έχει ανιχνευθεί στον εγκέφαλο ατόμων με νόσο του Αλτσχάιμερ και άλλες χρόνιες νευροεκφυλιστικές διαταραχές, έχει το δικό του σύνολο πρωτεασών που μπορούν να δημιουργήσουν τα ίδια πεπτίδια που μοιάζουν με Ab ο εγκέφαλος μπορεί να παράγει ενδογενώς.

Πηγη: https://www.healthweb.gr/

Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι το στρες και η κατάθλιψη ήταν συνήθη σε γυναίκες όταν υπέστησαν καρδιακή προσβολή και 2-4 μήνες μετά από αυτήν.

Το στρες και η κατάθλιψη μπορούν να αυξήσουν τον κίνδυνο καρδιακής προσβολής, ιδιαίτερα στις γυναίκες. ‘Εχουν επίσης συνδεθεί με χειρότερη ανάρρωση. Όμως, συμβάλλουν περισσότερο σε γυναίκες με καρδιακή προσβολή με απόφραξη των στεφανιαίων αρτηριών ή χωρίς;

Σε αυτό το ερώτημα προσπάθησε να απαντήσει νέα έρευνα που δημοσιεύτηκε στο Journal of the American College of Cardiology.

Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι το στρες και η κατάθλιψη ήταν συνήθη σε γυναίκες όταν υπέστησαν καρδιακή προσβολή και 2-4 μήνες μετά από αυτήν.

Ανακάλυψαν επίσης ότι γυναίκες με καρδιακή προσβολή λόγω απόφραξης στις στεφανιαίες αρτηρίες είχαν υψηλότερο στρες από αυτές που υπέστησαν καρδιακή προσβολή χωρίς απόφραξη. Η Anaïs Hausvater, του Sarah Ross Soter Center for Women’s Cardiovascular Research, δήλωσε ότι η έρευνα υπογραμμίζει την ανάγκη για μεγαλύτερη εστίαση στην ψυχική υγεία γυναικών με καρδιοπάθεια.

Όπως σημειώνει, εντόπισε υποομάδα ασθενών υψηλού κινδύνου που αποτυγχάνει να βελτιώσει το στρες της ή αυτό επιδεινώνεται μετά το συμβάν.

Στην έρευνα, 486 γυναίκες ασθενείς συμπλήρωσαν ερωτηματολόγια που μετρούσαν το στρες όπως το αντιλαμβάνονταν οι ίδιες και τα συμπτώματα κατάθλιψης το διάστημα που υπέστησαν καρδιακή προσβολή και 2 μήνες μετά από αυτήν.

Οι ερευνητές συνέκριναν τα αποτελέσματα και εξέτασαν τις διαφορές μεταξύ των δυο ειδών καρδιακής προσβολής.

Ενώ και οι δυο ομάδες είχαν σημάδια στρες και κατάθλιψης, γυναίκες με καρδιακή προσβολή χωρίς απόφραξη αρτηριών ήταν λιγότερο πιθανό να αναφέρουν υψηλά επίπεδα στρες όταν υπέστησαν καρδιακή προσβολή  και μετά από αυτήν.

Η Hausvater δήλωσε ότι επειδή λίγα είναι γνωστά για την αιτία που προκαλεί καρδιακή προσβολή με φυσιολογικές αρτηρίες, αυτές οι ασθενείς συχνά δεν έχουν πολλές απαντήσεις γιατί τους συνέβη.

Οι ερευνητές παρατήρησαν κλινικά ότι αυτό μπορεί να προκαλέσει ανησυχία στις ασθενείς. Προηγούμενες έρευνες έδειξαν ότι το στρες θα μπορούσε να συμβάλλει περισσότερο στη νόσο τους, αλλά στη νέα έρευνα διαπίστωσαν ότι αυτό θα μπορούσε να μην είναι αληθές.

Μια πιθανή εξήγηση είναι ότι νεότερες ασθενείς θα μπορούσαν να έχουν διαφορετικές πηγές στρες, πρόσθεσε.

Ηλικιωμένες που είναι πιο πιθανό να έχουν μπλοκαρισμένες αρτηρίες, ενδεχομένως αντιμετωπίζουν περισσότερο οικονομικό στρες καθώς και την ασθένεια ή απώλεια του συντρόφου τους.

Πηγές:
Journal of the American College of Cardiology.

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Επιστήμονες του Χάρβαρντ που ερευνούν την αύξηση του καρκίνου του παχέος εντέρου σε νέους ανακάλυψαν μια σοκαριστική συσχέτιση: ο βρεφικός θηλασμός αυξάνει τον κίνδυνο έως και 40%! Ωστόσο οι μητέρες δεν πρέπει να σταματήσουν την πρακτική, η οποία προσφέρει πολλά οφέλη στα βρέφη, καθώς χρειάζεται ακόμη περισσότερη έρευνα, λένε οι επιστήμονες.

Ερευνητές από την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ και της Ουάσιγκτον διαπίστωσαν ότι ο βρεφικός θηλασμός συσχετίστηκε με έως και 40% περισσότερες πιθανότητες να διαγνωστεί κάποιος με τη νόσο πριν από την ηλικία των 55 ετών. Όσο περισσότερο θήλαζε ένα άτομο ως βρέφος, τόσο πιο πιθανό ήταν να διαγνωστεί με πρώιμο καρκίνο του παχέος εντέρου, σύμφωνα με τη μελέτη.

«Έτσι, ένα άτομο που γεννήθηκε το 1990 έχει τώρα τετραπλάσιο κίνδυνο να προσβληθεί από καρκίνο του παχέος εντέρου σε σύγκριση με ένα άτομο που γεννήθηκε το 1950».
— Kimmie Ng, Dana-Farber Cancer Institute

Καρκίνος του παχέος εντέρου και διατροφή

Η δρ Kimmie Ng, ογκολόγος στο Χάρβαρντ, ανάφερε ότι ενώ η ομάδα ερευνούσε ακόμη τη σύνδεση, πίστευε ότι έφταιγε ο «δυτικός τρόπος ζωής». Η σύγχρονη διατροφή έχει από καιρό συνδεθεί με μια σειρά από καρκίνους και πολλές από τις βλαβερές ουσίες του πρόχειρου φαγητού μπορεί να περάσουν από το μητρικό γάλα. Ωστόσο, η δρ Ng τόνισε ότι «αυτό είναι απλώς ένας συσχετισμός» και προέτρεψε τις γυναίκες να μη σταματήσουν τον θηλασμό, κάτι που έχει συνδεθεί με απίστευτα οφέλη για την υγεία των μωρών.

Τα ποσοστά καρκίνου του παχέος εντέρου αυξάνονται παγκοσμίως, προκαλώντας επιδημία στους νέους. Τα ποσοστά αναμένεται να διπλασιαστούν στους νέους έως το 2030 και ο καρκίνος του παχέος εντέρου αναμένεται επίσης να γίνει η κύρια αιτία θανάτων από καρκίνο σε άτομα κάτω των 50 ετών μέχρι το τέλος της δεκαετίας.

Αυτό βασίζεται σε δεδομένα από το JAMA Surgery, το οποίο διαπίστωσε ότι μεταξύ 2010 και 2030, ο καρκίνος του παχέος εντέρου θα έχει αυξηθεί κατά 90% σε άτομα ηλικίας 20 έως 34 ετών. Ο καρκίνος του ορθού θα έχει αυξηθεί κατά 124% στην ίδια ηλικιακή ομάδα. Οι καρκίνοι του παχέος εντέρου και του ορθού είναι ο τρίτος πιο κοινός τύπος στις ΗΠΑ και η τρίτη κύρια αιτία θανάτου τόσο στους άνδρες όσο και στις γυναίκες.

Η Αμερικανική Αντικαρκινική Εταιρεία (ACS) εκτιμά ότι περίπου 153.000 περιπτώσεις καρκίνου του παχέος εντέρου θα ανιχνευθούν φέτος, συμπεριλαμβανομένων 19.500 σε άτομα ηλικίας κάτω των 50 ετών. Περίπου 52.550 άνθρωποι αναμένεται να πεθάνουν από τη νόσο.

Τι έδειξε η μελέτη για τον βρεφικό θηλασμό και τη σχέση του με τον καρκίνο του παχέος εντέρου

Οι επιστήμονες ενδιαφέρθηκαν να εξετάσουν πιθανές περιβαλλοντικές αλλαγές σε σχέση με την αύξηση του καρκίνου του παχέος εντέρου και εξέτασαν δεδομένα από 158.696 γυναίκες ηλικίας 27 έως 93 ετών που ελήφθησαν από έρευνες και ερωτηματολόγια ως μέρος της Μελέτης Νοσηλευτών Υγείας και της Μελέτης Νοσηλευτών Υγείας II.

Η ομάδα εξέτασε επίσης τη διατροφή, βάζοντας τους συμμετέχοντες να συμπληρώσουν το Ερωτηματολόγιο Συχνότητας Τροφίμων με 160 ερωτήσεις. Ενώ η διατροφή της ενηλικίωσης συνδέεται στενά με τον καρκίνο του παχέος εντέρου, η σχέση μεταξύ του θηλασμού και του καρκίνου δεν επηρεάστηκε από το τι έτρωγαν οι μητέρες.

Για να αποκλείσουν άλλους παράγοντες του τρόπου ζωής που θα μπορούσαν να έχουν συμβάλει σε περιπτώσεις καρκίνου του παχέος εντέρου, οι ερευνητές μίλησαν με 40.000 από τα άτομα που συμπεριλήφθηκαν στη μελέτη και συνέλεξαν λεπτομερείς πληροφορίες υγείας, συμπεριλαμβανομένου του καπνίσματος και της χρήσης αλκοόλ κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, καθώς και συννοσηροτήτων, βάρους και ύψους.

Μετά την εξέταση όλων των μεταβλητών, ο θηλασμός εξακολουθούσε να δείχνει τη μεγαλύτερη συσχέτιση με τον καρκίνο του παχέος εντέρου.

Σε σύγκριση με τις γυναίκες που δεν θήλασαν, εκείνες που θήλασαν για λιγότερο από ή ίσο με τρεις μήνες είχαν 14% υψηλότερο κίνδυνο. Όσοι θήλαζαν για τέσσερις έως οκτώ μήνες είχαν 17% υψηλότερο κίνδυνο και όσοι θήλαζαν για εννέα ή περισσότερους μήνες είχαν 36% αυξημένο κίνδυνο.

Ιδιαίτερα ανησυχητικό, μια νεότερη ομάδα γυναικών εντός της κοόρτης εμφάνισε περίπου 40% αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου του παχέος εντέρου υψηλού κινδύνου πριν κλείσουν τα 55 έτη.

Παρατηρήθηκε επίσης σημαντική συσχέτιση μεταξύ του θηλασμού και του αυξημένου κινδύνου αδενωμάτων πριν από την ηλικία των 50 ετών. Το αδένωμα είναι ένας μη καρκινικός όγκος στην επένδυση του παχέος εντέρου. Ενώ οι ίδιοι είναι καλοήθεις, οι σχηματισμοί συνήθως θεωρούνται προκαρκινικοί και μπορούν να μετατραπούν σε κακοήθεις όγκους.

Οι ερευνητές εξεπλάγησαν από τα αποτελέσματά τους και αναρωτήθηκαν εάν η υγεία της μητέρας είχε αντίκτυπο στον κίνδυνο καρκίνου του παχέος εντέρου.

Η Ng είπε: «Αν θηλάζετε, προφανώς, πολλοί παράγοντες υγείας της μητέρας μεταφέρονται στο βρέφος. Οπότε, το φυσικό ερώτημα είναι: «Μήπως η υγεία της μητέρας φέρει αυτόν τον αυξημένο κίνδυνο;»

Οι ερευνητές ενδιαφέρθηκαν να μελετήσουν τη σχέση μεταξύ του θηλασμού και του καρκίνου του παχέος εντέρου, επειδή πριν από την πρόσφατη αύξηση των περιπτώσεων, η συχνότητα της νόσου είχε μειωθεί. Ομοίως, υπήρξε μείωση στα ποσοστά θηλασμού από τις αρχές του 20ου αιώνα έως τη δεκαετία του 1960. Ωστόσο, τα ποσοστά θηλασμού άρχισαν να ανακάμπτουν τη δεκαετία του 1990, γεγονός που ευθυγραμμίζεται με την αύξηση των περιπτώσεων καρκίνου του παχέος εντέρου.

Η ομάδα προειδοποίησε ότι παρά τα ευρήματά της, χρειάζεται περισσότερη έρευνα και η ανάλυσή τους δεν πρέπει να αποθαρρύνει τους ανθρώπους από το να θηλάζουν τα παιδιά τους, καθώς είναι η καλύτερη διατροφική πηγή για τα περισσότερα μωρά.

Η μελέτη δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Clinical Gastroenterology and Hepatology.

Πηγη: https://www.oloygeia.gr/

Τα αποτελέσματα μιας νέας μελέτης για το σωματικό βάρος και την παχυσαρκία, που διεξήχθη από την Eli Lilly & Company και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Nature Medicine, παρουσιάστηκαν κατά την 41η ετήσια συνάντηση της Εταιρείας Παχυσαρκίας στο Obesity Week 2023.

Μετά από 12 αρχικές εβδομάδες απώλειας βάρους μόνο με εντατική παρέμβαση στον τρόπο ζωής, οι συμμετέχοντες στη μελέτη SURMOUNT-3 που έλαβαν τυχαία χορήγηση τιρζεπατίδης (που κυκλοφορεί ήδη στο Ηνωμένο Βασίλειο με την εμπορική ονομασία Mounjaro) για 72 εβδομάδες πέτυχαν συνολική μέση μείωση στο βασικό σωματικό βάρος κατά 24,3% την εβδομάδα 84, έδειξε η μελέτη.

«Πρόκειται για εξαιρετικά ευρήματα. Δείχνουν ότι οι συμμετέχοντες -που είχαν ήδη χάσει το 6,9% του αρχικού σωματικού βάρους με παραδοσιακή συμβουλευτική διατροφής και δραστηριότητας- έχασαν επιπλέον 18,4% του σωματικού βάρους όταν έλαβαν τιρζεπατίδη, σε σύγκριση με αύξηση 2,5% στους συμμετέχοντες που έλαβαν εικονικό φάρμακο», είπε ο Thomas Wadden, κύριος συγγραφέας της εργασίας.

«Η πρόσθετη απώλεια βάρους προκάλεσε περαιτέρω βελτιώσεις, σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο, σε πολλαπλές μετρήσεις υγείας, όπως η περίμετρος της μέσης, η αρτηριακή πίεση, η χοληστερόλη και τα τριγλυκερίδια, το σάκχαρο του αίματος και η σωματική λειτουργία», συμπλήρωσε ο Δρ. Wadden, καθηγητής ψυχολογίας στην Ιατρική Σχολή Perelman του University of Pennsylvania.

Η Ariana Chao, συνεργάτης του Πανεπιστημίου Johns Hopkins και δεύτερη συγγραφέας της εργασίας, παρουσίασε τη μελέτη και συζήτησε τα ευρήματα για την αποτελεσματικότητά της στο Obesity Week.

«Από την αρχή της εντατικής παρέμβασης στον τρόπο ζωής, οι συμμετέχοντες που έλαβαν τιρζεπατίδη είχαν μέση απώλεια σωματικού βάρους 64 κιλά. Οι γιατροί αναζητούσαν από καιρό στρατηγικές για να βοηθήσουν τους ασθενείς με παχυσαρκία να επιτύχουν απώλειες αυτού του μεγέθους, οι οποίες μπορούν να προσφέρουν οφέλη στην υγεία των ασθενών και ποιότητα ζωής», είπε η Δρ. Chao.

Η τιρζεπατίδη πέτυχε απώλεια βάρους αντίστοιχη με χειρουργικής επέμβασης

Σύμφωνα με τα ευρήματα οι ασθενείς που έλαβαν παρέμβαση στον τρόπο ζωής και τιρζεπατίδη πέτυχαν μέση απώλεια βάρους σύμφωνα με αυτή που παράγεται από το γαστρικό μανίκι (επιμήκης γαστρεκτομή), μια διαδικασία που χρησιμοποιείται ευρέως στη μεταβολική και βαριατρική χειρουργική. Η τιρζεπατίδη θα μπορούσε να προσφέρει μια ασφαλή και εξαιρετικά αποτελεσματική εναλλακτική λύση στη χειρουργική επέμβαση για ορισμένα άτομα με σοβαρή παχυσαρκία.

Το SURMOUNT-3 ήταν μια πολυκεντρική, τυχαιοποιημένη, διπλά τυφλή, παράλληλη, ελεγχόμενη με εικονικό φάρμακο δοκιμή που συνέκρινε την αποτελεσματικότητα και την ασφάλεια της τιρζεπατίδης  με εικονικό φάρμακο για 72 εβδομάδες, μετά από μια περίοδο 12 εβδομάδων εντατικής παρέμβασης στον τρόπο ζωής σε ενήλικες με παχυσαρκία ή πλεονάζον βάρος, με συννοσηρότητες που σχετίζονται με το βάρος, εξαιρουμένου του διαβήτη τύπου 2.

Η τιρζεπατίδη είναι ένας εξαρτώμενος από τη γλυκόζη υποδοχέας ινσουλινοτροπικού πολυπεπτιδίου (GIP) και ένας αγωνιστής υποδοχέα πεπτιδίου-1 (GLP-1) τύπου γλυκαγόνης, συνδυασμένοι σε ένα μόνο μόριο. Το φάρμακο ενεργοποιεί τους υποδοχείς του σώματος για GIP και GLP-1, που είναι φυσικές ορμόνες ινκρετίνης.

Και οι δύο υποδοχείς GIP και GLP-1 βρίσκονται σε περιοχές του ανθρώπινου εγκεφάλου που είναι σημαντικές για τη ρύθμιση της όρεξης. Η τιρζεπατίδη έχει αποδειχθεί ότι μειώνει την πρόσληψη τροφής αυξάνοντας τον κορεσμό και μειώνοντας την πείνα και το φαγητό με βάση την ανταμοιβή.

Πολλαπλές παρουσιάσεις των ευρημάτων συζήτησαν το υπόβαθρο και το σκεπτικό της μελέτης, τον σχεδιασμό, τα βασικά χαρακτηριστικά των συμμετεχόντων, καθώς και την αποτελεσματικότητα, την ασφάλεια και τα κλινικά αποτελέσματα.

Πηγη: https://www.oloygeia.gr/

Πηγη: https://www.dnews.gr/

Οι ερευνητές βρήκαν χιλιάδες διαφορετικούς τύπους κυττάρων, εκ των οποίων η πλειοψηφία ήταν νευρώνες.

Οι περίπου 86 δισ. νευρώνες του ανθρώπινου εγκεφάλου και ένας παρόμοιος αριθμός μη νευρωνικών κυττάρων κατανέμονται σε περίπου 3.300 διαφορετικούς τύπους κυττάρων. Αυτό προκύπτει από μια “απογραφή κυττάρων” που η Πρωτοβουλία BRAIN των Εθνικών Ινστιτούτων Υγείας των ΗΠΑ έχει διεξάγει σε διάφορα κέντρα στη Βόρεια Αμερική και την Ευρώπη από το 2014.

Τα αποτελέσματα παρουσιάστηκαν σε σειρά άρθρων στα περιοδικά “Science”, “Science Translational Medicine και Science Advances”.

Πριν από περίπου 100 χρόνια, ο Ισπανός νευρολόγος Santiago Ramón y Cajal έδειξε ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος αποτελείται από ένα λεπτό δίκτυο διασυνδεδεμένων κυττάρων. Οι νευρώνες ανταλλάσσουν πληροφορίες μέσω συνάψεων και στο σύνολό τους αποτελούν ένα είδος υπερυπολογιστή που, σε αντίθεση με τις τεχνικές συσκευές, μπορεί να αλλάζει και να προσαρμόζεται σε νέες προκλήσεις, μια διαδικασία γνωστή ως πλαστικότητα.

Οι ερευνητές του εγκεφάλου ανακάλυψαν σύντομα ότι μεμονωμένες περιοχές του εγκεφάλου είναι υπεύθυνες για συγκεκριμένες εργασίες. Ωστόσο, ο ρόλος που έχουν εκεί τα διάφορα κύτταρα και ο τρόπος με τον οποίο λειτουργεί το λογισμικό του εγκεφάλου είναι ακόμη εντελώς άγνωστος.

Η ανάπτυξη της αλληλουχίας RNA ενός κυττάρου θα μπορούσε να οδηγήσει σε νέες γνώσεις εδώ. Η γνώση του RNA δείχνει ποια γονίδια μεταγράφονται, δηλαδή χρησιμοποιούνται. Αυτό επιτρέπει την εξαγωγή συμπερασμάτων σχετικά με τις εργασίες που εκτελεί ένα κύτταρο και καθιστά δυνατή την καταγραφή των κυττάρων ανεξάρτητα από το εξωτερικό τους σχήμα.

Μια πρώτη επισκόπηση παρέχεται από την ανάλυση του μεταγραφώματος που πραγματοποίησαν η Kimberly Siletti από το Ινστιτούτο Καρολίνσκα της Στοκχόλμης και οι συνεργάτες της σε εγκεφάλους 3 νεκρών ανθρώπων. Σε περίπου 100 σημεία του πρόσθιου εγκεφάλου (εγκεφαλικός φλοιός, ιππόκαμπος, εγκεφαλικοί πυρήνες, υποθάλαμος και θάλαμος), του μέσου εγκεφάλου και του οπίσθιου εγκεφάλου (pons, μυελός και παρεγκεφαλίδα), εξετάστηκαν 3 εκατομμύρια κύτταρα.

Οι ερευνητές βρήκαν πάνω από 3.300 διαφορετικούς τύπους κυττάρων, εκ των οποίων περίπου το 80 % ήταν νευρώνες, ενώ το υπόλοιπο αποτελείται από τους διάφορους τύπους γλοιακών κυττάρων, τα οποία έχουν υποστηρικτικές λειτουργίες στον εγκέφαλο και αποτελούν μέρος του ανοσοποιητικού συστήματος.

Οι τύποι κυττάρων κατανέμονται διαφορετικά σε ολόκληρο τον εγκέφαλο, με αποτέλεσμα το στέλεχος του εγκεφάλου, όπου βρίσκονται τα ζωτικά κέντρα ελέγχου της αναπνοής, του καρδιακού ρυθμού, της θερμοκρασίας κ.λπ. να είναι σημαντικά πιο “ποικιλόμορφο” από ό,τι, για παράδειγμα, ο φλοιός, όπου βρίσκονται οι “ανώτερες” εγκεφαλικές λειτουργίες.

Πηγη: https://www.iatronet.gr/