Κατηγορία: Ενημέρωση

Η σύγκληση των κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης συνεχίζει να αποτελεί το «άγιο δισκοπότηρο», ένας στόχος που με δυσκολία θα επιτευχθεί. Δυστυχώς, ακόμη και σε κρίσιμους τομείς, όπως η υγεία, παραμένουμε μια ήπειρος πολλαπλών ταχυτήτων. Ειδικά, στην πρόσβαση των ασθενών σε καινοτόμες θεραπείες φαίνεται πως κάποιες χώρες κινούνται με ταχύτατους ρυθμούς και άλλες ασθμαίνοντας. Αν ανοίξουμε το οπτικό πεδίο ώστε να περιλαμβάνει όλες τις χώρες του ευρωπαϊκού χώρου, τότε οι αποκλίσεις γίνονται ακόμη μεγαλύτερες.

Από τις 160 θεραπείες που πήραν έγκριση από τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Φαρμάκων την περίοδο 2017-2020, στη Γερμανία κυκλοφορούν ήδη οι 147, δηλαδή το 92%. Στην Ελλάδα, οι 79, μόλις το 49%…

Αντίστοιχα, οι νέες θεραπείες χρειάστηκαν 133 ημέρες να φθάσουν στον ασθενή στη Γερμανία και 498 στον ασθενή στην Ελλάδα!

Από τις 79 θεραπείες που κυκλοφορούν στην Ελλάδα, το 23% αφορα θεραπείες στις οποίες η πρόσβαση είναι άμεση, ενώ στις υπόλοιπες έχουν πρόσβαση συγκεκριμένες ομάδες ασθενών ή αποζημιώνονται ανά περίπτωση, όπως για παράδειγμα μέσω ΣΗΠ.

Τα παραπάνω προκύπτουν από μελέτη της EFPIA, του ευρωπαϊκού οργάνου των φορέων που εκπροσωπούν τις φαρμακευτικές εταιρείες, την οποία εκπόνησε η IQVIA και η οποία μέτρησε την αναμονή των ασθενών όσον αφορά την πρόσβαση σε καινοτόμες θεραπείες (Patients W.A.I.T. Survey).

Η χώρα μας, βέβαια, φαίνεται να κινείται οριακά πάνω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, ο οποίος είναι στις 75 θεραπείες (στο σύνολο των 160) και στις 511 ημέρες αναμονής. Αλλά η πραγματική εικόνα βρίσκεται στις αποκλίσεις.

Δεν είναι μόνο η Γερμανία. Στη Δανία διατίθενται οι 129 από τις θεραπείες, στην Αυστρία και την Ιταλία οι 127 και στην Ολλανδία οι 112. Σε ακόμη χειρότερη θέση από την Ελλάδα, βρίσκονται χώρες όπως η Ιρλανδία (67), η Βουλγαρία (49) ή η Πολωνία (42).

Είναι σαφές, λοιπόν, πως η ανάγκη για ισότιμη, δίκαιη πρόσβαση όλων των ασθενών στην Ευρώπη σε νέες θεραπείες παραμένει ακάλυπτη και ο «γρίφος άλυτος».

Τα στοιχεία φαίνεται να επιβεβαιώνουν τις φωνές εκείνες, που προειδοποιούν για τα εμπόδια στην πρόσβαση στη χώρα μας και τον κίνδυνο πολλαπλασιασμού τους το επόμενο διάστημα, αποτέλεσμα της αναποτελεσματικής πολιτικής που εφαρμόζεται στο φάρμακο.

Σε πρόσφατο συνέδριο για τον καρκίνο (7th Cancer Conference), το θέμα των εμποδίων που στην ταχύτερη πρόσβαση στην ογκολογική καινοτομία βρέθηκε στο επίκεντρο της συζήτησης. Όπως τονίστηκε, μόλις 17% των ασθενών έχει πρόσβαση σε ογκολογικά φάρμακα μέσα από μια ολοκληρωμένη διαδικασία αξιολόγησης και αποζημίωσης.

Η Γιώτα Κοτσεκίδου, External Affairs Director Ελλάδας και Κύπρου, AstraZeneca, μιλώντας στο συνέδριο αναφέρθηκε στα νέα δεδομένα στη φαρμακευτική πολιτική που καθιστούν την πρόσβαση στην καινοτομία στη χώρα μας πολύ δύσκολη, σημειώνοντας πως υπάρχει μεγάλη εξέλιξη στην ογκολογική καινοτομία και ήδη το 2021 από τα 84 στο σύνολο νέα φάρμακα το 1/4 ήταν ογκολογικά.

Βάσει της έκθεσης της EFPIA, από το σύνολο των νέων θεραπειών που πήραν πράσινο φως, 41 ήταν νέα ογκολογικά φάρμακα. Στη Γερμανία κυκλοφορούν και τα 41, στην Ελλάδα τα 29…

Συνάντηση ΣΦΕΕ και Συλλόγων Ασθενών: Η ευρωπαϊκή στρατηγική για το φάρμακο θα πρέπει να στηρίξει την καινοτομία και την πρόσβαση των ασθενών

Στο πλαίσιο συνάντησης του Συνδέσμου Φαρμακευτικών Επιχειρήσεων Ελλάδος (ΣΦΕΕ) με εκπροσώπους των συλλόγων ασθενών αναδείχθηκε το κοινό αίτημα όλων για τη δημιουργία ενός ασθενοκεντρικού βιώσιμου δημόσιου συστήματος υγείας.

Οι εκπρόσωποι του ΣΦΕΕ αναφέρθηκαν στις εξελίξεις στην ευρωπαϊκή και στην ελληνική φαρμακευτική πολιτική και παρουσίασαν τη μελέτη της EFPIA για την αναμονή των ασθενών όσον αφορά την πρόσβαση σε καινοτόμες θεραπείες (Patients W.A.I.T. Survey), την ανασκόπηση των φαρμακευτικών προϊόντων υπό ανάπτυξη της EFPIA/IQVIA, καθώς και την Ευρωπαϊκή Στρατηγική για το φάρμακο, ενώ συζήτηση έγινε και για διάφορα θέματα επικαιρότητας, όπως οι ελλείψεις φαρμάκων. Συζητήθηκε, τέλος, η εξέλιξη της φαρμακευτικής δαπάνης στην Ελλάδα και η απειλή για τη βιωσιμότητα του κλάδου λόγω της μεγάλης αύξησης των υποχρεωτικών επιστροφών που επωμίζεται η φαρμακοβιομηχανία.

«Σε μια περίοδο όπου περισσότερα από 8.000 νέα μόρια βρίσκονται υπό ανάπτυξη παγκοσμίως, γεγονός που καταδεικνύει το τεράστιο επιστημονικό έργο που καταβάλλεται, αναδεικνύεται αυθόρμητα ο προβληματισμός αν και κατά πόσο προετοιμάζεται η χώρα μας να υποδεχθεί όσα από τα καινοτόμα αυτά μόρια καταλήξουν τελικά στην αγορά», αναφέρει ο ΣΦΕΕ σε ανακοίνωση του.

Προσθέτει, δε, πως «οι μελλοντικές θεραπευτικές επιλογές για πολλές ασθένειες, υπόσχονται καλύτερες θεραπευτικές εκβάσεις με μεγαλύτερη ασφάλεια. Από στοιχεία της πρόσφατης μελέτης της EFPIA/IQVIA, το 2021 πήραν από τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Φαρμάκου (ΕΜΑ) άδεια κυκλοφορίας στην αγορά 92 φάρμακα, εκ των οποίων τα 54 είναι νέες δραστικές ουσίες, ήτοι μια αύξηση 30% στον αριθμό νέων δραστικών ουσιών που εγκρίθηκαν σε σχέση με το 2020».

«Η καινοτομία έχει νόημα μόνο αν φθάνει στους ασθενείς, για αυτό στην Ελλάδα θα πρέπει να μας απασχολήσει πώς θα δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις, ώστε να καταστεί διαθέσιμη αυτή η καινοτομία. Είναι απαραίτητη η σταδιακή βελτίωση της χρηματοδότησης του φαρμάκου, αλλά και η ορθολογική συνταγογράφηση των υπαρχουσών και των μελλοντικών θεραπειών», τονίζει ο ΣΦΕΕ και καταλήγει:

«Από την πλευρά τους οι εκπρόσωποι των συλλόγων ασθενών ανέδειξαν τα πολλά προβλήματα των ατόμων με χρόνια νοσήματα, την ανησυχία τους για τις ελλείψεις φαρμάκων, αλλά και την πρόσβασή τους σε νέες θεραπείες».

 

 

Πηγη: https://www.news4health.gr/

Σύμφωνα με τον Υπουργό Υγείας οι φαρμακευτικές εταιρείες θα πρέπει να εισέρχονται γρήγορα στη διαδικασία συμφωνίας με την Επιτροπή Διαπραγμάτευσης ώστε να έρχονται νέα φάρμακα χωρίς καθυστέρηση στη χώρα

Την πρόθεσή του να μη βρίσκεται η Ελλάδα μεταξύ των Ευρωπαϊκών χωρών που εγκρίνουν με σημαντική καθυστέρηση την κυκλοφορία νέων φαρμάκων, επιδιώκει να κάνει πράξη ο Υπουργός Υγείας Θάνος Πλεύρης. Παράλληλα επιμένει ότι οι φαρμακευτικές εταιρείες θα πρέπει να εισέρχονται γρήγορα στη διαδικασία συμφωνίας με την Επιτροπή Διαπραγμάτευσης ώστε να έρχονται νέα φάρμακα χωρίς καθυστέρηση στη χώρα.

Βέβαια η διαδικασία της διαπραγμάτευσης φαίνεται ιδιαίτερα σκληρή στις φαρμακευτικές εταιρείες, καθώς ξεκινά από τη βάση των υπαρχουσών επιβαρύνσεων από rebate και clawback δηλαδή, ζητούνται τεράστιες μειώσει στις επίσημες τιμές που κυμαίνονται μεταξύ 40-60%!

Την ίδια στιγμή επείγουν και διαπραγματεύσεις σε σκευάσματα ιδιαίτερα σημαντικά τα οποία ήδη βρίσκονται σε κλειστό προϋπολογισμό, όμως υπάρχει η διαδικασία ανανέωσης. Μια τέτοια περίπτωση είναι και οι ηπαρίνες, για τις οποίες ο Υπουργός Υγείας φαίνεται να επιδιώκει την άμεση διευθέτηση της διαπραγμάτευσης με τις φαρμακευτικές εταιρείες, ώστε να συνεχιστεί απρόσκοπτα η κυκλοφορία τους στην αγορά. Μάλιστα ήδη έδωσε εντολή στην Επιτροπή Διαπραγμάτευσης ώστε να καλέσει τις εταιρείες που προμηθεύουν τη χώρα με τα συγκεκριμένα σκευάσματα τις επόμενες ημέρες.

Σε χαμηλή θέση η χώρα στις εγκρίσεις νέων φαρμάκων

Δυστυχώς η Ελλάδα βρίσκεται μεταξύ των χωρών εκείνων που η εισαγωγή νέων φαρμάκων καθυστερεί. Xρειάζεται κατά μέσο όρο περί τις 500 ημέρες από τι στιγμή που θα εγκριθεί ένα νέο φάρμακο από τις ευρωπαϊκές υγειονομικές αρχές μέχρι να φτάσει στον Έλληνα ασθενή. Βέβαια η χώρα φαίνεται να είναι σε καλύτερο επίπεδο από το μέσο όρο της Ευρώπης που είναι 511, αλλά και πάλι αυτό δεν είναι μικρό.

Αυτό είναι ένα ζήτημα το οποίο συζήτησε πρόσφατα ο ΣΦΕΕ με συλλόγους ασθενών προκειμένου να δημιουργηθεί και πάλι ένα νέο πλαίσιο προτάσεων προς το Υπουργείο Υγείας.

Να σημειώσουμε ακόμη ότι ακόμη και αν εγκριθεί ένα νέο φάρμακο, αυτό δε σημαίνει ότι υπάρχει άμεση πρόσβαση όλων των ασθενών που το δικαιούνται σε αυτό. Με βάση τη μελέτη Patients W.A.I.T. Indicator 2021 Survey, μόνο στο 23% των φαρμάκων έχουν χωρίς προσκόματα πρόσβαση όλοι οι ασθενείς.

Αξίζει δε να γίνει και αναφορά σε δεδομένα που αναφέρθηκαν σε πρόσφατο συνέδριο για τον καρκίνο, όπου επισημάνθηκε ότι μόλις το 17% των ασθενών έχει πρόσβαση σε ογκολογικά φάρμακα μέσα από μια ολοκληρωμένη διαδικασία αξιολόγησης και αποζημίωσης.

Ειδικότερα αναφέρθηκε ότι υπάρχει μεγάλη εξέλιξη στην ογκολογική καινοτομία και ήδη το 2021 από τα 84 νέα φάρμακα που εγκρίθηκαν, το 1/4 ήταν ογκολογικά.

Αυτό που τονίζουν οι φαρμακευτικές εταιρείες όμως είναι πως με τη νέα υπουργική απόφαση που κυκλοφόρησε πρόσφατα και καθορίζει τα όρια του προϋπολογισμού για τις σοβαρές παθήσεις, θα οδηγηθούν – χωρίς καμία διαπραγμάτευση – σε συνολικές επιστροφές μέσω rebate και clawback της τάξης του 60% για τα καινοτόμα φάρμακα. Και αυτό απειλεί τη ίδια την βιωσιμότητα της καινοτομίας.

Είναι λογικό λοιπόν οι διαδικασίες των διαπραγματεύσεων και της δημιουργίας νέων κλειστών προϋπολογισμών μέσω της Επιτροπής Διαπραγμάτευσης, να πρέπει αφενός να επισπευσθούν αλλά και παράλληλα να υπάρχει και η καλή διάθεση για ουσιαστική διαπραγμάτευση και όχι απαίτηση για μεγάλες εκπτώσεις.

 

 

Πηγη: https://www.ygeiamou.gr/

Είναι καιρός να αλλάξουμε στόχο και να εστιάσουμε περισσότερο στην πρόληψη, βελτιώνοντας την ευαισθητοποίηση και την έγκαιρη ανίχνευση ειδικά στους νέους μας”, δήλωσε ο Δρ Alsaid. “Χρειάζεται άμεση δράση για την αντιμετώπιση της περίθαλψης και της πρόληψης της υπέρτασης, όχι μόνο σε αυτή την περιοχή, αλλά σε παγκόσμια κλίμακα”.

Υπέρταση: Μια πρόσφατη μελέτη που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Καρδιαγγειακή έρευνα (Cardiovascular Research) διερεύνησε τους λόγους που κρύβονται πίσω από τις παγκόσμιες ανισότητες στον έλεγχο της αρτηριακής πίεσης, σημειώνοντας ότι απαιτούνται λύσεις ανά περιοχή για την αντιμετώπιση αυτής της παγκόσμιας κρίσης υγείας. Τη μελέτη συνυπέγραψε ο Jafar Alsaid, MD, νεφρολόγος στο Ochsner Health, και εξήγησε ότι η υπέρταση ή η αυξημένη αρτηριακή πίεση επηρεάζει το ένα τρίτο του παγκόσμιου πληθυσμού. Αποτελεί τη σημαντικότερη αιτία θνησιμότητας από μη μεταδοτικές ασθένειες στον κόσμο. Ο επιπολασμός της εξακολουθεί να αυξάνεται, κυρίως στις χώρες χαμηλού και μεσαίου εισοδήματος με τους περιορισμένους πόρους τους. Στις χώρες αυτές έχει αναφερθεί ο υψηλότερος επιπολασμός και τα χαμηλότερα ποσοστά αναγνώρισης, θεραπείας και ελέγχου.

Στόχος της μελέτης ήταν να κατανοηθεί γιατί οι περισσότερες χώρες δεν κατάφεραν να παρουσιάσουν σημαντική βελτίωση στα ποσοστά ελέγχου της αρτηριακής πίεσης (ΑΠ) τις τελευταίες τρεις δεκαετίες, παρά τις προσπάθειες που δαπανήθηκαν για τη θεραπεία. Κάποια βελτίωση στον έλεγχο της ΑΠ παρατηρήθηκε στις χώρες υψηλού εισοδήματος, οι οποίες φέρουν μικρότερο βάρος καρδιαγγειακής νόσου και διαθέτουν καλύτερους πόρους για τον εντοπισμό και τη θεραπεία της νόσου σε σύγκριση με τις χώρες μεσαίου και χαμηλού εισοδήματος. Η μελέτη συνοψίζει τους παράγοντες που συμβάλλουν στην αύξηση του επιπολασμού της υπέρτασης και οδηγούν σε μη βέλτιστη διαχείριση από συγκεκριμένη περιφερειακή άποψη. Οι ερευνητές συνέστησαν μια παγκόσμια ομάδα εργασίας για τη φροντίδα της υπέρτασης, η οποία θα περιλαμβάνει πολλούς ενδιαφερόμενους φορείς και κοινωνίες για την αντιμετώπιση όλων των κοινωνικών, εμπορικών και περιβαλλοντικών παραγόντων που συμβάλλουν σε αυτή τη μεγάλη κρίση υγείας και όχι μόνο της θεραπείας.

Η μελέτη υπογράμμισε ότι η αυξημένη αρτηριακή πίεση ευθύνεται για 10,8 εκατομμύρια θανάτους το 2019. Κατά τη διάρκεια των τελευταίων τεσσάρων δεκαετιών, ο αριθμός των ατόμων με υπέρταση έχει αυξηθεί κατά 90%, κυρίως σε χώρες χαμηλού και μεσαίου εισοδήματος. Οι κυριότεροι παράγοντες είναι η αύξηση του πληθυσμού, η γήρανση, το ανθυγιεινό περιβάλλον, η κακή διατροφή, η καθιστική ζωή και η περιορισμένη πρόσβαση σε ποιοτική περίθαλψη. Επιπλέον, μελέτες επιβεβαίωσαν ότι τα ποσοστά της ΑΠ αυξάνονται στους νεότερους πληθυσμούς, συμπεριλαμβανομένων των παιδιών. Οι περισσότεροι από αυτούς τους πρώιμους υπερτασικούς ασθενείς δεν διαγιγνώσκονται παρά μόνον αργότερα στη ζωή τους, οπότε η βλάβη των οργάνων-στόχων είναι ήδη εγκατεστημένη. Μαζί με τους συνερευνητές του ο Alsaid πρότεινε προσαρμοσμένα πλαίσια για τη βελτίωση της ισότητας της περίθαλψης και την ενίσχυση των συστημάτων υγείας με έμφαση σε συγκεκριμένες περιφερειακές λύσεις. Κάθε ερευνητής προσέφερε τεχνογνωσία σε διάφορες περιοχές του κόσμου και ο Alsaid παρουσίασε την προοπτική για την περιοχή της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής. Η αύξηση των προσπαθειών στην πρόληψη και όχι στη θεραπεία θα μπορούσε να αποτελέσει το κλειδί για την αντιμετώπιση του προβλήματος αυτού μέσα στα επόμενα χρόνια. Με περιορισμένους πόρους και ενόψει των σημαντικών ανισοτήτων με βάση τους πόρους, τα δημογραφικά στοιχεία και τη φυλετική ανισότητα, η πρόληψη θα μπορούσε να αποτελέσει μια εφικτή λύση.

Μεταξύ των κυριότερων μη ιατρικών προκλήσεων που αντιμετωπίζουν οι χώρες της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής είναι η ξηρασία, η φτώχεια, οι πόλεμοι, οι συγκρούσεις, τα κύματα προσφύγων, η ταχεία αστικοποίηση και η μεγάλη αύξηση του πληθυσμού με μειωμένους πόρους. Η αύξηση της παχυσαρκίας και του διαβήτη είναι μεταξύ των ιατρικών παραγόντων που οδηγούν σε αύξηση των καρδιαγγειακών νοσημάτων και των θανάτων στην περιοχή. “Έχουμε επικεντρωθεί στη θεραπεία με φάρμακα για μεγάλο χρονικό διάστημα. Δεν έλεγξε τον επιπολασμό της νόσου. Είναι καιρός να αλλάξουμε στόχο και να εστιάσουμε περισσότερο στην πρόληψη, βελτιώνοντας την ευαισθητοποίηση και την έγκαιρη ανίχνευση ειδικά στους νέους μας”, δήλωσε ο Δρ Alsaid. “Χρειάζεται άμεση δράση για την αντιμετώπιση της περίθαλψης και της πρόληψης της υπέρτασης, όχι μόνο σε αυτή την περιοχή, αλλά σε παγκόσμια κλίμακα”.

 

 

Πηγη: https://www.healthweb.gr/

Ο κίνδυνος θνησιμότητας συγκρίθηκε μεταξύ χρηστών αντιεπιληπτικών φαρμάκων και αντίστοιχων μη χρηστών με νόσο Αλτσχάιμερ. Η μελέτη, που χρηματοδοτήθηκε από την Ακαδημία της Φινλανδίας, διεξήχθη στο Πανεπιστήμιο της Ανατολικής Φινλανδίας.

Αλτσχάιμερ: Μια ανάλυση στην επιθεώρηση Περιοδικό της Αμερικανικής Γηριατρικής Εταιρείας (Journal of the American Geriatrics Society) διαπίστωσε ότι μεταξύ 2015 και 2019, ένα αυξανόμενο ποσοστό των κατοίκων γηροκομείων των ΗΠΑ με νόσο Αλτσχάιμερ και συναφείς άνοιες (ADRD) συνταγογραφήθηκε αντιεπιληπτικά, ενώ τα ποσοστά συνταγογράφησης αντιψυχωσικών και οπιοειδών μειώθηκαν. Επίσης, οι ένοικοι με τη Νόσο του Alzheimer και συναφείς άνοιες (ADRD) και διαταραγμένη συμπεριφορά ήταν πιο πιθανό να λάβουν βαλπροϊκό οξύ (ένα αντιεπιληπτικό που χρησιμοποιείται ως σταθεροποιητής της διάθεσης), ενώ εκείνοι με αναφερόμενο πόνο ήταν πιο πιθανό να λάβουν γκαμπαπεντίνη (ένα αντιεπιληπτικό που έχει εγκριθεί για τη θεραπεία του νευρικού πόνου μετά από έρπητα ζωστήρα, αλλά συνταγογραφείται ευρέως για άλλες παθήσεις πόνου).

“Από πλευράς πολιτικής, τα αντιεπιληπτικά πετούν κάτω από το ραντάρ. Επειδή η βάση αποδείξεων για τα αντιεπιληπτικά είναι σχετικά αδύναμη τόσο για τα συμπεριφορικά και ψυχολογικά συμπτώματα της άνοιας όσο και για τις περισσότερες παθήσεις πόνου, αυτές οι τάσεις συνταγογράφησης δικαιολογούν μεγαλύτερη προσοχή”, δήλωσε η αντίστοιχη συγγραφέας Molly Candon, Ph.D., του Πανεπιστημίου της Πενσυλβάνια. Η χρήση αντιεπιληπτικών φαρμάκων συνδέεται με υψηλότερο κίνδυνο θανάτου μεταξύ των ατόμων με νόσο Αλτσχάιμερ, σύμφωνα με μια νέα μελέτη του Πανεπιστημίου της Ανατολικής Φινλανδίας. Τα αποτελέσματα δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό Neurology. Ο κίνδυνος θνησιμότητας αυξήθηκε σημαντικά κατά τη διάρκεια των τριών πρώτων μηνών της θεραπείας με αντιεπιληπτικά φάρμακα και ήταν υψηλότερος μεταξύ των χρηστών παλαιότερων αντιεπιληπτικών φαρμάκων σε σύγκριση με τους χρήστες νεότερων αντιεπιληπτικών. Ο κίνδυνος θανάτου παρέμεινε αυξημένος μετά τον αποκλεισμό των ατόμων με επιληψία στις αναλύσεις ευαισθησίας.

Ο αυξημένος κίνδυνος παρέμεινε και μετά τον έλεγχο των συννοσηροτήτων, των κοινωνικοδημογραφικών παραγόντων και της χρήσης άλλων φαρμάκων. Ωστόσο, είναι πιθανό οι λόγοι έναρξης χορήγησης αντιεπιληπτικού να εξηγούν εν μέρει τα αποτελέσματα και, ως εκ τούτου, τα ευρήματα θα πρέπει να επιβεβαιωθούν σε περαιτέρω μελέτες. Αυτά τα αρχικά ευρήματα είναι ανησυχητικά, καθώς τα άτομα με νόσο Αλτσχάιμερ έκαναν συχνότερα χρήση αντιεπιληπτικών φαρμάκων σε σχέση με τα άτομα χωρίς τη νόσο και η χρήση παλαιότερων αντιεπιληπτικών είναι πιο συχνή μεταξύ τους. Η συσχέτιση μεταξύ της χρήσης αντιεπιληπτικών και της θνησιμότητας σε αυτόν τον πληθυσμό δεν έχει μελετηθεί στο παρελθόν.

Τα αποτελέσματα υπογραμμίζουν την προσοχή στη συνταγογράφηση αυτών των φαρμάκων για άλλες ενδείξεις εκτός από την επιληψία σε αυτή την ευάλωτη ομάδα. Έως και το 1% του πληθυσμού χρειάζεται χρόνια αντιεπιληπτική αγωγή για τον έλεγχο της επιληψίας. Τα φάρμακα αυτά χρησιμοποιούνται επίσης συχνά για άλλες ενδείξεις, συμπεριλαμβανομένου του νευροπαθητικού πόνου και των συμπεριφορικών και ψυχολογικών συμπτωμάτων της άνοιας, αν και τα αντιεπιληπτικά δεν ενδείκνυνται επισήμως για τα συμπεριφορικά και ψυχολογικά συμπτώματα της άνοιας. Οι μελέτες βασίζονται στο φινλανδικό εθνικό σύνολο δεδομένων MEDALZ, το οποίο περιλαμβάνει όλα τα άτομα με νόσο Αλτσχάιμερ που διαμένουν στην κοινότητα στη Φινλανδία κατά την περίοδο 2005-2011 (70.718 άτομα). Τα δεδομένα σχετικά με τη χρήση αντιεπιληπτικών φαρμάκων αντλήθηκαν από το Μητρώο Συνταγών. Ο κίνδυνος θνησιμότητας συγκρίθηκε μεταξύ χρηστών αντιεπιληπτικών φαρμάκων και αντίστοιχων μη χρηστών με νόσο Αλτσχάιμερ. Η μελέτη, που χρηματοδοτήθηκε από την Ακαδημία της Φινλανδίας, διεξήχθη στο Πανεπιστήμιο της Ανατολικής Φινλανδίας.

 

 

Πηγη: https://www.healthweb.gr/

Με αυτή την έρευνα που διευκρινίζει τα μονοπάτια της πρωτεΐνης Nsp6, μπορούμε να βελτιώσουμε τις θεραπείες που στοχεύουμε για μελλοντική έρευνα με απώτερο στόχο την αναστροφή της περαιτέρω καρδιακής βλάβης σε αυτούς τους ασθενείς”.

Κορωνοϊός: Ερευνητές του Κέντρου Μοντελοποίησης Ασθενειών Ακριβείας της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Maryland (UMSOM) εντόπισαν πώς μια συγκεκριμένη πρωτεΐνη του ιού SARS-CoV-2, του ιού που ευθύνεται για τhν COVID-19, προκαλεί βλάβες στον καρδιακό ιστό. Στη συνέχεια χρησιμοποίησαν ένα φάρμακο για να αντιστρέψουν τις τοξικές επιδράσεις της εν λόγω πρωτεΐνης στην καρδιά. Τα ευρήματά τους, που βασίζονται σε έρευνα με μύγες φρούτων και καρδιακά κύτταρα ποντικών, δημοσιεύθηκαν στις 30 Σεπτεμβρίου 2022 στο περιοδικό Communications Biology, ένα περιοδικό του Nature. Οι άνθρωποι που έχουν μολυνθεί με την COVID-19 διατρέχουν σημαντικά υψηλότερο κίνδυνο να αναπτύξουν φλεγμονή του καρδιακού μυός, μη φυσιολογικούς καρδιακούς ρυθμούς, θρόμβους αίματος, εγκεφαλικό επεισόδιο, καρδιακές προσβολές και καρδιακή ανεπάρκεια για τουλάχιστον ένα έτος μετά τη μόλυνση, σε σύγκριση με όσους δεν έχουν μολυνθεί από τον ιό. Παρόλο που οι επιστήμονες ανέπτυξαν γρήγορα εμβόλια και φάρμακα για να μειώσουν τη σοβαρότητα της νόσου COVID-19, οι θεραπείες αυτές δεν προστατεύουν την καρδιά ή άλλα όργανα από τις βλάβες που μπορεί να προκαλέσει ακόμη και μια ήπια λοίμωξη.

“Για να θεραπεύσουμε τους ασθενείς μακροπρόθεσμα, πρέπει πρώτα να κατανοήσουμε τον μηχανισμό πίσω από αυτό που προκαλεί τη νόσο. Η έρευνά μας δείχνει ότι οι μεμονωμένες πρωτεΐνες του SARS-CoV-2 μπορούν να προκαλέσουν η καθεμία σημαντική βλάβη σε συγκεκριμένους ιστούς του σώματος – παρόμοια με ό,τι έχει βρεθεί για άλλους ιούς όπως ο HIV και ο Zika”, δήλωσε ο επικεφαλής συγγραφέας Zhe Han, Ph.D., καθηγητής Ιατρικής και διευθυντής του Κέντρου Μοντελοποίησης Ασθενειών Ακριβείας στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου του Maryland (UMSOM). “Προσδιορίζοντας αυτές τις διαδικασίες βλάβης σε κάθε ιστό, μπορούμε να δοκιμάσουμε φάρμακα για να δούμε αν κάποιο από αυτά μπορεί να αντιστρέψει αυτή τη βλάβη- όσα φάρμακα δείξουν υποσχέσεις μπορούν στη συνέχεια να δοκιμαστούν περαιτέρω σε κλινικές ερευνητικές μελέτες”. Πέρυσι, ο Δρ Han και η ερευνητική του ομάδα εντόπισαν τις πιο τοξικές πρωτεΐνες SARS-CoV-2 σε μελέτες που χρησιμοποίησαν φρουτόμυγες και ανθρώπινα κύτταρα. Διαπίστωσαν ότι ένα πολλά υποσχόμενο φάρμακο, η σελινεξόρη, μείωσε την τοξικότητα μιας από αυτές τις πρωτεΐνες, αλλά όχι της άλλης, γνωστής ως Nsp6.

Στην τελευταία τους μελέτη, διαπίστωσαν ότι η Nsp6 αποδείχθηκε ότι είναι η πιο τοξική πρωτεΐνη SARS-CoV-2 στην καρδιά της μύγας. Στη συνέχεια, διαπίστωσαν ότι η πρωτεΐνη Nsp6 κατέλαβε τα κύτταρα της μύγας των φρούτων στην καρδιά της για να ενεργοποιήσει τη διαδικασία της γλυκόλυσης, η οποία επιτρέπει στα κύτταρα να καίνε το σάκχαρο γλυκόζη για ενέργεια. Τυπικά, τα καρδιακά κύτταρα χρησιμοποιούν λιπαρά οξέα ως πηγή ενέργειας, αλλά μεταβαίνουν στον μεταβολισμό της ζάχαρης κατά τη διάρκεια της καρδιακής ανεπάρκειας, καθώς τα κύτταρα αυτά προσπαθούν να επιδιορθώσουν τον κατεστραμμένο ιστό. Οι ερευνητές διαπίστωσαν επίσης ότι η πρωτεΐνη Nsp6 έκανε πρόσθετη ζημιά διαταράσσοντας την ατμομηχανή του κυττάρου, που ονομάζεται μιτοχόνδριο, το οποίο παράγει ενέργεια από το μεταβολισμό των σακχάρων. Στη συνέχεια, η ομάδα μπλόκαρε τον μεταβολισμό του σακχάρου σε καρδιακά κύτταρα φρουτόμυγας και ποντικού χρησιμοποιώντας το φάρμακο 2-δεοξυ-D-γλυκόζη (2DG). Διαπίστωσαν ότι το φάρμακο μείωσε τη βλάβη της καρδιάς και των μιτοχονδρίων που προκαλεί η ιική πρωτεΐνη Nsp6.

“Γνωρίζουμε ότι ορισμένοι ιοί καταλαμβάνουν τον κυτταρικό μηχανισμό του μολυσμένου ζώου για να αλλάξουν τον μεταβολισμό του ώστε να κλέψουν την πηγή ενέργειας του κυττάρου, οπότε υποψιαζόμαστε ότι ο SARS-CoV-2 κάνει κάτι παρόμοιο. Οι ιοί μπορούν επίσης να χρησιμοποιήσουν τα υποπροϊόντα του μεταβολισμού της ζάχαρης ως δομικά στοιχεία για να φτιάξουν περισσότερους ιούς”, δήλωσε ο Δρ Χαν. “Έτσι, προβλέπουμε ότι αυτό το φάρμακο που αλλάζει τον μεταβολισμό στην καρδιά πίσω σε αυτόν που ήταν πριν από τη μόλυνση θα είναι κακό για τον ιό, τόσο κόβοντας την παροχή ενέργειας όσο και εξαλείφοντας τα κομμάτια που χρειάζεται για να πολλαπλασιαστεί”. Οι ερευνητές δήλωσαν ότι ευτυχώς το 2DG είναι φθηνό και χρησιμοποιείται τακτικά στην εργαστηριακή έρευνα. Παρόλο που το 2DG δεν έχει εγκριθεί από τον Οργανισμό Τροφίμων και Φαρμάκων των ΗΠΑ για τη θεραπεία ασθενειών, το φάρμακο βρίσκεται επί του παρόντος σε κλινικές δοκιμές για τη θεραπεία της COVID-19 στην Ινδία.

“Πάρα πολλοί Αμερικανοί που έχουν αναρρώσει από την COVID καταλήγουν με επικίνδυνες καρδιακές παθήσεις εβδομάδες ή μήνες αργότερα και πρέπει να μάθουμε τους θεμελιώδεις λόγους για τους οποίους συμβαίνει αυτό”, δήλωσε ο Mark T. Gladwin, MD, Αντιπρόεδρος Ιατρικών Υποθέσεων του Πανεπιστημίου του Maryland στη Βαλτιμόρη και διακεκριμένος καθηγητής και πρύτανης του UMSOM, John Z. και Akiko K. Bowers. “Με αυτή την έρευνα που διευκρινίζει τα μονοπάτια της πρωτεΐνης Nsp6, μπορούμε να βελτιώσουμε τις θεραπείες που στοχεύουμε για μελλοντική έρευνα με απώτερο στόχο την αναστροφή της περαιτέρω καρδιακής βλάβης σε αυτούς τους ασθενείς”.

 

 

Πηγη: https://www.healthweb.gr/

Σχεδόν 380 παιδιά είχαν προσβληθεί με τον ιό HIV από μολυσμένο αίμα που εισήχθη στο Ηνωμένο Βασίλειο από τις ΗΠΑ τις δεκαετίες 1970 και 1980, σύμφωνα με νεότερη έρευνα.

Αρχικά είχε ανακοινωθεί ότι τουλάχιστον 175 μολύνθηκαν, ωστόσο η νέα έρευνα υπολόγισε ότι ο αριθμός είναι υπερδιπλάσιος.

Το «σκάνδαλο αίματος» που συγκλόνισε το Ηνωμένο Βασίλειο καταδεικνύει μια από τις μαύρες στιγμές στην ιστορία του βρετανικού συστήματος υγείας NHS. Τα μολυσμένα προϊόντα που εισήχθησαν από τις ΗΠΑ, τις δεκαετίες ΄70 και ΄80, οδήγησαν στη μετάδοση του ιού, ενώ εκτιμάται ότι περίπου 2.400 άνθρωποι πέθαναν εξαιτίας της έκθεσης στα προϊόντα αυτά.

Η Jenni Richards KC, σύμβουλος της Infected Blood Inquiry, είπε ότι ο αριθμός 175 προέρχεται από τη δικαστική διαμάχη σχετικά με το σκάνδαλο και αφορά τα άτομα που ήταν ακόμη παιδιά κατά τη στιγμή της διευθέτησης.

«Η έρευνα εκτιμά ότι ο αριθμός των ανθρώπων που ήταν παιδιά όταν μολύνθηκαν είναι υπερδιπλάσιος από αυτόν τον αριθμό», έγραψε.

Μολυσμένα προϊόντα

Οι ασθενείς, όμως, δεν γνώριζαν ότι λάμβαναν θεραπεία με μολυσμένα προϊόντα από άτομα που πληρώνονταν για δωρεές, συμπεριλαμβανομένων κρατουμένων και τοξικομανών και τους έκαναν ενέσεις για χρόνια παρά τις επανειλημμένες προειδοποιήσεις προς την τότε κυβέρνηση. Μερικά θύματα μολύνθηκαν και μετά από μετάγγιση αίματος.

Δεκαετίες μετά τις πρώτες μολύνσεις, νέα κρούσματα HIV και ηπατίτιδας συνέχισαν να διαγιγνώσκονται, με αποτέλεσμα πολλούς πρόωρους θανάτους.

Η νέα εκτίμηση, για 380 παιδιά που μολύνθηκαν, βασίστηκε στην αναλογία των παιδιών μεταξύ των ατόμων με αιμορραγικές διαταραχές, χρησιμοποιώντας δεδομένα που δημοσιεύθηκαν στο Lancet το 1996 και στοιχεία που παρέχονται από τον Οργανισμό Αιμορροφιλικών του Ηνωμένου Βασιλείου.

Χωρίς αποζημίωση για το «σκάνδαλο αίματος»

Ορισμένα θύματα των προϊόντων με το μολυσμένο αίμα θα λάβουν αποζημίωση τώρα, μετά από τόσα χρόνια, ωστόσο πολλές οικογένειες που έχουν μάλιστα χάσει παιδιά εξαιτίας αυτού δεν θα λάβουν τίποτα.

Οι περισσότεροι από τους ασθενείς που μολύνθηκαν λάμβαναν θεραπεία βασισμένη σε ένεση που περιείχε τον παράγοντα πήξης αίματος VIII για να επιβιώσουν.

 

 

Πηγη: https://healthpharma.gr/

Τι επισημαίνεται σε σημερινή έκθεση επιστημόνων του Ευρωπαϊκού Κέντρου Ελέγχου Νοσημάτων.

Πολύ χαμηλός είναι για τους Ευρωπαίους πολίτες ο κίνδυνος να μολυνθούν από τον ιό Έμπολα που κυκλοφορεί στο Σουδάν.

Αυτό επισημαίνουν σήμερα οι ειδικοί του Ευρωπαϊκού Κέντρου Ελέγχου Νοσημάτων (ECDC), σε έκθεση κινδύνου σχετικά με το συγκεκριμένο θέμα.

Στο κείμενο επισημαίνεται πως στις στις 22 Σεπτεμβρίου καταγράφηκαν στην Ουγκάντα κρούσματα από τον ιό του Σουδάν. Από τις 5 Νοεμβρίου, καταγράφηκαν στην Ουγκάντα 132 επιβεβαιωμένα κρούσματα της νόσου από τον ίδιο ιό, ενώ το ίδιο διάστημα υπήρξαν 53 θάνατοι και 61 ασθενείς που νοσηλεύτηκαν και ανέρρωσαν σε 8 περιοχές της χώρας.

Σύμφωνα με τους ειδικούς του ECDC, η τρέχουσα έξαρση είναι η πρώτη από ιό του Σουδάν που έχει καταγραφεί στην Ουγκάντα από το 2012.

Με 7 μόλις κρούσματα από το 20000, οι αρχές της Ουγκάντας έχουν εμπειρία στην αντιμετώπιση εστιών του ιού Έμπολα του Ζαΐρ και του ιού Έμπολα του Σουδάν. Οι απαραίτητες ενέργειες για την αντιμετώπιση της τρέχουσας επιδημίας έχουν ξεκινήσει γρήγορα.

Η πιθανότητα έκθεσης στον ιό Ευρωπαίων πολιτών (Ευρωπαϊκή Ένωση και Ευρωπαϊκός Οικονομικός Χωρος), οι οποίοι ζουν και ταξιδεύουν στις πληγείσες περιοχές της Ουγκάντα, είναι πολύ χαμηλή, υπό την προϋπόθεση ότι τηρούν τα συνιστώμενα προληπτικά μέτρα.

Αν και η μόλυνση από τον ιό του Σουδάν οδηγεί σε σοβαρή ασθένεια, ο αντίκτυπος σε επίπεδο πληθυσμού για τους Ευρωπαίους πολίτες που ζουν και ταξιδεύουν στις πληγείσες περιοχές θεωρείται χαμηλός.

Ως εκ τούτου, ο τρέχων συνολικός κίνδυνος για τους Ευρωπαίπους πολίτες που ζουν και ταξιδεύουν στις πληγείσες περιοχές στην Ουγκάντα θεωρείται χαμηλός.

Η πιθανότητα εισαγωγής και δευτερογενούς μετάδοσης του ιού του Σουδάν εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Ευρωπαϊκού Οικονομικού Χώρου είναι πολύ χαμηλή, καθώς τα κρούσματα είναι πιθανό να εντοπιστούν και να απομονωθούν έγκαιρα και είναι πιθανό να εφαρμοστούν μέτρα παρακολούθησης.

 

 

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Ο γενικός διευθυντής του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας έκανε, μεταξύ άλλων, λόγο για έλλειψη διαφάνειας στην τιμολόγηση και παραγωγή των εμβολίων.

Η επανεμφάνιση παθήσεων, όπως η ιλαρά, είναι το αποτέλεσμα τη δυσλειτουργίας που προκάλεσε η πανδημία στους τακτικούς εμβολιασμούς.

Τον κώδωνα του κινδύνου έκρουσε σήμερα ο γενικός διευθυντής του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ), Τέντρος Αντανόμ Γκεμπρεγέσους, μιλώντας σε συνέδριο για τους εμβολιασμούς.

Σύμφωνα με τον κ. Γκεμπρεγέσους, η πανδημία κορωνοϊού ανέδειξε την επίστευτη σωτήρια δύναμη των εμβολίων. Το παράδοξο είναι ότι προκάλεσε παράλληλα δυσλειτουργία σε πολλές παραμέτρους της Δημόσιας Υγείας, όπως ο τακτικός εμβολιασμός.

Όπως ανέφερε, περισσότερα από 25 εκατομμύρια παιδιά έχασαν πέρυσι τα εμβόλιά τους, με αποτέλεσμα να βλέπουμε παγκοσμίως – όλο και πιο συχνά – εστίες ασθενειών που μπορούν να προληφθούν με εμβόλια, όπως η ιλαρά.

Επικαλούμενος έκθεση για τη διαθεσιμότητα εμβολίων, η οποία δημοσιοποιήθηκε σήμερα, τόνισε πως η έλλειψη διαφάνειας σχετικά με την τιμολόγηση και την παραγωγική ικανότητα, η απρόβλεπτη ζήτηση, το κόστος και η συγκέντρωση της παραγωγής σε πολύ λίγες χώρες και εταιρείες, αποτελούν βασικούς φραγμούς πρόσβασης, ειδικά για χώρες σε χαμηλό και μεσαίο οικονομικό επίπεδο.

Είπε ενδεικτικά πως το συνδυαστικό εμβόλιο κατά της ιλαράς, της παρωτίτιδας και της ερυθράς χρησιμοποιείται από τουλάχιστον 100 χώρες, αλλά εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από δύο μόνο παρασκευαστές.

Την ίδια ώρα, δεν υπάρχουν εμβόλια για πολλές από τις ασθένειες που πλήττουν περισσότερο τις πιο φτωχές χώρες, όπως η σχιστοσωμίαση και η λεϊσμανίαση, επειδή δεν υπάρχει κέρδος για τις εταιρείες.

Ο γενικός διευθυντής του ΠΟΥ επισήμανε πως, για να υπάρξει πρόοδος στη βρεφική και νεογνική θνησιμότητα, πρέπει να διασφαλίσουμε ότι όλα τα παιδιά έχουν πρόσβαση στα διαθέσιμα εμβόλια.

Σε σχέση με τις δυνατότητες των εμβολίων, αναφέρθηκε στο αντιφυματικό BCG, το οποίο προσφέρει μέτρια προστασία κατά της φυματίωσης, αλλά συγκεντρώνονται στοιχεία για να διευκρινιστεί και να ποσοτικοποιηθεί η επίδρασή του στη νεογνική θνησιμότητα.

Όπως είπε, υπάρχει ερευνητικό ενδιαφέρον για το κατά πόσο επηρεάζει τη θνητότητα από κάθε αιτία, από άλλες μολυσματικές και μη μεταδοτικές ασθένειες, όπως ο διαβήτης και το Αλτσχάιμερ.

Ομοίως, το από του στόματος εμβόλιο πολιομυελίτιδας όχι μόνο αποτρέπει την παιδική παράλυση, αλλά επίσης μελετάται για τα ευρύτερα οφέλη επιβίωσής του πέρα από την πολιομυελίτιδα.

 

 

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Ο εμβολιασμός ή η έγκαιρη θεραπεία της λοίμωξης έχει προστατευτικό αποτέλεσμα.

Η θεραπεία της οξείας νόσησης με Nirmatrelvir/Ritonavir (Paxlovid) μείωσε την συχνότητα της επακόλουθης μακράς CοViD κατά το ένα τέταρτο περίπου στους βετεράνους των ΗΠΑ. Τα αποτελέσματα που δημοσιεύονται στο medRxiv  υποδηλώνουν μια προστατευτική επίδραση της έγκαιρης θεραπείας για την CoViD, χωρίς να είναι σε θέση να αποδείξουν τη σχέση.

Δεν είναι ακόμη σαφές γιατί κάποιοι άνθρωποι αργούν να αναρρώσουν από την CoViD και πώς μπορεί να προληφθεί η κατάσταση, γνωστή ως Long CoViD. Το μόνο βέβαιο είναι ότι οι άνθρωποι που αρρώστησαν σοβαρά από το κορωνοιό ή χρειάστηκε να νοσηλευτούν σε νοσοκομείο σε μονάδα εντατικής θεραπείας νοσούν συχνότερα. Συνεπώς, ο εμβολιασμός ή η έγκαιρη θεραπεία της λοίμωξης θα μπορούσε να έχει προστατευτικό αποτέλεσμα.

Αυτό θα μπορούσε να αποσαφηνιστεί μόνο σε τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες μελέτες, οι οποίες, ωστόσο, δεν έχουν ακόμη διεξαχθεί για το ζήτημα αυτό. Μια πρώτη ένδειξη σε αυτή την περίπτωση μπορεί να δοθεί με την ανάλυση ιατρικών αρχείων, συγκρίνοντας όσο το δυνατόν μεγαλύτερο αριθμό ασθενών που έλαβαν θεραπεία και ασθενών που δεν έλαβαν θεραπεία.

Ο επιδημιολόγος Ziyad Al-Aly από το Πανεπιστήμιο της Ουάσινγκτον στο Σεντ Λούις/Μισούρι βρήκε 9.217 ασθενείς στα ηλεκτρονικά ιατρικά αρχεία της διοίκησης βετεράνων των ΗΠΑ, οι οποίοι έλαβαν θεραπεία με Paxlovid εντός 5 ημερών από τη θετική εξέταση για SARS-CoV-2 μεταξύ Μαρτίου και Ιουνίου 2022, επειδή είχαν τουλάχιστον έναν παράγοντα κινδύνου για σοβαρή πορεία της CoViD.

Η ομάδα σύγκρισης ήταν 47.123 ασθενείς που είχαν επίσης έναν ή περισσότερους παράγοντες κινδύνου, αλλά δεν έλαβαν θεραπεία με Paxlovid, άλλο ιικό παράγοντα ή μονοκλωνικά αντισώματα κατά τις πρώτες 30 ημέρες της λοίμωξης.

Στην ανάλυση, λήφθηκε μέριμνα ώστε οι δύο ομάδες να είναι παρόμοιες σε όλα τα άλλα χαρακτηριστικά και ιδιότητες. Ο δείκτης για ένα Long CoViD ήταν η καταγραφή στα ιατρικά αρχεία τουλάχιστον ενός από τα 12 γνωστά συμπτώματα  που καταγράφηκαν στα ιατρικά αρχεία τουλάχιστον 90 ημέρες μετά το θετικό αποτέλεσμα τoυ διενεργούμενου τεστ.

Αποτέλεσμα: Οι βετεράνοι που έλαβαν θεραπεία με paxlovid είχαν 26% λιγότερες πιθανότητες να αναπτύξουν Long CoViD. Ο λόγος κινδύνου (HR) 0,74 ήταν σημαντικός με διάστημα εμπιστοσύνης 95% από 0,69 έως 0,81. Ο αριθμός των ασθενειών μειώθηκε από 9,43 σε 7,11 περιπτώσεις ανά 100 ασθενείς, γεγονός που αντιστοιχεί σε απόλυτη μείωση του κινδύνου (ARR) κατά 2,32 περιπτώσεις ανά 100 ασθενείς και ήταν επίσης σημαντικό με διάστημα εμπιστοσύνης 95% από 1,73 έως 2,91.

Η θεραπεία με Paxlovid συσχετίστηκε επίσης με μείωση του κινδύνου θανάτου και της ανάγκης νοσηλείας στη μετα-οξεία φάση.

 

 

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Τα άτομα με ΣΔτ2, τα οποία είναι υπέρβαρα ή παχύσαρκα και αισθάνονται έτοιμα να προχωρήσουν σε τροποποίηση του τρόπου ζωής τους πρέπει να ακολουθήσουν ένα πρόγραμμα διατροφής, σωματικής δραστηριότητας και συμπεριφορικής αλλαγής.

Η παχυσαρκία σήμερα αποτελεί ένα από τα σπουδαιότερα μεταβολικά και διατροφικά προβλήματα για τις προηγμένες κοινωνίες. Η εξάπλωση της παχυσαρκίας εξαρτάται τόσο από την ποσότητα της τροφής που καταναλώνουμε, όσο κυρίως από την ποιότητα της και τον τρόπο ζωής μας.

Η αφθονία αγαθών, ο υπερκαταναλωτισμός και η καθιστική ζωή, σε συνδυασμό με το άγχος και τις ευκολίες στη διαβίωση που προσφέρει η τεχνολογία, αυξάνουν τον αριθμό των παχύσαρκων ατόμων. Πρόκειται για μια σοβαρή απειλή για την υγεία. Για τους παχύσαρκους, τόσο η ποιότητα ζωής, όσο και η διάρκειά της μειώνονται, αφού τα άτομα αυτά εμφανίζουν συχνότερα πολλές και σημαντικές συννοσηρότητες, συγκρινόμενα με άτομα φυσιολογικού βάρους.

Η παχυσαρκία συνυπάρχει συχνότατα με μείζονες παράγοντες κινδύνου Καρδιαγγειακών Νοσημάτων (ΚΑΝ), όπως δυσλιπιδαιμία, υπέρταση και ΣΔτ2, πιθανότατα δε συνδέεται με αυτούς και αιτιολογικά. Εξάλλου, ο κίνδυνος εμφάνισης ΣΔτ2 σε άτομα με σοβαρή παχυσαρκία (BMI>40 kg/m2) αυξάνει 93 φορές στις γυναίκες και 42 φορέςστους άνδρες σε σχέση με άτομα με φυσιολογικό βάρος. Αντίστοιχα, τα άτομα που πάσχουν από ΣΔτ2 το 80 έως 85% είναι υπέρβαρα ή παχύσαρκα.

Στην εμφάνισή της συμβάλλουν γενετικοί, περιβαλλοντικοί και ψυχολογικοί παράγοντες.

Τα άτομα με ΣΔτ2, τα οποία είναι υπέρβαρα ή παχύσαρκα και αισθάνονται έτοιμα να προχωρήσουν σε τροποποίηση του τρόπου ζωής τους πρέπει να ακολουθήσουν ένα πρόγραμμα διατροφής, σωματικής δραστηριότητας και συμπεριφορικής αλλαγής, προκειμένου να επιτύχουν καινα διατηρήσουν απώλεια σωματικού βάρους 5%.

Διαιτολογικές Παρεμβάσεις

Η απώλεια βάρους μπορεί να επιτευχθεί μόνο με τη δημιουργία αρνητικού ισοζυγίου ενέργειας που θα προκύψει από τη μείωση του ποσού της προσλαμβανόμενης τροφής κατά τουλάχιστον 500-750 Kcal από τις υπολογιζόμενες ημερήσιες ανάγκες. Αδρά, τα συνιστώμενα διαιτολόγια θα πρέπει θερμιδικά να είναι στα 1.200 – 1.500 Kcal/ ημέρα για τις γυναίκες και 1.500 – 1.800 Kcal / ημέρα για τους άνδρες.

Δεν υπάρχει ένα ενιαίο σχήμα για όλα τα άτομα με ΣΔ και ο σχεδιασμός γευμάτων θα πρέπει να εξατομικεύεται ως προς τον αριθμό των γευμάτων, την κατανομή τους κατά τη διάρκεια της ημέρας και την αναλογία μακροθρεπτικών συστατικών του. Οι μελέτες δείχνουν ότι δεν υπάρχει μία ιδανική αναλογία μακροθρεπτικών συστατικών, δηλαδή ένα ιδανικό ποσοστό θερμίδων από υδατάνθρακες, πρωτεΐνες και λίπη για όλα τα άτομα με Σακχαρώδη Διαβήτη.

Η βέλτιστη πρόσληψη μακροθρεπτικών συστατικών για άτομα με παχυσαρκία και ΣΔτ2 είναι άγνωστη. Δίαιτες μεισοδύναμες θερμιδικές προσλήψεις οδηγούν σε παρόμοια απώλεια βάρους και έλεγχο γλυκόζης ανεξάρτητα από την αναλογία των μακροθρεπτικών τους συστατικών. Η μεσογειακή διατροφή, η δίαιτα DASH (Dietary Approaches to Stop Hypertension) και οι χορτοφαγικές δίαιτες, αποτελούν παραδείγματα υγιεινών τρόπων διατροφής που έχουν δείξει θετικά ερευνητικά αποτελέσματα στη διαχείριση του διαβητικού ασθενούς. Οι προσωπικές προτιμήσεις, οι εξατομικευμένες ανάγκες και οι στόχοι του κάθε ατόμου με διαβήτη ξεχωριστά θα πρέπει να κατευθύνουν την επιλογή του προτεινόμενου διατροφικού σχήματος αφού όλα έχουν μεταβολικά οφέλη.

Η διαλλειματική νηστεία (IF-Intermittent Fasting) είναι μία από τις πιο πρόσφατες τάσεις παγκοσμίως, καθώς το χρονοδιάγραμμά της και λιγότεροτο περιεχόμενο της φαίνεται ότι μπορούν να αποτελέσουν σημαντικό «όπλο» για τον οργανισμό του ανθρώπου, προκαλώντας μεταβολικές αλλαγές. Πρόκειται για ένα μοτίβο διατροφής που περιλαμβάνει χρονικά «παράθυρα» στα οποία ο οργανισμός δεν λαμβάνει καθόλου τροφή κα ι«παράθυρα» στα οποία καταναλώνει κανονικά γεύματα. Γι’ αυτό και δεν θεωρείται «δίαιτα», αλλά περισσότερο τρόπος διατροφής. Υπάρχουν διάφορα πρωτόκολλα διαλειμματικής νηστείας, όπως νηστεία σε εναλλασσόμενες ημέρες, νηστεία ολόκληρη την ημέρα ή χρονικά περιορισμένη σίτιση. Η πιο δημοφιλής μέθοδος -και πιο εύκολη στην εφαρμογή- ονομάζεται πρωτόκολλο περιορισμένης χρονικά σίτισης ή μέθοδος 16:8. Σε αυτή τη μέθοδο παραλείπεται το πρωινό γεύμα (και το πρόγευμα) και περιορίζονται τα γεύματα της ημέρας σε διάστημα οκτώ ωρών, για παράδειγμα 13.00 με 21.00. Στη συνέχεια απαγορεύεται η σίτιση για 16 ώρες. Στις ώρες «αναμονής» συμπεριλαμβάνεται ο ύπνος, αλλά και οι ώρες εργασίας. Αυτό το μοντέλο διατροφής δεν αποτελεί όμως ακόμα επίσημη σύσταση από οργανισμούς, όπως ο ADA για τα άτομα με ΣΔ.

Με βάση τους υπέρμαχους της διαλειμματικής νηστείας, το διατροφικό αυτό μοντέλο αντιμετωπίζεται ως ωφέλιμο για τον ανθρώπινο οργανισμό, καθώς με την εφαρμογή του συντελείται απώλεια λίπους και αύξηση της μυϊκής μάζας. Τα επίπεδα ινσουλίνης πέφτουν σημαντικά, και τα χαμηλότερα αυτά επίπεδα κάνουν το αποθηκευμένο λίπος πιο «διαθέσιμο» προς κατανάλωση, ενώ τα κύτταρα κατά τις ώρες της νηστείας ενεργοποιούν μηχανισμούς αναδόμησης, με τους οποίους απομακρύνουν «παλιές» και δυσλειτουργικές πρωτεΐνες από το εσωτερικό των κυττάρων. Την ίδια ώρα, η κατανάλωση λιγότερων γευμάτων, οδηγεί συνήθως σε απώλεια βάρους, εφόσον λόγω χρονικών περιορισμών περιορίζονται οι θερμίδες που λαμβάνει ο οργανισμός μέσα στην ημέρα. Φυσικά, αν κάποιος καταναλώσει πολύ «βαριά» γεύματα, πλούσια σε ενέργεια τις ώρες που επιτρέπεται να τραφεί, μπορεί και να μην χάσει καθόλου βάρος στο τέλος .Πέρα από την απώλεια βάρους, η διαλλειματική νηστεία, σύμφωνα με περιορισμένα ερευνητικά δεδομένα, φαίνεται ότι βοηθά στη μείωση των φλεγμονών στο σώμα, στη μείωση της «κακής» χοληστερόλης και των τριγλυκεριδίων στην πρόληψη του καρκίνου, στην προστασία από το Αλτσχάιμερ και στην αντιγήρανση.

Η διαλλειματική νηστεία δεν είναι για τον καθένα. Αν κάποιος είναι υπερβολικά αδύνατος ή έχει ιστορικό διατροφικών διαταραχών δεν θα πρέπει να νηστέψει, χωρίς πρώτα να συμβουλευτεί ένα ειδικό. Προσεκτικοί πρέπει να είναι και όσοι πάσχουν από διαβήτη, όσοι λαμβάνουν φάρμακα που απαιτούν λήψη τροφής, όσοι βρίσκονται σε ενεργό στάδιο ανάπτυξης (παιδιά/έφηβοι), καθώς και οι έγκυες ή οι λεχώνες που θηλάζουν. Σε κάθε περίπτωση, η εξατομικευμένη αλλαγή τρόπου ζωής (διατροφή – σωματική δραστηριότητα), όταν προσαρμόζεται στις προτιμήσεις του ατόμου με ΣΔ, τις ενεργειακές του ανάγκες και τη συνολική κατάσταση της υγείας του, υπό τη σταθερή καθοδήγηση ειδικών, παραμένει ουσιαστικά ακρογωνιαίος λίθος στη διαχείριση τουβάρους.

Σωματική δραστηριότητα

Παράλληλα με τη διαιτολογική παρέμβαση, θα πρέπει να ενισχύεται η καθημερινή σωματική δραστηριότητα. Η σωματική δραστηριότητα είναι ένας γενικός όρος που περιλαμβάνει όλες τις δραστηριότητες που αυξάνουν τη δαπάνη ενέργειας. Η άσκηση είναι μια πιο συγκεκριμένη μορφή φυσικής δραστηριότητας που είναι δομημένη και έχει σχεδιαστεί για να βελτιώσει τη φυσική κατάσταση τουατόμου. Τόσο η σωματική δραστηριότητα, όσο και η άσκηση είναι σημαντικές συνιστώσες στη διαχείριση του ΣΔ. Πιο συγκεκριμένα, η σωματική άσκηση αυτή καθ’ αυτή βελτιώνει και διευκολύνει τον γλυκαιμικό έλεγχο του ατόμου με ΣΔ, αυξάνει την ινσουλινοευαισθησία και βελτιώνει το λιπιδαιμικό του προφίλ. Επίσης, αξίζει να σημειωθεί πως η φυσική άσκηση περιορίζει την ένταση της χαμηλού βαθμού υποκείμενης φλεγμονώδους διεργασίας που βρίσκεται εν εξελίξει (low-grade inflammation), επιδρά θετικά στην ενδοθηλιακή και αγγειακή λειτουργία, ενώ τέλος καταγράφεται σημαντικό όφελος στη μείωση του σωματικού βάρους. Το εκάστοτε πρόγραμμα άσκησης θα πρέπει να είναι στόχο-κατευθυνόμενο για την επίτευξη του μέγιστου μεταβολικού και καρδιαγγειακού οφέλους σε άτομα με ΣΔτ2, καθώς επίσης και ιδιαίτερα εξατομικευμένο, με παράλληλη αποφυγή σωματικών τραυματισμών ή/και καρδιαγγειακών κινδύνων.

Γενικές Συστάσεις

Τα παιδιά και οι έφηβοι με ΣΔτ2 θα πρέπει να συμμετέχουν σε 60 λεπτά/ημέρα μέτριας ή έντονης έντασης αερόβια δραστηριότητα, συγχρόνως είναι σημαντικό να ενσωματώσουν στο εβδομαδιαίο πρόγραμμα άσκησης τους ασκήσεις μυϊκής ενδυνάμωσης και ενδυνάμωσης των οστών, τουλάχιστον 3 ημέρες την εβδομάδα. Οι ενήλικες με ΣΔτ2 πρέπει να συμμετέχουν σε 150 λεπτά ή περισσότερο μέτριας έως έντονης έντασης αερόβια άσκηση ανά εβδομάδα, που να κατανέμεται τουλάχιστον σε 3 ημέρες/εβδομάδα, χωρίς περισσότερες από δυο διαδοχικές ημέρες χωρίς δραστηριότητα. Η βραχύτερης διάρκειας (τουλάχιστον 75 λεπτά/εβδομάδα) υψηλής έντασης άσκηση μπορεί να επαρκεί για τα νεότερα και πιο γυμνασμένα ενήλικα άτομα με ΣΔ2. Παράλληλα, οι ενήλικες με ΣΔτ2 πρέπει να συμμετέχουν σε 2-3 συνεδρίες/εβδομάδα άσκησης αντοχής σε μη διαδοχικές ημέρες.Τα τελευταία χρόνια εκτός από την ενσωμάτωση στον τρόπο ζωής της άσκησης δίνεται ιδιαίτερη έμφαση από την ερευνητική κοινότητα στον περιορισμό του καθιστικού τρόπου ζωής. Όλοι οι ενήλικοι, και ιδιαίτερα αυτοί που πάσχουν από ΣΔτ2, θα πρέπει να μειώσουν τον καθημερινό χρόνο καθιστικής συμπεριφοράς. Για το λόγο αυτό, συστήνεται η παρατεταμένη καθιστική συμπεριφορά να διακόπτεται κάθε 30 λεπτά. Στους μεγαλύτερους ασθενείς με ΣΔ2 συνιστώνται οιασκήσεις ευελιξίας και ισορροπίας. Προτείνεται η ένταξη τους στο εβδομαδιαίο πρόγραμμα με συχνότητα 2-3 φορές/εβδομάδα. Η γιόγκα και το tai chi που αποτελούν παραδείγματα άσκησης ισορροπίας και ευελιξίας -μπορούν να συμπεριληφθούν με βάση τις ατομικές προτιμήσεις για το σκοπό αυτό.

Προφυλάξεις

Σε άτομα με ΣΔτ2, δεν συνιστάται ο συστηματικός έλεγχος (screening) για στεφανιαία νόσο. Ωστόσο, θα πρέπει ναλαμβάνεται προσεκτικό ιστορικό, να εκτιμώνται η ηλικίατου ατόμου με ΣΔ και το προηγούμενο επίπεδο φυσικήςδραστηριότητας, οι καρδιαγγειακοί παράγοντες κινδύνουκαι να είναι γνωστά τα άτυπα «σημάδια» εμφάνισης της στεφανιαίας νόσου. Ασφαλώς, τα άτομα με ΣΔ υψηλούκινδύνου για μακροαγγειακές επιπλοκές θα πρέπει να ενθαρρύνονται να ξεκινούν με σύντομες περιόδους άσκησης χαμηλής έντασης και να αυξάνουν αργά την έντασηκαι τη διάρκεια, έως ανεκτών ορίων. Επίσης, θα πρέπει να αξιολογούνται για καταστάσεις στις οποίες ενδεχομένως υπάρχει αντένδειξη συγκεκριμένου τύπου άσκησηςή προδιάθεση για τραυματισμό, όπως η μη ελεγχόμενη υπέρταση, η μη θεραπευμένη παραγωγική αμφιβληστροειδοπάθεια, η νευροπάθεια του αυτόνομου νευρικού συστήματος, η περιφερική νευροπάθεια και το ιστορικό έλκους ποδιού ή αρθροπάθειας Charcot. Αποτελεί πάντως κοινό τόπο της επιστημονικής κοινότητας και μια πραγματική σύγχρονη πρόκληση, η ανεύρεση των τρόπων που θα καταστήσουν τελικά τη φυσική άσκηση ανεκτή, σταθερά παρούσα και αναπόσπαστο μέρος του θεραπευτικού πρωτοκόλλου του ατόμου με ΣΔτ2.

 

 

Πηγη: https://www.iatronet.gr/