Συντάκτης: grammateia

Στην Ελλάδα υπολογίζεται πως περίπου το 1% του πληθυσμού πάσχει από διπολική διαταραχή, ενώ σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ) το έτος 2019, σχεδόν 40 εκατομμύρια άτομα παγκοσμίως βίωσαν διπολική διαταραχή. Ο επιπολασμός της διπολικής διαταραχής σε όλο τον κόσμο κυμαίνεται από 0,3 έως 1,2% ανά χώρα.

Τα παραπάνω αναφέρει ο ΕΟΔΥ με αφορμή την σημερινή Παγκόσμια Ημέρα Διπολικής Διαταραχής (World Bipolar Day), η οποία έχει καθιερωθεί στις 30 Μαρτίου για να τιμήσει τους ασθενείς και τις οικογένειες τους, που βιώνουν τις επιπτώσεις της νόσου, αναγνωρίζοντας τον ψυχικό πόνο και τις δυσκολίες τους. Παράλληλα η ημέρα αυτή αποσκοπεί να ευαισθητοποιήσει και να ενημερώσει την παγκόσμια κοινότητα για τη νόσο και τα συμπτώματα της και να συμβάλλει στην εξάλειψη του κοινωνικού στίγματος που φέρουν οι πάσχοντες και οι οικείοι τους.

Διπολική διαταραχή – Μανιοκατάθλιψη

Η διπολική συναισθηματική διαταραχή που αναφερόταν παλιά με τον όρο “μανιοκατάθλιψη”, είναι μια σοβαρή ψυχική νόσος η οποία χαρακτηρίζεται κυρίως από διαταραχή στη συναισθηματική λειτουργία του ατόμου. Βασική εκδήλωση της νόσου είναι οι ακραίες διακυμάνσεις στη διάθεση που συμπαρασύρουν την ικανότητα καθαρής σκέψης και μπορεί να επηρεάσουν τον ύπνο, την ενέργεια, τη δραστηριότητα, την κρίση και τη γενικότερη συμπεριφορά του ατόμου. Κύριο χαρακτηριστικό της είναι η εμφάνιση εναλλαγής φάσεων μανίας και φάσεων κατάθλιψης, μεταξύ των οποίων παρεμβάλλονται διαστήματα με φυσιολογική διάθεση (“νορμοθυμία”). Επεισόδια εναλλαγών της διάθεσης μπορεί να συμβούν σπάνια ή πολλές φορές το χρόνο. Η εκδήλωση της διπολικής διαταραχής επηρεάζεται από παράγοντες, όπως η γενετική προδιάθεση, το κοινωνικοοικονομικό υπόβαθρο, οι ψυχοτραυματικές εμπειρίες και η κατάχρηση αλκοόλ ή ναρκωτικών.

Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας το έτος 2019, 40 εκατομμύρια άτομα παγκοσμίως βίωσαν διπολική διαταραχή. Ο επιπολασμός της διπολικής διαταραχής σε όλο τον κόσμο κυμαίνεται από 0,3 έως 1,2% ανά χώρα. Στην Ελλάδα υπολογίζεται πως περίπου το 1% του πληθυσμού πάσχει από διπολική διαταραχή. Η διάμεση ηλικία έναρξης της διπολικής διαταραχής κυμαίνεται μεταξύ 20-30 ετών, αν και η ασθένεια μπορεί να ξεκινήσει από την πρώιμη παιδική ηλικία ή μέχρι και το 40-50ο έτος της ηλικίας του ατόμου. Είναι σχεδόν ίσος ο αριθμός των ανδρών και γυναικών που αναπτύσσουν διπολική διαταραχή με μια μικρή υπεροχή του γυναικείου φύλου (52%) έναντι του αντρικού (48%) και απαντάται σε όλες τις ηλικίες, φυλές, εθνοτικές ομάδες και κοινωνικές τάξεις.

Αν και η διπολική διαταραχή είναι μια δια βίου πάθηση, είναι δυνατό να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά, δίνοντας στο άτομο τη δυνατότητα να έχει μια ως επί το πλείστον ομαλή και δημιουργική ζωή. Στις περισσότερες περιπτώσεις, η διπολική διαταραχή αντιμετωπίζεται με συνδυασμό φαρμακευτικής αγωγής και ψυχοθεραπείας. Η πρώιμη αναγνώριση της νόσου και η αναζήτηση βοήθειας από ειδικούς αποτελούν απαραίτητη προϋπόθεση για την έναρξη της θεραπευτικής αντιμετώπισης που θα συμβάλλει στην πρόληψη της επιδείνωσης της βαρύτητας της νόσου, αλλά και των υποτροπών της.

Στρατηγικές που μπορούν να βοηθήσουν στην αποτροπή της επιδείνωσης των συμπτωμάτων σε περίπτωση διάγνωσης διπολικής διαταραχής:

• Μην αγνοείτε τα προειδοποιητικά σημάδια. Καλέστε τον ιατρό σας εάν αισθάνεστε ότι πέφτετε σε ένα επεισόδιο κατάθλιψης ή μανίας. Πολλές φορές τα νοσολογικά σημεία γίνονται πιο εύκολα αντιληπτά από ένα οικείο άτομο, παρά από τον ίδιο τον ασθενή, και για αυτό είναι σημαντική η συμμετοχή μελών της οικογένειας ή φίλων.
• Αποφύγετε τα ναρκωτικά και το αλκοόλ. Η χρήση ναρκωτικών ουσιών ή αλκοόλ μπορεί να επιδεινώσει τα συμπτώματά σας και να τα κάνει πιο πιθανό να επανέλθουν.
• Να λαμβάνετε τα φάρμακά σας ακριβώς σύμφωνα με τις οδηγίες. Μπορεί να μπείτε στον πειρασμό να σταματήσετε τη θεραπεία αλλά μην το κάνετε. Η αυτόβουλη διακοπή της φαρμακευτικής αγωγής ή η μείωση της δοσολογίας μπορεί να προκαλέσει υποτροπή ή επιδείνωση της νόσου ή ακόμα και σύνδρομο στέρησης.

Στην πρόληψη της διπολικής διαταραχής μπορεί να συμβάλλει σημαντικά η ανάληψη δράσεων για την προαγωγή της ψυχικής υγείας και την πρόληψη των ψυχικών ασθενειών. Οι πολιτικές σε τομείς όπως η εκπαίδευση, η απασχόληση ή η κοινωνική προστασία, αλλά και η ανάδειξη της κρίσιμης σημασίας των πρώιμων εμπειριών, μπορούν να επηρεάσουν θετικά την ψυχική μας υγεία και ευημερία και να στηρίξουν την ανθεκτικότητα της ψυχικής υγείας, ιδίως όταν εφαρμόζονται σε πρώιμο στάδιο της ζωής.

Τροχοπέδη στην προσπάθεια πρόληψης, διάγνωσης και πρώιμης αντιμετώπισης της νόσου αποτελεί το στίγμα για τη διπολική διαταραχή και γενικότερα τη ψυχική νόσο. Ένας σημαντικός αριθμός ασθενών δεν λαμβάνει φαρμακευτική αγωγή και δεν έχει ψυχιατρική παρακολούθηση λόγω παραγόντων που σχετίζονται με το στίγμα. Το κοινωνικό φαινόμενο του στιγματισμού σε πολλές περιπτώσεις δεν αφορά μόνο τον ασθενή αλλά και τους οικείους του.

O Εθνικός Οργανισμός Δημόσιας Υγείας (ΕΟΔΥ), συμμετέχοντας στην καμπάνια ενημέρωσης για την Παγκόσμια Ημέρα Διπολικής Διαταραχής, καλεί όλους να μάθουν για τη νόσο, να την αποδεχτούν και να εξαλείψουν το κοινωνικό στίγμα που συνδέεται με αυτήν.

Πηγη: https://healthpharma.gr/

Συναγερμός έχει σημάνει σε πολλές χώρες της Ευρώπης από τον εντοπισμό δεκάδων κρουσμάτων σαλμονέλας σε κεμπάπ από μολυσμένο κρέας κοτόπουλου.

Η σημερινή έκθεση του Ευρωπαϊκού Κέντρου Ελέγχου Νοσημάτων αναφέρει ότι έχουν καταγραφεί περισσότερα από 400 κρούσματα και ειδικότερα 210 κρούσματα στη Δανία, 2, στη Γαλλία 111, στη Γερμανία 26, στην Ιρλανδία 4, στην Ολλανδία 34, στο Ηνωμένο Βασίλειο 32 και στις ΗΠΑ 1.

Το πιθανότερο αίτιο της εμφάνισης τόσων πολλών περιστατικών κρουσμάτων σαλμονέλας είναι τα προϊόντα κρέατος κεμπάπ, ενώ το μικρόβιο κυκλοφορεί σε αλυσίδα παραγωγής κρέατος πουλερικών. Λόγω της έλλειψης του αριθμού της μολυσμένης παρτίδας, δεν ήταν δυνατό να προσδιοριστεί η πηγή ή οι πηγές των μολύνσεων.

Σύμφωνα με την Johanna Takkinen, βασική εμπειρογνώμονας του ECDC σε ασθένειες που μεταδίδονται με τρόφιμα και νερό:

«Το ECDC ενθαρρύνει τις χώρες να προσδιορίσουν την αλληλουχία των απομονώσεων S. Virchow από εγχώριες ανθρώπινες λοιμώξεις και να μιλήσουν με ανθρώπους που έχουν μολυνθεί. Οι έρευνες θα πρέπει να εστιάζονται στην κατανάλωση κρέατος πουλερικών και συναφών προϊόντων και να διεξάγονται σε στενή συνεργασία με τις αρχές ασφάλειας τροφίμων».

Το παρήγορο στην υπόθεση είναι ότι ευτυχώς δεν έχουν προκληθεί θάνατοι, όμως χρειάστηκαν νοσηλεία το 16,7% έως 38,5% των κρουσμάτων.

Οι ειδικοί του ECDC τονίζουν πως ο αριθμός των επιβεβαιωμένων κρουσμάτων αντιπροσωπεύει μόνο ένα μικρό ποσοστό όλων των λοιμώξεων. Όπως αναφέρουν, είναι πιθανό να εμφανιστούν νέες λοιμώξεις σε οποιαδήποτε ηλικιακή ομάδα.

Τι είναι η σαλμονέλα και που εντοπίζεται

Η σαλμονέλλωση είναι η λοίμωξη που προκαλείται από το βακτήριο σαλμονέλλα. Τα άτομα που νοσούν από σαλμονέλλωση παρουσιάζουν συμπτώματα γαστρεντερίτιδας (διάρροια, κοιλιακό πόνο, εμετούς, πυρετό). Πρόσφατες αναφορές συνδέουν τη σαλμονέλλα με καρκίνο στο παχύ έντερο.

Πρόκειται για συχνό νόσημα που μεταδίδεται συνήθως με την κατανάλωση μολυσμένων τροφίμων. Σύμφωνα με τα στοιχεία του ΕΟΔΥ, εκατοντάδες Έλληνες υφίστανται κάθε χρόνο τη λοίμωξη, με τα τελευταία στοιχεία να δείχνουν 318 λοιμώξεις το 2021.

Η σαλμονέλλα ζει στον εντερικό σωλήνα των ανθρώπων, των ζώων και των πουλιών. Ο συχνότερος τρόπος μετάδοσης της σαλμονέλλωσης είναι η κατανάλωση μολυσμένων τροφίμων, ωμών ή ατελώς μαγειρεμένων, ζωικής κυρίως προέλευσης (κρέας, αυγά, πουλερικά). Άλλα τρόφιμα (λαχανικά, φρούτα, οστρακοειδή) μπορεί να μολυνθούν από την επαφή τους με κοπριά ή μέσω αποβλήτων στο νερό.

Τα τρόφιμα είναι δυνατό να επιμολυνθούν στο χώρο της κουζίνας:

Από μολυσμένο χειριστή τροφίμων που δεν τηρεί τους κανόνες υγιεινής (όπως το πλύσιμο των χεριών μετά τη χρήση της τουαλέτας και πριν το χειρισμό των τροφίμων).

Μέσω μολυσμένων επιφανειών ή σκευών.

Από την αποθήκευσή τους μαζί με μολυσμένα τρόφιμα, κυρίως ωμά.

Ένα άτομο μπορεί, επίσης, να μολυνθεί και από την επαφή του με μολυσμένα κατοικίδια ζώα (γάτες, σκύλοι) και ερπετά (χελώνες, φίδια, ιγκουάνα).

Πηγη:https://healthpharma.gr/

Έως έναν στους 20 ανθρώπους θα μπορούσε να σκοτώσει η γρίπη των πτηνών που μολύνει, σύμφωνα με επιστημονικά μοντέλα στη Βρετανία που εξετάζουν το χειρότερο σενάριο της εξέλιξης της ασθένειας.

Ο ιός έχει ήδη αρχίσει να εξαπλώνεται μεταξύ των θηλαστικών, ωθώντας τους αξιωματούχους υγείας να καταρτίσουν μοντέλα τύπου Covid-19 για να εξετάσουν πώς θα μπορούσε να ξεσπάσει μια επιδημία και στους ανθρώπους.

Μεταξύ εκείνων που εργάζονται στα μοντέλα είναι ο καθηγητής Neil Ferguson, ένας επιδημιολόγος του οποίου οι ανατριχιαστικές προβλέψεις για την επιδημία του κορωνοϊού οδήγησαν την κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου να επιβάλει το πρώτο lockdown. Ήταν μέλος μιας ομάδας που εξέτασε τα σενάρια.

Οι Βρετανοί επιστήμονες εξετάζουν τα σενάρια

Η Υπηρεσία Ασφάλειας Υγείας της Βρετανίας (UKHSA) είπε ότι τα στοιχεία αυτά αποτελούν ενδεικτικά σενάρια για «σκοπούς σχεδιασμού» και δεν αποτελούν προβλέψεις για το τι θα συμβεί στο μέλλον.

Σύμφωνα με ένα σενάριο, λοιπόν, οι αξιωματούχοι υπέδειξαν ότι ο ιός θα μπορούσε να σκοτώσει έως και το 5% των ανθρώπων που μολύνονται, ποσοστό ανάλογο με το ξέσπασμα του ιού SARS το 2002.

Αυτό το ποσοστό, ωστόσο, είναι πολύ χαμηλότερο από τις τρέχουσες εκτιμήσεις. Η γρίπη των πτηνών έχει πραγματικό ποσοστό θνησιμότητας περίπου 50% στους ανθρώπους.

Το ίδιο μοντέλο, που μοιράστηκε σήμερα το UKHSA είχε ποσοστό νοσηλείας 10%. Βασιζόμενοι στα τελευταία στοιχεία, πάντως, οι αξιωματούχοι επιμένουν ότι προς το παρόν ο ιός δεν εξαπλώνεται εύκολα στους ανθρώπους.

Δήλωσαν, μάλιστα, ότι τα μοντέλα είναι «χρήσιμα για την εξερεύνηση της πολύ πρώιμης περιόδου κυκλοφορίας» ενός νέου ιού γρίπης στο Ηνωμένο Βασίλειο, μέχρι τη στιγμή που θα ανιχνευθεί μετάδοση από άνθρωπο σε άνθρωπο, θα επιβληθούν περιορισμοί και θα υπάρξουν διαθέσιμες θεραπείες.

Ωστόσο, δεν δόθηκαν στοιχεία για το πόσοι άνθρωποι θα μολυνθούν ή θα νοσηλευθούν σύμφωνα με αυτά τα μοντέλα.

Τα εργαλεία της Covid-19 στη διάθεση των ειδικών

Όλα τα σενάρια υποτίθεται ότι έχουν ποσοστό R -μέτρο της ικανότητας εξάπλωσης ενός ιού- μεταξύ 1,2 και 2. Αυτό σημαίνει ότι κάθε 10 μολυσμένα άτομα θα μεταδίδουν τον ιό σε 12 έως 20 άλλους και ότι το ξέσπασμα θα διπλασιάζεται κάθε τρεις έως 11 ημέρες.

Σύμφωνα με ένα άλλο σενάριο, οι επιστήμονες υπέθεσαν ότι το 1% των μολυσμένων ατόμων θα νοσηλευόταν και το 0,25% αυτών θα πέθαινε -στοιχεία παρόμοια με το πόσο θανατηφόρος ήταν ο κορωνοϊός στη Βρετανία το φθινόπωρο του 2021. Άλλο σενάριο σημείωσε ποσοστό θνησιμότητας 2,5%.

Οι επιστήμονες σημείωσαν ότι ο κίνδυνος θα διαφέρει μεταξύ των διαφορετικών ηλικιακών ομάδων, όπως και με την Covid-19. Σύμφωνα με τα μοντέλα που μοιράστηκε ο UKHSA, έως και το ένα πέμπτο των ατόμων άνω των 65 ετών μολύνθηκαν μπορεί να πεθάνουν.

Εξέτασαν επίσης πόσο χρόνο θα χρειαζόταν οι αξιωματούχοι υγείας για να εντοπίσουν ότι η γρίπη των πτηνών εξαπλώνεται μεταξύ των ανθρώπων. Στο χειρότερο σενάριο, θα υπήρχαν 9.254 κρούσματα πριν εντοπιστεί ο ιός. Αυτό θα μπορούσε να συμβεί μόνο εάν οι εισαγωγές στη ΜΕΘ ελέγχονταν για τον ιό, το R ήταν 2 και ο νοσηλευόταν το 5% αυτών που μολύνονταν από τον ιό.

Πηγή: https://healthpharma.gr/

Εβδομαδιαία έκθεση επιδημιολογικής επιτήρησης_ Αναπνευστικές Λοιμώξεις (12.2023)

Γ55.02.ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ ΔΙΑΤΑΞΕΩΝ Ν.5034.2023

ΙΑΤΡΙΚΟΙ ΣΥΛΛΟΓΟΙ ΑΠ ΠΙΣ 953 ΕΟΠΥΥ

Πολιτική συμφωνία μεταξύ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου βάσει της οποίας παρέχεται ενισχυμένη εντολής για τη σύσταση νέου Οργανισμού της ΕΕ για τα Ναρκωτικά, επετεύχθη χθες. Ο νέος οργανισμός βασίζεται στα επιτεύγματα του Ευρωπαϊκού Κέντρου Παρακολούθησης Ναρκωτικών και Τοξικομανίας.

Με αυτή την ενισχυμένη εντολή, ο Οργανισμός της ΕΕ για τα Ναρκωτικά θα αναλάβει νέα καθήκοντα. Μεταξύ άλλων, θα εκδίδει προειδοποιήσεις σε περίπτωση που κυκλοφορούν στην αγορά ιδιαίτερα επικίνδυνες ουσίες, θα εκπονεί αξιολογήσεις απειλών όσον αφορά τα παράνομα ναρκωτικά, θα παρακολουθεί την πολλαπλή χρήση ναρκωτικών και θα λαμβάνει σχετικά μέτρα για την αντιμετώπισή της, θα δημιουργήσει ένα δίκτυο εγκληματολογικών και τοξικολογικών εργαστηρίων, θα διενεργεί έρευνες για τις αγορές ναρκωτικών και θα παρέχει σχετική στήριξη.

Ο κανονισμός πρέπει τώρα να εγκριθεί επίσημα από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο.

Πηγη: https://www.news4health.gr/

Το στρες στην εργασία ή η επαγγελματική εξουθένωση, που ονομάζεται επίσης “burnout”, κοστίζει κάθε χρόνο στη βρετανική οικονομία 28 δισεκ. λίρες, σχεδόν 32 δισεκ. ευρώ, και οδηγεί σε 23,3 εκατ. ημέρες αναρρωτικής άδειας, σύμφωνα με έρευνα που δόθηκε σήμερα στη δημοσιότητα.

Οι Βρετανοί «είναι πιθανότερο να έχουν προβλήματα ψυχικής υγείας από οποιοδήποτε άλλο» στις χώρες τις οποίες αφορά η ανάλυση αυτή, σύμφωνα με τους συντάκτες της έρευνας που έγινε για λογαριασμό της γαλλικής ασφαλιστικής Axa και του βρετανικού κέντρο οικονομικών ερευνών CEBR.

Τα συμπεράσματά τους βασίζονται σε δημοσκόπηση του ινστιτούτου Ipsos με δείγμα 30.000 προσώπων ηλικίας 18 έως 74 ετών σε 16 χώρες και εδάφη σε όλο τον κόσμο. Σύμφωνα με αυτά, το 21% των ενήλικων Βρετανών βιώνουν συναισθηματική πίεση, μπροστά από τις ΗΠΑ (17%), το Βέλγιο (11%), τη Γαλλία (10%), την Κίνα (10%) ή ακόμα και την Ελβετία (9%).

«Περίπου οι μισοί Βρετανοί δεν βρίσκονται αυτή τη στιγμή σε μια κατάσταση ψυχικής ευημερίας και κινδυνεύουν με επαγγελματική εξουθένωση, πράγμα που έχει σημαντικό αντίκτυπο στην οικονομία και τις επιχειρήσεις του Ηνωμένου Βασιλείου», σύμφωνα με την ανακοίνωση.

Η κρίση του κόστους διαβίωσης στο Ηνωμένο Βασίλειο μοιάζει να έχει ιδιαίτερα αρνητικό αντίκτυπο, σύμφωνα με τους συντάκτες της έρευνας, σε μια χώρα όπου ο πληθωρισμός ανήλθε τον Φεβρουάριο στο 10,4% σε ετήσια βάση, περιορίζοντας την αγοραστική δύναμη των Βρετανών.

Τα στοιχεία του CEBR δείχνουν ότι το οικονομικό στρες και οι ανησυχίες των εργαζομένων στοιχίζουν στις ίδιες τις βρετανικές επιχειρήσεις έως 6,2 δισεκ. λίρες σε άδειες ασθενείας και σε απώλεια παραγωγικότητας.

Η έκθεση δείχνει, ωστόσο, ενδείξεις βελτίωσης στη Βρετανία «καθώς περιορίζεται ο στιγματισμός που συνδέεται με προβλήματα ψυχικής υγείας» και καταγράφεται αξιοσημείωτη αύξηση στον αριθμό των προσώπων που, αντίθετα, είναι «σε πολύ καλή ψυχική κατάσταση»: αυτοί αντιπροσωπεύουν το 23% των ερωτηθέντων.

Πηγη:  ΑΠΕ-ΜΠΕ

Η υπογονιμότητα αφορά το 15% του γενικού πληθυσμού. Στο 40% των περιπτώσεων υπογονιμότητας, το πρόβλημα οφείλεται μόνο στη γυναίκα ή μαζί στη γυναίκα και στον άντρα, στο 30% των περιπτώσεων κυρίως στον άντρα ή σε συνδυασμό με τη γυναίκα, στο 15% εξίσου και στους δύο, ενώ σε ένα 15% δεν έχουν βρεθεί τα αίτια.

Τα παραπάνω ανέφερε ο καθηγητής Ενδοκρινολογίας Αναπαραγωγής του ΑΠΘ Δημήτρης Γουλής, μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, με αφορμή σημερινή εκδήλωση, με θέμα «Υπογεννητικότητα και γονιμότητα στο σήμερα», που διοργανώνει η Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας και η Αντιπεριφέρεια Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης.

Ο κ. Γουλής επισήμανε ότι η υπογονιμότητα θεωρείται η μη επίτευξη εγκυμοσύνης μετά από ένα χρόνο προσπαθειών, ενώ παράλληλα σημείωσε ότι η πιθανότητα σύλληψης κατά τη διάρκεια επαφής στις γόνιμες ημέρες της γυναίκας είναι περίπου 18% σε ένα ζευγάρι που δεν έχει πρόβλημα, το οποίο θα επηρέαζε τη γονιμότητα.

Η υπογονιμότητα αφορά το ζευγάρι και όχι μόνο τον έναν από τους δυο

Αναφερόμενος στα θέματα γονιμότητας καθώς και στις νέες δυνατότητες απόκτησης παιδιών που υπάρχουν σήμερα, επισήμανε ότι η υπογονιμότητα είναι ένα θέμα που αφορά το ζευγάρι και όχι μόνο τον άντρα ή μόνο τη γυναίκα και ότι το ζευγάρι πρέπει να εξετάζεται πάντα μαζί από τον γιατρό.

«Είναι εξαιρετικά σημαντικό το ζευγάρι να εξετάζεται μαζί γιατί εξ ορισμού η υπογονιμότητα αφορά δύο άτομα, αλλά πολλές φορές αυτό το ξεχνάμε. Δηλαδή τον άνδρα τον βλέπει ένας ουρολόγος, ένας ενδοκρινολόγος, ένας ανδρολόγος. Τη γυναίκα ένας γυναικολόγος. Ποτέ δεν τα βάζουμε αυτά όλα μαζί και τελικά αγνοούμε την εικόνα. Ένας άνδρας μπορεί να γονιμοποιήσει μία άλφα γυναίκα αλλά όχι μία βήτα και το αντίθετο. Είναι σπάνιες οι περιπτώσεις που ο ένας από τους δύο έχει ένα μεγάλο πρόβλημα και ο άλλος καθόλου. Το πιο πιθανό είναι να συνυπάρχουν κάποια θέματα και για αυτό να μην έρχεται το παιδί. Εκτός, λοιπόν, από τους ψυχολογικούς λόγους, το να πηγαίνουν μαζί στο γιατρό, το να στηρίζει ο ένας τον άλλον, υπάρχουν και οι καθαρά ιατρικοί λόγοι. Φυσικά ο ουρολόγος θα ασχοληθεί με ανδρικά προβλήματα, δηλαδή αν υπάρχει διαταραχή στη στύση, αν ο άνδρας έχει κιρσοκήλη, αν έχει χαμηλή τεστοστερόνη, αλλά δεν μπορεί να αγνοήσει από την άλλη μεριά ότι δεν είναι το ίδιο πράγμα να έχει μία γυναίκα, μία σύντροφο 20 χρόνων ή 45 χρόνων. Στη περίπτωση που η σύντροφος είναι 25 έχει όλο τον καιρό του κόσμου, αλλά αν είναι 45 δεν έχει καθόλου καιρό, για γυναικείους πια παράγοντες. Άρα θα είναι διαφορετική η αντιμετώπιση στις δύο περιπτώσεις. Δηλαδή δεν μπορείς να κάνεις μία επέμβαση κιρσοκήλης και να περιμένεις να βελτιωθεί το σπέρμα στα επόμενα ένα με δύο χρόνια. όταν η γυναίκα θα είναι πια στα 43 της», εξήγησε ο κ. Γουλής.

Γιατί πρέπει να αναζητηθούν τα αίτια της υπογονιμότητας;

Σημειώνοντας ότι στον άντρα το σπέρμα είναι περισσότερο από ό,τι τα ωάρια στη γυναίκα, διευκρίνισε ότι «η γυναίκα δεν είναι μόνο τα ωάριά της» και ότι είναι, επίσης, λάθος να ταυτίζουμε τον άντρα με το σπέρμα. Όπως εξήγησε ο κ. Γουλής, για να μπορέσει να τεκνοποιήσει μία γυναίκα, εκτός από ωάρια πρέπει να έχει ανοιχτές σάλπιγγες και κατάλληλη μήτρα, ενώ στον άντρα, η ποιότητα του σπέρματος μπορεί να είναι δείκτης της γενικότερης υγείας του.

Μάλιστα, ανέφερε χαρακτηριστικά μία δραματική περίπτωση, λέγοντας: «Ένας άνδρας είχε ένα μέτριας ποιότητας σπέρμα, που ήταν όμως αρκετό για να γίνει εξωσωματική. Έγινε εξωσωματική, γεννήθηκε το παιδί και ο άντρας πέθανε σε τρεις μήνες, γιατί ο λόγος που το σπέρμα του δεν ήταν καλής ποιότητας ήταν καρκίνος στους όρχεις και κανείς δεν τον εξέτασε περισσότερο να το δει στην ολότητά του. Αυτό είναι ένα ακραίο παράδειγμα. Δυστυχώς, όμως, τέτοια πράγματα έχουν συμβεί. Άρα, λοιπόν, η ποιότητα του σπέρματος μπορεί να είναι αποτέλεσμα και άλλων θεμάτων που έχει στη γενικότερη υγεία του και είναι μια ευκαιρία να ψαχτεί και ο άντρας περισσότερο».

Ο κ. Γουλής πρόσθεσε ότι η υπογονιμότητα είναι μια κατάσταση, ένα σύμπτωμα και όχι η αιτία. «Η υπογονιμότητα είναι ένα σύμπτωμα. Ο τελικός σκοπός είναι η τεκνοποίηση, αλλά πάντα στην Ιατρική, το ενδιάμεσο βήμα είναι η διάγνωση του: “γιατί δεν μπορώ να κάνω παιδιά”. Άρα, μερικές φορές, η εξωσωματική και οι μέθοδοι υποβοηθούμενης αναπαραγωγής, που έχουν βοηθήσει πάρα πολύ, έρχονται σαν ένας οδοστρωτήρας να λύσουν κατευθείαν το πρόβλημα, χωρίς να βρουν την αιτία. Η λύση δεν είναι να βρούμε μια μέθοδο για να έρθει το παιδί, αλλά να βρούμε και την αιτία που δεν έρχεται το παιδί. Αν βρεις την αιτία, μπορείς να δράσεις αιτιολογικά και αυτό θα βοηθήσει και για τα επόμενα παιδιά, αλλά και για τη γενικότερη υγεία. Μπορεί να έχει κανείς και κάτι άλλο και ένα από τα αποτελέσματά του να είναι η υπογονιμότητα», σημείωσε ο κ. Γουλής.

Επισήμανε δε, ότι μόνο ο φυσιολογικός κύκλος στη γυναίκα και η καλή στύση στον άντρα δεν σημαίνουν ότι είναι γόνιμοι. «Μια γυναίκα με σταθερό κύκλο 28-30 ημερών δεν πρέπει να εφησυχάζει, γιατί μπορεί να έχει τακτικά περίοδο μέχρι τα 50, αλλά η γονιμότητά της αρχίζει να μειώνεται μετά τα 35 και όταν φτάσει στα 40 κάθε χρόνος πια μετράει πολύ. Η περίοδος είναι μάλλον το τελευταίο που θα σταματήσει. Μπορεί να υπάρξουν προβλήματα ωοθήκης, η ωοθήκη να αρχίσει να γερνάει, να μεγαλώνει και να μην φανεί αυτό από την περίοδο. Άρα, λοιπόν, κάθε πράγμα στον καιρό του. Από την άλλη, οι άνδρες πάντα μπέρδευαν τη στύση με την αναπαραγωγή. Ένας άντρας μπορεί να μην έχει κανένα πρόβλημα στύσης και να έχει μηδέν σπερματοζωάρια. Δεν υπάρχει τρόπος να το ξέρει, εάν δεν κάνει σπερμοδιάγραμμα. Το ότι έχει στύση ένας άντρας σημαίνει ότι έχει τεστοστερόνη, όχι ότι μπορεί να κάνει παιδιά», εξήγησε ο κ. Γουλής.

Ποια είναι τα κυριότερα αίτια υπογονιμότητας;

Ως κυριότερα αίτια υπογονιμότητας στον άντρα ανέφερε τον υπογοναδισμό (δηλαδή το ότι δεν παράγεται επαρκής τεστοστερόνη), η κιρσοκήλη και λοιμώξεις όπως οι προστατίτιδες και οι ορχίτιδες. «Περίπου στο 1/3 των περιπτώσεων ανδρικής υπογονιμότητας δεν βρίσκουμε το αίτιο, δηλαδή, υπάρχει διαταραχή στο σπέρμα αλλά δεν βρίσκουμε την αιτία. Στα υπόλοιπα 2/3 βρίσκουμε τις αιτίες, οι πιο συχνές από τις οποίες είναι οι λοιμώξεις, η χαμηλή τεστοστερόνη, η κιρσοκήλη. Σπανιότερα αίτια είναι οι διαταραχές του θυρεοειδή, ο υπερθυρεοειδισμός ή ο υποθυρεοειδισμός, που μπορεί να διαταράξουν το σπέρμα. Επίσης γενετικά αίτια, στυτική δυσλειτουργία στον άνδρα και σπανιότερα αίτια νευρολογικά, αιματολογικά και άλλα.

Αντίστοιχα, στη γυναίκα συχνός είναι ο παράγοντας ωοθήκη που έχει να κάνει με την ηλικία της γυναίκας. Όσο μεγαλώνει, αδειάζει η ωοθήκη από ωοθυλάκια και σταματούν, όταν σταματάει η περίοδος, δηλαδή στα 50 περίπου, που είναι η μέση ηλικία εμμηνόπαυσης. Αλλά η γυναίκα γίνεται υπογόνιμη αρκετά νωρίτερα. Στη γυναίκα, λοιπόν, τα αίτια της υπογονιμότητας είναι το να μην λειτουργούν καλά οι ωοθήκες της, το να είναι κλειστές οι σάλπιγγες, το να υπάρχει μια ανωμαλία στη μήτρα, το να έχει πολύποδες, ινομυώματα, ενδομητρίωση», πρόσθεσε ο κ. Γουλής.

Γιατί να μην μετατίθεται για το μέλλον η τεκνοποίηση;

Ο κ. Γουλής τόνισε ότι τόσο οι γυναίκες όσο και οι άντρες δεν πρέπει να καθυστερούν την τεκνοποίηση, γιατί μπορεί στις γυναίκες να μειώνεται η γονιμότητα μετά από κάποια ηλικία, αλλά και στους άντρες, με το πέρασμα των χρόνων, επηρεάζεται η ποιότητα του σπέρματος.

«Ασφαλώς δεν θα απογοητεύσουμε κανέναν. Η γονιμότητα έχει μετατεθεί σε μεγαλύτερα χρόνια. Ασφαλώς και έχουμε μεγαλύτερες δυνατότητες σήμερα. Αλλά όπως δεν σημαίνει ότι επειδή έχω φάρμακα που κατεβάζουν τη χοληστερόλη πρέπει να τρώω ανεξέλεγκτα, έτσι κι επειδή η Ιατρική προσφέρει δυνατότητες δεν σημαίνει πως πρέπει να αρχίσω από τα 18-20 να σκέφτομαι να καταψύξω ωάρια ή σπερματοζωάρια για να τεκνοποιήσω αργότερα. Κρυοσυντήρηση μπορεί να ζητηθεί μόνο στην περίπτωση που ο άντρας ή η γυναίκα θα πρέπει να υποβληθεί σε κάποια θεραπεία που θα επηρεάσει τη γονιμότητα. Πάντα προλαβαίνουμε να το κάνουμε αυτό. Αυτό που συζητιέται ακόμα -γιατί έρχονται οι μόδες να πηγαίνουμε από τη μία υπερβολή στην άλλη- είναι ότι από τη στιγμή που μπορούμε να κρατήσουμε ωάρια ή σπερματοζωάρια, να τα κρατήσουμε για να παγώσουμε τον χρόνο και κάτι τέτοια πράγματα που στην ουσία δεν ισχύουν», σημείωσε ο κ. Γουλής. Παράλληλα, ανέφερε ότι «προς το παρόν ξέρουμε ότι με την κρυοσυντήρηση “ζουν” τα ωάρια, αλλά δεν έχει ακόμη διερευνηθεί η ποιότητά τους και η υγεία των παιδιών που έχουν γεννηθεί από αυτά».

«Παιδιά από κρυοσυντηρημένα ωάρια γεννιούνται εδώ και περίπου 15 χρόνια. Δεν έχουμε ακόμη δεδομένα. Δεδομένα έχουμε από την πρώτη εξωσωματική, που έγινε το 1978 και από την πρώτη ICSI μικρογονιμοποίηση, που έγινε το 1993. Στα παιδιά που έγιναν με εξωσωματική, υπάρχει μια μικρή αύξηση των συγγενών ανωμαλιών, αλλά είναι περίπου από 1% στο 3%, αν θυμάμαι καλά. Όμως αυτή η αύξηση είναι απολύτως δικαιολογημένη, εάν σκεφτείτε ότι για να φτάσει κανείς στην εξωσωματική πολλές φορές χρησιμοποιείται το τελευταίο ωάριο ή το τελευταίο σπερματοζωάριό του, που δεν είναι της ίδιας ποιότητας με τα πρώτα και είναι λογικό να υπάρχει μια μικρή αύξηση κάποιων προβλημάτων. Το πρόβλημα θα ήταν να υπάρχει μεγάλη αύξηση, που αποδεδειγμένα δεν υπάρχει. Άρα είναι ασφαλής μέθοδος», κατέληξε ο κ. Γουλής.

Πηγη:  ΑΠΕ-ΜΠΕ

Παχυσαρκία σημαίνει συσσώρευση λίπους στο ανθρώπινο σώμα πάνω από το φυσιολογικό. Όταν αυτή η συγκέντρωση λίπους είναι αυξημένη και εντοπίζεται μέσα στην κοιλιά, στα σπλάχνα και κυρίως στο συκώτι, ευνοείται μια συνθήκη/κατάσταση κατά την οποία η ινσουλίνη (η ορμόνη που ρυθμίζει το σάκχαρο) που παράγει ο οργανισμός δεν «δουλεύει καλά», καθώς το αυξημένο λίπος στο σώμα προκαλεί ινσουλινοαντίσταση.

Δηλαδή, όταν συμβαίνει αυτό, ο οργανισμός αρχικά παράγει, αντιρροπιστικά, παραπάνω ινσουλίνη και καταφέρνει να ρυθμίζει το σάκχαρο. Όμως, με την πάροδο του χρόνου αυτή η ικανότητα εκπίπτει, μειώνεται η παραγωγή ινσουλίνης, και τότε εμφανίζεται ο σακχαρώδης διαβήτης. Πρακτικά, αυτό σημαίνει ότι ακόμα και η λίγη κοιλίτσα δεν είναι «γοητεία», αλλά, αποτελεί ένα σημαντικό πρόβλημα υγείας και ως τέτοιο θα πρέπει να αντιμετωπίζεται.
«Είναι λοιπόν, πλέον, τεκμηριωμένο ότι η παχυσαρκία σχετίζεται με το σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2», τονίζει ο κ. ο Ευθύμιος Καπάνταης Παθολόγος με Εξειδίκευση στον Σακχαρώδη Διαβήτη, Διευθυντής του Tμήματος Διαβήτη – Παχυσαρκίας – Mεταβολισμού του Metropolitan Hospital , ο οποίος και απαντάει στο σημαντικό ερώτημα που απασχολεί μεγάλο αριθμό ασθενών: Πώς συνδέονται παχυσαρκία και σακχαρώδης διαβήτης τύπου 2;

Συνύπαρξη παχυσαρκίας και σακχαρώδους διαβήτη

«Πέρα από την πρόκληση εμφάνισης σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2, η παχυσαρκία έχει επιπτώσεις και όταν συνυπάρχει με αυτόν. Πώς συμβαίνει αυτό; Οι δύο μεγαλύτεροι κίνδυνοι για ένα διαβητικό άτομο (χωρίς αυτό να είναι παχύσαρκο) είναι τα καρδιαγγειακά νοσήματα και ο καρκίνος. Συνηθέστατα, μάλιστα, το διαβητικό άτομο πάσχει από κάποιο καρδιαγγειακό νόσημα ή είναι «κοντά» στην εμφάνιση καρκίνου.

Όταν το διαβητικό άτομο, που ήδη διατρέχει τους παραπάνω κινδύνους, γίνει ή παραμείνει παχύσαρκο, τότε η κατάστασή του επιβαρύνεται ακόμα περισσότερο. Η παχυσαρκία, όταν συνυπάρχει με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2, εκτός του ότι δυσκολεύει τη ρύθμισή του, επιδεινώνει την αρτηριακή υπέρταση, τη δυσλιπιδαιμία και τα υπόλοιπα μεταβολικά προβλήματα, πολλαπλασιάζει όμως και τον ήδη αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης καρδιαγγειακών συμβαμάτων και καρκίνων», επισημαίνει ο ειδικός.

Απώλεια βάρους και διαβήτης

Με δεδομένη τη σχέση παχυσαρκίας και διαβήτη (αλλά και παχυσαρκίας και κακής υγείας γενικότερα), το πρώτο μέτρο που πρέπει να πάρει το διαβητικό άτομο (αλλά και καθένας που επιθυμεί να βελτιώσει την υγεία του) είναι να χάσει βάρος. Η απώλεια κιλών ευνοεί την υγεία όλων όσων έχουν σωματικό βάρος πάνω από το φυσιολογικό.
«Ειδικά για τα διαβητικά άτομα, έχει βρεθεί ότι η απώλεια σωματικού βάρους επιφέρει μείωση των επιπέδων του σακχάρου του αίματος, μείωση των συμπτωμάτων του διαβήτη, εάν υπάρχουν, βοηθάει στη ρύθμιση της αρτηριακής υπέρτασης, της δυσλιπιδαιμίας, ακόμη και στη μείωση των φαρμάκων που παίρνει ο ασθενής και, κάτι πολύ σημαντικό, εάν η απώλεια αυτή είναι πάνω από το 15% του αρχικού βάρους τους, μπορεί ο διαβήτης τους να τεθεί σε ύφεση, δηλαδή να εμφανίσουν φυσιολογικές τιμές σακχάρου χωρίς να λαμβάνουν κανένα φάρμακο.

Επιπλέον όλων των παραπάνω, σε περίπτωση σημαντικής απώλειας βάρους, το προσδόκιμο επιβίωσης του διαβητικού ατόμου μπορεί να είναι μεγαλύτερο έως και κατά 9 χρόνια. Συνεπώς, η στρατηγική της θεραπευτικής αντιμετώπισης του διαβήτη τύπου 2 θα πρέπει να περιλαμβάνει πάντα και την απώλεια βάρους, γιατί αυτή σημαίνει και καλύτερη ποιότητα και μεγαλύτερη διάρκεια ζωής για τον διαβητικό», καταλήγει ο κ. Καπάνταης.

Πηγη: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Μέχρι σήμερα κάθε νοσοκομείο έπρεπε από μόνο του να μεριμνά για την εξασφάλιση των θεραπειών και όταν «ξέμενε» από κεφάλαια, δημιουργούνταν σημαντικά ζητήματα στη διατήρηση της ομαλότητας στην προμήθεια τους, κάτι που αναμένεται να αλλάξει άμεσα

Από τη Δευτέρα 3 Απριλίου ξεκινά το νέο μοντέλο προμήθειας φαρμάκων στα δημόσια νοσοκομεία με τον κύριο λόγο να έχει πλέον η Εθνική Κεντρική Αρχή Προμηθειών Υγείας (ΕΚΑΠΥ).

Μέσω του συγκεκριμένου φορέα που ανήκει στο Υπουργείο Υγείας, τα νοσοκομεία θα προμηθεύονται κεντρικά τα φάρμακα που χρειάζονται και όχι το καθένα ξεχωριστά, μειώνοντας έτσι το χρόνο για την εξασφάλιση των απαραίτητων θεραπειών ενώ παράλληλα εξασφαλίζεται και η χαρτογράφηση των αναγκών σε όλη την επικράτεια.

Με τον τρόπο αυτό:

• Το νοσοκομείο θα γνωρίζει με ακρίβεια τον χρόνο και τις ποσότητες παράδοσης, ενώ θα έχει το σύνολο της πληροφορίας συστημικά και με κάθε τρόπο ενημέρωσης (e-mail, sms, σύστημα).
• Οι νοσοκομειακοί φαρμακοποιοί θα έχουν για πρώτη φορά πλήρη λίστα με τους διαγωνισμούς και τις συμφωνίες που έχουν κλείσει σε πραγματικό χρόνο.
• Η εξόφληση των φαρμακευτικών εταιρειών θα γίνεται πλέον εντός 90 ημερών (και όχι μετά από 10-12 μήνες). Θα υπάρχει πλήρως ψηφιακή διαδικασία τιμολόγησης και εκκαθάρισης δαπανών.
• Θα επιτευχθεί η άμεση έκδοση των επιστροφών στις οποίες υποχρεούνται οι εταιρείες λόγω υπέρβασης δαπάνης (rebate και clawback). Να σημειώσουμε εδώ ότι η ΕΚΑΠΥ θα υπολογίσει το clawback και για το 2022.
• Θα υπάρχουν αναλυτικά στοιχεία και πληροφορίες για τα σκευάσματα που διακινούνται στο κανάλι των νοσοκομείων. Εκτιμάται ότι θα υπάρχουν πλέον πλήρη δεδομένα ανά νοσοκομεία, δραστική ουσία και εμπορική ονομασία φαρμάκου τα οποία θα αξιοποιούνται για τη λήψη αποφάσεων.

Ο κ. Γαλανάκης παρουσίασε επίσης τη δαιδαλώδη διαδικασία που επικρατούσε μέχρι σήμερα και η οποία δημιουργούσε σημαντικά προβλήματα που είχαν αντίκτυπο και στους ασθενείς. Όπως είπε, μέχρι σήμερα κάθε ένα από τα 120 νοσοκομεία της χώρας τιμολογούσε από μόνο του για κάθε παραγγελία. Μάλιστα συνολικά εκδίδονται 40.000 τιμολόγια κάθε μήνα, αριθμός που αναμένεται να υποχωρήσει στα 5.000. Την ίδια στιγμή λόγω της καθυστέρησης εκκαθάρισης των συναλλαγών με τις φαρμακευτικές εταιρείες και την έκδοση των σημειωμάτων για rebate και clawback, αυξάνονταν τα ληξιπρόθεσμα χρέη του ΕΣΥ προς τις εταιρείες, ενώ πλέον μέσω της νέας διαδικασίας, αναμένεται μείωση αυτών κατά 250 εκατ. ευρώ.

Αξίζει να σημειωθεί βέβαια ότι δεν θα αλλάξουν τα πάντα από την προσεχή Δευτέρα. Η ΕΚΑΠΥ μπορεί αυτή τη στιγμή να προμηθεύεται για λογαριασμό των νοσοκομείων σκευάσματα τα οποία έχουν περάσει ήδη από διαδικασία διαπραγμάτευσης, δηλαδή οι φαρμακευτικές εταιρείες έχουν ήδη υπογράψει συμβάσεις με την Επιτροπή Διαπραγμάτευσης Τιμών φαρμάκων και τα σκευάσματά τους έχουν ενταχθεί σε κλειστούς ή ανοιχτούς προϋπολογισμούς. Επίσης μπορεί να προμηθεύει κεντρικά, σκευάσματα για τα οποία υπάρχουν συμβάσεις με τις εταιρείες μετά από διαγωνισμούς. Τα σκευάσματα αυτά αυτή τη στιγμή είναι της τάξης του 50% των συνολικών αναγκών των νοσηλευτικών ιδρυμάτων.

Τέλος ένα ακόμη σημείο το οποίο αυτή τη στιγμή δημιουργεί ένα πρόσκομμα στην άμεση εφαρμογή του νέου μοντέλου για όλα τα νοσοκομεία, είναι ο προϋπολογισμός τον οποίο θα πρέπει να έχει στα χέρια της η ΕΚΑΠΥ και αυτός θα προκύψει από την μεταφορά μέρους του προϋπολογισμού που διαθέτει κάθε νοσοκομείο για φάρμακα σε αυτή. Σύμφωνα με τον κ. Γαλανάκη, κάποια νοσοκομεία δεν είναι έτοιμα να ανταποκριθούν σε αυτό άμεσα.

Πηγη: https://www.ygeiamou.gr/