Κατηγορία: Ενημέρωση

O Ιός Δυτικού Νείλου εξακολουθεί να δίνει κρούσματα στη χώρα μας ενώ ο αριθμός των θανάτων παραμένει χωρίς μεταβολή από την προηγούμενη εβδομάδα.

Σύμφωνα με τον ΕΟΔΥ μέχρι τις 17/10/2023, έχουν διαγνωστεί και διερευνηθεί συνολικά
εκατόν εξήντα ένα (161) εγχώρια κρούσματα λοίμωξης από τον ιό του Δυτικού Νείλου στην Ελλάδα, εκ των οποίων τα εκατόν δεκαεννέα (119) κρούσματα παρουσίασαν εκδηλώσεις από το Κεντρικό Νευρικό Σύστημα (ΚΝΣ, εγκεφαλίτιδα ή/και μηνιγγίτιδα ή/και οξεία χαλαρή παράλυση) και σαράντα δύο (42) κρούσματα είχαν ήπιες εκδηλώσεις/ δεν είχαν εκδηλώσεις από το ΚΝΣ (Πίνακας 1).

Κατά τη διάρκεια της τελευταίας εβδομάδας, διαγνώσθηκαν/ δηλώθηκαν τέσσερα (4) νέα κρούσματα. Έχουν καταγραφεί είκοσι (20) θάνατοι σε ασθενείς με λοίμωξη από τον ιό και με εκδηλώσεις από το ΚΝΣ, ηλικίας άνω των 64 ετών.

Δείτε ΕΔΩ την επιδημιολογική έκθεση του ΕΟΔΥ

Πηγη: https://www.healthreport.gr

Μεγάλη ευρωπαϊκή μελέτη που τερματίστηκε πρόωρα στην Ευρώπη.

Σε περίπτωση εγκεφαλικού επεισοδίου, κάθε λεπτό μετράει με το οποίο μπορεί να αποκατασταθεί η παροχή αίματος και συνεπώς η παροχή οξυγόνου στην πληγείσα περιοχή του εγκεφάλου. Μια μεγάλη μελέτη χρηματοδοτούμενη από την ΕΕ έδειξε τώρα ότι η αφαίρεση του αιτιολογικού θρόμβου αίματος με επέμβαση καθετήρα σε σοβαρά εγκεφαλικά επεισόδια μπορεί να σώσει ζωές.

“Η θεραπεία με τη χρήση καθετήρα για τη διάνοιξη της απόφραξης του αγγείου δείχνει επίσης επιτυχία σε ασθενείς με σοβαρά εγκεφαλικά επεισόδια. Σχεδόν στο 20% των ασθενών που υποβλήθηκαν σε θεραπεία, ο θάνατος ή η ανάγκη για νοσηλεία θα μπορούσε να αποφευχθεί με μια αντίστοιχη επέμβαση”, ανέφερε τώρα  ανακοίνωση του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου του Αμβούργου (UKE).

Στην περίπτωση των ισχαιμικών εγκεφαλικών επεισοδίων (θρόμβοι αίματος σε αγγείο του εγκεφάλου), η διάλυση αυτών των θρόμβων με φαρμακευτική αγωγή (rtPA – η λεγόμενη θρομβόλυση) ξεκίνησε πριν από περίπου 20 χρόνια. Αυτό από μόνο του οδήγησε σε σημαντικά καλύτερα αποτελέσματα θεραπείας, επειδή οι μόνιμες βλάβες μπορούν να αποτραπούν με την ταχεία αποκατάσταση της παροχής οξυγόνου στον εγκέφαλο.

Τα τελευταία χρόνια, οι επεμβάσεις με καθετήρα για τη μηχανική αφαίρεση του θρόμβου έχουν γίνει όλο και πιο συχνές. Τα καλύτερα αποτελέσματα επιτυγχάνονται με όλες τις θεραπείες εάν χορηγηθούν εντός τεσσεράμισι ή έξι ωρών από την έναρξη των συμπτωμάτων – με άλλα λόγια, όσο το δυνατόν γρηγορότερα.

Όμως η εξέλιξη συνεχίζεται. “Η μελέτη TENSION, που χρηματοδοτήθηκε από την Ευρωπαϊκή Ένωση με 6 εκατ. ευρώ, διεξήχθη σε 40 κέντρα μελέτης εγκεφαλικών επεισοδίων σε 8 χώρες της Ευρώπης καθώς και στον Καναδά. Διερευνήθηκε η θεραπεία ασθενών με οξύ ισχαιμικό εγκεφαλικό επεισόδιο (εγκεφαλικό έμφραγμα), η οποία βασιζόταν σε απόφραξη μεγάλου αγγείου που είχε ήδη οδηγήσει σε μεγαλύτερο πυρήνα εμφράγματος (περιοχή με ιστικό θάνατο- σημ.)”, γράφει στην ανακοίνωσή της η πανεπιστημιακή κλινική του Αμβούργου.

Μέχρι τώρα, η θεραπεία με καθετήρα των ασθενών με εγκεφαλικό επεισόδιο γινόταν κυρίως σε πάσχοντες στους οποίους είχε ακόμη καταστραφεί ελάχιστος εγκεφαλικός ιστός από την αγγειακή απόφραξη. Επιπλέον, το χρονικό παράθυρο για τη θεραπεία ήταν συνήθως περιορισμένο. Στη μελέτη, ωστόσο, η θεραπεία χορηγήθηκε και έως και δώδεκα ώρες μετά την έναρξη των συμπτωμάτων.

Στη μελέτη, οι ασθενείς κατηγοριοποιήθηκαν τυχαία είτε σε ομάδα με τη συμβατική τυπική θεραπεία (θρομβόλυση με φάρμακα κ.λπ.) είτε σε θεραπεία με καθετήρα. “Σε αυτή τη λεγόμενη ενδοαγγειακή θρομβεκτομή, οι γιατροί προωθούν έναν καθετήρα από τη βουβωνική χώρα στις αρτηρίες του εγκεφάλου υπό τον έλεγχο των ακτίνων Χ, προκειμένου στη συνέχεια να αφαιρέσουν τον θρόμβο αίματος που προκάλεσε την απόφραξη του αγγείου”, αναφέρει στην ανακοίνωσή εξηγώντας την όλη διαδικασία το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο του Αμβούργου.

Η πρώτη ενδιάμεση αξιολόγηση έδειξε ήδη μεγάλα πλεονεκτήματα της θεραπείας με καθετήρα. Κατά την αξιολόγηση της πορείας της νόσου 253 ασθενών μετά από 90 ημέρες, σημαντικά περισσότεροι από αυτούς δεν εξαρτώνταν από μόνιμη βοήθεια μετά το εγκεφαλικό επεισόδιο (2% έναντι 17%). Ποσοστό 31% αυτών ήταν σε θέση να περπατήσουν ανεξάρτητα (έναντι 13% στην ομάδα σύγκρισης με φαρμακευτική θεραπεία).

“Το ποσοστό των ασθενών που πέθαναν ή χρειάστηκαν μακροχρόνια φροντίδα ως αποτέλεσμα του εγκεφαλικού επεισοδίου ήταν σχεδόν 20% χαμηλότερο στην ομάδα με θεραπεία με καθετήρα (69% έναντι 87%) και ο αριθμός των θανάτων ήταν αντίστοιχα 11% χαμηλότερος (40 έναντι 51%)”, ανακοίνωσαν οι ερευνητές.

“Τα αποτελέσματα της μελέτης TENSION δείχνουν ότι η θεραπεία με καθετήρα είναι αποτελεσματική ακόμη και για τα σοβαρά εγκεφαλικά επεισόδια. Αυτή η μέθοδος θεραπείας μπορεί να συμβάλει στο να αναπτύξουν οι πάσχοντες ασθενείς λιγότερες επακόλουθες βλάβες και να ζήσουν μια ζωή με μεγαλύτερη ανεξαρτησία.

Σε αυτή τη βάση, η συνήθης θεραπεία για τα σοβαρά εγκεφαλικά επεισόδια μπορεί να επεκταθεί και έτσι να βελτιωθεί η περίθαλψη των ασθενών”, δήλωσε ο συντονιστής της μελέτης Götz Thomalla, διευθυντής της Κλινικής και της Πολυκλινικής Νευρολογίας στο UKE.

Λόγω της αποτελεσματικότητας της ενδαγγειακής θρομβεκτομής σε σοβαρά εγκεφαλικά επεισόδια, η οποία είχε ήδη αποδειχθεί σε πρώιμο στάδιο, η μελέτη τερματίστηκε πρόωρα μετά την πρώτη προγραμματισμένη ενδιάμεση ανάλυση. Η μελέτη παρουσιάστηκε πρόσφατα στο Παγκόσμιο Συνέδριο για τα εγκεφαλικά επεισόδια στο Τορόντο και δημοσιεύθηκε στο ιατρικό περιοδικό “The Lancet”.

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Οι ερευνητές βρήκαν χιλιάδες διαφορετικούς τύπους κυττάρων, εκ των οποίων η πλειοψηφία ήταν νευρώνες.

Οι περίπου 86 δισ. νευρώνες του ανθρώπινου εγκεφάλου και ένας παρόμοιος αριθμός μη νευρωνικών κυττάρων κατανέμονται σε περίπου 3.300 διαφορετικούς τύπους κυττάρων. Αυτό προκύπτει από μια “απογραφή κυττάρων” που η Πρωτοβουλία BRAIN των Εθνικών Ινστιτούτων Υγείας των ΗΠΑ έχει διεξάγει σε διάφορα κέντρα στη Βόρεια Αμερική και την Ευρώπη από το 2014.

Τα αποτελέσματα παρουσιάστηκαν σε σειρά άρθρων στα περιοδικά “Science”, “Science Translational Medicine και Science Advances”.

Πριν από περίπου 100 χρόνια, ο Ισπανός νευρολόγος Santiago Ramón y Cajal έδειξε ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος αποτελείται από ένα λεπτό δίκτυο διασυνδεδεμένων κυττάρων. Οι νευρώνες ανταλλάσσουν πληροφορίες μέσω συνάψεων και στο σύνολό τους αποτελούν ένα είδος υπερυπολογιστή που, σε αντίθεση με τις τεχνικές συσκευές, μπορεί να αλλάζει και να προσαρμόζεται σε νέες προκλήσεις, μια διαδικασία γνωστή ως πλαστικότητα.

Οι ερευνητές του εγκεφάλου ανακάλυψαν σύντομα ότι μεμονωμένες περιοχές του εγκεφάλου είναι υπεύθυνες για συγκεκριμένες εργασίες. Ωστόσο, ο ρόλος που έχουν εκεί τα διάφορα κύτταρα και ο τρόπος με τον οποίο λειτουργεί το λογισμικό του εγκεφάλου είναι ακόμη εντελώς άγνωστος.

Η ανάπτυξη της αλληλουχίας RNA ενός κυττάρου θα μπορούσε να οδηγήσει σε νέες γνώσεις εδώ. Η γνώση του RNA δείχνει ποια γονίδια μεταγράφονται, δηλαδή χρησιμοποιούνται. Αυτό επιτρέπει την εξαγωγή συμπερασμάτων σχετικά με τις εργασίες που εκτελεί ένα κύτταρο και καθιστά δυνατή την καταγραφή των κυττάρων ανεξάρτητα από το εξωτερικό τους σχήμα.

Μια πρώτη επισκόπηση παρέχεται από την ανάλυση του μεταγραφώματος που πραγματοποίησαν η Kimberly Siletti από το Ινστιτούτο Καρολίνσκα της Στοκχόλμης και οι συνεργάτες της σε εγκεφάλους 3 νεκρών ανθρώπων. Σε περίπου 100 σημεία του πρόσθιου εγκεφάλου (εγκεφαλικός φλοιός, ιππόκαμπος, εγκεφαλικοί πυρήνες, υποθάλαμος και θάλαμος), του μέσου εγκεφάλου και του οπίσθιου εγκεφάλου (pons, μυελός και παρεγκεφαλίδα), εξετάστηκαν 3 εκατομμύρια κύτταρα.

Οι ερευνητές βρήκαν πάνω από 3.300 διαφορετικούς τύπους κυττάρων, εκ των οποίων περίπου το 80 % ήταν νευρώνες, ενώ το υπόλοιπο αποτελείται από τους διάφορους τύπους γλοιακών κυττάρων, τα οποία έχουν υποστηρικτικές λειτουργίες στον εγκέφαλο και αποτελούν μέρος του ανοσοποιητικού συστήματος.

Οι τύποι κυττάρων κατανέμονται διαφορετικά σε ολόκληρο τον εγκέφαλο, με αποτέλεσμα το στέλεχος του εγκεφάλου, όπου βρίσκονται τα ζωτικά κέντρα ελέγχου της αναπνοής, του καρδιακού ρυθμού, της θερμοκρασίας κ.λπ. να είναι σημαντικά πιο “ποικιλόμορφο” από ό,τι, για παράδειγμα, ο φλοιός, όπου βρίσκονται οι “ανώτερες” εγκεφαλικές λειτουργίες.

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Σε χρόνιο πρόβλημα έχουν εξελιχθεί οι ελλείψεις αίματος, με αποτέλεσμα να υπάρχουν καθυστερήσει στη μετάγγιση αιμοκαθαιρόμενων ασθενών και να αναβάλλονται χειρουργικές επεμβάσεις.

Σε ετήσια βάση, μεταγγίζονται 550.000 μονάδες αίματος, όσες ακριβώς συλλέγονται από τους αιμοδότες και η ποσότητα αυτή δεν επαρκεί να καλύψει τις ανάγκες.

Τον κώδωνα κινδύνου κρούει ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας εργαζομένων στα νοσοκομεία (ΠΟΕΔΗΝ) Μιχάλης Γιαννάκος, καλώντας τους πολίτες να γίνουν εθελοντές αιμοδότες και να σώσουν ζωές.

Όπως αναφέρει, από τη δεκαετία του ’70 που σταμάτησε η αιμοδοσία επ’ αμοιβή, εισάγονται ετησίως περίπου 20.000 μονάδες αίματος από την Ελβετία.

Διατίθενται διαχρονικά στο νοσοκομείο “Αγία Σοφία”, προκειμένου να καλυφθούν οι ανάγκες των αιμοκαθαιρόμενων ανηλίκων και ενηλίκων. Η αιμοκάθαρση των ενηλίκων γίνεται στο νοσοκομείο Παίδων, καθώς είναι γνωστό το ιστορικό τους από την παιδική τους ηλικία, όταν και ξεκίνησαν τη θεραπεία.

Ο πρόεδρος της ΠΟΕΔΗΝ εκτιμά πως, ένα από τα προβλήματα, είναι η απουσία κεντρικής διαχείρισης του αίματος, η οποία πρέπει να ανατεθεί στο Εθνικό Κέντρο Αιμοδοσίας (ΕΚΕΑ).

Σύμφωνα με τον κ. Γιαννάκο, 96 νοσοκομεία στη χώρα διαθέτουν τράπεζα αίματος και τμήματα μεταγγίσεων. Με το αίμα που συλλέγουν από αιμοδότες καλύπτουν τις ανάγκες τους. Όταν οι ανάγκες είναι μεγαλύτερες απευθύνονται στο ΕΚΕΑ ή σε άλλες αιμοδοσίες νοσοκομείων.

Το αίμα συντηρείται από 35 εως 42 ημέρες και οι αιμοδότες μπορούν να το προσφέρουν ανά τρίμηνο.

Χαρακτηρίζει πρωτοτυπία αυτό που γίνεται στη χώρα μας, να ζητείται, δηλαδή, από ασθενείς που πρόκειται να χειρουργηθούν να φέρουν αίμα στο νοσοκομείο. “Θα έπρεπε να φροντίζει το νοσοκομείο μέσω της κεντρικού διαχειριστή”, τονίζει.

Ο πρόεδρος της ΠΟΕΔΗΝ επισημαίνει πως είναι αξιοσημείωτο το ότι, όσο αίμα και εαν συλλέξουμε κατ, έτος, το καταναλώνουμε και πάλι έχουμε μεγάλη έλλειψη.

Αποδίδει το πρόβλημα στις παθογένειες του συστήματος, δηλαδή στις λίστες χειρουργείων, στη στελέχωση και στην έλλειψη πρωτοβάθμιας περίθαλψης για έγκαιρη  αντιμετώπιση.

Σημειώνει, δε, πως πρέπει να ληφθούν μέτρα ευαισθητοποίησης της κοινωνίας για αύξηση των αιμοδοτών: “Κάθε καλοκαίρι, λόγω διακοπών των αιμοδοτών, αντιμετωπίζουμε το μεγαλύτερο πρόβλημα“, εξηγεί, προτείνοντας να οργανώνονται αιμοδοσίες με κινητές μονάδες σε όλα τα σημεία της χώρας.

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Μακριά από τον στόχο του 75% που είχαν συμφωνήσει το 2009 παραμένουν τα περισσότερα κράτη της Ευρώπης, όσον αφορά στα ποσοστά του εμβολιασμού κατά της γρίπης που πέτυχαν στις ευπαθείς ομάδες. Δηλαδή στους ηλικιωμένους, στις έγκυες γυναίκες και στα άτομα με χρόνιες παθήσεις (όπως ο διαβήτης και οι πνευμονικές παθήσεις) που διατρέχουν τον υψηλότερο κίνδυνο σοβαρής ασθένειας ακόμη και θανάτου εάν μολυνθούν από τον ιό.

Τα τελευταία στοιχεία, που δημοσιεύθηκαν από το Ευρωπαϊκό Κέντρο Πρόληψης & Ελέγχου Νοσημάτων (ECDC) την Ευρωπαϊκή ημέρα για τη Γρίπη (11 Οκτωβρίου), παρουσιάζουν μια μικτή εικόνα. Σχεδόν όλες οι χώρες χάνουν τον στόχο, αν και υπάρχουν ενδείξεις βελτίωσης στις περισσότερες χώρες.

Η πρόσληψη εμβολίων φαίνεται να έχει αυξηθεί κατά την περίοδο της COVID-19, καθώς η ευαισθητοποίηση σχετικά με τις ασθένειες του αναπνευστικού και οι ισχυρές εκστρατείες για το αντιγριπικό εμβόλιο, ώθησαν τους ανθρώπους να προχωρήσουν στον εμβολιασμό τους. Αρκετές χώρες εισήγαγαν επίσης τον εμβολιασμό κατά της γρίπης και στα παιδιά.

Ωστόσο, υπάρχει μια εντυπωσιακά μεγάλη ψαλίδα στο εύρος του εμβολιασμού από χώρα σε χώρα. Για παράδειγμα, ξεκινά μόλις από το 4,5% στη Λετονία, ενώ  άλλα κράτη μέλη της ΕΕ, συμπεριλαμβανομένης της Εσθονίας και της Βουλγαρίας ανέφεραν χαμηλά ποσοστά εμβολιασμού. Την ίδια στιγμή υπήρξαν και κράτη που δεν αναφέρουν καθόλου στοιχεία για τον εμβολιασμό των κατοίκων τους στο ECDC.

Τους περισσότερους εμβολιασμούς παρουσιάζει η Δανία, φτάνοντας ακριβώς στο 75% στους ηλικιωμένους για την περίοδο 2020-2021. Είναι η τελευταία περίοδος γρίπης για την οποία έχουν δημοσιοποιηθεί δεδομένα.  

Εξετάζοντας τα δεδομένα για ολόκληρο τον ενήλικο πληθυσμό, τα ποσοστά πρόσληψης είναι και πάλι σημαντικά χαμηλότερα σε όλες τις χώρες.

Η Isabel De la Mata, Σύμβουλος για την Υγεία και τη Διαχείριση Κρίσεων στη SANTE της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, δήλωσε ότι τα κράτη μέλη της ΕΕ έχουν δεσμευτεί να επιτύχουν τον στόχο, αλλά τα δεδομένα δείχνουν ότι ορισμένα τα καταφέρνουν πολύ καλύτερα από άλλα. Υπάρχει επίσης ένα ευρύ φάσμα εθνικών συστάσεων, με πολλές (αλλά όχι όλες) κυβερνήσεις να συμβουλεύουν τον εμβολιασμό των παιδιών και μόνο λίγα κράτη να υποστηρίζουν ενεργά τον εμβολιασμό των εγκύων γυναικών.
Εκτός από τον εμβολιασμό, τόνισε την ανάγκη επένδυσης σε συστήματα ανίχνευσης και επιτήρησης, ώστε οι υγειονομικές αρχές να μπορούν να λάβουν ενημερωμένη δράση. «Για να δράσουμε, πρέπει να γνωρίζουμε πού αναπτύσσονται εστίες μόλυνσης», αναφέροντας τα 100 εκατ. ευρώ των κονδυλίων EU4Health που είναι αφιερωμένα στην υποστήριξη των κρατών μελών για την ενίσχυση των εθνικών συστημάτων επιτήρησης.

Μιλώντας σε εκδήλωση για την Ημέρα της Γρίπης στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, ο καθηγητής Κόλιν Ράσελ, μέλος της Διευθύνουσας Ομάδας για τον Εμβολιασμό κατά της Γρίπης, κάλεσε τους περιφερειακούς, εθνικούς και ευρωπαϊκούς φορείς για την χάραξη πολιτικής για να αυξήσουν την απορρόφηση του αντιγριπικού εμβολίου.

«Έως και 50 εκατομμύρια άνθρωποι στην ΕΕ μολύνονται από γρίπη κάθε χρόνο», είπε. «Πολλές χιλιάδες από αυτούς θα πεθάνουν από μια ασθένεια που μπορεί να προληφθεί, δεκάδες εκατομμύρια ημέρες εργασίας θα χαθούν και τα συστήματα υγείας θα αντιμετωπίσουν σημαντική επιβάρυνση. Ο εμβολιασμός κατά της γρίπης είναι ένας οικονομικά αποδοτικός τρόπος για την πρόληψη της μόλυνσης, τη διάσωση ανθρώπινων ζωών και τη διατήρηση της οικονομικής δραστηριότητας».

Εντωμεταξύ, η Δρ Emilie Karafillakis, επικεφαλής ευρωπαϊκής έρευνας στο Vaccine Confidence Project και μέλος της Ομάδας Καθοδήγησης, σημείωσε ότι μόνο το 30% των επαγγελματιών υγείας δηλώνουν σίγουροι να μιλήσουν για τα εμβόλια, με μόλις το 5% να πιστεύει ότι έχει αρκετή εκπαίδευση για το θέμα. Ωστόσο, το 95% δηλώνει ότι ενδιαφέρεται να λάβει περισσότερη εκπαίδευση πάνω στο θέμα.

Υπάρχουν επίσης ανησυχίες ότι η πρόσληψη εμβολίων από τους επαγγελματίες υγείας είναι πολύ χαμηλή. Σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες που συνέλεξαν και μοιράστηκαν δεδομένα, λιγότεροι από τους μισούς εργαζόμενους στον τομέα της υγείας έκαναν το εμβόλιο κατά της γρίπης κατά τη χειρότερη περίοδο της πανδημίας COVID-19.

Καθώς η Ευρώπη αντιμετωπίζει έναν άλλο χειμώνα, το ECDC και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας έχουν εκφράσει ανησυχίες για την εξάπλωση της γρίπης, της COVID-19 και του RSV, που κυκλοφορούσαν όλα από πέρυσι. Φέτος είναι η πρώτη χρονιά στην οποία διατίθενται εμβόλια και για τα τρία νοσήματα στην Ευρώπη. Το ερώτημα είναι αν το κοινό θα αποφασίσει τον εμβολιασμό του.

Πηγές:
vaccinestoday.eu/

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Εξατομικευμένα προγράμματα, που συνδυάζουν αερόβια άσκηση και ενδυνάμωση, με ειδικές τεχνικές αναπνοής κατά τη διάρκεια εκτέλεσής τους, βελτιώνουν αποδεδειγμένα την λειτουργικότητα ασθενών με Χρόνια Αποφρακτική Πνευμονοπάθεια (ΧΑΠ) και άλλες αναπνευστικές παθήσεις. Αυξάνουν την αντοχή, τη μυική δύναμη και το αίσθημα ευεξίας, μειώνουν τη δύσπνοια, τον πόνο και άλλα συμπτώματα, απαλύνουν το άγχος και την κατάθλιψη, επιβραδύνουν την εξέλιξη των συνεπειών της νόσου και βελτιώνουν συνολικά την ποιότητα ζωής των ασθενών. Τι γίνεται, όμως, όταν ο ασθενής ζει μακριά από τα λιγοστά οργανωμένα κέντρα αποκατάστασης, τα οποία βρίσκονται κυρίως στα μεγάλα αστικά κέντρα;

Πλήθος μελετών έχει καταδείξει πως η εξ αποστάσεως πνευμονική αποκατάσταση μπορεί να έχει τα ίδια ευεργετικά αποτελέσματα με τη δια ζώσης. Η περίοδος της πανδημίας εξοικείωσε μεγάλο μέρος του πληθυσμού με τη χρήση των νέων τεχνολογιών και έδωσε νέες κατευθύνσεις παρεμβάσεων από απόσταση. Ο κλινικός εργοφυσιολόγος, υπεύθυνος του Εργαστηρίου Εργοσπιρομετρίας και Πνευμονικής Αποκατάστασης της Πνευμονολογικής Κλινικής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, Βασίλειος Σταύρου (φωτογραφία), μιλά στο iatronet.gr για τις νέες δυνατότητες και εξηγεί τους τρόπους παρέμβασης, από τους οποίους μπορούν να επωφεληθούν οι ασθενείς, ακόμη κι αν ζουν σε κάποιο μικρό νησί ή σε ακριτική περιοχή.

Ολιστική προσέγγιση

Η πνευμονική αποκατάσταση – διά ζώσης ή εξ αποστάσεως- είναι μια πυραμίδα που έχει στην κορυφή της τον πνευμονολόγο, ο οποίος θα παραπέμψει, και περιλαμβάνει τον κλινικό εργοφυσιολόγο που θα αξιολογήσει τον ασθενή, τον φυσικοθεραπευτή  που θα τον εκπαιδεύσει σε τεχνικές αναπνευστικής φυσικοθεραπείας, τον διαιτολόγο που θα παρέμβει σε περίπτωση που χρειάζεται απώλεια ή πρόσληψη βάρους, το νοσηλευτή που θα τον εκπαιδεύσει στη σωστή χρήση των φαρμάκων και συμπληρώνουν ο εργοθεραπευτής, ο κοινωνικός λειτουργός και ο ψυχολόγος, όπου χρειάζεται.

Σύμφωνα με τις συστάσεις, στα προγράμματα μπορούν να ενταχθούν άτομα με σταθερή ΧΑΠ, ασθενείς με ΧΑΠ μετά από νοσηλεία, με διάμεση πνευμονοπάθεια, με πνευμονική υπέρταση κ.ά.

Το κύριο αντικείμενο των προγραμμάτων είναι η άσκηση, με ένα ποσοστό 60% με 70% να είναι προσανατολισμένο στην αερόβια άσκηση (διαλειμματική ή συνεχόμενη), ένα άλλο 20% με 30% σε ασκήσεις ενδυνάμωσης και ένα 10% με 20% σε αναπνευστική άσκηση.

Απευαισθητοποίηση σε ασθενείς με ΧΑΠ

Ο ασθενής με ΧΑΠ, που αποτελεί τη μεγαλύτερη κατηγορία πασχόντων από χρόνιες αναπνευστικές παθήσεις, έχει δυσανεξία στην άσκηση λόγω δύσπνοιας, καθώς και χαμηλή αερόβια και αναερόβια ικανότητα. Σε αυτόν εφαρμόζεται απευαισθητοποίηση, δηλαδή στοχευμένη άσκηση σε τέτοια ένταση που να κρατά συμπτώματα σε ανεκτό επίπεδο. Επίσης, θα γίνει ενδυνάμωση στους σκελετικούς μυς, ενώ ο ασθενής θα εκπαιδευτεί σε συγκεκριμένο τρόπο αναπνοής, συνήθως την τεχνική με μισάνοιχτα χείλη.

“Οι ασθενείς με ΧΑΠ έχουν δυναμική υπερδιάταση, δηλαδή το διάφραγμα είναι επιπεδωμένο, δεν κάνει την καμπύλη κάτω από τον θώρακα”, εξηγεί ο κ. Σταύρου και προσθέτει: “Ο σωστός τρόπος αναπνοής κατά τη διάρκεια της άσκησης, αφενός μειώνει το αίσθημα της δύσπνοιας, αφετέρου βοηθάει στην καλύτερη ενεργοποίηση των μυών. Συνήθως προτείνουμε την αναπνοή με μισάνοιχτα χείλη και σταθερή ροή αέρα, που σύμφωνα με μελέτες μειώνει την δυναμική υπερδιάταση”.

Προηγείται η διαδικασία αξιολόγησης, η οποία περιλαμβάνει screening, εκτίμηση ικανότητας για άσκηση, προσδιορισμό στόχων, παρέμβαση 4+ εβδομάδων και επανέλεγχο. Αν δεν υπάρχει η δυνατότητα εργοσπιρομετρίας και καρδιοαναπνευστικής δοκιμασίας κοπώσεως, υπάρχουν εναλλακτικές δοκιμασίες, όπως το “sit to stand” στην καρέκλα για 30 δευτερόλεπτα ή η εξάλεπτη δοκιμασία βάδισης.

Διά ζώσης vs εξ αποστάσεως

Όπως εξήγησε ο κ. Σταύρου μιλώντας στο ετήσιο Πανελλήνιο Συνέδριο “Ημέρες Πνευμονολογίας”, στη διά ζώσης αποκατάσταση τα πράγματα είναι απλά και ξεκάθαρα, καθώς το πλάνο κατευθύνεται από τα δεδομένα των μετρήσεων. Όταν ο ασθενής βρίσκεται μακριά, οι οδηγίες δίνονται τηλεφωνικά, με βιντεοκλήσεις και ειδικά λογισμικά. Η αξιολόγηση γίνεται με κατάλληλες κλίμακες βαθμονόμησης, ενώ για την εκτέλεση των ασκήσεων μπορεί να χρησιμοποιηθεί απλός εξοπλισμός που έχει ο καθένας στο σπίτι του, όπως ένα μπουκάλι νερό, ένα σκουπόξυλο και ένα μαξιλάρι.

Εγχώριες και διεθνείς μελέτες έχουν καταδείξει πως οι ασθενείς είχαν τα ίδια αποτελέσματα με αυτούς που συμμετείχαν σε διά ζώσης αποκατάσταση, χωρίς επιπλέον ρίσκο, ενώ βελτίωσαν εξίσου τους δείκτες λειτουργικότητας. Ανάλογα αποτελέσματα είχε και η σύγκριση ενός προγράμματος εξ αποστάσεως αποκατάστασης με ένα υβριδικό πρόγραμμα (μια συνεδρία διά ζώσης και δύο εξ αποστάσεως), που έγινε από τους ερευνητές του Εργαστηρίου της Λάρισας.

“Στην περίοδο της COVID δώσαμε συστάσεις σε ασθενείς που είχαν νοσήσει και νοσηλευτεί, δίνοντας φυλλάδια με οδηγίες και κάποια βίντεο. Είδαμε ότι μπορούν να βελτιώσουν τα συμπτώματά τους. Η ιδέα μας άρεσε, αναπτύξαμε μια πλατφόρμα, το ustep.gr, όπου εντάξαμε ασθενείς με νόσηση από COVID και είδαμε ότι μπορεί να λειτουργήσει θετικά σε άτομα που είναι απομακρυσμένα από κέντρα αποκατάστασης”, επεσήμανε ο κ. Σταύρου.

Τα τελευταία δεδομένα από το Εργαστήριο Εργοσπιρομετρίας προέρχονται από μεπατυχιακή εργασία σε ασθενείς με πνευμονική ίνωση που εντάχθηκαν σε πρόγραμμα πνευμονικής αποκατάστασης 4 εβδομάδων. Διαπιστώθηκε ότι βελτίωσαν σημαντικά την 6λεπτη δοκιμασία βάδισης, ενώ στο ερωτηματολόγιο της ποιότητας ζωής καταγράφηκε βελτίωση δεικτών που σχετίζονται με την ευεξία, τον πόνο και κατ΄ επέκταση με τη μείωση των συμπτωμάτων.

Στα αρνητικά των συγκεκριμένων προγραμμάτων περιλαμβάνονται:

• Η μη ξεκάθαρη εικόνα για τη δομή τους
• Στον μεγαλύτερο χρόνο που χρειάζεται για την εκπαίδευση του ασθενή στη σωστή εκτέλεση της άσκησης και τη διαχείριση του σωστού τρόπου αναπνοής
• Στον ακριβό εξοπλισμό όταν πρόκειται για digital αποκατάσταση.

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Καθώς το 70% των καρδιακών ανακοπών εκτός νοσοκομείου, συμβαίνει παρουσία μαρτύρων (συγγενών, φίλων, άλλων ανθρώπων), ο πιο πολλά υποσχόμενος τρόπος για να σωθούν ζωές, είναι οι παρευρισκόμενοι να εφαρμόσουν ΚΑΡΠΑ και να χρησιμοποιήσουν έναν ΑΕΑ,

700.000 συνάνθρωποί μας καταρρέουν και πεθαίνουν μετά από καρδιακή ανακοπή εκτός νοσοκομείου κάθε χρόνο, στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ. 2.000 θάνατοι κάθε μέρα!

Πολλές καρδιές που σταματούν ξαφνικά, είναι πολύ νέες για να πεθάνουν.

Η εξωνοσοκομειακή καρδιακή ανακοπή αποτελεί ένα σημαντικό πρόβλημα δημόσιας υγείας και είναι από τις κυριότερες αιτίες θανάτου παγκοσμίως. Η 3η αιτία θανάτου στις αναπτυγμένες χώρες. Παραμένει μια από τις κύριες αιτίες πρόωρων θανάτων, αιτίες θανάτων που μπορούν να αποφευχθούν.

Η καρδιακή ανακοπή (αιφνίδια και απρόβλεπτη διακοπή της λειτουργίας της καρδιάς), προκαλεί διακοπή της παροχής αίματος και οξυγόνου στα όργανα, με αποτέλεσμα την άμεση βλάβη σε ζωτικά όργανα. Ο εγκέφαλος θα υποστεί βλάβη σε 3-5 λεπτά, χρόνος μικρότερος από τον χρόνο που απαιτείται για την άφιξη του ασθενοφόρου.

Η πιθανότητα επιβίωσης μετά από καρδιακά ανακοπή μπορεί να αυξηθεί σημαντικά, αν εφαρμοσθεί άμεσα ΚΑΡδιοΠνευμονική Αναζωογόνηση (ΚΑΡΠΑ) και χρησιμοποιηθεί ένας Αυτόματος Εξωτερικός  Απινιδωτής (ΑΕΑ), για τη χορήγηση απινίδωσης, εάν απαιτείται.

Χωρίς καμία ευκαιρία για πρώιμη ΚΑΡΠΑ και απινίδωση, ο θάνατος είναι σχεδόν βέβαιος.

Καθώς το 70% των καρδιακών ανακοπών εκτός νοσοκομείου, συμβαίνει παρουσία μαρτύρων (συγγενών, φίλων, άλλων ανθρώπων), ο πιο πολλά υποσχόμενος τρόπος για να σωθούν ζωές, είναι οι παρευρισκόμενοι να εφαρμόσουν ΚΑΡΠΑ και να χρησιμοποιήσουν έναν ΑΕΑ, γεφυρώνοντας το “χάσμα”, από τη στιγμή της κατάρρευσης του θύματος, μέχρι την άφιξη της επαγγελματικής βοήθειας.

Για την ευαισθητοποίηση και εκπαίδευση του γενικού πληθυσμού και ειδικά των νεότερων γενιών και την προαγωγή σωτήριων συμπεριφορών στη διαχείριση της καρδιακής ανακοπής, έχουν αναληφθεί παγκόσμιες πρωτοβουλίες.

Βασικό στοιχείο σε αυτές τις πρωτοβουλίες αποτελεί η εκπαίδευση των παιδιών σχολικής ηλικίας.

Η εκπαίδευση όλων των μαθητών στην ΚΑΡΠΑ-ΑΕΑ, ως βασική δεξιότητα, επαναλαμβανόμενη αρκετές φορές, κατά τη διάρκεια των σχολικών χρόνων, είναι μια από τις πιο αποτελεσματικές προσεγγίσεις, για την εκπαίδευση μεγάλου αριθμού μελλοντικών ενηλίκων μελών της κοινότητας, προκειμένου να αυξηθεί το ποσοστό των παρευρισκόμενων, ικανών και πρόθυμων, να εφαρμόσουν ΚΑΡΠΑ-ΑΕΑ.

Για την αποτελεσματική και βιώσιμη εκπαίδευση όλων των μαθητών στην ΚΑΡΠΑ, είναι απαραίτητη η υποχρεωτική σε εθνικό επίπεδο ένταξη της διδασκαλίας ΚΑΡΠΑ στο σχολικό πρόγραμμα,

Μια άλλη σημαντική πρωτοβουλία που μπορεί να βελτιώσει την ευαισθητοποίηση για τη σημασία της παροχής ΚΑΡΠΑ-ΑΕΑ από παρευρισκόμενους, στην επόμενη γενιά διασωστών, είναι  τα υποχρεωτικά μαθήματα ΚΑΡΠΑ-ΑΕΑ, για την απόκτηση άδειας οδήγησης.

Σε 15 χώρες της Ευρώπης οι πολίτες είναι υποχρεωμένοι να παρακολουθήσουν μαθήματα ΚΑΡΠΑ-ΑΕΑ, για να αποκτήσουν άδεια οδήγησης κατηγορίας Β.

Παρά τις συνεχείς εξελίξεις της επιστημονικής γνώσης και παρά τις τεράστιες επιπτώσεις στη δημόσια υγεία και στην κοινωνία, η καρδιακή ανακοπή δεν έχει αναγνωριστεί, από τους πολίτες και τους ηγέτες της πολιτικής, όπως άλλες καταστάσεις (τροχαία ατυχήματα, καρκίνος) και δεν έχει επιδειχθεί ανάλογο ενδιαφέρον.

Πολλοί άνθρωποι που θα μπορούσαν να σωθούν, πεθαίνουν χωρίς να τους δοθεί η ευκαιρία να ωφεληθούν από την εφαρμογή ΚΑΡΠΑ, τη χρήση ΑΕΑ και την πρώιμη απινίδωση.

Οι ζωές που χάνονται κάθε χρόνο από εξωνοσοκομειακή καρδιακή ανακοπή είναι τέσσερις με πέντε φορές περισσότερες, σε σχέση με τα τροχαία ατυχήματα. Χάρη στη βελτίωση των δρόμων, την ασφάλεια των οχημάτων, την εκπαίδευση, οι επιπτώσεις των τροχαίων ατυχημάτων είναι σήμερα πολύ λιγότερες, σε σχέση με τις προηγούμενες δεκαετίες.

Παρόμοια παρέμβαση πρέπει να γίνει τώρα, για να αυξηθεί η επιβίωση και η ανάνηψη με καλή νευρολογική έκβαση μετά από καρδιακή ανακοπή.

Είναι ώρα και στη χώρα μας, να αναγνωριστεί η εξωνοσοκομειακή καρδιακή ανακοπή ως σημαντικό πρόβλημα  Δημόσιας Υγείας.

Είναι ώρα και στη χώρα μας, παράλληλα με την τοποθέτηση  ΑΕΑ σε δημόσιους χώρους,

να θεσμοθετηθεί:

• Η διδασκαλία ΚΑΡΠΑ ως υποχρεωτικό μέρος του σχολικού προγράμματος σπουδών
• Το υποχρεωτικό μάθημα ΚΑΡΠΑ για την απόκτηση άδειας οδήγησης

Προκειμένου να αυξηθεί ο αριθμός των παρευρισκόμενων που θα εφαρμόσουν ΚΑΡΠΑ-ΑΕΑ και να σωθούν ζωές μετά από καρδιακή ανακοπή.

Τα θύματα της καρδιακής ανακοπής  έχουν δικαίωμα στην Αναζωογόνηση και στη χώρα μας.

Πολύζου Ελένη
Ιατρός – αναισθησιολόγος,

διευθύντρια ΕΣΥ ΓΝ Τρικάλων,

διευθύντρια Σεμιναρίων BLS/AED ERC,

διδακτορική ερευνήτρια, ΤΕΦΑΑ Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας.

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Ένα αντιβιοτικό, που αναπτύχθηκε πριν από περίπου 80 χρόνια πριν εγκαταλειφθεί και ξεχαστεί, θα μπορούσε να προσφέρει και πάλι συναρπαστικές νέες λύσεις, αυτή τη φορά στην αναδυόμενη απειλή των ανθεκτικών στα φάρμακα υπερμικροβίων.

Τα μισά από τα φάρμακα που καταστρέφουν τα βακτήρια που χρησιμοποιούμε σήμερα είναι παραλλαγές ενώσεων που βρέθηκαν πριν από σχεδόν έναν αιώνα, κατά τη διάρκεια της «χρυσής εποχής» των αντιβιοτικών.

Μια ουσία που ονομάζεται στρεπτοθρισίνη απομονώθηκε τη δεκαετία του 1940, εφιστώντας την προσοχή για τις δυνατότητές της στη θεραπεία λοιμώξεων που προκαλούνται από τα γνωστά ως gram-αρνητικά βακτήρια.

Σε αντίθεση με τα θετικά Gram βακτήρια, αυτά τα μικρόβια δεν διαθέτουν ισχυρό κυτταρικό τοίχωμα που στοχεύουν πολλά αντιβιοτικά. Η εύρεση εναλλακτικών λύσεων ήταν μια από τις μεγάλες προκλήσεις για τη φαρμακευτική βιομηχανία.

Το 2017, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) δημοσίευσε μια λίστα με τα πιο επικίνδυνα, ανθεκτικά στα φάρμακα παθογόνα εκεί έξω. Τα περισσότερα ήταν gram-αρνητικά βακτήρια.

Όμως, παρά τις δυνατότητές της να σκοτώνει βακτήρια, η στρεπτοθρισίνη σε αρχική μελέτη κρίθηκε πολύ τοξική για την υγεία των ανθρώπινων νεφρών και στη συνέχεια… θάφτηκε στην επιστημονική βιβλιογραφία.

Το αντιβιοτικό – εξολοθρευτής

Φέτος, ο παθολόγος Τζέιμι Κίρμπι από το Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ και οι συνάδελφοί του το ανακάλυψαν ξανά, διερευνώντας τις δυνατότητές του με ένα νέο όνομα – nourseothricin, και η μελέτη τους δημοσιεύτηκε στο PLOS Biology.

«Τώρα με την εμφάνιση παθογόνων ανθεκτικών σε πολλά φάρμακα, για τα οποία υπάρχουν ελάχιστα, αν όχι καθόλου ενεργά αντιβιοτικά διαθέσιμα για θεραπεία, είναι καιρός να επανεξετάσουμε και να διερευνήσουμε τις δυνατότητες αυτού που προηγουμένως αγνοούσαμε», δήλωσε στο ScienceAlert.

Η Nourseothricin είναι ένα φυσικό προϊόν, που παράγεται από βακτήρια του εδάφους που είναι gram-θετικά. Στην πραγματικότητα είναι ένα μείγμα αντιβιοτικών, με μεμονωμένες ουσίες όπως στρεπτοθρισίνη F (S-F) και στρεπτοθρισίνη D (S-D).

Ενώ η nourseothricin και το S-D παρουσιάζουν τοξικές επιδράσεις στα κύτταρα των νεφρών στο εργαστήριο, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι αυτό δεν ισχύει για το S-F. Αυτή η ένωση εξακολουθεί να είναι εξαιρετικά αποτελεσματική στη θανάτωση ανθεκτικών στα φάρμακα αρνητικών gram βακτηρίων, αλλά σε συγκεντρώσεις που δεν είναι τοξικές.

Σε μοντέλα ποντικιών, το S-F κατάφερε να σκοτώσει ένα στέλεχος βακτηρίων που έχει αποδειχθεί ανθεκτικό σε πολλά υπάρχοντα φάρμακα, όλα με ελάχιστη έως καθόλου τοξικότητα.

“Τα βακτήρια που κατοικούν στο έδαφος στην προσπάθειά τους να διατηρήσουν τις αποικίες τους κατάλαβαν μέσα από αιώνες εξέλιξης πώς να φτιάξουν αντιβιοτικά που μπορούν να διεισδύσουν στη θωράκιση των gram-αρνητικών βακτηρίων.”, είπε ο Kirby.

Οι ακριβείς λεπτομέρειες της στρεπτοθρισίνης δεν είναι ακόμη σαφείς, αλλά φαίνεται ότι το αντιβιοτικό συνδέεται με αρνητικά κατά Gram βακτήρια και έχει ρόλο στον μηχανισμό παραγωγής πρωτεΐνης με διαφορετικό τρόπο από άλλα φάρμακα.

Εάν οι ερευνητές καταφέρουν να καταλάβουν πώς, θα τους βοηθήσει να αναπτύξουν μια εντελώς νέα κατηγορία φαρμάκων για βακτήρια, που μέχρι στιγμής έχουν αποδειχθεί εξαιρετικά ανθεκτικά.

Πηγη: https://www.oloygeia.gr/

Μία νέα έρευνα διαπίστωσε ότι οι άνθρωποι μπορεί να έχουν ακόμη συμπτώματα από παλιότερο κρυολόγημα, όπως συμβαίνει με το long Covid.

Σύμφωνα με την έρευνα, ενώ τα συμπτώματα θα μπορούσαν να είναι παρόμοια και στις δύο περιπτώσεις, τα άτομα που πάσχουν από long Covid είναι πιο πιθανό να έχουν πιο έντονες επιπλοκές στην υγεία τους. Μάλιστα οι γιατροί τονίζουν ότι το long Covid είναι αρκετά διαφορετικό από το λεγόμενο “long cold (μακροχρόνιο κρυολόγημα)”.

H long Covid αποτελεί ανησυχία για τους επιστήμονες εδώ και αρκετά χρόνια, με αποτέλεσμα πολλά ιατρικά κέντρα να έχουν δημιουργήσει ακόμη και εξειδικευμένες πρακτικές για τη θεραπεία ατόμων που αναπτύσσουν συνεχή ή και νέα συμπτώματα μετά τη νόσηση τους από την COVID-19.

Νέα δεδομένα, σύμφωνα με την έρευνα, δηλώνουν ότι η COVID-19 μπορεί να μην είναι ο μόνος αναπνευστικός ιός που προκαλεί μακροχρόνια συμπτώματα, δημιουργώντας τη φράση “long -cold -μακροχρόνιο κρυολόγημα”.

Τι έδειξε η έρευνα για το κρυολόγημα

Μία έρευνα στην οποία συμμετείχαν περισσότερα από 10.000 άτομα και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό The Lancet’s EClinicalMedicine ανέλυσε δεδομένα σχετικά με τα συμπτώματα που είχαν οι συμμετέχοντες στην έρευνα. Οι συμμετέχοντες ρωτήθηκαν για 16 διαφορετικά συμπτώματα που σχετίζονται με την COVID-19, καθώς και εάν έχουν νοσήσει από αυτήν ή κάποιον άλλο ιό που προσβάλει το ανώτερο αναπνευστικό.

Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι τα άτομα που νόσησαν από COVID-19 ή κάποια άλλη λοίμωξη του αναπνευστικού από τον Μάιο του 2020 και μετά είναι πιο πιθανό να έχουν μακροχρόνια συμπτώματα κρυολογήματος, από άλλα που δεν έχουν νοσήσει από κάποια λοίμωξη του ανωτέρου αναπνευστικού.

Ενώ τα συμπτώματα για τον κάθε ασθενή ήταν διαφορετικά, οι ερευνητές κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι οι λοιμώξεις που προσβάλουν το ανώτερο αναπνευστικό σύστημα, όπως η COVID-19, μπορεί να προκαλέσουν ένα ευρύ φάσμα συμπτωμάτων που διαρκούν για περισσότερο από τέσσερις εβδομάδες από την αρχική στιγμή που κάποιος θα νοσήσει.

Μακροχρόνιο κρυολόγημα και συμπτώματα

Τα συμπτώματα του long COVID μοιάζουν με τα συμπτώματα άλλων ιών του ανωτέρου αναπνευστικού. Κάποια από αυτά είναι:

• Κόπωση
• Βήχας
• Δυσκολία στην αναπνοή
• Ζάλη
• Προβλήματα μνήμης
• Γαστρεντερολογικά προβλήματα
• Δυσκολία στον ύπνο
• Προβλήματα με τη γεύση και την όσφρηση
• Απώλεια μαλλιών
• Συχνές εφιδρώσεις
• Ταχυκαρδία

Συμπτώματα όπως η επιρροή της γεύσης και της όσφρησης, η ζάλη, η απώλεια μαλλιών, οι συχνές και ασυνήθιστες εφιδρώσεις, οι ταχυκαρδίες και τα προβλήματα μνήμης είναι συμπτώματα που κυρίως εμφανίζονται σε ασθενείς με long COVID.

Γιατί τα συμπτώματα του κρυολογήματος παραμένουν

Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι η μελέτη αυτή πραγματοποιήθηκε με περιορισμούς, καθώς οι συμμετέχοντες ήταν κυρίως γυναίκες, λευκές. Οι λοιμωξιολόγοι, επίσης αναφέρουν ότι τα ευρήματα της έρευνας δεν είναι σοκαριστικά.

Στους περισσότερους ανθρώπους ένα κοινό κρυολόγημα διαρκεί περίπου μία εβδομάδα, σε κάποιους ανθρώπους όμως τα συμπτώματα μπορεί να διαρκέσουν και για ακόμα δύο εβδομάδες, σύμφωνα με τον William Schaffer, λοιμωξιολόγο και καθηγητή στο Vanderbilt School of Medicine.

Αυτό πιθανότατα οφείλεται σε φλεγμονή που προέρχεται από την αρχική λοίμωξη, σύμφωνα με τον γιατρό. Αλλά ακόμα και από τον ιό από τον οποίο έχει μολυνθεί ο οργανισμός, καθώς αναφέρει οτι ο κάθε ιός είναι μοναδικός, όπως και ο COVID.

Επίσης τα υποκείμενα νοσήματα παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο στο εάν θα εμφανίσετε συμπτώματα “μακροχρόνιου κρυολογήματος”. Όπως αναφέρει ο λοιμωξιολόγος Amesh A. Adalja MD, ανώτερος μελετητής στο Johns Hopkins Center for Health Security, ενώ τα κρυολογήματα συνήθως διαρκούν μερικές μέρες, οι ασθενείς που πάσχουν από υποκείμενα νοσήματα όπως το άσθμα μπορεί να έχουν τα συμπτώματα για παραπάνω καιρό.

Πώς να θεραπεύσετε τα συμπτώματα του μακροχρόνιου κρυολογήματος

Οι γιατροί εξηγούν οτι υπάρχουν μερικά πράγματα που μπορείτε να κάνετε αν υποφέρετε από τα συμπτώματα του ‘’μακροχρόνιου κρυολογήματος” ¨:

• Χαλαρώστε: μην πιέζετε τον εαυτό σας. Αυτό σημαίνει να κοιμάστε όσο περισσότερο μπορείτε, αλλά και να περιορίσετε τη συνηθισμένη σας προπόνηση.
• Πιείτε πολλά υγρά: Το να ενυδατώσετε τον οργανισμό σας μπορεί να βοηθήσει το σώμα σας να λειτουργήσει στο καλύτερο επίπεδο δυνατόν, αλλά και του επιτρέπει να χειρίζεται τα συμπτώματα όσο το δυνατόν καλύτερα.
• Ασκηθείτε όσο μπορείτε: Η ήπια άσκηση βοηθάει στην αποκατάσταση της φυσικής σας κατάστασης και επιταχύνει την επούλωση.

Πότε πρέπει να επισκεφτείτε τον γιατρό σας

Εάν αρχίσετε να αισθάνεστε καλύτερα μετά από λίγες ημέρες, τότε δεν χρειάζεται να επισκεφτείτε κάποιον γιατρό. Αν όμως αρχίσετε να νιώθετε χειρότερα, ενώ νιώθατε καλύτερα ή απλώς δεν βελτιώνονται τα συμπτώματα σας τότε θα πρέπει να επισκεφτείτε κάποιν γιατρό, κυρίως αν έχουν περάσει εβδομάδες από τότε που παρουσιάσατε συμπτώματα για πρώτη φορά.

Αν δείτε να αλλάζει ο βήχας σας, να δυσκολεύεστε να αναπνεύσετε καλά, αν ανεβάζετε ξανά πυρετο ή έχετε πόνο στο στήθος, μπορεί το κρυολόγημα σας να έχει εξελιχθεί σε κάποια λοίμωξη ή πνευμονία.

Ακόμα και αν έχετε απλώς συμπτώματα κρυολογήματος για μεγάλο χρονικό διάστημα, δεν είναι κακό να συμβουλευτείτε κάποιον γιατρό.

Πηγη: https://www.oloygeia.gr/