Συντάκτης: grammateia

Καθώς ο HIV εξελίσσεται, η μείωση των κυττάρων CD4 μπορεί να οδηγήσει σε ευκαιριακές λοιμώξεις. Ωστόσο, η έγκαιρη θεραπεία μπορεί να βοηθήσει στην πρόληψη αυτού του αποτελέσματος.

Ο HIV είναι ένας ιός που επιτίθεται στο ανθρώπινο ανοσοποιητικό σύστημα και σκοτώνει συγκεκριμένα λευκά αιμοσφαίρια που καταπολεμούν τις λοιμώξεις. Αυτοί οι τύποι κυττάρων είναι κοινώς γνωστοί ως κύτταρα CD4. Ο HIV σκοτώνει αυτά τα CD4 κύτταρα με αποτέλεσμα να μην είναι σε θέση να καταπολεμήσουν κοινές λοιμώξεις στο σώμα. Καθώς ο HIV εξελίσσεται, η μείωση των κυττάρων CD4 μπορεί να οδηγήσει σε αυτό που οι γιατροί αποκαλούν ευκαιριακές λοιμώξεις. Ωστόσο, η έγκαιρη θεραπεία μπορεί να βοηθήσει στην πρόληψη αυτού του αποτελέσματος. Οι γιατροί μπορεί να χρησιμοποιούν nουκλεοσ(τ)ιδικούς αναστολείς της ανάστροφης μεταγραφάσης NRTIs ως μέρος του σχεδίου θεραπείας για κάποιον με HIV, καθώς εμποδίζουν τον HIV από την αναπαραγωγή και τη θανάτωση των κυττάρων CD4. 

Πώς λειτουργούν τα NRTI

Τα NRTIs είναι ένας από τους τύπους αντιρετροϊκών φαρμάκων που θεραπεύουν τον HIV. Λειτουργούν εμποδίζοντας τον πολλαπλασιασμό του ιού στο σώμα. Ειδικά για τον HIV, οι NRTIs λειτουργούν αναστέλλοντας την αντίστροφη μεταγραφάση, το ένζυμο που χρειάζεται ο HIV για να αναπαραχθεί. Ο HIV δεν μπορεί να αναπαραχθεί μόνος του, πράγμα που σημαίνει ότι χρειάζεται ένα κύτταρο για να πολλαπλασιαστεί. Τα κύτταρα στα οποία εισέρχεται ο HIV είναι κύτταρα CD4, τα οποία είναι λευκά αιμοσφαίρια που καταπολεμούν τις λοιμώξεις. Αφού ο HIV εισέλθει στα κύτταρα CD4, αλλάζει το RNA του σε DNA χρησιμοποιώντας το ένζυμο της αντίστροφης μεταγραφάσης. Όταν κάποιος με HIV λαμβάνει φάρμακα NRTI, το ένζυμο δεν μπορεί να μετατρέψει σωστά το RNA σε DNA, γεγονός που επιβραδύνει την εξέλιξη του HIV.

Συμβουλές για χρήση

Συνήθως, ένας γιατρός θα πραγματοποιήσει μια δοκιμή αντοχής στα φάρμακα για να προσδιορίσει εάν οι NRTI πιθανότατα θα λειτουργήσουν. Μπορεί επίσης να εξετάσουν το ενδεχόμενο να συνταγογραφήσουν άλλα φάρμακα εάν ένα άτομο είναι έγκυος ή έχει άλλες παθήσεις μαζί με τον HIV. Τα περισσότερα NRTI έρχονται με τη μορφή χαπιών. Ωστόσο, τα μικρά παιδιά που δεν μπορούν να καταπιούν μπορούν να πάρουν υγρές μορφές των φαρμάκων. Οι επαγγελματίες υγείας πιθανότατα θα ξεκινήσουν ένα άτομο με HIV σε ένα σχέδιο θεραπείας με έναν ή δύο NRTIs εκτός από ένα άλλο αντιρετροϊκό φάρμακο. Αν και είναι ασφαλές να λαμβάνετε NRTI με ή χωρίς γεύματα, είναι πάντα απαραίτητο να τα λαμβάνετε σύμφωνα με τη συνταγή του γιατρού. Ένα άτομο θα πρέπει να αποφεύγει να παραλείπει οποιεσδήποτε δόσεις, καθώς ο HIV μπορεί να εξαπλωθεί και να δημιουργήσει αντίσταση έναντι των NRTIs.

Παρενέργειες

Τα περισσότερα φάρμακα, συμπεριλαμβανομένων των NRTIs, μπορεί να έχουν παρενέργειες. Αν και αυτές οι παρενέργειες είναι συχνά ήπιες, μπορεί να είναι επίμονες. Ένα άτομο θα πρέπει να συμβουλευτεί έναν γιατρό εάν έχει οποιεσδήποτε ανησυχίες σχετικά με τις παρενέργειες που αντιμετωπίζει. Ο γιατρός μπορεί να συζητήσει μαζί τους πώς να διαχειριστεί τις παρενέργειες ή να αλλάξει τη συνταγή τους σε άλλο NRTI. Μερικές κοινές παρενέργειες πολλαπλών NRTI περιλαμβάνουν:

• ναυτία
• ζάλη
• στομαχικές διαταραχές
• πονοκεφάλους
• διάρροια
• δυσκολία στον ύπνο
• κούραση

Αν και είναι ασυνήθιστο, τα NRTI μπορεί επίσης να προκαλέσουν:

• συσσώρευση γαλακτικού οξέος στο αίμα
• προβλήματα στο συκώτι
• παγκρεατίτιδα
• αλλαγές του δέρματος, όπως αποχρωματισμός

Πότε να επικοινωνήσετε με έναν γιατρό: Ένα άτομο θα πρέπει να αναζητήσει άμεση ιατρική φροντίδα εάν εμφανιστεί οποιοδήποτε από τα ακόλουθα συμπτώματα κατά τη λήψη NRTIs:

• εξάνθημα
• γρήγορη αναπνοή
• ίκτερος
• πόνος στο στομάχι
• εμετός
• φουσκωμένο στομάχι

 

 

Πηγη: https://www.healthweb.gr/

Σας ενημερώνουμε ότι η ηλεκτρονική πλατφόρμα του Π.Ι.Σ. για την υποβολή αιτήσεων της εξεταστικής περιόδου ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2022, που θα πραγματοποιηθεί από τις 26/09/2022 έως τις 14/10/2022, θα παραμείνει ενεργή από τις 6 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΕΩΣ ΚΑΙ τις 6 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2022 & ΩΡΑ 15:00.

Οι υποψήφιοι ιατροί θα μπορούν να υποβάλλουν τις αιτήσεις τους για τη συμμετοχή τους στην εξεταστική περίοδο ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2022 στην ηλεκτρονική πλατφόρμα του Π.Ι.Σ. (www.pis.gr – ΑΙΤΗΣΕΙΣ), από 06/08/2022 ΕΩΣ ΚΑΙ 06/09/2022 (ΩΡΑ 15:00).

Σας ενημερώνουμε ότι η 6η ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΤΑΛΗΚΤΙΚΗ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ και με το πέρας αυτής, η ηλεκτρονική πλατφόρμα του Π.Ι.Σ. θα απενεργοποιηθεί και δεν θα μπορεί να δεχθεί καμία επιπλέον αίτηση ή/και δικαιολογητικά στις ήδη υπάρχουσες αιτήσεις για συμμετοχή στις εξετάσεις.

 

πΗΓΗ: https://pis.gr/

EIDIKOTITES-DIAGRAM072022

Νέα μελέτη δείχνει ότι τα γονίδια BRCA1 & BRCA2, που συνδέονται με τον καρκίνο του μαστού, μπορεί να ευθύνονται και για άλλες μορφές, από καρκίνο του παγκρέατος έως και του άνω γαστρεντερικού συστήματος. Η μελέτη καταδεικνύει τη δύναμη του οικογενειακού ιατρικού ιστορικού στην ανίχνευση της γενετικής του καρκίνου.

Η μελέτη δημοσιεύτηκε πρόσφατα στο περιοδικό JAMA. Ειδικότερα, ομάδα Ιαπώνων ερευνητών διεξήγαγαν μια μεγάλης κλίμακας γενετική ανάλυση σε 14 κοινούς τύπους καρκίνου σε 63.828 ασθενείς (μέση ηλικία 64 ετών, 42% γυναίκες) και 37.086 άτομα ελέγχου. Τα δεδομένα που αντλήθηκαν από μια ιαπωνική εθνική βιοτράπεζα μεταξύ Απριλίου 2003 και Μαρτίου 2018.

Εκτίμησαν τον κίνδυνο κάθε τύπου καρκίνου και τα καθορισμένα κλινικά χαρακτηριστικά που σχετίζονται με την κατάσταση του φορέα της παθογόνου μετάλλαξης, ενώ διερευνήθηκε επίσης η χρησιμότητα του οικογενειακού ιστορικού στην ανίχνευση ασθενών με παθογόνες μεταλλάξεις.

«Τα αποτελέσματα αυτής της μεγάλης σε κλίμακα μελέτης, που βασίζεται σε μητρώο, υποδηλώνουν ότι οι παθογόνες μεταλλάξεις BRCA1 και BRCA2 συνδέθηκαν με τον κίνδυνο 7 τύπων καρκίνου. Αυτά τα αποτελέσματα υποδεικνύουν ευρύτερη κλινική συνάφεια των γενετικών τεστ BRCA1 και BRCA2», έγραψαν οι ερευνητές.

«Αυτά τα ευρήματα, μαζί με την ανάλυσή μας για συσχέτιση με το οικογενειακό ιστορικό καρκίνου και κλινικούς φαινοτύπους, είναι σχετικά με την ανάπτυξη και την προσαρμογή κατευθυντήριων γραμμών σχετικά με τον γενετικό έλεγχο, τις θεραπευτικές επιλογές και τη δυνατότητα θεραπείας με αναστολείς PARP (νέα φάρμακα) για κάθε τύπο καρκίνου», σημείωσαν.

Σε συνέντευξή του, ο επικεφαλής των ερευνητών Δρ Momozawa είπε ότι οι γενετικές εξετάσεις BRCA1 και BRCA2 θα πρέπει να επεκταθούν στην Ιαπωνία. «Αλλά χρειάζονται περαιτέρω μελέτες για να αποκαλυφθεί πόσο. Εάν μια κλινική δοκιμή ενός αναστολέα PARP για αυτούς τους τρεις τύπους καρκίνου αποκαλύψει την κλινική του χρησιμότητα, η σημασία αυτής της επέκτασης θα αυξηθεί».

Πηγη: https://virus.com.gr/

Ορισμένοι ερευνητές έχουν στρέψει την προσοχή τους στην αναζήτηση φαρμάκων που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για την ανακούφιση των συμπτωμάτων ανθρώπων με ήπια λοίμωξη COVID, καθώς αυτή τη στιγμή δεν υπάρχουν. Τέτοια φάρμακα θα μπορούσαν να καλύψουν ένα σημαντικό κενό, λέει ο ειδικός σε μολυσματικές ασθένειες Oriol Mitjà στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Germans Trias i Pujol στη Βαρκελώνη της Ισπανίας.

Τα άτομα υψηλού κινδύνου έχουν θεραπευτικές επιλογές, αλλά τα άτομα μέτριου κινδύνου που δεν πληρούν τις προϋποθέσεις για τις υπάρχουσες θεραπείες φοβούνται για την ασφάλειά τους. «Υπάρχει ακάλυπτη ιατρική για αυτές τις περιπτώσεις», επισημαίνει. Όπως αναφέρεται στο σχετικό δημοσίευμα του Nature, τέτοιες θεραπείες θα μπορούσαν να μειώσουν την αναστάτωση  που ακόμη και οι ήπιες περιπτώσεις COVID μπορούν να προκαλέσουν στην εργασία και την οικογενειακή ζωή των ασθενών. Πολιτικά θέματα καθώς και θέματα στρατολόγησης  εθελοντών έχουν αποτρέψει ορισμένους ερευνητές από το να εστιαστούν στην ήπια μορφή της νόσου, ωστόσο κάποιοι άλλοι το τολμούν.

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) συνιστά περισσότερα από έξη φάρμακα για την COVID-19 για άτομα που είτε πάσχουν από σοβαρή νόσο είτε διατρέχουν κίνδυνο νοσηλείας. Παράλληλα, ο Οργανισμός προειδοποιεί έναντι πολλών φαρμάκων ως θεραπειών για ήπια νόσηση  από COVID, αλλά δεν κάνει συστάσεις για το τι πρέπει να λαμβάνεται. Οι ερευνητές στρατολογούν οποιονδήποτε 30 ετών και άνω – συμπεριλαμβανομένων των εμβολιασμένων ατόμων – για να μελετήσουν εάν τα υπάρχοντα φάρμακα, όπως η φλουβοξαμίνη, που χρησιμοποιούνται τώρα για τη θεραπεία της κατάθλιψης, μπορούν να βοηθήσουν τους ανθρώπους να ξεπεράσουν την COVID-19. Οι ερευνητές εξετάζουν εάν οι θεραπείες επιλύουν τα συμπτώματα των ληπτών νωρίτερα, βοηθώντας τους να επιστρέψουν στη ζωή τους πιο γρήγορα, αντί να περιορίζουν την έρευνά τους στην πρόληψη της νοσηλείας ή του θανάτου. Ούτε το αντιπαρασιτικό φάρμακο ιβερμεκτίνη ούτε το φάρμακο για το άσθμα φλουτικαζόνη επιτάχυναν την ανάρρωση στην έρευνα των επιστημόνων, που ολοκλήρωσαν πρόσφατα την εγγραφή ατόμων για τη δοκιμή της φλουβοξαμίνης.

Σύμφωνα με τους επιστήμονες, η ανακάλυψη φάρμακα για την ήπια νόσο θα μπορούσαν να σηματοδοτήσουν ένα σημείο καμπής στην πανδημία. Μια τέτοια θεραπεία όχι μόνο θα επέτρεπε  στους ανθρώπους να επιστρέψουν στη ζωή τους νωρίτερα, αλλά θα μπορούσε επίσης να περιορίσει την εξάπλωση της νόσου. Λιγότερες μολύνσεις σημαίνουν λιγότερες ευκαιρίες για μετάλλαξη του ιού, επομένως τα φάρμακα για ήπια νόσο θα μπορούσαν να εμποδίσουν την ανάδυση νέων παραλλαγών.

Οι χώρες χαμηλού εισοδήματος θα μπορούσαν επίσης να επωφεληθούν. Για παράδειγμα, στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, μόνο το 3,3% του πληθυσμού έχει λάβει δόση εμβολίου. Αλλά τα φάρμακα θα μπορούσαν να βοηθήσουν στην αντιστάθμιση των χαμηλών ποσοστών εμβολιασμού, λέει ο Frédéric Monnot, ερευνητής ανάπτυξης φαρμάκων στην Πρωτοβουλία Drugs for Neglected Diseases στη Γενεύη της Ελβετίας. Πολλά φάρμακα είναι πιο εύκολο να χρησιμοποιηθούν στην Αφρική από τα εμβόλια, τα οποία συχνά απαιτούν αποθήκευση σε ψυγεία και πρέπει να χορηγούνται από εκπαιδευμένο προσωπικό. Ο ανοσολόγος Marc Feldmann στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, στο Ηνωμένο Βασίλειο, επισημαίνει ένα άλλο όφελος: οι ερευνητές δεν κατανοούν πλήρως τους παράγοντες κινδύνου που οδηγούν σε σοβαρή ασθένεια. Οι ευρέως χρησιμοποιούμενες θεραπείες για ήπια νόσο θα μπορούσαν να σώσουν τις ζωές ανθρώπων που δεν γνωρίζουν ότι διατρέχουν υψηλό κίνδυνο. «Η πραγματικότητα είναι ότι όλοι κινδυνεύουν», είπε.

 

 

Πηγη: https://healthdaily.gr

Καθώς η COVID-19 έδειξε κενά και αδυναμίες σε πολλά ευρωπαϊκά συστήματα υγείας που επιδείνωσαν την κρίση και τον αντίκτυπό της στους ασθενείς και τις κοινωνίες, η EFPIA χαιρέτισε την υιοθέτηση του προγράμματος EU4Health το 2020 ως ένα φιλόδοξο εργαλείο για την ενίσχυση της ικανότητας της ΕΕ να αντιμετωπίζει σοβαρές απειλές στην Υγεία και να υποστηρίζει τα κράτη μέλη να επενδύσουν σε ανθεκτικά συστήματα υγείας που βελτιώνουν τα θεραπευτικά αποτελέσματα και την ισότιμη πρόσβαση στην περίθαλψη. Ενόψει της διαβούλευσης με τα ενδιαφερόμενα μέρη για το πρόγραμμα εργασίας του 2023, η EFPIA επαναλαμβάνει τη σημασία της πρόληψης, της ετοιμότητας και της αντιμετώπισης των διασυνοριακών απειλών για την υγεία ως βασικό στόχο του προγράμματος EU4Health.

Η δημιουργία μιας Ευρωπαϊκής Αρχής Ετοιμότητας και Αντιμετώπισης Έκτακτων Αναγκών στην Υγεία (HERA) είναι ένα πρώτο βήμα για να τεθεί η Ευρώπη μπροστά στην αντιμετώπιση των παγκόσμιων απειλών για την Υγεία. Για να προσελκύσει μακροπρόθεσμες επενδύσεις σε υψηλού κινδύνου projects Ε&Α και με βιώσιμη δυναμικότητα αύξησης κατά τη διάρκεια έκτακτων καταστάσεων στον τομέα της Υγείας, θα είναι κρίσιμο για την ΗEΡΑ να ενώσει τις δυνάμεις της και να συνεργαστεί με τις βιομηχανίες διαθέτoντας  πόρους ανάλογους με τις φιλοδοξίες της. Το πρόγραμμα EU4Health θα μπορούσε επίσης να υποστηρίξει στρατηγικές επενδύσεις που θα επιτρέψουν στα συστήματα υγείας να γίνουν πιο ανθρωποκεντρικά και πιο αποτελεσματικά εστιάζοντας σε αποτελέσματα που αφορούν τους ασθενείς. Τα τυποποιημένα και συγκρίσιμα δεδομένα σχετικά με τα αποτελέσματα που σχετίζονται με τον ασθενή θα ξεκλειδώσουν τη συναπόφαση και την επιλογή του ασθενούς, τον εντοπισμό βέλτιστων πρακτικών και τη βελτίωση της ποιότητας της περίθαλψης, οδηγώντας σε κέρδη αποτελεσματικότητας με την πάροδο του χρόνου. Εν προκειμένω, τα κονδύλια της ΕΕ θα μπορούσαν να διαδραματίσουν καθοριστικό ρόλο για να καταστεί δυνατή η απαραίτητη χρηματοδότηση της πληροφορικής για την Υγεία και η εφαρμογή μεθόδων συλλογής δεδομένων και δομών διακυβέρνησης, με βάση επιτυχημένα πιλοτικά προγράμματα όπως το έργο IMI H2O και τη χρηματοδότηση πιλοτικών προγραμμάτων υγειονομικής περίθαλψης σε διαφορετικά  συστήματα υγειονομικής περίθαλψης.

Με το Ευρωπαϊκό Σχέδιο για την Καταπολέμηση του Καρκίνου (EBCP) και την επακόλουθη Πρωτοβουλία για τα μη μεταδοτικά νοσήματα ( NCD), η ΕΕ έχει αναλάβει ηγετικό και φιλόδοξο ρόλο στην υποστήριξη καινοτόμων δράσεων ενάντια στις κύριες αιτίες πρόωρου θανάτου στην Ευρώπη και το πρόγραμμα EU4Health θα πρέπει να αξιοποιηθεί για την υποστήριξη αυτών των πρωτοβουλιών. Η έναρξη του EBCP το 2021 ήταν ένα σημαντικό ορόσημο στην πολιτική της ΕΕ για την Υγεία, με αποκορύφωμα τα χρόνια της ανασκόπησης των στοιχείων, της διαβούλευσης και της συζήτησης για την καλύτερη πορεία προς τα εμπρός. Ωστόσο, η εφαρμογή του EBCP μόλις ξεκίνησε και η επιτυχία της πρωτοβουλίας θα καθορίσει την κατεύθυνση των μελλοντικών πολιτικών της ΕΕ για τη διαχείριση των χρόνιων ασθενειών. Οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής και οι ιδιώτες εταίροι που ειδικεύονται στην ψηφιακή τεχνολογία ακολουθούν αυτές τις πρωτοβουλίες για να αξιολογήσουν τις δυνατότητες επέκτασης των διδαγμάτων από τον καρκίνο σε άλλες Μη Μεταδοτικές  Ασθένειες και την επίτευξη ευρύτερων φιλοδοξιών της ΕΕ για τον έλεγχο των χρόνιων ασθενειών.

 

 

Πηγη: https://healthdaily.gr/

φεκ 3738b-22

φεκ 3746b-22

φεκ 3746b-22

Ασθενείς με Πάρκινσον ή επιληψία, στους οποίους η φαρμακευτική θεραπεία δεν λειτουργεί, μπορούν να επωφεληθούν από μία επαναστατική μέθοδο. Με απλά λόγια, γίνεται εμφύτευση ενός βηματοδότη στον εγκέφαλο (παρόμοιο με εκείνο της καρδιάς), χάρη στον οποίο αλλάζουν τα νευρικά σήματα, που προκαλούν τα συμπτώματα της ασθένειας.

Όλα όσα πρέπει να γνωρίζουμε για τη μέθοδο εξηγεί ο ο κ. Νικόλαος Χαλιάσος, Διευθυντής Νευροχειρουργός στο Metropolitan Hospital, το οποίο πρωτοπορώντας για άλλη μια φορά στην Ελλάδα, ξεκίνησε την εφαρμογή της μεθόδου το 2013.

Στις αρχές της δεκαετίας του ’90, στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Hadassah της Ιερουσαλήμ, ο νευροεπιστήμονας Hagai Bergman ανακάλυψε μια περιοχή στον εγκέφαλο η οποία υπερλειτουργούσε στα άτομα με Πάρκινσον. Ο ερευνητής (καθηγητής σήμερα) παρατήρησε ότι μεταβάλλοντας την ηλεκτρική δραστηριότητα στην περιοχή αυτή βελτιωνόταν η λειτουργία της.

Το 2001, ο αμερικανικός οργανισμός FDA (Food & Drug Administration) έδωσε έγκριση για την εφαρμογή μιας μεθόδου θεραπείας της Πάρκινσον που βασιζόταν στην ανακάλυψη του Hagai Bergman. Επρόκειτο για την εμφύτευση ηλεκτροδίων που προκαλούσαν ηλεκτρική διέγερση στη συγκεκριμένη περιοχή του εγκεφάλου.

Η μέθοδος ονομάστηκε DBS (Deep Brain Stimulation – Εν τω βάθει Εγκεφαλική Διέγερση) και η πρώτη επίσημη εφαρμογή της έγινε το 2003 με πολύ ικανοποιητικά αποτελέσματα για τον ασθενή που υπεβλήθη στην επέμβαση από τον καθηγητή Alim Benabid στην Grenoble της Γαλλίας. Στη συνέχεια η μέθοδος άρχισε να εφαρμόζεται ευρύτερα σε ασθενείς με Πάρκινσον, στους οποίους η φαρμακευτική θεραπεία δεν είχε αποτελέσματα και, έτσι, άρχισε να εδραιώνεται στις ΗΠΑ.

Τι είναι η εν τω βάθει Εγκεφαλική Διέγερση (DBS)

Η εν τω βάθει εγκεφαλική διέγερση (DBS) είναι η μόνη επεμβατική θεραπεία για τη νόσο Πάρκινσον. Πρόκειται για μια νευροχειρουργική επέμβαση κατά την οποία, μέσω μικρών οπών στο κρανίο, εμφυτεύονται μικροσκοπικά ηλεκτρόδια σε συγκεκριμένες περιοχές του εγκεφάλου (πυρήνες-στόχοι), με σκοπό τη διέγερσή τους για την αντιμετώπιση ιδιαίτερων νευρολογικών και ψυχιατρικών καταστάσεων. Τα ηλεκτρόδια αυτά συνδέονται με καλώδια που κάνουν, κάτω από το δέρμα, μια διαδρομή που ξεκινάει πίσω από το αυτί και τελειώνει στον θώρακα κάτω από την κλείδα, σε έναν νευροδιεγέρτη που εμφυτεύεται στην περιοχή, επίσης κάτω από το δέρμα. Ο νευροδιεγέρτης είναι ένας ηλεκτρονικός βηματοδότης (όμοιος με αυτόν της καρδιάς), ο οποίος παράγει ηλεκτρικές ώσεις που, μέσω των καλωδίων, φτάνουν στα εμφυτευμένα ηλεκτρόδια και αλλάζουν τα νευρικά σήματα που δημιουργούν το συγκεκριμένο πρόβλημα.

Σε ποιους ασθενείς μπορεί να εφαρμοστεί η μέθοδος DBS;

Για να διαπιστωθεί αν ο ασθενής θα ωφεληθεί από την τοποθέτηση νευροδιεγέρτη απαιτείται λεπτομερής έλεγχος ο οποίος περιλαμβάνει:

• Νευρολογική εξέταση και λήψη ιστορικού
• Διενέργεια δοκιμασίας LDOPA: κατά τη δοκιμασία αυτή ο ασθενής διακόπτει την αγωγή του το μεσημέρι της παραμονής της εξέτασης και για 12 ώρες.

Το επόμενο πρωί εξετάζεται στη χειρότερη κινητική κατάσταση OFF (best OFF). Στη συνέχεια του δίδεται μια συγκεκριμένη ποσότητα ντοπαμίνης και εξετάζεται στην καλύτερη κινητική κατάσταση ΟΝ (best ON). Για να είναι κατάλληλος για την εμφύτευση νευροδιεγέρτη θα πρέπει η βελτίωση από το καλύτερο OFF στο καλύτερο ΟΝ να είναι πάνω από 30%. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι ο ασθενής μετά την επέμβαση αναμένει να βρίσκεται σε αυτή την καλύτερη κινητική κατάσταση ON (best ON) καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας χωρίς διακυμάνσεις όπως η υπερκινησία ή η ακινησία. Η δοκιμασία διαρκεί περίπου 2-4 ώρες.

• Νευροψυχολογικό έλεγχο ανώτερων νοητικών λειτουργιών και ψυχικής σφαίρας από νευροψυχολόγο-ψυχίατρο
• Διενέργεια μαγνητικής τομογραφίας εγκεφάλου MRI.

Γενικά όμως η εφαρμογή της μεθόδου DBS θα πρέπει να γίνεται όσο το δυνατόν πιο νωρίς σε σχέση με την έναρξη της νόσου και πάντως πολύ πριν το τελικό στάδιό της, έτσι ώστε να αποφεύγονται οι πτώσεις, τα κατάγματα, ο κλινοστατισμός και η αναπηρία, και να επιτυγχάνεται η ανεξαρτητοποίηση του ασθενή και της οικογένειάς του. Η κατάλληλη στιγμή για να συμβεί αυτό είναι όταν ο ασθενής έχει κάποιο από τα παρακάτω συμπτώματα:

• Σοβαρή δυσκολία στις καθημερινές δραστηριότητες εξαιτίας της νόσου λόγω υπερκινησιών ή συχνών διακυμάνσεων μεταξύ περιόδων ΟΝ και OFF
• Καλή δράση της ντοπαμίνης στα κινητικά συμπτώματα
• Συχνή χρήση ντοπαμίνης (τέσσερις ή περισσότερες φορές ημερησίως)
• Απουσία ψυχικών νοσημάτων ή σοβαρής άνοιας
• Υποστηρικτικό περιβάλλον
• Βιολογική ηλικία μέχρι 70 ετών.

«Τότε, η μέθοδος DBS επιτυγχάνει κάτι εκπληκτικό: «γυρνάει τη νόσο 10 χρόνια πίσω» όπως λέγεται. Σύμφωνα με τη διεθνή βιβλιογραφία, προσφέρει βελτίωση κατά μέσο όρο 73% των κινητικών συμπτωμάτων, 58% μείωση της φαρμακευτικής αγωγής και 67% των δυσκινησιών. Ας σημειωθεί ότι η δοκιμασία LDOPA (LDOPA TEST) που προηγείται της επέμβασης, επιτρέπει σε ασθενή και ιατρό να γνωρίζουν το ποσοστό βελτίωσης που θα προκύψει με την επέμβαση, ενώ η διάρκεια των αποτελεσμάτων αυτής είναι τουλάχιστον δέκα έτη. Δέκα έτη ανεξαρτησίας για τον ασθενή αλλά και για τα οικεία του άτομα», επισημαίνει ο ιατρός.

Η επέμβαση

Η επέμβαση DBS περιλαμβάνει δύο φάσεις. Στην πρώτη φάση ο ασθενής βρίσκεται σε ήπια καταστολή, δηλαδή δεν αισθάνεται πόνο και παράλληλα μπορεί να συνομιλεί με τον νευροχειρουργό και να απαντάει στις ερωτήσεις του. Σε αυτή τη φάση τοποθετούνται τα ηλεκτρόδια στην περιοχή του εγκεφάλου που έχει επιλεγεί, μέσω μικρών οπών στο κρανίο του ασθενούς.

Η εμφύτευση γίνεται από τον νευροχειρουργό με τη βοήθεια του νευρολόγου. Στη συνέχεια επαληθεύεται η σωστή λειτουργία των ηλεκτροδίων και ο ασθενής υποβάλλεται πλέον σε γενική αναισθησία, τοποθετείται ο νευροδιεγέρτης/βηματοδότης και συνδέονται τα ηλεκτρόδια με αυτόν. Η διάρκεια και των δύο φάσεων της επέμβασης είναι περίπου 4 ώρες. Ο ασθενής μπορεί να σηκωθεί από το κρεβάτι του από την επόμενη ημέρα.

Η επιτυχία της επέμβασης, η κατάκτηση δηλαδή του ποσοστού βελτίωσης που έχει προσδιοριστεί με τη δοκιμασία LDOPA, εξαρτάται απόλυτα από: το στάδιο της νόσου (σύμφωνα με την μελέτη EARLYSTIM -2013-, «όσο πιο νωρίς τόσο πιο καλά»), τη σωστή επιλογή του ασθενούς, την επιτυχημένη τοποθέτηση των ηλεκτροδίων, τη ρύθμιση των παραμέτρων του νευροδιεγέρτη και τη συμμόρφωση του ασθενούς στις οδηγίες των ιατρών.

Μετά την επέμβαση

Η διάρκεια νοσηλείας κυμαίνεται, ανάλογα με τη βαρύτητα της νόσου και την ηλικία του ασθενούς, από 2 έως 3 ημέρες. Για να φύγει ο ασθενής από το κέντρο νοσηλείας πρέπει να μπορεί να κινείται με άνεση, χωρίς κινητικές διακυμάνσεις και αυτόνομα.

Για χρονικό διάστημα τριών μηνών μετά την επέμβαση πραγματοποιούνται από τον νευρολόγο ρυθμίσεις των παραμέτρων του νευροδιεγέρτη. Η κάθε συνεδρία ρύθμισης διαρκεί 1-2 ώρες και γίνεται κάθε 4 εβδομάδες. Μετά το εξάμηνο η παρακολούθηση γίνεται ετήσια.

Επιπλοκές

«Οι επιπλοκές της επέμβασης DBS είναι ελάχιστες και συνήθως αναστρέψιμες υπό την προϋπόθεση ότι αυτή έχει σχεδιαστεί από έμπειρο νευροχειρουργό, σε ένα κέντρο με σύγχρονο εξοπλισμό και διαπιστευμένο για τη συγκεκριμένη επέμβαση όπως η Μονάδα Νόσου Πάρκινσον του Metropolitan Hospital», καταλήγει ο κ. Χαλιάσος.

 

 

Πηγη: https://virus.com.gr/