Κατηγορία: Επιστημονικά Νέα

Η μερική πτώση της πίεσης του διοξειδίου του άνθρακα δεν αποτελεί παράγοντα κινδύνου για οξείες νευρολογικές επιπλοκές σε ενήλικες ασθενείς που λαμβάνουν εξωσωματική οξυγόνωση με μεμβράνη (ECMO).

Αυτό προκύπτει από τα αποτελέσματα μελέτης που παρουσιάστηκε στο ετήσιο συνέδριο της Γερμανικής Εταιρείας Πνευμονολογίας και Αναπνευστικής Ιατρικής (DGP) στο Ντίσελντορφ.

Oι νευρολογικές βλάβες είναι μία από τις πιο καταστροφικές επιπλοκές της ECMO και συνδέεται με υψηλή θνησιμότητα. Υπάρχουν όμως ελάχιστα δεδομένα σχετικά με τους παράγοντες κινδύνου για ενδοκρανιακή αιμορραγία ή ισχαιμικό εγκεφαλικό επεισόδιο κατά τη διάρκεια της ECMO.

“Τα αποτελέσματα από αναδρομικές μελέτες και αναλύσεις μητρώων δείχνουν ότι η πτώση της μερικής πίεσης του αρτηριακού διοξειδίου του άνθρακα κατά τις πρώτες 24 ώρες μετά την έναρξη της θεραπείας ECMO σχετίζεται με υψηλότερη συχνότητα εμφάνισης νευρολογικών επιπλοκών, όπως ενδοκρανιακή αιμορραγία και εγκεφαλική ισχαιμία”, αναφέρει ο Kevin Roedl από το Τμήμα Εντατικής Θεραπείας του Πανεπιστημιακού Ιατρικού Κέντρου Hamburg-Eppendorf.

Στις μελέτες διερευνήθηκαν οι μεταβολές στη μερική πίεση του αρτηριακού διοξειδίου του άνθρακα.

Στόχος της μονοκεντρικής, αναδρομικής μελέτης σε ένα τριτοβάθμιο κέντρο ECMO ήταν να αναλυθούν οι μεταβολές της αρτηριακής μερικής πίεσης του διοξειδίου του άνθρακα κατά την έναρξη της θεραπείας ECMO όσον αφορά τη συσχέτιση με νευρολογικές επιπλοκές.

Αναλύθηκαν δεδομένα από 618 ασθενείς που είχαν λάβει φλεβοαρτηριακή ή φλεβοφλεβική ECMO για καρδιοκυκλοφορική υποστήριξη ή υποστήριξη ανταλλαγής αερίων μεταξύ Ιανουαρίου 2011 και Απριλίου 2021 και για τους οποίους ήταν διαθέσιμη εγκεφαλική αξονική τομογραφία. Σε 295 ασθενείς, η ECMO απαιτήθηκε για αναπνευστική υποστήριξη, σε 207 για κυκλοφορική υποστήριξη και σε 116 για εξωσωματική καρδιοαναπνευστική αναζωογόνηση (eCPR).

Η ερευνητική ομάδα του Roedl ανέφερε ότι η ενδοεγκεφαλική αιμορραγία ήταν συχνότερη σε ασθενείς με αναπνευστική ανεπάρκεια (19,0%) από ό,τι σε ασθενείς με ανακοπή κυκλοφορίας (8,2%) και σε ασθενείς με eCPR (4,3%).

Αντίθετα, η επίπτωση του ισχαιμικού εγκεφαλικού επεισοδίου και της υποξικο-ισχαιμικής εγκεφαλικής βλάβης ήταν υψηλότερη σε ασθενείς με ανακοπή κυκλοφορίας (20,3% και 7,7%) και eCPR (17,2% και 38,8%) από ό,τι σε ασθενείς με αναπνευστική ανεπάρκεια (4,7% και 2,4%).

Η ένδειξη για ECMO παίζει ρόλο στην εγκεφαλική βλάβη

Ο Roedl και η ομάδα του ανέφεραν ότι παρατηρήθηκαν συσχετίσεις μεταξύ των ενδείξεων για ECMO (OR 2,418 [95% CI 1,128-5,187] p=0,023), της αντιθρομβίνης III (OR 1,018 [95% CI 1,004-1,031] p=0,009) και της εμφάνισης ενδοεγκεφαλικής αιμορραγίας.

Επιπλέον, η καρβοξυαιμοσφαιρίνη (OR 1,320 [95-% CI 1,073-1,624], p=0,009) και η ένδειξη για ECMO (OR 0,023 [95-% CI 0,083-0,498], p<0,001) συσχετίστηκαν με την εμφάνιση ισχαιμικού εγκεφαλικού επεισοδίου.

Αντίθετα, δεν υπήρχε σημαντική συσχέτιση μεταξύ της σχετικής μεταβολής της μερικής πίεσης του διοξειδίου του άνθρακα (RelΔPaCO2) και της ενδοεγκεφαλικής αιμορραγίας ή της εγκεφαλικής ισχαιμίας.

“Τα αποτελέσματά μας δείχνουν ότι η πτώση της αρτηριακής μερικής πίεσης του διοξειδίου του άνθρακα κατά την έναρξη της θεραπείας ECMO δεν σχετίζεται με συμβάντα ενδοκρανιακής αιμορραγίας ή εγκεφαλικής ισχαιμίας”, καταλήγει ο Roedl.

Χρειάζονται επειγόντως περισσότερες μελέτες για τον εντοπισμό παραγόντων κινδύνου για νευρολογικές επιπλοκές κατά τη διάρκεια της θεραπείας ECMO και για να καταστεί δυνατή η ειδική θεραπεία.

 

 

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Ερευνητές εντόπισαν για πρώτη φορά συγκεκριμένες περιοχές του εγκεφάλου που έχουν υποστεί βλάβη από την υψηλή αρτηριακή πίεση και μπορεί να συμβάλουν στη μείωση των νοητικών διεργασιών και στην ανάπτυξη άνοιας.

Η υψηλή αρτηριακή πίεση είναι γνωστό ότι εμπλέκεται στην πρόκληση άνοιας και βλάβης στη λειτουργία του εγκεφάλου, ωστόσο μέχρι σήμερα δεν ήταν γνωστό πώς ακριβώς βλάπτει τον εγκέφαλο και ποιες συγκεκριμένες περιοχές επηρεάζονται. Η μελέτη που δημοσιεύεται στο «European Heart Journal» δείχνει τον τρόπο που συμβαίνει αυτό.

Για την έρευνα συλλέχθηκαν πληροφορίες από μαγνητικές τομογραφίες εγκεφάλου, γενετικές αναλύσεις και δεδομένα παρατήρησης από χιλιάδες ασθενείς για να εξεταστεί η επίδραση της υψηλής αρτηριακής πίεσης στη γνωστική λειτουργία. Στη συνέχεια οι ερευνητές έλεγξαν τα ευρήματά τους σε μια ξεχωριστή, μεγάλη ομάδα ασθενών στην Ιταλία.

Οι ερευνητές εντόπισαν ότι οι αλλαγές σε εννιά μέρη του εγκεφάλου σχετίζονται με την υψηλότερη αρτηριακή πίεση και τη χειρότερη γνωστική λειτουργία. Οι αλλαγές σε αυτές τις περιοχές περιελάμβαναν μειώσεις στον όγκο του εγκεφάλου και στην έκταση της επιφάνειας του εγκεφαλικού φλοιού, αλλαγές στις συνδέσεις μεταξύ διαφορετικών τμημάτων του εγκεφάλου και αλλαγές στην εγκεφαλική δραστηριότητα.

«Χρησιμοποιώντας αυτό τον συνδυασμό προσεγγίσεων απεικόνισης, γενετικής και παρατήρησης εντοπίσαμε συγκεκριμένα μέρη του εγκεφάλου που επηρεάζονται από την αύξηση της αρτηριακής πίεσης, συμπεριλαμβανομένων των περιοχών που ονομάζονται κέλυφος φακοειδούς πυρήνα και συγκεκριμένων περιοχών λευκής ουσίας. Πιστεύαμε ότι αυτές μπορεί να είναι οι περιοχές, όπου η υψηλή αρτηριακή πίεση επηρεάζει τη γνωστική λειτουργία, όπως η απώλεια μνήμης, οι δεξιότητες σκέψης και η άνοια. Όταν ελέγξαμε τα ευρήματά μας μελετώντας μια ομάδα ασθενών στην Ιταλία που είχαν υψηλή αρτηριακή πίεση, διαπιστώσαμε ότι τα μέρη του εγκεφάλου που είχαμε εντοπίσει είχαν όντως επηρεαστεί», δηλώνει ο Τόμας Γκούζικ, καθηγητής Καρδιαγγειακής Ιατρικής στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου και στο Ιατρικό Κολέγιο του Γιαγκελόνιου Πανεπιστημίου της Κρακοβίας, ο οποίος ηγήθηκε της έρευνας.

Ο ίδιος εκφράζει την ελπίδα ότι τα συγκεκριμένα ευρήματα «μπορεί να μας βοηθήσουν να αναπτύξουμε νέους τρόπους για τη θεραπεία των γνωστικών βλαβών σε άτομα με υψηλή αρτηριακή πίεση».

 

 

 

 

Πηγή: ΑΠΕΜΠΕ

 

Πηγη: https://healthmag.gr/

Οι γυναίκες που έχουν αφαιρέσει και τις δύο ωοθήκες τους πριν από την ηλικία των 43 ετών, έχουν αυξημένο κίνδυνο να αναπτύξουν νόσο του Πάρκινσον ή παρκινσονισμό, σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη.

Αυτό μπορεί να οφείλεται στην ξαφνική απώλεια οιστρογόνων και άλλων ορμονών, η οποία προκαλεί απότομη ενδοκρινική δυσλειτουργία σε προεμμηνοπαυσιακές γυναίκες, σύμφωνα με τους ερευνητές.

Τα αποτελέσματα της μελέτης είναι παρόμοια με αυτά έρευνας του 2008, η οποία είχε συνδέσει επίσης τη νόσο του Πάρκινσον με την αφαίρεση και των δύο ωοθηκών σε νεότερες γυναίκες, μια διαδικασία που ονομάζεται αμφοτερόπλευρη ωοθηκεκτομή.

Το Πάρκινσον είναι μια προοδευτική διαταραχή που επηρεάζει το νευρικό σύστημα και τα μέρη του σώματος που ελέγχονται από τα νεύρα. Τα συμπτώματα περιλαμβάνουν τρόμο, δυσκαμψία και επιβράδυνση της κίνησης. Συχνά συνοδεύεται από άνοια, διαταραχές ύπνου και προβλήματα στο έντερο και την ουροδόχο κύστη. Ο παρκινσονισμός είναι ένας γενικός όρος που χρησιμοποιείται για να περιγράψει τη βραδύτητα της κίνησης μαζί με τη δυσκαμψία, τον τρόμο ή την απώλεια ισορροπίας.

Οι ερευνητές είπαν ότι τα ευρήματα υποστηρίζουν τις τρέχουσες κατευθυντήριες οδηγίες, σύμφωνα με τις οποίες οι γυναίκες με μέσο κίνδυνο να αναπτύξουν καρκίνο των ωοθηκών δεν πρέπει να αφαιρούν και τις δύο ωοθήκες για να τον αποτρέψουν.

Για εκείνες που φέρουν μια παραλλαγή γονιδίου υψηλού κινδύνου για καρκίνο των ωοθηκών, μπορεί να συνιστάται αφαίρεση των ωοθηκών μαζί με μετεγχειρητική θεραπεία με οιστρογόνα μέχρι την ηλικία των 50 ή 51 ετών.

«Από σήμερα, δεν συνιστάται η χρήση θεραπείας με οιστρογόνα για την πρόληψη της άνοιας ή του παρκινσονισμού μετά από φυσική εμμηνόπαυση σε γυναίκες ηλικίας 46 έως 55 ετών», δήλωσε ο πρώτος συγγραφέας Δρ. Walter Rocca, νευρολόγος και επιδημιολόγος στην Mayo Clinic.

«Τόσο η παρούσα, όσο και προηγούμενες μελέτες, υποδηλώνουν ότι η θεραπεία με οιστρογόνα είναι σημαντική σε γυναίκες των οποίων οι ωοθήκες αφαιρέθηκαν χειρουργικά σε ηλικία μικρότερη των 46 ετών. Ιδιαίτερα ευάλωτες είναι οι γυναίκες που υποβλήθηκαν σε εμμηνόπαυση που προκλήθηκε από χειρουργική επέμβαση πριν από την ηλικία των 40 ετών» σημειώνουν οι ερευνητές.

Η μελέτη περιελάμβανε δεδομένα για 2.750 γυναίκες που υποβλήθηκαν σε χειρουργική επέμβαση αφαίρεσης και των δύο ωοθηκών, είτε για κάποια καλοήθη πάθηση όπως η ενδομητρίωση ή μια κύστη είτε για την πρόληψη του καρκίνου. Αυτές οι γυναίκες συγκρίθηκαν με 2.749 γυναίκες που δεν είχαν υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση.

Για κάθε 48 γυναίκες μικρότερες των 43 ετών που υποβάλλονταν σε επέμβαση, μία γυναίκα εμφάνισε νόσο του Πάρκινσον σε σύγκριση με γυναίκες της ίδιας ηλικίας που δεν είχαν αφαιρέσει τις ωοθήκες τους.

Ωστόσο, ο κίνδυνος Πάρκινσον ήταν χαμηλότερος σε γυναίκες που έλαβαν οιστρογόνα μετά τη διαδικασία και μέχρι την ηλικία των 50 ετών σε σύγκριση με τις γυναίκες που δεν έλαβαν.

Η νόσος του Πάρκινσον είναι δύο φορές πιο συχνή στους άνδρες από ό,τι στις γυναίκες, γεγονός που υποδηλώνει ότι παράγοντες που σχετίζονται με το φύλο παίζουν ρόλο, τονίζουν οι ερευνητές.

Τα ευρήματα δημοσιεύτηκαν στην επιστημονική επιθεώρηση JAMA Network Open.

 

 

Πηγη: https://www.onmed.gr/

 Η απώλεια ακοής μπορεί επίσης να προκληθεί από περιβαλλοντικούς παράγοντες, όπως οι δυνατοί θόρυβοι.

Η έγκαιρη ανίχνευση της απώλειας ακοής στην παιδική ηλικία είναι ζωτικής σημασίας αλλά και πρόκληση, επειδή τα μωρά δεν μπορούν να πουν στους γονείς ή στους γιατρούς τους τι ακριβώς φταίει. Περίπου 2 έως 3 στα 1.000 παιδιά γεννιούνται με μόνιμη απώλεια ακοής, επομένως τα περισσότερα συστήματα υγείας δοκιμάζουν τα νεογέννητα μέσα σε μία ή δύο ημέρες μετά τη γέννηση, σύμφωνα με το Penn State Health στο Hershey, Pa.

Απώλεια ακοής

Η απώλεια ακοής μπορεί να είναι γενετική, αλλά μια οικογένεια μπορεί να μην συνειδητοποιήσει ότι έχει το υπολειπόμενο γονιδιακό χαρακτηριστικό που την προκαλεί μέχρι να γεννηθεί ένα προσβεβλημένο παιδί, δήλωσε η Jill McClelland, διευθύντρια ακοολογίας στο Penn State Health. Η απώλεια ακοής σε ένα βρέφος μπορεί επίσης να προκληθεί από μια μη γενετική ασθένεια σε μια μητέρα. Οι λοιμώξεις στις 20 έως 25 εβδομάδες της εγκυμοσύνης μπορεί να επηρεάσουν τον αναπτυσσόμενο ακουστικό πόρο στο έμβρυο.

Αν και η ερυθρά κάποτε συνέβαλε σε αυτό, σήμερα ο κυτταρομεγαλοϊός (CMV) είναι συχνά ένα πρόβλημα. Ενώ η μαμά μπορεί να μην έχει συμπτώματα, ο CMV μπορεί να καταστρέψει την ακοή του μωρού. «Έχουμε δει μια άνοδο», δήλωσε ο McClelland σε δελτίο τύπου του συστήματος υγείας. Σε ορισμένα μωρά, η αιτία είναι το αμνιακό υγρό στον ακουστικό πόρο. μπορεί να αφαιρεθεί για να αποκατασταθεί η ακοή.

Μια σπάνια, γενετική διαταραχή που ονομάζεται σύνδρομο Usher μπορεί να προκαλέσει απώλεια ακοής και όρασης για αρκετά χρόνια. Η απώλεια ακοής μπορεί επίσης να προκληθεί από περιβαλλοντικούς παράγοντες, όπως οι δυνατοί θόρυβοι. «Προσωπικά έχω δει παιδιά όπου η αιτία ήταν βιντεοπαιχνίδια και ακουστικά», είπε ο McClelland.

Το Εθνικό Ινστιτούτο Υγείας των ΗΠΑ συνιστά δύο τεστ για βρέφη. Στις δοκιμές ωτοακουστικών εκπομπών, ένα ακουστικό τοποθετείται στον ακουστικό πόρο του νεογέννητου. Παίζει ήχους και δοκιμάζει για αποκρίσεις ηχούς. Σε δοκιμές απόκρισης ακουστικού εγκεφαλικού στελέχους, τα ηλεκτρόδια τοποθετούνται στο κεφάλι του βρέφους και τα ακουστικά στα αυτιά. Μια μηχανή μετρά την απόκριση του εγκεφαλικού στελέχους.

Κάθε μωρό πρέπει να ελέγχεται, είπε ο McClelland. Σημείωσε ότι στο πρόγραμμα Hearing Screening and Intervention της Πενσυλβάνια, περίπου το 95% των νεογνών ελέγχεται. Στόχος: Έλεγχος τους εντός 30 ημερών από τη γέννηση. Το πρόγραμμα στοχεύει στη διάγνωση της απώλειας ακοής εντός τριών μηνών και στην εγγραφή του παιδιού για θεραπεία και παρέμβαση μέχρι την ηλικία των 6 μηνών.

Εάν ο έλεγχος δεν εντοπίσει απώλεια ακοής, αλλά υποψιάζεστε ότι το βρέφος σας έχει προβλήματα ακοής, ο McClelland σας προτρέπει να το παρακολουθήσετε. «Ακολούθησε το ένστικτό σου», συμβούλεψε. «Ένας προληπτικός έλεγχος ακοής είναι απλώς ένας έλεγχος». Προσέξτε για πιθανότητες που το παιδί σας μπορεί να δυσκολεύεται να ακούσει, προτείνει το Penn State Health. Εάν μπορείτε να κολλήσετε κρυφά και να τρομάξετε ένα παιδί εύκολα, κάτι μπορεί να μην πάει καλά.

Ένα παιδί με απώλεια ακοής μπορεί να έχει πρόβλημα να προφέρει ορισμένες λέξεις. Για παράδειγμα, εάν ένα παιδί χρησιμοποιεί μια ενική εκδοχή ενός ρήματος ή δεν αναγνωρίζει τον ήχο S σε μια πληθυντική έκδοση ενός ουσιαστικού, μπορεί να είναι πρόβλημα ακοής. Ζητήστε από τον παιδίατρό σας έναν προληπτικό έλεγχο.

Η ιατρική επιστήμη έχει κάνει βήματα προόδου στην ικανότητά της να συμπληρώνει την ακοή. Τα παιδιά ηλικίας 9 μηνών μπορούν να λάβουν κοχλιακό εμφύτευμα. Πρόκειται για χειρουργικά εμφυτευμένα μικρόφωνα, επεξεργαστές ομιλίας και πομπούς που μπορούν να βελτιώσουν την κατανόηση της γλώσσας και να βοηθήσουν στην ανάπτυξη του παιδιού. Περισσότερες από 118.000 κοχλιακές συσκευές έχουν εμφυτευθεί στις ΗΠΑ — 65.000 από αυτές σε παιδιά.

 

 

Πηγη: https://www.healthweb.gr/

Τόσο ο Donington όσο και ο Vokes προειδοποίησαν για τη σημασία της εύρεσης από τους ασθενείς με καρκίνο του πνεύμονα ενός χειρουργού που να είναι ειδικευμένος στην εκτέλεση υπολοβιακών εκτομών, οι οποίες είναι τεχνικά πιο δύσκολες χειρουργικές επεμβάσεις από τη λοβεκτομή.

Καρκίνος του Πνεύμονα: Η παραδοσιακή θεραπεία για τον μη μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα σε πρώιμο στάδιο είναι η λοβεκτομή, όπου ο χειρουργός εξαλείφει τον καρκινικό ιστό αφαιρώντας έναν ολόκληρο λοβό του πνεύμονα. Ωστόσο, μια νέα έρευνα διαπιστώνει ότι επιλεγμένοι ασθενείς με νόσο σε αρχικό στάδιο που υποβάλλονται σε μια λιγότερο επεμβατική διαδικασία έχουν συγκρίσιμα αποτελέσματα, δημιουργώντας ελπίδες για μια λιγότερο επιθετική προσέγγιση στη χειρουργική του καρκίνου του πνεύμονα.

Η 10ετής μελέτη, που δημοσιεύθηκε στο Επιστημονικό Περιοδικό Ιατρικής New England με επικεφαλής τον ιατρικό ογκολόγο Everett Vokes, MD, του του Πανεπιστημίου Ιατρικής του Σικάγο (University of Chicago Medicine), προσθέτει στοιχεία που υποστηρίζουν ένα νέο πρότυπο για τη διατήρηση του πνευμονικού ιστού σε ασθενείς με καρκίνο, όποτε αυτό είναι δυνατόν. “Είναι σπουδαίο να γνωρίζουμε ότι μπορούμε να προσφέρουμε με ασφάλεια στους ασθενείς μας μια διαδικασία που επιτρέπει τη διατήρηση λειτουργικού πνευμονικού ιστού, εφόσον οι ασθενείς βρίσκονται σε κατάλληλη φάση και η χειρουργική ομάδα έχει την απαραίτητη εμπειρία”, δήλωσε ο Vokes. Ο καρκίνος του πνεύμονα είναι μία από τις πιο συχνές μορφές καρκίνου στις Ηνωμένες Πολιτείες και προκαλεί τους περισσότερους θανάτους από καρκίνο τόσο στους άνδρες όσο και στις γυναίκες. Αν και σχετίζεται με την ύπαρξη ιστορικού καπνίσματος, ο καρκίνος του πνεύμονα διαγιγνώσκεται όλο και περισσότερο σε μη καπνιστές καθώς και σε πρώην καπνιστές. Εκτιμάται ότι το 2023 θα διαγνωστούν 235.000 νέες περιπτώσεις καρκίνου του πνεύμονα.

Οι περισσότεροι ασθενείς θα διαγνωστούν αφού ο καρκίνος έχει εξαπλωθεί σε άλλα μέρη του σώματός τους. Ευτυχώς, η βελτίωση του ελέγχου στους καπνιστές σημαίνει ότι οι γιατροί εντοπίζουν τον καρκίνο του πνεύμονα σε πρώιμα στάδια. Σε αυτή τη μελέτη, 697 ασθενείς με περιφερικούς όγκους σταδίου 1 μεγέθους μικρότερου των 2 εκατοστών ανατέθηκαν τυχαία να υποβληθούν σε λοβεκτομή ή σε υπολοβιακή εκτομή, όπου αφαιρείται μέρος του καρκινικού λοβού. Στην περίπτωση της τελευταίας, οι ασθενείς έλαβαν είτε σφηνοειδή εκτομή, η οποία περιλαμβάνει την αφαίρεση ενός μη ανατομικού, σφηνοειδούς κομματιού ιστού που περιέχει τον όγκο, είτε ανατομική τμηματική εκτομή κατά την οποία οι χειρουργοί αφαιρούν το ανατομικό τμήμα του πνεύμονα με τον όγκο, μαζί με τη μικρή αεροφόρο οδό, τη μεμονωμένη αρτηρία και τη φλέβα που τροφοδοτούν και αποστραγγίζουν την περιοχή. Μετά από διάμεση παρακολούθηση επτά ετών, η πολυκεντρική, τυχαιοποιημένη μελέτη φάσης 3 διαπίστωσε ότι η επιβίωση χωρίς νόσο ήταν παρόμοια μεταξύ των λοβεκτομών και των υπολοβεκτομών. Η πενταετής επιβίωση χωρίς νόσο και η πενταετής συνολική επιβίωση ήταν παρόμοιες, υποστηρίζοντας τη λιγότερο επεμβατική διαδικασία ως προτιμώμενη επιλογή. “Πρόκειται για μια πολύ σημαντική μελέτη που θα αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουμε τους ασθενείς με μικρούς καρκίνους του πνεύμονα σε πρώιμο στάδιο -ιδιαίτερα καθώς περνάμε στην εποχή του προσυμπτωματικού ελέγχου του καρκίνου του πνεύμονα, όπου ελπίζουμε να βρούμε πολύ περισσότερους μικρούς όζους που θα μπορούσαν να αντιμετωπιστούν με αυτή την προσαρμοσμένη χειρουργική προσέγγιση”, δήλωσε η θωρακοχειρουργός του UChicago Medicine Jessica Donington, MD, MSCR. Η έρευνα ακολουθεί μια μελέτη Ιαπώνων ερευνητών που δημοσιεύθηκε πέρυσι στο The Lancet, η οποία συνέκρινε τη λοβεκτομή με την τμηματική εκτομή (αλλά όχι τη σφηνοειδή εκτομή). Η εν λόγω μελέτη αποκάλυψε ότι οι ασθενείς που υποβλήθηκαν σε τμηματική εκτομή είχαν καλύτερη επίδοση όσον αφορά τη συνολική επιβίωση, αλλά όχι όσον αφορά την τοπική υποτροπή. Η εξοικονόμηση πνευμονικού ιστού φάνηκε να βοηθά στην επιβίωση από άλλες ασθένειες και δευτερογενείς καρκίνους.

“Η συνολική επιβίωση σε αυτή την πιο πρόσφατη δοκιμή ήταν περίπου 80% και στα δύο σκέλη”, δήλωσε ο Donington, προσθέτοντας ότι χρειάζονται περισσότερες θεραπείες για τον καρκίνο του πνεύμονα. “Αυτοί είναι οι ασθενείς σε πρώιμο στάδιο και οι μικρότεροι όγκοι μας. Έχουμε κάνει όλες τις συνιστώμενες σήμερα θεραπείες και παρόλα αυτά η συνολική επιβίωση εξακολουθεί να είναι μόνο 80%, όταν είναι πολύ πάνω από 90% για τον καρκίνο του μαστού ή του προστάτη παρόμοιου σταδίου”. Γενικά, οι υγιείς μη καπνιστές με σχετικά καλή πνευμονική λειτουργία μπορούν να ανεχθούν τις λοβεκτομές χωρίς μακροχρόνιες παρενέργειες. Ωστόσο, οι ασθενείς με μειωμένη πνευμονική λειτουργία, λόγω καπνίσματος ή άλλων συνοδών νοσημάτων, μπορεί να είναι πολύ άρρωστοι για να υποβληθούν στη διαδικασία. “Υπάρχουν φορές που δεν μπορούμε να κάνουμε λοβεκτομή επειδή απλά δεν υπάρχει αρκετός καλός πνεύμονας για να μπορέσουμε να αφαιρέσουμε έναν ολόκληρο λοβό”, δήλωσε ο Donington. “Αυτή η έρευνα είναι καλά νέα για όλους τους ασθενείς”. Τόσο ο Donington όσο και ο Vokes προειδοποίησαν για τη σημασία της εύρεσης από τους ασθενείς με καρκίνο του πνεύμονα ενός χειρουργού που να είναι ειδικευμένος στην εκτέλεση υπολοβιακών εκτομών, οι οποίες είναι τεχνικά πιο δύσκολες χειρουργικές επεμβάσεις από τη λοβεκτομή.

 

 

 

Πηγη: https://www.healthweb.gr/

Σουηδοί επιστήμονες παρατήρησαν ότι γυναίκες με ψυχική νόσο, χρήση ουσιών ή νευροψυχιατρικό πρόβλημα ήταν επίσης λιγότερο πιθανό να εξετάζονται για αυτόν τον καρκίνο.

Γυναίκες με ψυχική νόσο αντιμετωπίζουν διπλάσιο κίνδυνο από άλλες γυναίκες να εμφανίσουν καρκίνο του τραχήλου της μήτρας, αναφέρει νέα έρευνα.

Σουηδοί επιστήμονες παρατήρησαν ότι γυναίκες με ψυχική νόσο, χρήση ουσιών ή νευροψυχιατρικό πρόβλημα ήταν επίσης λιγότερο πιθανό να εξετάζονται για αυτόν τον καρκίνο.

Η Kejia Hu, του Karolinska Institute, δήλωσε ότι τα αποτελέσματα δείχνουν ότι γυναίκες με αυτές τις διαγνώσεις συμμετέχουν πιο σπάνια σε προγράμματα εξέτασης και έχουν υψηλότερη εμφάνιση βλαβών στον τράχηλο. Η έρευνα περιέλαβε 4 εκατομμύρια γυναίκες που γεννήθηκαν μεταξύ   1940 και 1995.

Οι ερευνητές υπολόγισαν τον κίνδυνο καρκίνου στον τράχηλο και προκαρκινικών βλαβών, καθώς και τη συμμετοχή των γυναικών της έρευνας σε προγράμματα εξέτασης. Συνέκριναν γυναίκες με χρήση ουσιών ή πρόβλημα ψυχικής υγείας με γυναίκες χωρίς.

Ο κίνδυνος αυξανόταν με όλες αυτές τις διαγνώσεις και κυρίως με τη χρήσης ουσιών.

Ενώ οι ερευνητές δήλωσαν ότι το μέγεθος της έρευνας και η μακρά περίοδος παρακολούθησης ήταν ισχυρά, υπήρχε έλλειψη ολικών στοιχείων για άλλους κινδύνους για καρκίνο τραχήλου, όπως κάπνισμα, σεξουαλικά μεταδιδόμενες νόσους και αντισυλληπτικά.

Η έρευνα δημοσιεύτηκε στο The Lancet Public Health.

Πηγές:
The Lancet Public Health.

 

 

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Σήμα κινδύνου εκπέμπει η επιστημονική κοινότητα για το τριχλωροαιθυλένιο (TCE) και τη σύνδεση του με τη νόσο Πάρκινσον.

Πρόκειται για χημική ουσία με τον χημικό τύπο C2HCI3 που έχει χρησιμοποιηθεί για παρασκευή βρώσιμων και βιομηχανικών προϊόντων όπως εκχυλίσματα μπαχαρικών ή ντεκαφεϊνέ καφέ, απολιπαντικά μετάλλων, διορθωτικά υγρά για γραφομηχανές και προϊόντα στεγνού καθαρισμού ή καθαρισμού χαλιών έως την αναισθησία ασθενών, την οποία ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Χημικών Προϊόντων (ECHA) περιγράφει ως ουσία που προκαλεί σοβαρό ερεθισμό των ματιών και του δέρματος και μπορεί να προκαλέσει υπνηλία ή ζάλη, σχετίζεται αιτιωδώς με την εμφάνιση καρκίνου και πιθανώς γενετικών ανωμαλιών και είναι επιβλαβής για την υδρόβια ζωή με μακροχρόνιες επιπτώσεις.

Σύμφωνα με τους ερευνητές της μελέτης που δημοσιεύεται στο Journal of Parkinson’s Disease, αυτή η άχρωμη χημική ουσία που βρέθηκε στο απόγειο της αξιοποίησής της κατά τη δεκαετία του 1970, συνδέθηκε για πρώτη φορά με τον παρκινσονισμό το 1969. Ενώ σήμερα η χρήση του TCE στην ΕΕ και ορισμένες πολιτείες των ΗΠΑ είναι σημαντικά περιορισμένη, σε παγκόσμιο επίπεδο συνεχίζει να έχει ζήτηση, ιδίως από την Κίνα. Οι ερευνητές υπογραμμίζουν ότι, ακόμη και σε περιοχές όπου η χρήση της ουσίας απαγορεύεται, η έκθεση των πληθυσμών παραμένει λόγω της συνεχιζόμενης μόλυνσης του νερού και του εδάφους.

Συνεχείς προειδοποιήσεις

Η ερευνητική ομάδα συγκεντρώνει στοιχεία σχετικά με την έκταση της χρήσης του TCE στη βιομηαχνία, επανεξετάζει παλαιότερες μελέτες που συνδέουν τη χημική ουσία με τη νόσο του Πάρκινσον και διερευνά περιπτώσεις όπου το TCE και η νευροεκφυλιστική νόσος θα μπορούσαν να συνδέονται.

Μεταξύ των προηγούμενων ερευνών που έχουν αναδείξει τον παραπάνω συσχετισμό, η επιστημονική ομάδα ανέφερε μελέτη για τρεις εργαζόμενους σε βιομηχανικές εγκαταστάσεις (Annals of Neurology, 2008) και μία για έναν μηχανικό αυτοκινήτων (Revue Neurologique, 2018), καθώς και μια έρευνα σε 198 διδύμους (Annals of Neurology, 2011) που έδειξε πενταπλάσιο κίνδυνο εκδήλωσης νόσου Πάρκινσον σε όσους είχαν εκτεθεί στην ουσία TCE.

Εντούτοις, παρά τις προαναφερθείσες αλλά και άλλες έρευνες που δείχνουν τις βλαβερές συνέπειες του TCE στα ζώα, η ακριβής φύση της σχέσης δεν έχει ακόμα επιβεβαιωθεί λόγω εξαιτίας διαφόρων παραγόντων όπως το γεγονός ότι οι άνθρωποι δεν γνωρίζουν ακριβώς με τι έχουν έρθει σε επαφή ή εκτίθενται ταυτόχρονα σε πολλές δυνητικά επιβλαβείς χημικές ουσίες.

Υπεύθυνη για «έκρηξη» της νόσου;

Στόχος της ερευνητικής ομάδας είναι η ολοκληρωτική απαγόρευση του TCE και του στενά συγγενικού του υπερχλωροαιθυλενίου ή τετραχλωροαιθυλενίου (PCE), κύριου χημικού διαλύτη για το στεγνό καθάρισμα, καθώς και η απολύμανση των χώρων στους οποίους είναι γνωστό ότι έγινε χρήση TCE στο παρελθόν.

Επιπροσθέτως, εκφράζουν την επιθυμία τους για μια λεπτομερέστερη και εμβριθή έρευνα για το πώς μπορεί να συνδέονται το TCE και η νόσος του Πάρκινσον. Δεδομένου του αυξανόμενου επιπολασμού της νόσου, φαίνεται πως κάποιο στοιχείο της σύγχρονης ζωής μας καθιστά πιο ευάλωτους στην πάθηση. Ίσως η επίμαχη χημική ουσία να αποτελεί μέρος της απάντησης. Κατά τις δηλώσεις των ερευνητών:

«Το χρονικό διάστημα μεταξύ της έκθεσης και της εκδήλωσης της νόσου μπορεί να είναι δεκαετίες. Οι άνθρωποι που πιθανώς γνώριζαν την έκθεσή τους στη χημική ουσία, μπορεί να την έχουν ξεχάσει προ πολλού. Όσοι εργαζόμενοι έρχονταν σε επαφή με τον διαλύτη ή άτομα που ζούσαν κοντά σε μολυσμένο περιβάλλον μπορεί να έχουν αλλάξει εργασία ή να έχουν μετακομίσει, καθιστώντας την αναδρομική αξιολόγηση πιθανών ομάδων έκθεσης στον κίνδυνο δύσκολη.

»Ο αριθμός των ατόμων με νόσο Πάρκινσον έχει υπερδιπλασιαστεί τα τελευταία 30 χρόνια και, αν δεν υπάρξει αλλαγή, θα διπλασιαστεί και πάλι μέχρι το 2040. Δεδομένων των αυξανόμενων ποσοστών της νόσου -περισσότερο από ό,τι μπορεί να εξηγηθεί μόνο από τη γήρανση- άλλες λιγότερο ορατές αιτίες πρέπει να προάγουν την αύξηση των ασθενών».

 

 

Πηγη: https://healthpharma.gr/

Ιστορική πρόοδος για την ιατρική κοινότητα σημειώθηκε στην Ιταλία, καθώς ένας ηλικιωμένος- ολικά τυφλός- μπόρεσε να αποκτήσει ξανά την όρασή του σε μια πρωτόγνωρη επέμβαση αυτομεταμόσχευσης.

Η τεράστια επιστημονική πρόοδος καταγράφηκε στο Τορίνο, αναφέρουν σημερινά δημοσιεύματα του ιταλικού Τύπου. Χάρη σε αυτομεταμόσχευση του συνόλου της επιφάνειας του ματιού (συμπεριλαμβανομένου του κερατοειδούς, μέρους του σκληρού χιτώνα και του επιπεφυκότα) τυφλός ασθενής μπόρεσε να ξαναποκτήσει έστω μερικώς την όρασή του.

Βρήκε μερικώς την όρασή του και κινείται με αυτονομία

Η επέμβαση πραγματοποιήθηκε στο νοσοκομείο Λε Μολινέτε του Τορίνο. Ο ασθενής είναι 83 ετών και είχε χάσει την όραση από το αριστερό μάτι πριν από 30 χρόνια, λόγω προβλήματος στον αμφιβληστροειδή.

Πριν δέκα χρόνια είχε επίσης τυφλωθεί από το δεξί μάτι εξαιτίας σπάνιας ασθένειας. Η αυτομεταμόσχευση κατέστη δυνατή χάρη στην χρήση υλικού από το αριστερό μάτι, «το οποίο παρουσίαζε λειτουργικά προβλήματα, αλλά είχε διατηρήσει υγιή επιφάνεια», όπως εξήγησαν οι ειδικοί, μεταδίδει το ΑΠΕ-ΜΠΕ.

Η επέμβαση διήρκεσε τέσσερις ώρες και, μετά την πάροδο δυο εβδομάδων, ο ασθενής αναγνωρίζει πρόσωπα και αντικείμενα και κινείται με αυτονομία, αναφέρει ο ιταλικός Τύπος.

«Στην πράξη, το ένα τρίτο του αριστερού ματιού αυτομεταμοσχεύθηκε στο δεξί μάτι, το οποίο στη συνέχεια ανακατασκευάστηκε και μπόρεσε ο ασθενής να δει ξανά», είπε ένας από τους γιατρούς που ανέλαβαν την επέμβαση.

«Όταν ξύπνησα, ήταν σαν να ξαναγεννήθηκα»

Σύμφωνα με την ιταλική La Repubblica πρόκειται για επέμβαση, που πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά στον κόσμο.

«Όταν ξύπνησα και άρχισα να βλέπω το περίγραμμα των δακτύλων και του χεριού μου, ήταν σαν να ξαναγεννήθηκα». Αυτά ήταν τα πρώτα λόγια του 83χρονου άνδρα που ζει στην επαρχία του Τορίνο, ο οποίος έπασχε από δύο σοβαρές και διαφορετικές οφθαλμολογικές παθήσεις, που τον είχαν οδηγήσει στην τύφλωση για 6 χρόνια.

Η μεταμόσχευση κερατοειδούς πλήρους πάχους είναι η χειρουργική διαδικασία κατά την οποία μόνο ο κερατοειδής που έχει χάσει τη διαφάνειά του αντικαθίσταται με υγιή κερατοειδή από θανόντα δότη. «Κανονικά ο κερατοειδής έχει πολύ χαμηλότερο ποσοστό απόρριψης από ό,τι άλλα αγγειούμενα όργανα, αλλά σε περίπτωση διάχυτης αλλοίωσης ολόκληρης της οφθαλμικής επιφάνειας, όπως στην περίπτωση του ασθενούς, ο κίνδυνος αυτός γίνεται πολύ υψηλός», εξήγησε ο γιατρός.

«Η χειρουργική επέμβαση ήταν εξαιρετική και ο ασθενής, σήμερα μετά από δύο εβδομάδες, έχει ανακτήσει την όρασή του και μπορεί να κινείται ανεξάρτητα. Είμαστε πολύ ενθουσιασμένοι και αναμένουμε διαρκή επιτυχία στο δεξί μάτι, επειδή ανακατασκευάστηκε με ιστούς του ίδιου του ασθενούς και επομένως είναι δυνητικά ασφαλές από τα προβλήματα απόρριψης που ταλαιπώρησαν προηγούμενες μεταμοσχεύσεις», σημείωσε.

 

 

Πηγη: https://healthpharma.gr/

Σε νέα μελέτη, οι επιστήμονες διερευνούν πώς τα μάτια μπορούν να βοηθήσουν στη διάγνωση της νόσου Αλτσχάιμερ πριν από την έναρξη των συμπτωμάτων.

«Τα μάτια είναι ένα παράθυρο στον εγκέφαλο» είπε η οφθαλμίατρος Κριστίν Γκριρ, διευθύντρια ιατρικής εκπαίδευσης στο Ινστιτούτο Νευροεκφυλιστικών Νοσημάτων στην Μπόκα Ράτον της Φλόριντα. «Μπορούμε να δούμε απευθείας στο νευρικό σύστημα κοιτάζοντας στο πίσω μέρος του ματιού, προς το οπτικό νεύρο και τον αμφιβληστροειδή».

Οι επιστήμονες διερευνούν πώς το μάτι μπορεί να βοηθήσει στη διάγνωση της νόσου Αλτσχάιμερ πριν από την έναρξη των συμπτωμάτων. Κι αυτό διότι από τη στιγμή που η μνήμη και η συμπεριφορά αρχίζουν να επηρεάζονται, η ασθένεια έχει προχωρήσει.

«Η νόσος Αλτσχάιμερ εμφανίζεται στον εγκέφαλο δεκαετίες πριν από τα πρώτα συμπτώματα απώλειας μνήμης» είπε ο Δρ. Ρίτσαρντ Άιζακσον, προληπτικός νευρολόγος της νόσου Αλτσχάιμερ, ο οποίος είναι επίσης στο Ινστιτούτο Νευροεκφυλιστικών Νοσημάτων.

Υγιεινές επιλογές

Εάν οι γιατροί είναι σε θέση να εντοπίσουν την ασθένεια στα πρώτα της στάδια, οι άνθρωποι θα μπορούσαν στη συνέχεια να υιοθετήσιουν υγιεινές επιλογές στον τρόπο ζωής τους και να ελέγξουν τους «τροποποιήσιμους παράγοντες κινδύνου, όπως η υψηλή αρτηριακή πίεση, η υψηλή χοληστερόλη και ο διαβήτης», είπε ο Δρ. Άιζακσον.

Οι αλλαγές στον αμφιβληστροειδή που υποδεικνύουν την ύπαρξη της νόσου Αλτσχάιμερ
Πόσο νωρίς μπορούμε να δούμε σημάδια γνωστικής έκπτωσης; Για να το διαπιστώσει, μια πρόσφατη μελέτη εξέτασε ιστό από τον αμφιβληστροειδή και τον εγκέφαλο 86 ατόμων με διαφορετικούς βαθμούς νοητικής έκπτωσης.

«Η μελέτη μας είναι η πρώτη που παρέχει σε βάθος αναλύσεις των πρωτεϊνικών προφίλ και των μοριακών, κυτταρικών και δομικών επιδράσεων της νόσου Αλτσχάιμερ στον ανθρώπινο αμφιβληστροειδή και πώς αυτές αντιστοιχούν σε αλλαγές στον εγκέφαλο και τη γνωστική λειτουργία» δήλωσε η Maya Koronyo-Hamaoui, καθηγήτρια Νευροχειρουργικής και Βιοϊατρικών Επιστημών στο Cedars-Sinai του Λος Άντζελες.

«Αυτές οι αλλαγές στον αμφιβληστροειδή συσχετίζονται με αλλαγές σε σημεία του εγκεφάλου που ονομάζονται ενδορινικοί και κροταφικοί φλοιοί, ένας κόμβος για τη μνήμη, την πλοήγηση και την αντίληψη του χρόνου», πρόσθεσε η ειδικός.

Η μελέτη

Οι ερευνητές στη μελέτη συνέλεξαν δείγματα αμφιβληστροειδούς και εγκεφαλικού ιστού για 14 χρόνια από 86 δότες με νόσο Αλτσχάιμερ και ήπια γνωστική εξασθένηση -τη μεγαλύτερη ομάδα δειγμάτων αμφιβληστροειδούς που μελετήθηκε ποτέ, σύμφωνα με τους συγγραφείς.

Στη συνέχεια, συνέκριναν τα δείγματα από δότες με φυσιολογική γνωστική λειτουργία με αυτά που προέρχονταν από άτομα με ήπια γνωστική εξασθένηση και άλλα που έπασχαν από νόσο Αλτσχάιμερ προχωρημένου σταδίου.

Η μελέτη, που δημοσιεύθηκε τον Φεβρουάριο στο περιοδικό Acta Neuropathologica, βρήκε σημαντικές αυξήσεις στο β-αμυλοειδές, έναν βασικό δείκτη της νόσου του Αλτσχάιμερ, σε άτομα με τη νόσο και πρώιμη γνωστική εξασθένηση.

Ευρήματα που συμβάλλουν στην πιο έγκαιρη και ακριβή διάγνωση της νόσου Αλτσχάιμερ
Η μελέτη διαπίστωσε πως τα μικρογλοιακά κύτταρα μειώθηκαν κατά 80% σε άτομα με γνωστικά προβλήματα. Αυτά τα κύτταρα είναι υπεύθυνα για την επισκευή και τη διατήρηση άλλων κυττάρων, καθώς και για την εκκαθάριση του εγκεφάλου και του αμφιβληστροειδούς από το β-αμυλοειδές.

«Βρέθηκαν επίσης δείκτες φλεγμονής, οι οποίοι μπορεί να είναι εξίσου σημαντικός δείκτης για την εξέλιξη της νόσου» δήλωσε ο Άιζακσον, ο οποίος δεν συμμετείχε στη μελέτη.

«Τα ευρήματα ήταν εμφανή σε άτομα με καθόλου ή ελάχιστα γνωστικά συμπτώματα, γεγονός που υποδηλώνει ότι αυτές οι νέες οφθαλμικές εξετάσεις μπορεί να είναι σε θέση να βοηθήσουν στην έγκαιρη διάγνωση».

Οι ερευνητές της μελέτης βρήκαν μεγαλύτερους αριθμούς ανοσοκυττάρων που περιβάλλουν τις αμυλοειδείς πλάκες καθώς και άλλα κύτταρα που ευθύνονται για τη φλεγμονή και τον θάνατο κυττάρων και ιστών.

Προγνωστικά

Η ατροφία των ιστών και η φλεγμονή στα κύτταρα στην περιφέρεια του αμφιβληστροειδούς ήταν πιο προγνωστικά για τη γνωστική κατάσταση, σύμφωνα με τη μελέτη.

«Αυτά τα ευρήματα μπορεί τελικά να οδηγήσουν στην ανάπτυξη τεχνικών απεικόνισης που μας επιτρέπουν να διαγνώσουμε τη νόσο Αλτσχάιμερ νωρίτερα και με μεγαλύτερη ακρίβεια και να παρακολουθούμε την εξέλιξή της μη επεμβατικά, κοιτάζοντας μέσα από το μάτι», κατέληξε ο Άιζακσον.

 

 

Πηγη: https://healthpharma.gr

Μια κοινή χημική ουσία που χρησιμοποιείται σε διορθωτικά υγρά, προϊόντα αφαίρεσης χρωμάτων, καθαριστικά όπλων, προϊόντα καθαρισμού αεροζόλ και στεγνό καθάρισμα μπορεί να είναι ο βασικός ένοχος πίσω από τη δραματική αύξηση της νόσου του Πάρκινσον (PD), λένε οι ερευνητές.

Μια διεθνής ομάδα ερευνητών εξέτασε προηγούμενες έρευνες και ανέφερε δεδομένα που υποδηλώνουν ότι η χημική ουσία τριχλωροαιθυλένιο (TCE) σχετίζεται με έως και 500% αυξημένο κίνδυνο για τη νόσο του Πάρκινσον (PD).

Ο επικεφαλής ερευνητής Ray Dorsey, MD, καθηγητής νευρολογίας στο Πανεπιστήμιο του Ρότσεστερ της Νέας Υόρκης, αποκάλεσε τη νόσο του Πάρκινσον (PD) «την ταχύτερα αναπτυσσόμενη εγκεφαλική νόσο στον κόσμο» και είπε στο Medscape Medical News ότι «μπορεί να προληφθεί σε μεγάλο βαθμό».

«Αμέτρητοι άνθρωποι έχουν πεθάνει κατά τη διάρκεια των γενεών από καρκίνο και άλλες ασθένειες που συνδέονται με  τριχλωροαιθυλένιο (TCE) [και] τη νόσο του Πάρκινσον μπορεί να είναι η τελευταία», είπε. «Η απαγόρευση αυτών των χημικών ουσιών, που περιέχουν μολυσμένες τοποθεσίες και η προστασία σπιτιών, σχολείων και κτιρίων που κινδυνεύουν, μπορεί όλα να δημιουργήσουν έναν κόσμο όπου η νόσος του Πάρκινσον είναι όλο και πιο σπάνια, όχι συνηθισμένη».

Η εργασία δημοσιεύτηκε διαδικτυακά στις 14 Μαρτίου στο Journal of Parkinson’s Disease .

Τι είναι το TCE και που εντοπίζεται

Το τριχλωροαιθυλένιο (TCE) συντέθηκε για πρώτη φορά σε εργαστήριο το 1864, με την εμπορική παραγωγή να ξεκινά το 1920, σημειώνουν οι ερευνητές.

«Λόγω των μοναδικών ιδιοτήτων του, το TCE είχε αμέτρητες βιομηχανικές, εμπορικές, στρατιωτικές και ιατρικές εφαρμογές», συμπεριλαμβανομένης της παραγωγής ψυκτικών, καθαρισμού ηλεκτρονικών ειδών και απολίπανσης εξαρτημάτων κινητήρα.

Επιπλέον, χρησιμοποιείται στο στεγνό καθάρισμα, αν και μια παρόμοια χημική ουσία (υπερχλωροαιθυλένιο [PCE]) χρησιμοποιείται σήμερα ευρύτερα για αυτόν τον σκοπό. Ωστόσο, οι συγγραφείς σημειώνουν, σε αναερόβιες συνθήκες, το υπερχλωροαιθυλένιο συχνά μετατρέπεται σε TCE “και η τοξικότητά τους μπορεί να είναι παρόμοια”.

Τα καταναλωτικά προϊόντα στα οποία βρίσκεται το TCE περιλαμβάνουν διορθωτικό υγρό γραφομηχανής, προϊόντα αφαίρεσης χρωμάτων, καθαριστικά όπλων και προϊόντα καθαρισμού αεροζόλ.

Μέχρι τη δεκαετία του 1970, χρησιμοποιήθηκε για την ντεκαφεΐνη του καφέ.

Επίσης ,μολύνει τον εξωτερικό αέρα, τα υπόγεια ύδατα και  τον εσωτερικό αέρα. Είναι παρόν σε μια σημαντική ποσότητα υπόγειων υδάτων στις ΗΠΑ και «εξατμίζεται από το υποκείμενο έδαφος και τα υπόγεια ύδατα και εισέρχεται σε σπίτια, χώρους εργασίας ή σχολεία, συχνά απαρατήρητα», σημειώνουν οι ερευνητές.

ΠΗΓΗ: medscape.com

 

 

 

Πηγη: https://www.news4health.gr/