Συντάκτης: grammateia

Στη συνέχεια θέλει να εξετάσει γιατί μια γενετική ασθένεια μετάλλαξης του κολλαγόνου που φαινομενικά δεν έχει καμία σχέση με την ανοσία φέρει ανοσολογικό έλλειμμα.

Νόσος των Εύθραυστων Οστών: α δομικά στοιχεία μιας κατασκευής αποτελούνται από φέροντα στοιχεία που σπάνια αλλάζουν παρά τις ανακαινίσεις ή τις επισκευές. Παραμένουν άθικτα και σταθερά με την πάροδο του χρόνου, αλλά στο ανθρώπινο σώμα, τα δομικά μας στοιχεία κάνουν ακριβώς το αντίθετο. Τα οστά είναι δυναμικά: Διαλύονται και αναδομούνται συνεχώς για να γίνουν οι ισχυρότερες εκδοχές του εαυτού τους. Μια μετάλλαξη σε αυτή τη διαδικασία αναγέννησης των οστών μπορεί να οδηγήσει σε αδύναμα και εύθραυστα οστά, και αν η μετάλλαξη σχετίζεται με την παραγόμενη ποσότητα κολλαγόνου -μια πρωτεΐνη που βρίσκεται στα οστά, τον συνδετικό ιστό, το δέρμα και τους χόνδρους- οδηγεί σε ασθένεια των εύθραυστων οστών.

Η νόσος των εύθραυστων οστών, γνωστή και ως ατελής οστεογένεση, επηρεάζει επί του παρόντος 20.000-50.000 άτομα στις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά είναι επίσης η πιο συχνά κληρονομούμενη ασθένεια των οστών.

Συχνά ξεκινά στη μήτρα και σε πολλές περιπτώσεις οι γιατροί μπορούν να δουν κατάγματα στα άκρα του μωρού πριν καν γεννηθεί. Και αυτοί οι ασθενείς είναι πιθανό να συνεχίσουν να σπάνε πολλά οστά κατά τη διάρκεια της ζωής τους.

Η Meenal Mehrotra, M.D., Ph.D., είναι επίκουρη καθηγήτρια στο τμήμα χειρουργικής στο Ιατρικό Πανεπιστήμιο της Νότιας Καρολίνας και λέει ότι επί του παρόντος δεν υπάρχει θεραπεία για την ασθένεια. Επισημαίνει επίσης ότι οι γιατροί επικεντρώνονται κυρίως στην αντιμετώπιση των συμπτωμάτων των εύθραυστων οστών, αλλά αυτό μπορεί να έχει τις δικές του δυσάρεστες παρενέργειες.

Στόχος της είναι να βρει μια ασφαλέστερη μέθοδο για τη θεραπεία αυτής της καταστροφικής ασθένειας.

Τα υγιή οστά βιώνουν συνεχώς και αναδιαμορφώνουν τα δικά τους μικροθραύσματα, σύμφωνα με την Mehrotra.

“Τα κύτταρα που απορροφούν τα οστά, γνωστά ως οστεοκλάστες, μασάνε την πληγείσα περιοχή”, δήλωσε η ίδια. “Και στη συνέχεια οι οστεοβλάστες, που είναι κύτταρα που σχηματίζουν οστά, έρχονται και ανοικοδομούν αυτό το τμήμα του οστού”.

Υπάρχουν φάρμακα που ονομάζονται διφωσφονικά και χρησιμοποιούνται επί του παρόντος για τη θεραπεία της νόσου των εύθραυστων οστών, τα οποία επηρεάζουν τα επίπεδα των οστεοκλαστών.

Με τη μείωση των οστεοκλαστών και συνεπώς της οστικής διάσπασης, σχηματίζεται περισσότερο οστό. Αλλά ο Mehrotra λέει ότι αυτό δεν επιλύει το πρόβλημα στη ρίζα του, καθώς το οστό που σχηματίζεται είναι επίσης ελαττωματικό από τη φύση του.

Σε μια πρόσφατη δημοσίευση στο iScience, η ομάδα εξετάζει τα ρυθμιστικά κύτταρα Τ ή κύτταρα Treg, ως μια προηγουμένως ανεξερεύνητη θεραπεία για τη νόσο των εύθραυστων οστών. Τα κύτταρα Treg συμβάλλουν στη διατήρηση της ισορροπίας και της ομοιόστασης στο σώμα, διατηρώντας υπό έλεγχο τη δραστηριότητα των κυττάρων του ανοσοποιητικού συστήματος (Τ-κύτταρα).

Όταν ενεργοποιούνται, τα Τ κύτταρα απελευθερώνουν κυτταροκίνες, οι οποίες με τη σειρά τους οδηγούν σε φλεγμονή.

Όταν όμως υπάρχουν αρκετά Treg κύτταρα, τα Τ κύτταρα δεν ενεργοποιούνται τόσο έντονα, πράγμα που σημαίνει ότι υπάρχουν λιγότερες κυτταροκίνες και λιγότερη φλεγμονή.

Διαπίστωσαν ότι το εσωτερικό περιβάλλον των ποντικών με αυτή τη νόσο είναι υπερφλεγμονώδες λόγω των λιγότερων Tregs.

H Mehrotra υπέθεσε ότι η αύξηση αυτών των αριθμών Treg σε ποντίκια με νόσο των εύθραυστων οστών θα μπορούσε να οδηγήσει σε ανεκμετάλλευτες θεραπευτικές επιλογές.

Μέσω μεταμοσχεύσεων Treg, οι ερευνητές απέδειξαν ότι η αύξηση του αριθμού των Tregs όντως ενισχύει την αναδιαμόρφωση των οστών, η οποία με τη σειρά της οδήγησε σε ισχυρότερα οστά.

Η Mehrotra και η ομάδα της δοκίμασαν τη μεταμόσχευση κυττάρων Treg τόσο με τα ίδια τα Τ-κύτταρα του πάσχοντος ποντικού (αυτομεταμόσχευση) όσο και με τα Τ-κύτταρα ενός ποντικού-δότη (αλλομεταμόσχευση) και συνέκριναν τα αποτελέσματα.

Ενώ και οι δύο μέθοδοι είχαν ως αποτέλεσμα υψηλότερα επίπεδα κυττάρων Treg και ισχυρότερα οστά, διαπίστωσε ότι με την εξαγωγή των δικών του υποκειμένου κυττάρων Treg και την αύξηση αυτών των επιπέδων πριν από την επαναμεταμόσχευσή τους, τα αποτελέσματα της θεραπείας μπορεί στην πραγματικότητα να διαρκέσουν περισσότερο.

Και με τις δύο μεταμοσχεύσεις, η Mehrotra είδε αυξημένους αριθμούς οστεοβλαστών και μειωμένους αριθμούς οστεοκλαστών. Υπήρχε μεγαλύτερη ισορροπία.

“Είναι πολύ συναρπαστικό”, δήλωσε η ίδια. “Είδαμε καλύτερη οστική αρχιτεκτονική και καλύτερη οστική μηχανική. Τα οστά ήταν πιο άκαμπτα”.

Αλλά το πιο συναρπαστικό για την ίδια είναι ότι ενώ η αλλομεταμόσχευση και η αυτομεταμόσχευση λειτούργησαν και οι δύο, τα αποτελέσματα με την αυτομεταμόσχευση ήταν καλύτερα από εκείνα που παρατηρήθηκαν με την αλλομεταμόσχευση. Προβάλλοντας προς μια πιθανή κλινική προοπτική, η χρήση των ίδιων των κυττάρων ενός ασθενούς θα επέτρεπε λιγότερη απόρριψη από τον δότη και καμία χρήση ανοσοκατασταλτικών.

“Θα ήταν ευκολότερο για τους ασθενείς μας”, δήλωσε η ίδια.

Αφού μελέτησε τα αιμοποιητικά βλαστικά κύτταρα και τη νόσο των εύθραυστων οστών σε προηγούμενη μελέτη, η Mehrotra είχε την ιδέα να εξετάσει τα κύτταρα Treg.

Και όταν άρχισε να ερευνά το θέμα, συνειδητοποίησε ότι κανείς δεν είχε ακόμη εξετάσει τη μεταμόσχευση κυττάρων Treg ως επιλογή ανοσοθεραπείας για ασθενείς με αυτή τη νόσο.

Ανυπομονεί να συνεχίσει αυτή την πολλά υποσχόμενη ερευνητική γραμμή στο μέλλον.

Στη συνέχεια θέλει να εξετάσει γιατί μια γενετική ασθένεια μετάλλαξης του κολλαγόνου που φαινομενικά δεν έχει καμία σχέση με την ανοσία φέρει ανοσολογικό έλλειμμα.

Επιπλέον, θέλει να εξετάσει πώς η αύξηση των Tregs επιφέρει συγκεκριμένα τις θετικές αλλαγές στα οστά. “Αυτό είναι το άλλο μέρος του παζλ για μένα”, είπε.

Η απάντηση και στα δύο ερωτήματα θα βοηθήσει να φέρει τη μεταμόσχευση κυττάρων Treg πιο κοντά στις κλινικές για τα άτομα με τη νόσο των εύθραυστων οστών.

Πηγή: https://www.healthweb.gr/

Τα ευρήματά τους οδήγησαν τους ερευνητές στο συμπέρασμα ότι οι αρχές που ανακαλύφθηκαν πρέπει να είναι ζωτικής σημασίας για την οπτική επεξεργασία στον μέσο εγκέφαλο των θηλαστικών.

Οπτικές Πληροφορίες: Ερευνητές του Universitätsmedizin Berlin και του Ινστιτούτου Max Planck για τη Βιολογική Νοημοσύνη (το οποίο βρίσκεται υπό ίδρυση) αποκάλυψαν τις ακριβείς συνδέσεις μεταξύ των αισθητήριων νευρώνων στο εσωτερικό του αμφιβληστροειδούς και του ανώτερου κολεού, μιας δομής του μέσου εγκεφάλου. Οι ανιχνευτές Neuropixels είναι μια σχετικά πρόσφατη εξέλιξη, που αντιπροσωπεύει την επόμενη γενιά ηλεκτροδίων. Πυκνά γεμάτοι με σημεία καταγραφής, οι ανιχνευτές Neuropixels χρησιμοποιούνται για την καταγραφή της δραστηριότητας των νευρικών κυττάρων και έχουν διευκολύνει αυτές τις πρόσφατες γνώσεις για τα νευρωνικά κυκλώματα.

Γράφοντας στο Nature Communications, οι ερευνητές περιγράφουν μια θεμελιώδη αρχή που είναι κοινή στα οπτικά συστήματα των θηλαστικών και των πτηνών.

Δύο δομές του εγκεφάλου είναι ζωτικής σημασίας για την επεξεργασία των οπτικών ερεθισμάτων:

ο οπτικός φλοιός στον πρωτογενή εγκεφαλικό φλοιό και ο άνω κολεός, μια δομή στον μέσο εγκέφαλο.

Η όραση και η επεξεργασία των οπτικών πληροφοριών περιλαμβάνουν εξαιρετικά πολύπλοκες διαδικασίες.

Με απλουστευμένους όρους, ο οπτικός φλοιός είναι υπεύθυνος για τη γενική οπτική αντίληψη, ενώ οι δομές του εξελικτικά παλαιότερου μέσου εγκεφάλου είναι υπεύθυνες για τις οπτικά καθοδηγούμενες αντανακλαστικές συμπεριφορές.

Οι μηχανισμοί και οι αρχές που εμπλέκονται στην οπτική επεξεργασία εντός του οπτικού φλοιού είναι γνωστές.

Οι εργασίες που διεξήγαγε μια ομάδα ερευνητών με επικεφαλής τον Dr. Jens Kremkow συνέβαλαν στις γνώσεις μας σε αυτόν τον τομέα και το 2017 κατέληξαν στην ίδρυση μιας ερευνητικής ομάδας Emmy Noether Junior Research Group στο Κέντρο Έρευνας Νευροεπιστημών (NWFZ) του Charité.

Πρωταρχικός στόχος της ερευνητικής ομάδας είναι η περαιτέρω βελτίωση της κατανόησης των νευρικών κυττάρων που εμπλέκονται στο οπτικό σύστημα. Πολλά αναπάντητα ερωτήματα παραμένουν, συμπεριλαμβανομένων των λεπτομερειών του τρόπου με τον οποίο οι οπτικές πληροφορίες επεξεργάζονται στα ανώτερα κολοβακτηρίδια του μέσου εγκεφάλου.

Τα γαγγλιακά κύτταρα του αμφιβληστροειδούς, αισθητήρια κύτταρα που βρίσκονται μέσα στον αμφιβληστροειδή χιτώνα του ματιού, ανταποκρίνονται στα εξωτερικά οπτικά ερεθίσματα και στέλνουν τις πληροφορίες που λαμβάνουν στον εγκέφαλο.

Οι άμεσες οδοί σηματοδότησης διασφαλίζουν ότι οι οπτικές πληροφορίες που λαμβάνουν τα νευρικά κύτταρα του αμφιβληστροειδούς φθάνουν και στον μέσο εγκέφαλο. “Αυτό που παρέμενε σε μεγάλο βαθμό άγνωστο μέχρι τώρα είναι ο τρόπος με τον οποίο τα νευρικά κύτταρα στον αμφιβληστροειδή και τα νευρικά κύτταρα στον μέσο εγκέφαλο συνδέονται σε λειτουργικό επίπεδο.

Η έλλειψη γνώσεων σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο οι νευρώνες του άνω κολεού διεκπεραιώνουν τις συναπτικές εισροές ήταν εξίσου έντονη”, λέει ο επικεφαλής της μελέτης Dr. Kremkow.

“Οι πληροφορίες αυτές είναι ζωτικής σημασίας για την κατανόηση των μηχανισμών που εμπλέκονται στην επεξεργασία του μέσου εγκεφάλου”.

Μέχρι τώρα ήταν αδύνατο να μετρηθεί η δραστηριότητα των συναπτικά συνδεδεμένων νευρώνων του αμφιβληστροειδούς και του μέσου εγκεφάλου σε ζωντανούς οργανισμούς.

Για την πιο πρόσφατη έρευνά τους, η ερευνητική ομάδα ανέπτυξε μια μέθοδο που βασίζεται σε μετρήσεις που λαμβάνονται με καινοτόμα, υψηλής πυκνότητας ηλεκτρόδια, γνωστά ως ανιχνευτές Neuropixels.

Για την ακρίβεια, οι ανιχνευτές Neuropixels είναι μικροσκοπικές, γραμμικές συστοιχίες ηλεκτροδίων που διαθέτουν περίπου χίλιες θέσεις καταγραφής κατά μήκος ενός στενού στελέχους. Αποτελούμενες από 384 ηλεκτρόδια για την ταυτόχρονη καταγραφή της ηλεκτρικής δραστηριότητας των νευρώνων του εγκεφάλου, οι συσκευές αυτές έχουν γίνει game-changers στον τομέα των νευροεπιστημών.

Ερευνητές που εργάζονται στο Charité και στο Ινστιτούτο Max Planck για τη Βιολογική Νοημοσύνη χρησιμοποίησαν τώρα αυτή τη νέα τεχνολογία για να προσδιορίσουν τις σχετικές δομές του μέσου εγκεφάλου σε ποντίκια (άνω κολεόγραμμα) και πτηνά (οπτικός σωλήνας).

Και οι δύο δομές του εγκεφάλου έχουν κοινή εξελικτική προέλευση και διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στην οπτική επεξεργασία των σημάτων εισόδου του αμφιβληστροειδούς και στις δύο ομάδες ζώων.

Η εργασία τους οδήγησε τους ερευνητές σε μια εκπληκτική ανακάλυψη.

“Συνήθως, αυτός ο τύπος ηλεκτροφυσιολογικής καταγραφής μετρά ηλεκτρικά σήματα από δυναμικά δράσης τα οποία προέρχονται από το soma, το κυτταρικό σώμα του νευρώνα”, εξηγεί ο Δρ Kremkow.

“Στις δικές μας καταγραφές, ωστόσο, παρατηρήσαμε σήματα των οποίων η εμφάνιση διέφερε από εκείνη των κανονικών δυναμικών δράσης. Συνεχίσαμε να διερευνούμε την αιτία αυτού του φαινομένου και διαπιστώσαμε ότι τα σήματα εισόδου στον μέσο εγκέφαλο προκαλούνταν από δυναμικά δράσης που διαδίδονταν μέσα στους “αξονικούς βραχίονες” (κλάδους) των γαγγλιακών κυττάρων του αμφιβληστροειδούς.

Τα ευρήματά μας υποδηλώνουν ότι η νέα τεχνολογία ηλεκτρονικών συστοιχιών μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την καταγραφή των ηλεκτρικών σημάτων που προέρχονται από τους άξονες, τις προεξοχές των νευρικών κυττάρων που μεταδίδουν νευρωνικά σήματα. Πρόκειται για ένα ολοκαίνουργιο εύρημα”.

Σε μια παγκόσμια πρωτοτυπία, η ομάδα του Dr. Kremkow μπόρεσε να καταγράψει ταυτόχρονα τη δραστηριότητα των νευρικών κυττάρων στον αμφιβληστροειδή και των συναπτικά συνδεδεμένων νευρώνων-στόχων τους στον μέσο εγκέφαλο.

Μέχρι τώρα, η λειτουργική καλωδίωση μεταξύ του ματιού και του μέσου εγκεφάλου παρέμενε άγνωστο μέγεθος.

Οι ερευνητές μπόρεσαν να δείξουν σε επίπεδο ενός κυττάρου ότι η χωρική οργάνωση των εισόδων από τα γαγγλιακά κύτταρα του αμφιβληστροειδούς στο μέσο εγκέφαλο αποτελεί μια πολύ ακριβή αναπαράσταση της αρχικής εισόδου του αμφιβληστροειδούς.

“Οι δομές του μέσου εγκεφάλου παρέχουν ουσιαστικά ένα σχεδόν ένα προς ένα αντίγραφο της δομής του αμφιβληστροειδούς”, λέει ο Δρ Kremkow.

“Ένα άλλο νέο εύρημα για εμάς ήταν ότι οι νευρώνες του μέσου εγκεφάλου λαμβάνουν πολύ ισχυρή και συγκεκριμένη συναπτική είσοδο από τα γαγγλιακά κύτταρα του αμφιβληστροειδούς, αλλά μόνο από έναν μικρό αριθμό αυτών των αισθητικών νευρώνων.

Αυτές οι νευρικές οδοί επιτρέπουν μια πολύ δομημένη και λειτουργική σύνδεση μεταξύ του αμφιβληστροειδούς του ματιού και των αντίστοιχων περιοχών του μέσου εγκεφάλου”.

Μεταξύ άλλων, η νέα αυτή διαπίστωση θα ενισχύσει την κατανόηση του φαινομένου που είναι γνωστό ως τυφλή όραση, το οποίο μπορεί να παρατηρηθεί σε άτομα που έχουν υποστεί βλάβη στον οπτικό φλοιό λόγω τραύματος ή όγκου.

Ανίκανα για συνειδητή αντίληψη, τα άτομα αυτά διατηρούν μια υπολειμματική ικανότητα επεξεργασίας οπτικών πληροφοριών, η οποία οδηγεί σε μια διαισθητική αντίληψη των ερεθισμάτων, των περιγραμμάτων, της κίνησης, ακόμη και των χρωμάτων, η οποία φαίνεται να συνδέεται με τον μέσο εγκέφαλο.

Για να ελέγξουν κατά πόσον οι αρχές που παρατηρήθηκαν αρχικά στο μοντέλο του ποντικού θα μπορούσαν επίσης να εφαρμοστούν και σε άλλα σπονδυλωτά -και ως εκ τούτου κατά πόσον θα μπορούσαν να είναι γενικότερες στη φύση- ο Δρ Kremkow και η ομάδα του συνεργάστηκαν με μια ομάδα από το Ινστιτούτο Max Planck για τη Βιολογική Νοημοσύνη, όπου μια ερευνητική ομάδα Lise Meitner με επικεφαλής τον Δρ Daniele Vallentin επικεντρώνεται στα νευρωνικά κυκλώματα που είναι υπεύθυνα για τον συντονισμό ακριβών κινήσεων στα πτηνά.

“Χρησιμοποιώντας τους ίδιους τύπους μετρήσεων, μπορέσαμε να δείξουμε ότι στα πτερύγια ζέβρας, η χωρική οργάνωση των νευρικών οδών που συνδέουν τον αμφιβληστροειδή και τον μέσο εγκέφαλο ακολουθούν μια παρόμοια αρχή”, λέει ο Δρ Vallentin. “Το εύρημα αυτό αποτέλεσε έκπληξη, δεδομένου ότι τα πτηνά έχουν σημαντικά υψηλότερη οπτική οξύτητα και η εξελικτική απόσταση μεταξύ πτηνών και θηλαστικών είναι σημαντική”.

Οι παρατηρήσεις των ερευνητών υποδηλώνουν ότι τα γαγγλιακά κύτταρα του αμφιβληστροειδούς τόσο στον οπτικό βόθρο όσο και στο άνω κολεόπλασμα παρουσιάζουν παρόμοια χωρική οργάνωση και λειτουργική καλωδίωση.

Τα ευρήματά τους οδήγησαν τους ερευνητές στο συμπέρασμα ότι οι αρχές που ανακαλύφθηκαν πρέπει να είναι ζωτικής σημασίας για την οπτική επεξεργασία στον μέσο εγκέφαλο των θηλαστικών.

Οι αρχές αυτές μπορεί ακόμη και να είναι γενικής φύσης και να ισχύουν για όλους τους εγκεφάλους των σπονδυλωτών, συμπεριλαμβανομένου και του ανθρώπου.

Όσον αφορά τα μελλοντικά σχέδια των ερευνητών, ο Dr. Kremkow λέει: “Τώρα που κατανοούμε τις λειτουργικές, μωσαϊκού τύπου συνδέσεις μεταξύ των γαγγλιακών κυττάρων του αμφιβληστροειδούς και των νευρώνων εντός του άνω κολεού, θα διερευνήσουμε περαιτέρω τον τρόπο με τον οποίο τα αισθητηριακά σήματα επεξεργάζονται στο οπτικό σύστημα, ειδικά στις περιοχές του μέσου εγκεφάλου, και πώς συμβάλλουν στην οπτικά καθοδηγούμενη αντανακλαστική συμπεριφορά”.

Η ομάδα θέλει επίσης να διαπιστώσει αν η νέα μέθοδος θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί και σε άλλες δομές και αν θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για τη μέτρηση της αξονικής δραστηριότητας σε άλλα σημεία του εγκεφάλου.

Εάν αυτό αποδειχθεί δυνατό, θα ανοίξει μια πληθώρα νέων ευκαιριών για τη διερεύνηση των υποκείμενων μηχανισμών του εγκεφάλου.

Πηγη: https://www.healthweb.gr/

Όμως, ήδη, δημοσιευμένη έρευνα δείχνει ότι τα οπιοειδή μπορεί να συμβάλλουν στην προώθηση της ανάπτυξης του όγκου και στην αναστολή του θανάτου των καρκινικών κυττάρων, ενώ παράλληλα καταστέλλουν το ανοσοποιητικό σύστημα, σημειώνουν.

Χρήση Οπιοειδών: Η νέα μακροχρόνια χρήση οπιοειδών μετά από χειρουργική επέμβαση για καρκίνο του πνεύμονα συνδέεται με 40% υψηλότερο κίνδυνο θανάτου εντός των επόμενων 2 ετών. Η νέα μακροχρόνια χρήση οπιοειδών για την καταστολή του πόνου μετά από χειρουργική επέμβαση για καρκίνο του πνεύμονα συνδέεται με 40% αυξημένο κίνδυνο θανάτου από οποιαδήποτε αιτία εντός των επόμενων 2 ετών, διαπιστώνει έρευνα που δημοσιεύθηκε online στο περιοδικό Regional Anesthesia & Pain Medicine. Το ανδρικό φύλο, η μεγαλύτερη ηλικία, η χρήση χημειοθεραπείας, το άγχος και η αϋπνία είναι μεταξύ των παραγόντων που σχετίζονται με τη νέα μακροχρόνια (6 ή περισσότερους μήνες) χρήση, σύμφωνα με τα ευρήματα.

Ο καρκίνος του πνεύμονα είναι η κύρια αιτία θανάτου από καρκίνο παγκοσμίως, με σχεδόν 2,3 εκατομμύρια διαγνώσεις και 1,8 εκατομμύρια θανάτους το 2020. Νέος επίμονος μετεγχειρητικός πόνος έχει αναφερθεί σε ποσοστό έως και 12% των ασθενών.

Οι ερευνητές θέλησαν, λοιπόν, να μάθουν ποιο ποσοστό από αυτούς γίνεται για πρώτη φορά χρήστης οπιοειδών μετά από χειρουργική επέμβαση, αν συγκεκριμένοι παράγοντες σχετίζονται με τη μακροχρόνια χρήση και αν αυτή σχετίζεται με οποιεσδήποτε επιβλαβείς επιπτώσεις μέσα στα επόμενα 2 χρόνια.

Συμπεριέλαβαν όλους τους ενήλικες που είχαν διαγνωστεί με καρκίνο του πνεύμονα και είχαν υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση για τη νόσο τους μεταξύ 2011 και 2018 στη Νότια Κορέα, τα στοιχεία των οποίων ανακτήθηκαν από τη βάση δεδομένων της Εθνικής Υπηρεσίας Ασφάλισης Υγείας (NHIS).

Οι γιατροί στη Νότια Κορέα πρέπει να εισάγουν λεπτομέρειες σχετικά με τις διαγνώσεις, τις διαδικασίες και τα συνταγογραφούμενα φάρμακα των ασθενών τους, προκειμένου να αποζημιωθούν για το κόστος της θεραπείας από την κυβέρνηση.

Η βάση δεδομένων περιέχει επίσης βασικές προσωπικές πληροφορίες, όπως η ηλικία, το φύλο και το εισόδημα του νοικοκυριού για κάθε εγγεγραμμένο και την ημερομηνία θανάτου του.

Η κωδεΐνη, η διυδροκωδεΐνη και η τραμαδόλη κατηγοριοποιήθηκαν ως λιγότερο ισχυρά οπιοειδή- όλα τα άλλα οπιοειδή, όπως η φαιντανύλη, η μορφίνη, η οξυκωδόνη, η υδρομορφόνη και η μεθαδόνη, κατηγοριοποιήθηκαν ως ισχυρά οπιοειδή.

Οι ερευνητές έλαβαν υπόψη άλλες υποκείμενες παθήσεις/αναπηρίες, τον τύπο της χειρουργικής επέμβασης και αν επρόκειτο για επαναλαμβανόμενη ή πρώτη φορά επέμβαση, τον τόπο που πραγματοποιήθηκε και αν ο ασθενής πήρε εξιτήριο στο σπίτι ή σε μακροχρόνια φροντίδα.

Περίπου 60.031 ενήλικες υποβλήθηκαν σε χειρουργική επέμβαση για καρκίνο του πνεύμονα κατά τη διάρκεια της περιόδου μελέτης, και αφού εξαιρέθηκαν όσοι πέθαναν στο νοσοκομείο ή εντός των πρώτων 6 μηνών από το εξιτήριο, η τελική ανάλυση περιελάμβανε 54.509 από αυτούς.

Έξι μήνες μετά τη χειρουργική επέμβαση, 3325 ασθενείς (λίγο πάνω από το 6%) στους οποίους είχαν συνταγογραφηθεί πρόσφατα οπιοειδή εξακολουθούσαν να τα λαμβάνουν: 859 (1,6%) έπαιρναν ισχυρά φάρμακα και 2466 (4,5%) έπαιρναν λιγότερο ισχυρά φάρμακα.

Η νέα μακροχρόνια χρήση οπιοειδών συσχετίστηκε με αυξημένο κίνδυνο θανάτου από οποιαδήποτε αιτία εντός των επόμενων 2 ετών- το 17,5% (574/3325) των μακροχρόνιων χρηστών οπιοειδών πέθανε σε σύγκριση με το 9,5% (4738/51.184) των ατόμων που δεν έπαιρναν οπιοειδή.

Σε σύγκριση με εκείνους που δεν έπαιρναν οπιοειδή, οι νέοι μακροχρόνιοι χρήστες αυτών των φαρμάκων είχαν 40% περισσότερες πιθανότητες να πεθάνουν μέσα στα επόμενα 2 χρόνια από οποιαδήποτε αιτία.

Όταν έγινε διαστρωμάτωση ανάλογα με την ισχύ, όσοι έπαιρναν λιγότερο ισχυρά οπιοειδή εξακολουθούσαν να έχουν 22% περισσότερες πιθανότητες να πεθάνουν- όσοι έπαιρναν πιο ισχυρά οπιοειδή είχαν 92% περισσότερες πιθανότητες να πεθάνουν.

Ορισμένοι παράγοντες συσχετίστηκαν με μεγαλύτερη πιθανότητα να γίνουν νέοι μακροχρόνιοι χρήστες: μεγαλύτερη ηλικία, ανδρικό φύλο, συγκεκριμένες χειρουργικές επεμβάσεις, ιδίως θωρακοτομή όπου γίνεται τομή μεταξύ των πλευρών, μεγαλύτερη διάρκεια παραμονής στο νοσοκομείο, μεγαλύτερος βαθμός αναπηρίας, χημειοθεραπεία και προεγχειρητικό άγχος και αϋπνία.

Πρόκειται για μια μελέτη παρατήρησης και ως εκ τούτου δεν μπορεί να τεκμηριώσει την αιτία.

Και οι ερευνητές τονίζουν ότι δεν ήταν σε θέση να εξακριβώσουν την υγεία των πνευμόνων πριν από την επέμβαση, σημαντικές συμπεριφορές του τρόπου ζωής, όπως το κάπνισμα και η κατανάλωση αλκοόλ, ή το στάδιο του όγκου, τα οποία μπορεί να επηρέασαν τα ευρήματα.

Όμως, ήδη, δημοσιευμένη έρευνα δείχνει ότι τα οπιοειδή μπορεί να συμβάλλουν στην προώθηση της ανάπτυξης του όγκου και στην αναστολή του θανάτου των καρκινικών κυττάρων, ενώ παράλληλα καταστέλλουν το ανοσοποιητικό σύστημα, σημειώνουν.

Επιπλέον, επισημαίνουν: “Αυτή είναι η πρώτη μελέτη που εντοπίζει τη συσχέτιση της νέας μακροχρόνιας χρήσης οπιοειδών με φτωχότερα μακροπρόθεσμα αποτελέσματα επιβίωσης μετά από χειρουργική επέμβαση για τον καρκίνο του πνεύμονα, χρησιμοποιώντας δεδομένα πραγματικού κόσμου που βασίζονται σε εθνική βάση δεδομένων καταγραφής”.

Πηγη: https://www.healthweb.gr/

Οι Ιατροί της Θεραπευτικής Κλινικής της Ιατρικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Θεοδώρα Ψαλτοπούλου, Ροδάνθη Ελένη Συρίγου, Γιάννης Ντάνασης και Θάνος Δημόπουλος (Πρύτανης ΕΚΠΑ) συνοψίζουν τα δεδομένα της πρόσφατης δημοσίευσης του Dan H. Barouch στην έγκριτη επιστημονική επιθεώρηση The New England Journal of Medicine (10.1056/NEJMra2206573) με θέμα την ανοσία έναντι του SARS-CoV-2.

Η ανοσολογική απάντηση διακρίνεται στην εγγενή και προσαρμοστική ανοσολογική απόκριση. Η εγγενής ανοσολογική απόκριση είναι η πρώτη και άμεση γραμμή άμυνας του οργανισμού κατά των ιών. Οι υποδοχείς αναγνώρισης προτύπων, όπως οι υποδοχείς toll, αναγνωρίζουν μοριακά μοτίβα που σχετίζονται με τον παθογόνο οργανισμό.

• Η ενεργοποίηση των υποδοχέων οδηγεί στην ενεργοποίηση ενδοκυττάριων σηματοδοτικών μονοπατιών. Η εγγενής αντι-ιική ανοσία περιλαμβάνει τελικά την έκκριση ιντερφερονών τύπου 1, αντι-ιικών κυτοκινών και ορισμένες κυτταρικές αποκρίσεις συμπεριλαμβανομένων των ουδετερόφιλων, μονοκυττάρων και μακροφάγων, δενδριτικών κυττάρων και κυττάρων φυσικών φονέων (ΝΚ).

Η προσαρμοστική ανοσολογική απόκριση αποτελεί τη δεύτερη γραμμή άμυνας έναντι των ιών και περιλαμβάνει την ειδική αναγνώριση των ιικών αντιγονικών επιτόπων. Η προσαρμοστική ανοσία περιλαμβάνει τη χυμική και την κυτταρική ανοσία. Η χυμική ανοσία στο σοβαρό οξύ πνευμονικό σύνδρομο από SARS-CoV-2, περιλαμβάνει αντισώματα που δεσμεύουν την πρωτεΐνη-ακίδα S του SARS-CoV-2 και είτε εξουδετερώνουν άμεσα τον ιό είτε τον εξαλείφουν μέσω άλλων τελεστικών μηχανισμών.  Η κυτταρική ανοσία έναντι του SARS-CoV-2 περιλαμβάνει ειδικά για τον τον ιό Β και Τ λεμφοκύτταρα, τα οποία παρέχουν μακροχρόνια ανοσολογική μνήμη και εκπτύσσονται γρήγορα κατά την επανέκθεση στο αντιγόνο. Τα Β λεμφοκύτταρα παράγουν αντισώματα έναντι των αντιγονικών επιτόπων του ιού, τα CD8+ T κύτταρα εξουδετερώνουν τα κύτταρα που έχουν μολυνθεί από τον ιό, και τα CD4+ κύτταρα υποστηρίζουν την ανοσολογική απόκριση και μνήμη.

• Για τις οξείες ιογενείς λοιμώξεις, συμπεριλαμβανομένης και της COVID-19, τα εξουδετερωτικά αντισώματα είναι κρίσιμα για την αντιμετώπιση της λοίμωξης, ενώ ο συνδυασμός της χυμικής και της κυτταρικής ανοσίας ελέγχει τον πολλαπλασιασμό του ιού μετά τη νόσηση και αποτρέπει την εξέλιξη σε σοβαρή νόσο, νοσηλεία και θάνατο.
• Η κυτταρική ανοσία μπορεί να είναι ιδιαίτερα σημαντική για την μακροπρόθεσμη προστασία έναντι της σοβαρής νόσου ειδικότερα όσον αφορά σε μεταλλάξεις που είναι άκρως μεταδοτικές και διαφεύγουν των εξουδετερωτικών αντισωμάτων από προηγούμενη νόσηση με διαφορετικό στέλεχος του ιού ή/και προηγούμενο εμβολιασμό έναντι του SARS-CoV-2.

Πηγη: https://www.healthweb.gr/

Πηγη: https://www.iatropedia.gr/

Ποια είναι η αποτελεσματικότητα της μίας δόσης, έναντι των δύο ή του μη εμβολιασμού. Τι επισημαίνει η συντακτική ομάδα.

Η αποτελεσματικότητα των εμβολίων κατά της CoViD που χορηγήθηκαν στην Ελλάδα το 2021, παρουσιάζεται σε προδημοσίευση μελέτης ομάδας επιστημόνων, μεταξύ των οποίων και ο καθηγητής Σωτήρης Τσιόδρας.

Η μελέτη δημοσιεύεται στο επιστημονικό περιοδικό Journal of Medical Virology και τη συντακτική ομάδα αποτελούν – εκτός του κ. Τσιόδρα – οι Θεόδωρος Λύτρας, Φλώρα Κοντοπίδου και Αγγελική Λάμπρου.

Αξιολογούνται συνολικά 14.676.605 εμβολιασμοί, εκ των οποίων οι 11.427784 έγιναν με εμβόλιο Pfizer, οι 1.161.905 με Moderna, οι 1.505.334 με AstraZeneca και οι 581.582 με Johnson & Johnson.

Όπως αναφέρουν οι επιστήμονες, αν και ένας αξιοσημείωτος αριθμός εμβολιασμένων έχασαν τελικά τη ζωή τους από CoViD, ήταν αισθητά λιγότεροι από τους ανεμβολίαστους.

Προστασία

Η ανάλυση των δεδομένων δείχνει πως οι δύο δόσεις του εμβολίου κατά της CoViD προσέφεραν πάνω από 90% προστασία έναντι του θανάτου και της διασωλήνωσης σε όλες τις ηλικιακές ομάδες, με οριακά χαμηλότερη προστασία σε άτομα 80 ετών και άνω.

Η αποτελεσματικότητα του εμβολίου κατά του θανάτου ήταν παρόμοια στη Δέλτα και στις προηγούμενες παραλλαγές και ακόμη ελαφρώς υψηλότερη έναντι της διασωλήνωσης από την παραλλαγή Δέλτα.

Ωστόσο, η προστασία δύο δόσεων μειώθηκε ελαφρά με την πάροδο του χρόνου, ενώ εξακολουθούσε να είναι πάνω από 80% στους 6 μήνες, ενώ μία τρίτη δόση εμβολίου την αποκατέστησε κοντά στο 100%, ακόμη και στη μεγαλύτερη ηλικιακή ομάδα.

Η αποτελεσματικότητα για μία δόση εμβολίου ήταν υποβέλτιστη, αλλά και πάλι επαρκής για να μειώσει στο μισό το ποσοστό θανάτου και διασωλήνωσης σε σύγκριση με τους μη εμβολιασμένους.

Και οι δύο τύποι εμβολίων (mRNA και μη) έδειξαν παρόμοια και πολύ υψηλή αποτελεσματικότητα (πάνω από 90%) σε όλες τις ηλικιακές ομάδες, με μια ελαφρά μείωση με την πάροδο του χρόνου που ήταν οριακά καλύτερη με το Moderna, ιδιαίτερα στις μικρότερες ενήλικες.

Αντίθετα, μία δόση του Johnson & Johnson προσέφερε σημαντικά λιγότερη προστασία από διασωλήνωση ή θάνατο κατά τον πρώτο μήνα μετά τον εμβολιασμό. Αυξήθηκε, όμως, στους 6 μήνες και ήταν συγκρίσιμη με τις δύο δόσεις των άλλων εμβολίων.

Αντίκτυπος

Δεδομένων των παραπάνω, εάν δεν ήταν διαθέσιμος ο εμβολιασμός, η πανδημία θα είχε πολύ πιο σοβαρό αντίκτυπο, ειδικά κατά τη διάρκεια του μεγάλου κύματος Δέλτα τον χειμώνα του 2021.

Τα τέσσερα εμβόλια που εξετάστηκαν έδειξαν μόνο οριακές διαφορές στην αποτελεσματικότητα.

Τα ευρήματα υποστηρίζουν τις προσπάθειες για προώθηση του εμβολιασμού, ενώ – καθώς επεκτείνεται η παραλλαγή Όμικρον – απαιτείται μακροπρόθεσμη παρακολούθηση της αποτελεσματικότητας κατά την επόμενη φάση της πανδημίας.

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Τα κρούσματα συνδέονται πιθανόν με την άρδευση καλλιεργειών με μολυσμένο νερό και την κατανάλωση επικίνδυνων υδάτων, εξηγεί εκπρόσωπος του οργανισμού στη χώρα. Σοβαρός ο κίνδυνος για τον πληθυσμό.

Η εμφάνιση κρουσμάτων χολέρας σε πολλές περιοχές της Συρίας συνιστά «σοβαρό κίνδυνο για τον πληθυσμό της Συρίας και την περιοχή», δηλώνει σε ανακοίνωσή του ο εκπρόσωπος του ΟΗΕ στην Συρία για τον Συντονισμό των Ανθρωπιστικών Επιχειρήσεων Ιμραν Ριζά, απευθύνοντας έκκληση για επείγουσες ενέργειες για τον περιορισμό της επέκτασης της νόσου.

Η εμφάνιση των κρουσμάτων χολέρας πιστεύεται ότι συνδέεται με την άρδευση των καλλιεργειών με μολυσμένο νερό και την κατανάλωση επικίνδυνου νερού από τον ποταμό Ευφράτη, διευκρινίζει ο εκπρόσωπος του ΟΗΕ.

Η καταστροφή των υποδομών ύδρευσης της Συρίας έπειτα από 11 χρόνια πολέμου σημαίνει ότι μεγάλο μέρος του συριακού πληθυσμού εξαρτάται από επικίνδυνους υδάτινους πόρους.

Ο Ρίτσαρντ Μπρέναν, περιφερειακός διευθυντής Εκτάκτων Καταστάσεων του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας για την περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, δήλωσε ότι ο οργανισμός έχει καταγράψει από τις 25 Αυγούστου 8 θανάτους από χολέρα: 6 στην περιοχή του Χαλεπίου και 2 στην επαρχία Ντέιρ Εζόρ.

«Πρόκειται για το πρώτο επιβεβαιωμένο ξέσπασμα χολέρας τα τελευταία χρόνια.. .η γεωγραφική επέκταση δημιουργεί λόγους για ανησυχία, άρα θα πρέπει να ενεργήσουμε γρήγορα», δήλωσε στο Reuters.

Η εμφάνιση της χολέρας επικεντρώνεται στην περιοχή του Χαλεπίου, όπου έχει καταγραφεί περισσότερο από το 70% των 936 συνολικά ύποπτων κρουσμάτων, και στην περιοχή Ντέιρ Εζόρ, με το 20% των κρουσμάτων. Μικρότερος αριθμός κρουσμάτων έχει παρουσιασθεί στις περιοχές της Ράκα, της αλ-Χασάκα, της Χάμα και της Λαττάκειας.

Ο αριθμός των επιβεβαιωμένων κρουσμάτων είναι 20 στο Χαλέπι, 4 στην Λαττάκεια και 2 στην Δαμασκό.

Πριν από το πρόσφατο ξέσπασμα της χολέρας, η κρίση του νερού στην Συρία είχε προκαλέσει ασθένειες όπως η διάρροια, υποσιτισμό και δερματικές παθήσεις στην περιοχή, σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας.

Ο Ρίτσαρντ Μπρέναν δήλωσε ότι ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας απευθύνει έκκληση σε δωρητές για την αύξηση της χρηματοδότησης για την αντιμετώπιση των κρουσμάτων χολέρας σε περιοχές της Μέσης Ανατολής, περιλαμβανομένου του Πακιστάν όπου οι πλημμύρες έχουν επιδεινώσει μία προϋπάρχουσα κατάσταση.

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Δεν μπορεί να συγκριθούν με άλλους φορείς του Δημοσίου, που την εποχή του κορωνοϊού υπολειτουργούσαν, αναφέρει ο πρόεδρος της ΠΟΕΔΗΝ.

Άστοχη χαρακτηρίζουν οι εργαζόμενοι την απόφαση να συμπεριληφθούν τα νοσοκομεία στο σχέδιο για εξοικονόμηση ενέργειας στους φορείς του Δημοσίου, με έτος σύγκρισης το 2019, πριν δηλαδή από την πανδημία.

“Θα δημιουργηθούν ανυπέρβλητα λειτουργικά προβλήματα”, προειδοποιεί ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας εργαζομένων (ΠΟΕΔΗΝ) Μιχάλης Γιαννάκος.

Σύμφωνα με τον κ. Γιαννάκο, υπάρχουν ήδη προβλήματα με τα κλιματιστικά μηχανήματα λόγω παλαιότητας, κακής συντήρησης. Το πρόβλημα – σημειώνει – θα επιδεινωθεί με την απόφαση των συναρμόδιων υπουργών για εξοικονόμηση 10% σε σύγκριση με το 2019.

“Το 2019, οι ανάγκες στα νοσοκομεία σαφώς ήταν μειωμένες σε ηλεκτρική ενέργεια σε σύγκριση με τα έτη 2020 ή 2021”, υπογραμμίζει ο πρόεδρος της ΠΟΕΔΗΝ, καλώντας τον υπουργό Υγείας να παρέμβει ώστε να εξαιρεθούν από την απόφαση τα νοσοκομεία και τα Κέντρα Υγείας. “Διαφορετικά, θα ξεπαγιάσουν οι ασθενείς”, σημειώνει.

Ο κ. Γιαννάκος αναφέρει πως η σύγκριση για την εξοικονόμηση με την αντίστοιχη περίοδο του 2019 είναι λογική για τους άλλους φορείς του Δημοσίου, καθώς την περίοδο της πανδημίας υπολειτουργούσαν ή ήταν κλειστοί.

“Τα νοσοκομεία, όμως, μεγιστοποίησαν τη λειτουργία τους τη περίοδο του κορωνοϊού. Γιατί λαμβάνουν ως έτος σύγκρισης το 2019, όταν οι ανάγκες σε ηλεκτρική ενέργεια ήταν σαφώς μικρότερες;”, αναρωτιέται.

Ο πρόεδρος της ΠΟΕΔΗΝ σημειώνει πως το φθινόπωρο και τον χειμώνα αναμένεται μεγάλη κίνηση στα νοσοκομεία και η επιμονή στην εξοικονόμηση ηλεκτρικής ενέργειας θα είναι επικίνδυνη για τους ασθενείς.

Όπως λέει, στα νοσοκομεία επικρατεί προβληματοσμός για την εφαρμογή της απόφασης και ήδη ορίζονται οι ενεργειακά υπεύθυνοι για τον συντονισμό και την εφαρμογή της απόφασης.

“Εάν δεν καταφέρουν τα νοσοκομεία να εξοικονομήσουν την ηλεκτρική ενέργεια, προβλέπονται κυρώσεις στο προϋπολογισμό τους και τις προσλήψεις” υπογραμμίζει.

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Η έρευνα είναι μια από τις πρώτες που μετρούν τη ‘’δοσολογία’’ έκθεσης στη μουσική.

Ερευνητές του Regenstrief Institute, Indiana University School of Medicine και Mayo Clinic πραγματοποιούν έρευνα για να διαπιστώσουν αν η παρέμβαση με μουσική μπορεί να μειώσει την πιθανότητα, σοβαρά νοσούντες  ηλικιωμένοι σε μηχανική υποστήριξη σε ΜΕΘ να εμφανίσουν ντελίριο.

Η έρευνα είναι μια από τις πρώτες που μετρούν τη ‘’δοσολογία’’ έκθεσης στη μουσική, καθώς οι ερευνητές συνεχίζουν τη διερεύνηση της δυνατότητας της μουσικής να μειώνει ή ακόμα και να εμποδίζει το ντελίριο.

Κατά τη διάρκεια της νοσηλείας σε ΜΕΘ, ποσοστό 80% αυτών των ασθενών εμφανίζει ντελίριο- σύνδρομο οξείας εγκεφαλικής δυσλειτουργίας.

Το ντελίριο τους προδιαθέτει σε μακρύτερη νοσηλεία στη ΜΕΘ και στο νοσοκομείο και σε αυξημένο κίνδυνο θανάτου. Συνδέεται επίσης με μακροχρόνιες επιπλοκές, όπως νοητική εξασθένηση και άνοια.

Ο Dr. Khan  δήλωσε ότι δεν υπάρχει αποτελεσματικό φάρμακο για το ντελίριο.

Στην έρευνα, 160 ασθενείς 50 ετών και άνω χωρίστηκαν σε 2 ομάδες εντός 72 ωρών από την εισαγωγή τους σε ΜΕΘ.

Οι συμμετέχοντες στο σκέλος της έρευνας, λαμβάνουν ‘’δόση’’ ορχηστρικής μουσικής με αργό ρυθμό μέσω ακουστικών για 1 ώρα, δυο φορές την ημέρα για 7 εβδομάδες.

Το άλλο σκέλος λαμβάνει  placebo που αποτελείται από σιωπηλό  track που δίνεται με τον ίδιο τρόπο και διάρκεια.

Εκτός από την αξιολόγηση του ντελίριου 2 φορές την ημέρα, θα αξιολογούνται καθημερινά ο πόνος και το άγχος.

Το πρωταρχικό αποτέλεσμα της βελτίωσης του ντελίριου μετράται από τον αριθμό των ημερών που οι ασθενείς βρίσκονται εν ζωή, δεν είναι σε κώμα και δεν έχουν ντελίριο, τις 7 ημέρες έκθεσης σε μουσική ή σε σιωπή.

Tρεις μήνες μετά το εξιτήριο θα αξιολογηθεί στις 2 ομάδες η επίδραση που θα έχει η έκθεση στη μουσική στην  αντίληψη, καθώς και στο άγχος και τη διάθεση των ασθενών.

Ως δευτερεύον αποτέλεσμα της έρευνας, οι ερευνητές εξετάζουν την επίδραση του χαλαρωτικού αργού ρυθμού της μουσικής στην υγεία του εγκεφάλου ασθενών που νοσηλεύτηκαν σε ΜΕΘ.

H έρευνα δημοσιεύτηκε στο Trials.

Πηγη: https://www.iatronet.gr/