Το «πράσινο φως» δόθηκε από τον FDA  για κυτταρική και γονιδιακή θεραπεία για το μελάνωμα. Η θεραπεία παρασκευάζεται χρησιμοποιώντας ανοσοκύτταρα από τους ίδιους τους ασθενείς.

Η θεραπευτική κατηγορία των Τ-κυτταρικών θεραπειών, η οποία έχει μεταμορφώσει τη θεραπεία ορισμένων καρκίνων του αίματος, έφτασε τώρα στον τομέα των συμπαγών όγκων για μια πρώτη στο είδος της ανοσοθεραπεία που αναπτύχθηκε από την Iovance Biotherapeutics. Με την ονομασία Amtagvi ή lifileucel, το φάρμακο είναι η πρώτη εξατομικευμένη θεραπεία με διηθητικά λεμφοκύτταρα όγκου (TIL) που φτάνει στην αγορά. Η έγκριση αφορά ασθενείς με προχωρημένο μελάνωμα μετά από προηγούμενη θεραπεία με αναστολέα PD-1 -και αναστολέα BRAF, εάν ο όγκος φέρει μετάλλαξη BRAF V600

Η εταιρεία τιμολογεί την εφάπαξ θεραπεία με κόστος χονδρικής 515.000 δολάρια ανά ασθενή, όπως εκτίμησε  ο προσωρινός διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας Frederick Vogt, Ph.D. Η τιμή καταλόγου του φαρμάκου είναι ελαφρώς υψηλότερη από εκείνες των υφιστάμενων κυτταρικών θεραπειών CAR-T, οι οποίες κοστίζουν περίπου 500.000 δολάρια -ή και λιγότερο- για ασθενείς με καρκίνο του αίματος.

Η σύσταση

Παρόμοια με τις υπάρχουσες κυτταρικές θεραπείες CAR-T, το Amtagvi παρασκευάζεται χρησιμοποιώντας ανοσοκύτταρα από μεμονωμένους ασθενείς. Για την παρασκευή του τελικού προϊόντος, τα κύτταρα TIL ενός ασθενούς συλλέγονται από ένα τμήμα του όγκου που έχει αφαιρεθεί και στη συνέχεια επεκτείνονται εκτός του σώματος, προτού εγχυθούν ξανά στον ασθενή.

Το ανοσοποιητικό σύστημα δημιουργεί με φυσικό τρόπο κύτταρα TIL που μπορούν να αναγνωρίσουν χαρακτηριστικούς δείκτες στην επιφάνεια των καρκινικών κυττάρων και να εξαπολύσουν επίθεση. Το Amtagvi ουσιαστικά τροφοδοτεί το σώμα με αυτά τα ανοσοποιητικά κύτταρα που καταπολεμούν τον καρκίνο, καθώς τα φυσικά παραγόμενα αντίστοιχα κύτταρα χάνουν την ισχύ τους με την πάροδο του χρόνου.

Πριν από το Amtagvi, οι θεραπείες CAR-T ήταν σε θέση να αντιμετωπίσουν μόνο ορισμένους καρκίνους του αίματος – εν μέρει επειδή οι συμπαγείς όγκοι δεν διαθέτουν κατάλληλους βιοδείκτες κυτταρικής επιφάνειας για να στοχεύσουν τα κύτταρα CAR-T. Μια θεραπεία TIL λύνει αυτό το πρόβλημα, επειδή τα κύτταρα TIL είναι εκ φύσεως καλωδιωμένα για να αναγνωρίζουν τους βιοδείκτες του καρκίνου.

Σε μελέτη, το Amtagvi συρρίκνωσε τους όγκους στο 31,5% των 73 ασθενών που είχαν προηγουμένως λάβει θεραπεία κατά του PD-1. Μετά από 18,6 μήνες παρακολούθησης, το 43,5% των ασθενών που ανταποκρίθηκαν είχαν υποχωρήσει για περισσότερο από ένα έτος.

Σε μια υποστηρικτική συγκεντρωτική ανάλυση αποτελεσματικότητας που περιλάμβανε 153 ασθενείς, το ποσοστό αντικειμενικής ανταπόκρισης  υπολογίζεται σε παρόμοια επίπεδα στο 31,4%. Επιπλέον, το 56,3% των ανταποκρινόμενων διατήρησαν ανθεκτική ανταπόκριση σε ένα έτος. Αν και δεν περιλαμβάνεται στην τρέχουσα επισήμανση, μια πρόσφατη επικαιροποίηση της συγκεντρωτικής ανάλυσης έδειξε ότι οι ασθενείς έζησαν κατά μέσο όρο 13,9 μήνες, ενώ σχεδόν οι μισοί ασθενείς ήταν ακόμη ζωντανοί στα τέσσερα έτη.

Πηγη: https://virus.com.gr/

Σε επαγρύπνηση βρίσκεται ο  ΠΟΥ  εξαιτίας της γρήγορης μετάδοσης της ιλαράς στον κόσμο. Οι αριθμοί αυξάνονται παντού διεθνώς για αυτό και ο ΠΟΥ ζητά  την εντατικοποίηση των εμβολιασμών.

Ενδεικτικό είναι ότι την προηγούμενη χρονιά καταγράφηκαν περισσότερα από 306.000 κρούσματα, δηλαδή αύξηση κατά 79% μέσα σ’ ένα χρόνο. Την ανησυχία για την αύξηση των περιστατικών εξέφρασε τεχνική σύμβουλος για την ιλαρά και την ερυθρά στον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας  Νατάσα Κρόουκροφτ,  όπως μετέδοσε το ΑΠΕ. Οι αριθμοί των κρουσμάτων έλαβαν την ανιούσα παντού, ενώ αναμένονται επιδημίες ιλαράς ακόμη και σε περιφέρειες της Βόρειας, Κεντρικής και Νότιας Αμερικής, με ιδιαίτερη ανησυχία αφού πρόκειται για θανατηφόρα ασθένεια.

Έως τον μήνα που διανύουμε,  υπολογίζονται  306.291 κρούσματα που επισημάνθηκαν το 2023 στον ΠΟΥ, έναντι 171.156 κρουσμάτων για το 2022, δηλαδή αύξηση κατά 79%, όμως ο οργανισμός υπογραμμίζει πως οι πραγματικοί αριθμοί είναι πολύ πιο αυξημένοι εκτιμώντας  9,2 εκατ. κρούσματα. Αιτία του προβλήματος της ανόδου του αριθμού των κρουσμάτων , η οποία μπορεί  να προκαλέσει θανατηφόρες επιπλοκές  θεωρείται ότι οφέιλεται σε μια μείωση της εμβολιαστικής κάλυψης η οποία καταγράφηκε στη διάρκεια των ετών της Covid. Ευθύνη φέρουν οι ηγεσίες που δεν δίνουν προβάδισμα στην  πρόληψη της ιλαράς και της ερυθράς εξαιτίας ανταγωνιστικών προβλημάτων όπως είναι  η Covid-19, οι οικονομικές κρίσεις, οι συγκρούσεις, σύμφωνα με την ανακοίνωση του ΠΟΥ.

Εμβολιαστική κάλυψη

Για να υπάρξει ανοσία  του πλήθους χρειάζεται   εμβολιασμός με δυο δόσεις το 95% των παιδιών. Ωστόσο,  διεθνώς η εμβολιαστική κάλυψη ανέρχεται σε 83% σημειώνοντας μείωση από το 86%, που ήταν το 2019. Χαρακτηριστικό είναι, σύμφωνα με τα λεγόμενα της κ. Κρόουκροφτ καταγράφηκαν πέρυσι  51 μεγάλες επιδημίες ιλαράς, έναντι 32 το 2022.

Τα στοιχεία δεν είναι τα οριστικά γιια το 2023, κατά τον  ΠΟΥ, ενώ ανησυχητικό είναι ότι το 2022 ο αριθμός των θανάτων είχε ανέλθει κατά 43%,  και υπολογίζονται σε περισσότερους από 130.000 θανάτους από ιλαρά. Σε ότι αφορά τους συνολικούς αριθμούς που θα καταγραφούν γιια το 2023 αναμένεται αύξηση της θνησιμότητας από ιλαρά, αλλά εικόνα εκτιμάται ότι θα υπάρχει από το Νοέμβριο, σύμφωνα με τον κ. Κρόουκροφτ.

Πηγη: https://virus.com.gr/

Οι επιβιώσαντες από καρκίνο έχουν αυξημένο κίνδυνο να παρουσιάσουν οστεοπορωτικά κατάγματα για αρκετά χρόνια μετά.

Το ατομικό ιστορικό πολλαπλού μυελώματος, καρκίνου του προστάτη και καρκίνου του μαστού έχει συσχετιστεί με αρνητικές επιπτώσεις στην υγεία των οστών, ωστόσο οι συσχετίσεις σε ένα ευρύτερο φάσμα καρκίνων παραμένουν ασαφείς.

Πρωταρχικός στόχος της μελέτης που δημοσιεύτηκε στο έγκριτο διεθνές περιοδικό Lancet, ήταν να συγκριθεί ο κίνδυνος οποιουδήποτε κατάγματος οστού και μείζονων οστεοπορωτικών καταγμάτων σε επιζώντες από ένα ευρύ φάσμα καρκίνων έναντι υγιών ατόμων. Τα αποτελέσματα αυτής της μελέτης διάρκειας 22 ετών, μπορούν να βοηθήσουν σε στρατηγικές έγκαιρης αντιμετώπισης και πρόληψης των καταγμάτων σε ένα ευρύτερο φάσμα καρκίνων.

Η μελέτη

Σε αυτήν τη μελέτη χρησιμοποιήθηκαν ηλεκτρονικά αρχεία υγείας του Ηνωμένου Βασιλείου που συνδέονται με νοσοκομειακά δεδομένα. Συμπεριλήφθηκαν ενήλικες (ηλικίας ≥ 18 ετών) και τα δεδομένα αφορούσαν την περίοδο από 2 Ιανουαρίου 1998 έως 31 Ιανουαρίου 2020.

Η ομάδα επιζώντων από καρκίνο περιελάμβανε επιζώντες από τους 20 πιο συνηθισμένους καρκίνους.

Κάθε άτομο με καρκίνο αντιστοιχήθηκε με έως και πέντε μάρτυρες (1:5) που δεν είχαν καρκίνο. Τα κύρια αποτελέσματα αφορούσαν οποιοδήποτε κάταγμα οστού και οποιοδήποτε μείζον οστεοπορωτικό κάταγμα (κατάγματα πυέλου, ισχίου, καρπού, σπονδυλικής στήλης ή εγγύς βραχιονίου) που συνέβη περισσότερο από 1 χρόνο μετά την ημερομηνία διάγνωσης του αντίστοιχου ατόμου με καρκίνο.

Η μελέτη τελικά συμπεριέλαβε 578.160 ενήλικες με καρκίνο που διαγνώστηκαν στο διάστημα 1998-2020 που αντιστοιχήθηκαν με 3.226.404 άτομα χωρίς καρκίνο.

Τα αποτελέσματα συνοψίζονται παρακάτω:

• Τα αδρά ποσοστά επίπτωσης καταγμάτων σε επιζώντες καρκίνου κυμαίνονταν μεταξύ 8,39 περιπτώσεων ανά 1.000 άτομα για καρκίνο του θυρεοειδούς και 21,62 περιπτώσεις ανά 1.000 άτομο για πολλαπλούν μυέλωμα.

• Σε σύγκριση με τα άτομα χωρίς καρκίνο, ο κίνδυνος οποιουδήποτε κατάγματος οστού ήταν αυξημένος σε 15 από τους 20 καρκίνους και για μείζονα οστεοπορωτικά κατάγματα σε 17 από τους 20 καρκίνους.

• Τα μεγέθη των επιπτώσεων διέφεραν: ήταν μεγαλύτερα για το πολλαπλούν μυέλωμα και τον καρκίνο του προστάτη και λίγο μικρότερα για καρκίνους του στομάχου, του ήπατος, του παγκρέατος, του πνεύμονα, του μαστού, των νεφρών και του κεντρικού νευρικού συστήματος.

• Μικρότερες συσχετίσεις παρατηρήθηκαν για κακόηθες μελάνωμα, λέμφωμα Non-Hodgkin, λευχαιμία και καρκίνους του οισοφάγου, του παχέος εντέρου και του τραχήλου της μήτρας.

• Αυξημένοι κίνδυνοι μείζονος οστεοπορωτικού κατάγματος σημειώθηκαν στο πολλαπλούν μυέλωμα και το κεντρικό νευρικό σύστημα, στο ήπαρ, στον προστάτη και στον καρκίνο του πνεύμονα.

• Τα μεγέθη των αποτελεσμάτων έτειναν να μειώνονται με την πάροδο του χρόνου από τη διάγνωση, αλλά παρέμειναν αυξημένα για περισσότερα από 5 χρόνια σε αρκετούς καρκίνους, όπως πολλαπλούν μυέλωμα και καρκίνους του στομάχου, του πνεύμονα, του μαστού, του προστάτη και του ΚΝΣ.
Συμπέρασμα

Συνοψίζοντας, οι επιζώντες των περισσότερων τύπων καρκίνου διέτρεχαν αυξημένο κίνδυνο κατάγματος οστών για αρκετά χρόνια μετά τον καρκίνο, με διακύμανση ανά τύπο καρκίνου. Αυτά τα ευρήματα μπορούν να βοηθήσουν σε στρατηγικές έγκαιρης αντιμετώπισης και πρόληψης των καταγμάτων σε ένα ευρύτερο φάσμα καρκίνων.

ΠΗΓΗ: ΕΚΠΑ

Πηγη: https://www.healthreport.gr/

Διεθνής μελέτη σε 99 εκατομμύρια εμβολιασμένους αποκαλύπτει τις σπάνιες παρενέργειες από τα εμβόλια κατά του κορονοϊού.

Υπολογίζεται ότι τα τελευταία τρία χρόνια χορηγήθηκαν περισσότερες από 13,5 δισεκατομμύρια δόσεις εμβολίων κατά του Covid-19, σώζοντας πάνω από 1 εκατομμύριο ζωές μόνο στην Ευρώπη. Ωστόσο, ένα μικρό ποσοστό ατόμων που εμβολιάστηκαν, εμφάνισαν σοβαρές παρενέργειες.

Τα σπάνια συμβάντα – που εντοπίστηκαν νωρίς στην πανδημία – περιλάμβαναν υψηλότερο κίνδυνο φλεγμονής που σχετίζεται με την καρδιά από τα mRNA εμβόλια των Pfizer, BioNTech και Moderna και αυξημένο κίνδυνο για έναν τύπο θρόμβου αίματος στον εγκέφαλο μετά από εμβολιασμό με εμβόλια ιικού φορέα όπως αυτό που αναπτύχθηκε από το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και παρασκευάστηκε από την AstraZeneca.

Το εμβόλιο της AstraZeneca συνδέθηκε επίσης με αυξημένο κίνδυνο για το σύνδρομο Guillain-Barre, μια νευρολογική διαταραχή στην οποία το ανοσοποιητικό σύστημα επιτίθεται λανθασμένα στο περιφερικό νευρικό σύστημα.

Οι ερευνητές ξεχώρισαν 13 ιατρικές καταστάσεις που χαρακτήρισαν «ανεπιθύμητες παρενέργειες ειδικού ενδιαφέροντος» μεταξύ 99 εκατομμυρίων εμβολιασμένων ατόμων σε οκτώ χώρες. Η μυοκαρδίτιδα, ή φλεγμονή του καρδιακού μυός, εντοπίστηκε σταθερά μετά την πρώτη, δεύτερη και τρίτη δόση εμβολίων mRNA, σύμφωνα με τη μελέτη.

Υψηλότερη αύξηση παρατηρήθηκε μετά τη δεύτερη δόση του εμβολίου της Moderna. Η πρώτη και η τέταρτη δόση του ίδιου εμβολίου συνδέθηκαν επίσης με αύξηση της περικαρδίτιδας ή φλεγμονής του λεπτού σάκου που καλύπτει την καρδιά.
Αύξηση των περιπτώσεων του συνδρόμου Guillain-Barre

Οι ερευνητές βρήκαν μια στατιστικά σημαντική αύξηση των περιπτώσεων του συνδρόμου Guillain-Barre εντός 42 ημερών του εμβολίου ChAdOx1 (Vaxzevria) που αναπτύχθηκε στην Οξφόρδη, κάτι που δεν παρατηρήθηκε με τα mRNA εμβόλια. Με βάση το ιστορικό επίπτωσης της πάθησης, αναμένονταν 66 περιπτώσεις — αλλά καταγράφηκαν 190.

Το ChAdOx1 συνδέθηκε με τριπλάσια αύξηση της θρόμβωσης του εγκεφαλικού φλεβικού κόλπου, ενός τύπου θρόμβου αίματος στον εγκέφαλο, που εντοπίστηκε σε 69 συμβάντα, από 21 που ανέμεναν οι επιστήμονες. Τα ευρήματα αυτά οδήγησαν στην απόσυρση ή τον περιορισμό του εμβολίου στη Δανία και σε πολλές άλλες χώρες. Η μυοκαρδίτιδα συνδέθηκε επίσης με την τρίτη δόση του ChAdOx1 σε ορισμένους ανθρώπους.

Στη μελέτη εντοπίστηκαν πιθανοί κίνδυνοι για φλεγμονή του νωτιαίου μυελού μετά από εμβόλια ιικού φορέα. Παρατηρήθηκαν επίσης κρούσματα οξείας διάχυτης εγκεφαλομυελίτιδας – φλεγμονή και οίδημα στον εγκέφαλο και το νωτιαίο μυελό – μετά από εμβόλια ιικού φορέα και mRNA.

«Εγκεφαλική ομίχλη»

Η δυσανεξία στην άσκηση, η υπερβολική κόπωση, το μούδιασμα και η «εγκεφαλική ομίχλη» ήταν μεταξύ των κοινών συμπτωμάτων που εντοπίστηκαν σε περισσότερους από 240 ενήλικες που εμφάνισαν χρόνιο μεταεμβολιαστικό σύνδρομο σε μια ξεχωριστή μελέτη που διεξήχθη από την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου του Γιέιλ. Η αιτία του συνδρόμου δεν είναι ακόμη γνωστή και δεν έχει διαγνωστικές εξετάσεις ή αποδεδειγμένες θεραπείες.

Πηγη: https://www.healthreport.gr/

Η MHG, για λογαριασμού πελάτη της, αναζητά  ιατρό με ειδικότητα Νευρολογίας για εξαμηνιαία απασχόληση. Δυνατότητα συνέχισης συνεργασίας πέραν του 6μήνου υπό προϋποθέσεις.

            ⁃           Άριστη γνώση αγγλικών, 2η γλώσσα θα εκτιμηθεί ιδιαιτέρως

            ⁃           Άριστη γνώση χειρισμού Η/Υ, Microsoft Office, ηλεκτρονικού φακέλου ασθενούς

            ⁃           Εμπειρία τουλάχιστον 2 ετών στη διαχείριση ΑΕΕ και σε θρομβολυτικές θεραπείες, καθώς και λοιπών επειγόντων νευρολογίας

            ⁃           Απουσία υποχρεώσεων και δεσμεύσεων για παραμονή γεωγραφικά σε συγκεκριμένη πόλη

            ⁃           Εργασία 72 ωρών/εβδομάδα

Παρέχονται:

            ⁃           Υψηλή αντιμισθία και μπόνους αποδοτικότητας

            ⁃           Κάλυψη διαμονής και μετακίνησης σε άλλη πόλη

            ⁃           Ιατροφαρμακευτική κάλυψη

Παρακαλούμε οι ενδιαφερόμενοι να αποστείλλουν το βιογραφικό τους

στο [email protected]

ή μπορούν να επικοινωνήσουν με την κυρία Ρίζου στο 6944890026

Πηγη: https://www.dnews.gr/

Χαράτσι 1 έως 3 ευρώ και στις διαγνωστικές εξετάσεις – Τι εξετάζεται από το υπουργείο Υγείας

Μετά το “χαράτσι” στα φάρμακα, το υπουργείο Υγείας εξετάζει να επιβάλει στους ασθενείς – πέραν της συμμετοχής – επιπλέον επιβαρύνσεις 1 έως 3 ευρώ σε εργαστηριακές και απεικονιστικές εξετάσεις.

Το σχέδιο αποκάλυψε ο υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης σε τηλεδιάσκεψη που είχε την περασμένη εβδομάδα με το προεδρείο του Πανελλήνιου Ιατρικού Συλλόγου (ΠΙΣ).

Σκοπός είναι να περιοριστεί η υποχρεωτική επιστροφή (clawback) από τα διαγνωστικά κέντρα και τη διαφορά να καλύψουν οι ασθενείς από την τσέπη τους.

Σύμφωνα με ενημέρωση του ΠΙΣ, στην πρόταση του υπουργείου προβλέπεται αποζημίωση 1 ευρώ ανά παραπεμπτικό εργαστηριακών εξετάσεων και 3 ευτώ ανά παραπεμπτικό απεικονιστικών, πληρωτέα από τον ασθενή.

Τα ποσά αυτά θα εισπράττονται μέσω του παραπεμπτικού (με αιτιολογία υπέρ ΕΟΠΥΥ), αλλά δεν θα αποδίδονται στον Οργανισμό.

Το ετήσιο συνολικό ποσό είσπραξης που θα προκύπτει, θα προστίθεται ισόποσα (λογιστικά) από τον ΕΟΠΥΥ στο ανώτατο όριο δαπάνης των εργαστηριακών εξετάσεων, με σκοπό τη μείωση του clawback.

Πρόταση

Το προεδρείο του ΠΙΣ πρότεινε διαχωρισμό του clawback σε πρωτογενές και δευτερογενές, προκειμένου να υπάρξει δικαιότερη κατανομή ανά γεωγραφικό νομό και ανά κατηγορία.

Πρότεινε, επίσης, άμεση εφαρμογή των Διαγνωστικών Πρωτοκόλλων, προκειμένου να αντιμετωπιστούν φαινόμενα υπερσυνταγογράφησης.

Ζήτησε να καταβληθεί προσπάθεια αύξησης του προϋπολογισμού του ΕΟΠΥΥ και να ενεργοποιηθεί η θεσμοθετημένη Επιτροπής Θεραπείας για τα ποιοτικά κριτήρια.

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Αυξήθηκε κατά 20 με 30%, σε σχέση με την χρονική περίοδο πριν από την πανδημία, τα περιστατικά διαταραχών συμπεριφοράς και επιθετικότητας που έφτασαν στα εξωτερικά ιατρεία του Παιδοψυχιατρικού Τμήματος του Ιπποκράτειου Γενικού Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης

Οπαιδοψυχίατρος του τμήματος Βάιος Νταφούλης, επισημαίνει ότι τέτοια περιστατικά αφορούν, για παράδειγμα, «παιδιά που εκδηλώνουν αυτοκαταστροφική συμπεριφορά ή επιθετική συμπεριφορά εναντίον άλλον παιδιών» αλλά και περιπτώσεις «παιδιών που έχουν βιώσει συμπτώματα μετατραυματικού στρες μετά από συμπλοκές ανηλίκων σε εξωτερικούς χώρους». Επιπλέον υπάρχουν περιπτώσεις άσκησης λεκτικού εκφοβισμού ή σωματικού εκβιασμού.

Παράλληλα, οι παιδοψυχίατροι των δομών των νοσοκομείων καλούνται να δουν εφήβους που καταγγέλλουν ή αναφέρουν τέτοιου είδους συμπεριφορές ενώ προχωρούν και σε ψυχιατρική εκτίμηση μετά από σχετικές αναφορές σε οργανώσεις ή και στην αστυνομία σε κάποιες περιπτώσεις.

«Πολύ μεγαλύτερη είναι η αύξηση των επιθετικών ή αυτοκαταστροφικών συμπεριφορών στα ενδοκλινικά περιβάλλοντα, δηλαδή σε περιβάλλοντα, όπου χρειάζεται και κλινική νοσηλεία» λέει ο κ. Νταφούλης μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ και προσθέτει: «στο ενδονοσοκομειακό τμήμα, όπου βρίσκομαι εγώ, αν είχαμε 50 παιδιά το χρόνο με σοβαρές επιθετικές διαταραχές συμπεριφοράς, πριν από την πανδημία, τώρα έχουμε 80 με 100».

Άνοδο σημειώνει και ο αριθμός των παραπομπών από τα σχολεία στο νοσοκομείο. «Τα σχολεία έχουν ένα δικό τους σύστημα, στο οποίο σχολικοί ψυχολόγοι και κοινωνικοί λειτουργοί βλέπουν τα παιδιά. Εκείνα, αφού εκτιμηθούν από τα ΚΕΔΑΣΥ και τις αρμόδιες υπηρεσίες του υπουργείου Παιδείας, προσέρχονται στο νοσοκομείο με σοβαρά ψυχοκοινωνικά προβλήματα που είναι κυρίως οικογενειακά, όμως και άλλα. Τέτοια παιδιά με σοβαρά προβλήματα οφείλουμε να τα δούμε και να τα προσέξουμε» σχολιάζει ο κ. Νταφούλης.

Εκτόξευση περιστατικών μετά την πανδημία

Αναζητώντας τις αιτίες της αύξησης των φαινομένων επιθετικής, αυτοκαταστροφικής και παραβατικής συμπεριφοράς, ο παιδοψυχίατρος σημειώνει: «αυτό ιδιαίτερα συνέβη και εκτοξεύτηκε μετά τον καιρό της πανδημίας, καθώς τα παιδιά παρέμειναν στο σπίτι. Από τη μία πλευρά, τα παιδιά έδειξαν στη μεγάλη πλειοψηφία τους μια ψυχική ανθεκτικότητα, αλλά από την άλλη υπήρξε αυτή η κοινωνική απομόνωση. Όταν ξαναγύρισαν στα σχολεία, τα περισσότερα από αυτά τα είχαν επιθυμήσει. Όμως αυτή ίσως η κοινωνική απομόνωση ή γενικότερες ψυχοπιεστικές συνθήκες στην περίοδο της πανδημίας και ιδιαίτερα στους ευάλωτους ψυχικά πληθυσμούς, οδήγησε σε αύξηση των εισαγωγών στα παιδοψυχιατρικά τμήματα των νοσοκομείων. Στη μετά την πανδημία εποχή, έχουμε μια πραγματικά στατιστικά σημαντική αύξηση στα φαινόμενα της βίας, της παραβατικότητας και της επιθετικότητας, που συχνά συνυπάρχει με τάσεις αυτοκτονικότητας και αυτοκαταστροφικότητας».

Την ίδια στιγμή έχει αυξηθεί και η σχολική παραβατικότητα. «Γίνονται επεισόδια με διάφορα παιδιά και για διάφορους λόγους, όχι μόνο σε ενδοοικογενειακά περιβάλλοντα αλλά και σε σχολικά περιβάλλοντα. Ξέρουμε ότι έχει αυξηθεί και η ενδοοικογενειακή βία. Αναφορές γίνονται στις γραμμές καταγγελίας που υπάρχουν γενικότερα στις αστυνομικές διευθύνσεις. Θεωρώ ότι αυτό είναι αποτέλεσμα όχι μόνο της μετά της πανδημίας εποχής αλλά και των γενικότερων ψυχοπιεστικών συνθηκών ζωής, της έλλειψης ικανών διαπροσωπικών σχέσεων και προτύπων. Νομίζω ότι τα πρότυπα που προβάλλονται είναι η βιαιότητα στη ζωή μας και η επιθετικότητα».

Η διάσταση του φύλου

O κ. Νταφούλης διευκρινίζει ότι «η βία είναι ένα γενικότερο θέμα, αλλά δεν είναι ψυχιατρική διάγνωση». «Η βία είναι μια επίθεση σε άτομα ή αντικείμενα. Και μεν στα αντικείμενα η επίθεση δεν πολυενοχλεί, ιδιαίτερα τους γονείς, αλλά η επίθεση στα άτομα-λεκτική, σωματική, σεξουαλική, είναι κάτι οπωσδήποτε απαράδεκτο και οφείλει να είναι καταδικαστέο» υπογραμμίζει.

Παράλληλα επισημαίνει ότι ενώ παλαιότερα η βία είχε συνδεθεί περισσότερο με συμπεριφορές των αγοριών, πλέον αυξάνονται τα περιστατικά άσκησης βίας από κορίτσια. «Δεν βλέπω κάποιον ιδιαίτερο λόγο για να συμβαίνει αυτό. Ωστόσο, παρότι βλέπουμε αρκετά περισσότερα κορίτσια να εκδηλώνουν τέτοιες συμπεριφορές, τα αγόρια διατηρούν την πλειοψηφία» προσθέτει.

Ο ρόλος των γονιών

Ως προς το τι μπορούν να κάνουν οι γονείς για τα παιδιά τους σε αυτό το θέμα, τονίζει: «είναι καλό να μιλάμε με τα παιδιά, να είμαστε δίπλα τους, ώστε να προλάβουμε τα πράγματα στην αρχή. Αν συμβεί αυτό, αν προλάβουμε, για παράδειγμα, τις συμπεριφορές σχολικού εκφοβισμού, είτε στο διάλειμμα είτε διαδικτυακά, τότε τα πράγματα θα είναι πολύ καλύτερα».

Σε κάθε περίπτωση σημειώνει ότι τα παιδιά συνήθως δεν μιλάνε εύκολα για περιστατικά σωματικής ή λεκτικής κακομεταχείρισης ακόμη και σε ενδεχόμενο σεξουαλικής κακοποίησης. «Πρέπει τα παιδιά να εμπιστευτούν. Ο μόνος τρόπος για να μιλήσουν είναι να εμπιστευτούν. Άρα οφείλουμε να έχουμε στενές σχέσεις στην οικογένεια ή στενές φιλικές, διαπροσωπικές σχέσεις γιατί αυτές συμφέρουν στα παιδιά μας. Σε ένα τέτοιο πλαίσιο, τα παιδιά μπορούν να εκφραστούν και να προλάβουμε, αν γίνεται κάποιο τέτοιου είδους φαινόμενο» αναφέρει.

Στο ερώτημα, τέλος, αν είναι αισιόδοξος ή απαισιόδοξος για την εξέλιξη του φαινομένου στο μέλλον, απαντάει: «δεν είμαι απόλυτα σίγουρος… Οι συμπεριφορές εξαρτώνται από τους ανθρώπους. Εάν οι άνθρωποι ενδιαφερθούμε περισσότερο, κατ’ αρχήν οι γονείς και μετά οι εκπαιδευτικοί, τότε όλα θα είναι καλά. Εξαρτάται από τη δική μας διάθεση ως κοινωνία πόσο είμαστε αποφασισμένοι. Κάθε μορφή βίας πρέπει να είναι απόλυτα καταδικαστέα κι αυτό θα πρέπει να γίνεται από νωρίς…».

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Πηγη: https://www.news4health.gr/

Οι διαταραχές συμπεριφοράς στα παιδιά, μετά την πανδημία – Η εμπειρία στο Ιπποκράτειο Θεσσαλονίκης

Έως και 30% έχουν αυξηθεί τα περιστατικά παιδιών με επιθετικότητα και διαταραχές συμπεριφοράς που βλέπουν οι ειδικοί μετά την πανδημία, στα εξωτερικά ιατρεία του Παιδοψυχιατρικού Τμήματος του Ιπποκράτειου Γενικού Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης.

Τέτοια περιστατικά αφορούν «παιδιά που εκδηλώνουν αυτοκαταστροφική συμπεριφορά ή επιθετική συμπεριφορά εναντίον άλλον παιδιών» αλλά και περιπτώσεις «παιδιών που έχουν βιώσει συμπτώματα μετατραυματικού στρες μετά από συμπλοκές ανηλίκων σε εξωτερικούς χώρους». Επιπλέον υπάρχουν περιπτώσεις άσκησης λεκτικού εκφοβισμού ή σωματικού εκβιασμού.

Παράλληλα, οι παιδοψυχίατροι των δομών των νοσοκομείων καλούνται να δουν εφήβους που καταγγέλλουν ή αναφέρουν τέτοιου είδους συμπεριφορές ενώ προχωρούν και σε ψυχιατρική εκτίμηση μετά από σχετικές αναφορές σε οργανώσεις ή και στην αστυνομία.

«Πολύ μεγαλύτερη είναι η αύξηση των επιθετικών ή αυτοκαταστροφικών συμπεριφορών στα ενδοκλινικά περιβάλλοντα, δηλαδή σε περιβάλλοντα, όπου χρειάζεται και κλινική νοσηλεία» λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο παιδοψυχίατρος του Παιδοψυχιατρικού Τμήματος του Ιπποκράτειου Θεσσαλονίκης Βάιος Νταφούλης, και προσθέτει: «στο ενδονοσοκομειακό τμήμα, όπου βρίσκομαι εγώ, αν είχαμε 50 παιδιά το χρόνο με σοβαρές επιθετικές διαταραχές συμπεριφοράς, πριν από την πανδημία, τώρα έχουμε 80 με 100».

Άνοδο σημειώνει και ο αριθμός των παραπομπών από τα σχολεία στο νοσοκομείο. «Τα σχολεία έχουν ένα δικό τους σύστημα, στο οποίο σχολικοί ψυχολόγοι και κοινωνικοί λειτουργοί βλέπουν τα παιδιά. Εκείνα, αφού εκτιμηθούν από τα ΚΕΔΑΣΥ και τις αρμόδιες υπηρεσίες του υπουργείου Παιδείας, προσέρχονται στο νοσοκομείο με σοβαρά ψυχοκοινωνικά προβλήματα που είναι κυρίως οικογενειακά, όμως και άλλα. Τέτοια παιδιά με σοβαρά προβλήματα οφείλουμε να τα δούμε και να τα προσέξουμε» σχολιάζει ο κ. Νταφούλης.

Διαταραχές συμπεριφοράς μετά τον καιρό της πανδημίας

Αναζητώντας τις αιτίες της αύξησης των φαινομένων επιθετικής, αυτοκαταστροφικής και παραβατικής συμπεριφοράς, ο παιδοψυχίατρος σημειώνει: «αυτό ιδιαίτερα συνέβη και εκτοξεύτηκε μετά τον καιρό της πανδημίας, καθώς τα παιδιά παρέμειναν στο σπίτι. Από τη μία πλευρά, τα παιδιά έδειξαν στη μεγάλη πλειοψηφία τους μια ψυχική ανθεκτικότητα, αλλά από την άλλη υπήρξε αυτή η κοινωνική απομόνωση. Όταν ξαναγύρισαν στα σχολεία, τα περισσότερα από αυτά τα είχαν επιθυμήσει. Όμως αυτή ίσως η κοινωνική απομόνωση ή γενικότερες ψυχοπιεστικές συνθήκες στην περίοδο της πανδημίας και ιδιαίτερα στους ευάλωτους ψυχικά πληθυσμούς, οδήγησε σε αύξηση των εισαγωγών στα παιδοψυχιατρικά τμήματα των νοσοκομείων. Στη μετά την πανδημία εποχή, έχουμε μια πραγματικά στατιστικά σημαντική αύξηση στα φαινόμενα της βίας, της παραβατικότητας και της επιθετικότητας, που συχνά συνυπάρχει με τάσεις αυτοκτονικότητας και αυτοκαταστροφικότητας».

Την ίδια στιγμή έχει αυξηθεί και η σχολική παραβατικότητα. «Γίνονται επεισόδια με διάφορα παιδιά και για διάφορους λόγους, όχι μόνο σε ενδοοικογενειακά περιβάλλοντα αλλά και σε σχολικά περιβάλλοντα. Ξέρουμε ότι έχει αυξηθεί και η ενδοοικογενειακή βία. Αναφορές γίνονται στις γραμμές καταγγελίας που υπάρχουν γενικότερα στις αστυνομικές διευθύνσεις. Θεωρώ ότι αυτό είναι αποτέλεσμα όχι μόνο της μετά της πανδημίας εποχής αλλά και των γενικότερων ψυχοπιεστικών συνθηκών ζωής, της έλλειψης ικανών διαπροσωπικών σχέσεων και προτύπων. Νομίζω ότι τα πρότυπα που προβάλλονται είναι η βιαιότητα στη ζωή μας και η επιθετικότητα».

Η βία δεν είναι ψυχιατρική διάγνωση – Η διάσταση του φύλου

Ο κ. Νταφούλης διευκρινίζει ότι «η βία είναι ένα γενικότερο θέμα, αλλά δεν είναι ψυχιατρική διάγνωση». «Η βία είναι μια επίθεση σε άτομα ή αντικείμενα. Και μεν στα αντικείμενα η επίθεση δεν πολυενοχλεί, ιδιαίτερα τους γονείς, αλλά η επίθεση στα άτομα-λεκτική, σωματική, σεξουαλική, είναι κάτι οπωσδήποτε απαράδεκτο και οφείλει να είναι καταδικαστέο» υπογραμμίζει.

Παράλληλα επισημαίνει ότι ενώ παλαιότερα η βία είχε συνδεθεί περισσότερο με συμπεριφορές των αγοριών, πλέον αυξάνονται τα περιστατικά άσκησης βίας από κορίτσια. «Δεν βλέπω κάποιον ιδιαίτερο λόγο για να συμβαίνει αυτό. Ωστόσο, παρότι βλέπουμε αρκετά περισσότερα κορίτσια να εκδηλώνουν τέτοιες συμπεριφορές, τα αγόρια διατηρούν την πλειοψηφία» προσθέτει.

Τι μπορούν να κάνουν οι γονείς

Ως προς το τι μπορούν να κάνουν οι γονείς για τα παιδιά τους σε αυτό το θέμα, τονίζει: «είναι καλό να μιλάμε με τα παιδιά, να είμαστε δίπλα τους, ώστε να προλάβουμε τα πράγματα στην αρχή. Αν συμβεί αυτό, αν προλάβουμε, για παράδειγμα, τις συμπεριφορές σχολικού εκφοβισμού, είτε στο διάλειμμα είτε διαδικτυακά, τότε τα πράγματα θα είναι πολύ καλύτερα».

Σε κάθε περίπτωση σημειώνει ότι τα παιδιά συνήθως δεν μιλάνε εύκολα για περιστατικά σωματικής ή λεκτικής κακομεταχείρισης ακόμη και σε ενδεχόμενο σεξουαλικής κακοποίησης. «Πρέπει τα παιδιά να εμπιστευτούν. Ο μόνος τρόπος για να μιλήσουν είναι να εμπιστευτούν. Άρα οφείλουμε να έχουμε στενές σχέσεις στην οικογένεια ή στενές φιλικές, διαπροσωπικές σχέσεις γιατί αυτές συμφέρουν στα παιδιά μας. Σε ένα τέτοιο πλαίσιο, τα παιδιά μπορούν να εκφραστούν και να προλάβουμε, αν γίνεται κάποιο τέτοιου είδους φαινόμενο» αναφέρει.

Στο ερώτημα, τέλος, αν είναι αισιόδοξος ή απαισιόδοξος για την εξέλιξη του φαινομένου στο μέλλον, απαντάει: «δεν είμαι απόλυτα σίγουρος… Οι συμπεριφορές εξαρτώνται από τους ανθρώπους. Εάν οι άνθρωποι ενδιαφερθούμε περισσότερο, κατ’ αρχήν οι γονείς και μετά οι εκπαιδευτικοί, τότε όλα θα είναι καλά. Εξαρτάται από τη δική μας διάθεση ως κοινωνία πόσο είμαστε αποφασισμένοι. Κάθε μορφή βίας πρέπει να είναι απόλυτα καταδικαστέα κι αυτό θα πρέπει να γίνεται από νωρίς…»

Πηγη: https://healthstories.gr/

Ερευνητές από το Πανεπιστήμιο της Ουψάλα στη Σουηδία διαπίστωσαν ότι τα άτομα που ζουν με τον ιό του απλού έρπητα έχουν διπλάσιες πιθανότητες να αναπτύξουν άνοια.

Στις ΗΠΑ, οι ιοί του απλού έρπητα (HSV), συμπεριλαμβανομένου του τύπου 1 (HSV-1) και του τύπου 2 (HSV-2) είναι τόσο είναι κοινοί στον γενικό πληθυσμό που σύμφωνα με το Αμερικανικό Εθνικό Ινστιτούτο Αλλεργιών και Λοιμωδών Νοσημάτων αφορούν ο μεν πρώτος έως και το 80% των ατόμων ηλικίας μεταξύ 14 και 49 ετών, ο δε δεύτερος ένα ποσοστό σχεδόν 10%.

Ο HSV-1, ο λεγόμενος και στοματικός έρπης, προκαλεί κυρίως επώδυνες φουσκάλες γύρω από το στόμα, ενώ ο HSV-2, ή έρπης των γεννητικών οργάνων, εμφανίζεται συνήθως με παρόμοιο δερματικό εξάνθημα πέριξ από των γεννητικών οργάνων.
Πρόκειται για ένα ιό εξαιρετικά μεταδοτικό και μολονότι οι αντιικές θεραπείες μπορούν να μειώσουν τον αριθμό των εξάρσεων που βιώνει ένα άτομο, θεωρείται δια βίου πάθηση.

Παλαιότερες έρευνες είχαν ήδη εντοπίσει σχέση μεταξύ του HSV και της νόσου του Αλτσχάιμερ. Τώρα, μια νέα μελέτη που δημοσιεύτηκε στο Journal of Alzheimer’s Disease συγκέντρωσε περισσότερα στοιχεία που συνδέουν τον HSV με υψηλότερο κίνδυνο εμφάνισης άνοιας.
Τα ευρήματα έδειξαν ότι οι άνθρωποι που απέκτησαν HSV κάποια στιγμή στη ζωή τους μπορεί να διατρέχουν ακόμα και διπλάσιο κίνδυνο σε σύγκριση με εκείνους που δεν εκδήλωσαν ποτέ έρπη.

Πώς έγινε η μελέτη

Οι ερευνητές χρησιμοποίησαν ως δείγμα 1.002 συμμετέχοντες 70 ετών που δεν είχαν συμπτώματα άνοιας και τους παρακολούθησαν για μια περίοδο 15 ετών. Η επιστημονική ομάδα ανέλυσε εργαστηριακά δείγματα για να καθορίσει τα επίπεδα των αντισωμάτων του HSV στο αίμα τους καθώς η παρουσία τους υποδηλώνει ότι κάποιος «κουβαλάει» τον ιό στον οργανισμό του.

Εκείνοι που βρέθηκαν με αντισώματα HSV στο αίμα τους ήταν η ομάδα με υπερδιπλάσιο κίνδυνο ανάπτυξης άνοιας.

Από την στιγμή που προκύπτουν ενδείξεις οι οποίες υποδεικνύουν τον ιό του απλού έρπητα ως παράγοντα κινδύνου για άνοια, ανοίγουν νέοι δρόμοι έρευνας με ορίζοντα θεραπευτικής προσέγγισης μέσω φαρμάκων κατά του ιού του έρπητα ή με την προσπάθεια αποτροπής νόσησης από ερπητοϊό ως προληπτικό μέτρο και για την άνοια, υπογραμμίζουν οι συγγραφείς της μελέτης. Προσθέτουν μάλιστα τα συμπεράσματα προηγούμενης έρευνας που είχε καταλήξει ότι η θεραπεία του HSV με αντιιικά φάρμακα μπορεί να βοηθήσει στη μείωση του κινδύνου για άνοιας ακόμα και κατά 70%.
Τα συμπεράσματα ωστόσο είναι διφορούμενα αφού υπάρχουν και άλλες συναφείς έρευνες που υποστηρίζουν ότι τελικώς αυτές οι θεραπείες δεν φαίνεται να είναι τόσο αποτελεσματικές στην μείωση του κινδύνου γνωστικής εξασθένησης σε άτομα με HSV.

Πηγή: Healthnews.com

Πηγη: https://www.news4health.gr/

Με την ανάλυση εκατομμυρίων μικρών γενετικών διαφορών στο γονιδίωμα ενός ατόμου, οι ερευνητές μπορούν να υπολογίσουν μια βαθμολογία πολυγονιδιακού κινδύνου.

Με την ανάλυση εκατομμυρίων μικρών γενετικών διαφορών στο γονιδίωμα ενός ατόμου, οι ερευνητές μπορούν να υπολογίσουν μια βαθμολογία πολυγονιδιακού κινδύνου για να υπολογίσουν τις πιθανότητες κάποιου να αναπτύξει μια συγκεκριμένη ασθένεια στη διάρκεια της ζωής του. Την τελευταία δεκαετία, οι επιστήμονες ανέπτυξαν αυτές τις βαθμολογίες κινδύνου για δεκάδες ασθένειες, όπως καρδιακές παθήσεις, νεφρικές παθήσεις, διαβήτη και καρκίνο, με την ελπίδα ότι οι ασθενείς θα μπορούσαν κάποια μέρα να χρησιμοποιήσουν αυτές τις πληροφορίες για να μειώσουν τον αυξημένο κίνδυνο ασθένειας.

Τώρα, μια ομάδα ερευνητών στο Broad Institute του MIT και του Χάρβαρντ, σε συνεργασία με 10 ακαδημαϊκά ιατρικά κέντρα στις ΗΠΑ, έχει εφαρμόσει 10 τέτοιες δοκιμές για χρήση στην κλινική έρευνα. Στη μελέτη που δημοσιεύτηκε στο Nature Medicine, η ομάδα περιέγραψε πώς επέλεξαν, βελτιστοποίησαν και επικύρωσαν τις δοκιμές για 10 κοινές ασθένειες, συμπεριλαμβανομένων των καρδιακών παθήσεων, του καρκίνου του μαστού και του διαβήτη τύπου 2. Βαθμονόμησαν επίσης τα τεστ για χρήση σε άτομα με μη ευρωπαϊκές καταβολές.

Οι επιστήμονες εργάστηκαν σε συνεργασία με το εθνικό δίκτυο Ηλεκτρονικών Ιατρικών Αρχείων και Γονιδιωματικών (eMERGE) για να μελετήσουν πώς τα γενετικά δεδομένα των ασθενών μπορούν να ενσωματωθούν στα ηλεκτρονικά τους ιατρικά αρχεία για τη βελτίωση της κλινικής φροντίδας και των αποτελεσμάτων υγείας. Τα 10 συνεργαζόμενα ιατρικά κέντρα συμμετείχαν 25.000 συμμετέχοντες, ενώ ερευνητές στο Broad Clinical Labs, θυγατρική του Broad Institute, πραγματοποίησαν τη δοκιμή βαθμολογίας πολυγονικού κινδύνου για αυτούς τους συμμετέχοντες.

«Υπήρξαν πολλές συνεχείς συζητήσεις και συζητήσεις σχετικά με τις βαθμολογίες πολυγονιδιακού κινδύνου και τη χρησιμότητα και τη δυνατότητα εφαρμογής τους στο κλινικό περιβάλλον», δήλωσε ο Niall Lennon, επικεφαλής επιστημονικός υπεύθυνος της Broad Clinical Labs, επιστήμονας ινστιτούτου στο Broad, και πρώτος συγγραφέας του νέου χαρτί. “Με αυτήν την εργασία, κάναμε τα πρώτα βήματα για να δείξουμε τη δυνητική δύναμη και τη δύναμη αυτών των βαθμολογιών σε έναν διαφορετικό πληθυσμό. Ελπίζουμε στο μέλλον αυτού του είδους οι πληροφορίες να μπορούν να χρησιμοποιηθούν στην προληπτική ιατρική για να βοηθήσουμε τους ανθρώπους να λάβουν μέτρα που μειώνουν τους κίνδυνος ασθένειας».

Οι περισσότερες βαθμολογίες πολυγονιδιακού κινδύνου έχουν αναπτυχθεί με βάση γενετικά δεδομένα σε μεγάλο βαθμό από άτομα ευρωπαϊκής καταγωγής, εγείροντας ερωτήματα σχετικά με το εάν οι βαθμολογίες ισχύουν για άτομα άλλων καταβολών. Για να βελτιστοποιήσουν τις βαθμολογίες πολυγονιδιακού κινδύνου για μια ποικιλία ανθρώπων, ο Lennon και οι συνεργάτες του χτένισαν πρώτα τη βιβλιογραφία αναζητώντας βαθμολογίες πολυγονικού κινδύνου που είχαν δοκιμαστεί σε άτομα από τουλάχιστον δύο διαφορετικές γενετικές καταβολές.

Αναζήτησαν επίσης βαθμολογίες που υποδεικνύουν έναν κίνδυνο ασθένειας που οι ασθενείς θα μπορούσαν να μειώσουν με ιατρικές θεραπείες, προληπτικό έλεγχο ή/και αλλαγές στον τρόπο ζωής. «Ήταν σημαντικό ότι δεν δίναμε στους ανθρώπους αποτελέσματα για τα οποία δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα», είπε ο Λένον. Η ομάδα επέλεξε 10 καταστάσεις στις οποίες θα επικεντρωθεί για τις βαθμολογίες πολυγονιδιακού κινδύνου:

• κολπική μαρμαρυγή,
• καρκίνο του μαστού,
• χρόνια νεφρική νόσο,
• στεφανιαία νόσο,
• υπερχοληστερολαιμία,
• καρκίνο του προστάτη,
• άσθμα,
• διαβήτη τύπου 1,
• παχυσαρκία,
• και διαβήτη τύπου 2.

Για κάθε πάθηση, οι ερευνητές εντόπισαν τα ακριβή σημεία στο γονιδίωμα που θα ανέλυσαν για να υπολογίσουν τη βαθμολογία κινδύνου. Επιβεβαίωσαν ότι όλα αυτά τα σημεία θα μπορούσαν να προσδιοριστούν με ακρίβεια γονότυπου, συγκρίνοντας τα αποτελέσματα των δοκιμών τους με αλληλουχίες ολόκληρου του γονιδιώματος από το δείγμα αίματος κάθε ασθενούς.

Τέλος, οι ερευνητές ήθελαν να κάνουν τις βαθμολογίες πολυγονιδιακού κινδύνου να λειτουργούν σε διαφορετικές γενετικές καταβολές. Μελέτησαν πώς διαφέρουν οι γενετικές παραλλαγές μεταξύ των πληθυσμών αναλύοντας δεδομένα από το ερευνητικό πρόγραμμα All of Us του Εθνικού Ινστιτούτου Υγείας, το οποίο συλλέγει πληροφορίες υγείας από ένα εκατομμύριο άτομα από διαφορετικά υπόβαθρα στις ΗΠΑ. Η ομάδα χρησιμοποίησε αυτές τις πληροφορίες για να δημιουργήσει ένα μοντέλο για τη βαθμονόμηση βαθμολογία πολυγονιδιακού κινδύνου του ατόμου σύμφωνα με τη γενετική καταγωγή του ατόμου.

Πηγη: https://www.healthweb.gr/