Κατηγορία: Επιστημονικά Νέα

Μια σπάνια επιπλοκή του κορονοϊού στον πλακούντα φαίνεται πως ευθύνεται για τέσσερις ενδομήτριους θανάτους εμβρύων.

Μια σοβαρή βλάβη του πλακούντα που μπορεί σπάνια να προκαλέσει ο κορονοϊός, η «πλακουντίτιδα COVID-19», συσχετίσθηκε πρόσφατα με περιστατικά ενδομήτριου εμβρυϊκού θανάτου στην Ιρλανδία. Η Καθηγήτρια και Υπεύθυνη της Μονάδας Περιγεννητικής Παθολογικής Ανατομικής της Ιατρικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, Αναστασία Κωνσταντινίδου συνοψίζει σχετικά δεδομένα.

Τέσσερα παρόμοια περιστατικά από 4 διαφορετικές πόλεις της Ελλάδας, διερευνώνται στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Η Υπεύθυνη της Ειδικής Μονάδας Περιγεννητικής Παθολογικής Ανατομικής, Καθηγήτρια Αναστασία Κωνσταντινίδου, διέγνωσε την σπάνια και σοβαρή αυτή βλάβη του πλακούντα σε τρεις περιπτώσεις εγκυμοσύνης, στις οποίες το έμβρυο διαγνώσθηκε νεκρό μέσα στη μήτρα 1 έως 2 εβδομάδες μετά τη διαπίστωση λοίμωξης της εγκύου με COVID-19. Τ

Στη Μονάδα Περιγεννητικής Παθολογικής Ανατομικής του Πανεπιστημίου Αθηνών και στο Ιπποκράτειο Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης έχουν εξετασθεί τον τελευταίο χρόνο 150 πλακούντες από κυήσεις με COVID-19 λοίμωξη της μητέρας. Μόνο σε τέσσερις από αυτές τις κυήσεις παρατηρήθηκε ενδομήτριος θάνατος του εμβρύου, σε συνδυασμό με τη σοβαρή «πλακουντίτιδα COVID-19» που συσχετίζεται αιτιολογικά μόνο με τον κορονοϊό.

Έρευνα με μοριακό τεστ PCR στο Εργαστήριο Μικροβιολογίας της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, με την επιμέλεια του Καθηγητή κ. Αθανάσιου Τσακρή, κατέδειξε την παρουσία του ιού SARS-COV-2 μέσα στους πλακούντες που είχαν επιπλακεί με ενδομήτριο θάνατο του εμβρύου, ενώ αντίστοιχος εκτεταμένος μοριακός έλεγχος για παρουσία άλλων ιών που δυνητικά προσβάλλουν τον πλακούντα και το έμβρυο ήταν αρνητικός.

Αναλυτικός έλεγχος PCR στα όργανα των νεκρών εμβρύων, πνεύμονες, ήπαρ και σπλήνα, ήταν αρνητικός για την παρουσία γονιδιώματος SARS-COV-2. Η παρουσία του ιού μέσα στον πλακούντα επιβεβαιώθηκε και με έλεγχο στο ηλεκτρονικό μικροσκόπιο, που πραγματοποιήθηκε από την Επίκουρη Καθηγήτρια κ. Σοφία Χαβάκη στο Εργαστήριο Ιστολογίας και Εμβρυολογίας της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Τι συμβαίνει στον πλακούντα μετά από λοίμωξη COVID-19 της εγκύου;

Στις περισσότερες περιπτώσεις λοίμωξης COVID-19 στο τρίτο τρίμηνο της κύησης, η εξέταση του πλακούντα στο μικροσκόπιο δείχνει ήπιου ή μέτριου βαθμού ιστολογικές αλλοιώσεις, που αφορούν περισσότερο τη μητρική αγγειακή κυκλοφορία του πλακούντα.

Εκδηλώνονται κυρίως σαν ήπια ή μέτρια διαταραχή της μητρικής αιμάτωσης, τάση για θρόμβωση στους χώρους του πλακούντα όπου κυκλοφορεί το μητρικό αίμα, και αλλοιώσεις στο τοίχωμα των μητρικών αγγείων, παρόμοιες με αυτές που παρατηρούνται στην προεκλαμψία και στην κεντρική αποκόλληση του πλακούντα. Οι βλάβες αυτές δεν είναι ειδικές μόνο για τον κορονοϊό, παρατηρούνται και σε πολλές άλλες περιπτώσεις παθολογίας της κύησης.

Επίσης, συχνό ιστολογικό εύρημα στον πλακούντα είναι η ήπια ή μέτρια μητρική φλεγμονή μέσα στους χώρους κυκλοφορίας του μητρικού αίματος, που επιβεβαιώνει ότι η COVID-19 της εγκύου είναι μια συστηματική λοίμωξη, που μπορεί να προσβάλει όχι μόνο τους πνεύμονες αλλά και πολλά άλλα όργανα.

Οι φλεγμονώδεις αλλοιώσεις του πλακούντα έχουν και αυτές ποικίλη αιτιολογία και δεν είναι ειδικές για τον κορωνοϊό. Είναι σημαντικό ότι σε όλες τις παραπάνω συνήθεις περιπτώσεις, ανεξάρτητα από το είδος της ιστολογικής βλάβης του πλακούντα, τα νεογνά είχαν πολύ καλή εξέλιξη.

Ποιες έγκυες γυναίκες κινδυνεύουν περισσότερο από την επιπλοκή με «πλακουντίτιδα COVID-19»;

Από τη μελέτη των 4 περιστατικών ενδομήτριου θανάτου με «πλακουντίτιδα COVID-19» που βρίσκονται ακόμα υπό διερεύνηση στην Ιατρική Σχολή του ΕΚΠΑ, προέκυψαν ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις:

Η ηλικία της κύησης κατά τον τοκετό ήταν 27, 35, 37 και 39,5 εβδομάδες αντίστοιχα, δηλαδή πρώιμο και όψιμο τρίτο τρίμηνο.

Οι 2 μητέρες είχαν συμπτωματική λοίμωξη με πυρετική κίνηση και μυαλγίες, ενώ οι άλλες 2 ήταν ασυμπτωματικές.

Το διάστημα που μεσολάβησε ανάμεσα στη διαπίστωση της λοίμωξης της μητέρας και τη διαπίστωση του εμβρυϊκού θανάτου ήταν από 7 έως 15 ημέρες.

Οι 2 μητέρες με κύηση 35 και 37 εβδομάδων είχαν υποκείμενο νόσημα, αυτοάνοσο και διαβήτη, ενώ οι άλλες δύο, 27 και 39,5 εβδομάδων, δεν αναφέρουν γνωστό νόσημα και βρίσκονται υπό διερεύνηση.

Από τα στοιχεία αυτά δεν φαίνεται να υπάρχει προφανής σχέση του κινδύνου της σοβαρής αυτής επιπλοκής με τη βαρύτητα νόσησης της εγκύου. Αντίθετα, είναι πιθανόν να υπεισέρχονται παράγοντες συν-νοσηρότητας, δηλαδή υποκείμενα νοσήματα της εγκύου που να αυξάνουν τον κίνδυνο για την εμφάνιση της σπάνιας σοβαρής «πλακουντίτιδας COVID-19» και τον κίνδυνο εμβρυϊκού θανάτου.

 

 

Πηγη: https://www.healthreport.gr/

 

Πηγή: https://www.onmed.gr/

Έρευνα φέρνει στο φως την άμεση συσχέτιση μεταξύ της στηθάγχης και της δραστηριότητας στον μετωπιαίο λοβό του εγκεφάλου που σχετίζεται με το στρες.

Οι γιατροί και επιστήμονες γνωρίζουν από καιρό ότι ψυχικοί παράγοντες, όπως για παράδειγμα το ψυχολογικό στρες ή το άγχος μπορούν να οδηγήσουν σε στηθάγχη. Πρόκειται για τον πόνο που είναι αισθητός στο στήθος ή τη δυσφορία που προκαλείται όταν υπάρχει ανεπαρκής ροή αίματος στην καρδιά μας. Τώρα, νέα έρευνα αποκαλύπτει μια άμεση συσχέτιση μεταξύ της στηθάγχης και της δραστηριότητας στον μετωπιαίο λοβό του εγκεφάλου που σχετίζεται με το στρες.

Η έρευνα

Ειδικότερα, στη μελέτη συμμετείχαν 148 άτομα που είχαν στεφανιαία νόσο και έναν μέσο όρο ηλικίας τα 62 έτη. Όλοι οι συμμετέχοντες στην έρευνα υποβλήθηκαν σε τεστ για την απεικόνιση του εγκεφάλου και της καρδιάς σε συνδυασμό με ψυχικές μετρήσεις των επιπέδων του στρες, όταν -μεταξύ άλλων- οι συμμετέχοντες έπαιρναν μέρος σε δημόσια ομιλία. Οι δοκιμές απεικόνισης έγιναν επίσης υπό συνθήκες «ελέγχου», οι οποίες περιελάμβαναν απλή μέτρηση και ανάκληση ενός ουδέτερου συμβάντος. Οι ερευνητές παρακολούθησαν τους συμμετέχοντες για να δουν εάν θα εμφάνιζαν στηθάγχη κατά τη διάρκεια των δοκιμών και αξιολόγησαν επίσης τα ποσοστά στηθάγχης ξανά μετά από δύο χρόνια.

Τα επιστημονικά ευρήματα και η σημασία τους

Η δραστηριότητα στην κάτω περιοχή του μετωπιαίου λοβού του εγκεφάλου κατά τη διάρκεια του ψυχικού στρες συνδέθηκε με τη σοβαρότητα της αυτοαναφερόμενης στηθάγχης, τόσο κατά τη διάρκεια της απεικόνισης του εγκεφάλου όσο και κατά τη διετή παρακολούθηση. Τα ευρήματα αυτά είναι σημαντικά, καθώς η καλύτερη κατανόηση του τρόπου με τον οποίο ο εγκέφαλος αντιδρά στο στρες μπορεί να είναι προσφέρει μια καλύτερη εκτίμηση στους γιατρούς που αντιμετωπίζουν ζητήματα στηθάγχης, σύμφωνα με τον επικεφαλής συγγραφέα της μελέτης. Σημειώνουμε ότι η μελέτη δημοσιεύθηκε στο Διαδίκτυο στις 10 Αυγούστου του περασμένου έτους και μπορείτε να την βρείτε στο επιστημονικό περιοδικό Circulation: Cardiovascular Imaging.

 

 

Πηγή: https://www.healthweb.gr/

Η τεχνολογία βασίζεται στην τεχνητή νοημοσύνη για να διαχωρίσει προβληματικούς και καλοήθεις συνδυασμούς πτητικών οργανικών ενώσεων.

Επιστήμονες ανέπτυξαν νέα ηλεκτρονική μύτη, ικανή να μυρίζει τις μοριακές υπογραφές δύσκολα εντοπίσιμων καρκίνων παγκρέατος και ωοθηκών σε ατμούς που διαφεύγουν από δείγματα αίματος.

Το καινοτόμο τεστ βασίζεται σε αλγόριθμο μηχανικής μάθησης γα τον εντοπισμό μοναδικών συνδυασμών πτητικών οργανικών ενώσεων στους ατμούς από δείγματα αίματος.

Στο εργαστήριο, η μέθοδος μπόρεσε να εντοπίσει διαφεύγοντα καρκινικά κύτταρα με ακρίβεια 95 %.

Ερευνητές θα παρουσιάσουν τη μέθοδο στις 4 Ιουνίου στο συνέδριο  της American Society of Clinical Oncology.

Η τεχνολογία βασίζεται στην τεχνητή νοημοσύνη για να διαχωρίσει προβληματικούς και καλοήθεις συνδυασμούς πτητικών οργανικών ενώσεων.

Μετά την εκπαίδευση του αλγόριθμου οι ερευνητές δοκίμασαν την ηλεκτρονική μύτη σε δείγματα πλάσματος.

Επιστήμονες χρησιμοποίησαν το τεστ για την ανάλυση αίματος 20 ασθενών με καρκίνο ωοθηκών 20 με καλοήθεις όγκους ωοθηκών και 20 εθελοντών χωρίς καρκίνο.

Εξέτασαν επίσης δείγματα 13 ασθενών με καρκίνο στο πάγκρεας 10 με καλοήθη νόσο παγκρέατος και 10 εθελοντών χωρίς καρκίνο.

Η ηλεκτρονική μύτη μπόρεσε να ξεχωρίσει καρκίνους ωοθηκών από καλοήθεις όγκους με ακρίβεια 95% και παγκρεατικά καρκινικά κύτταρα με ακρίβεια 90%.

Αυτό που εντυπωσίασε είναι ότι εντόπισε αρκετά περιστατικά καρκίνων αρχικού σταδίου.

 

 

Πηγή: https://www.iatronet.gr/

Ερευνητές δήλωσαν ότι παιδιά των οποίων οι μητέρες είχαν υπέρταση ή σπασμούς λόγω εκλαμψίας, φάνηκε να έχουν περίπου κατά ένα τρίτο περισσότερες πιθανότητες για καρδιαγγειακό επεισόδιο πριν την ηλικία των 41 ετών.

Παιδιά μητέρων που εμφανίζουν υπέρταση στην εγκυμοσύνη έχουν περισσότερες πιθανότητες για εμφάνιση εγκεφαλικού επεισοδίου καi καρδιοπάθειας μελλοντικά, αναφέρει έρευνα που θα παρουσιαστεί την τρέχουσα εβδομάδα στο συνέδριο ESC Heart & Stroke 2021.

Ερευνητές δήλωσαν ότι παιδιά των οποίων οι μητέρες είχαν υπέρταση ή σπασμούς λόγω εκλαμψίας, φάνηκε να έχουν περίπου κατά ένα τρίτο περισσότερες πιθανότητες για καρδιαγγειακό επεισόδιο πριν την ηλικία των 41 ετών.

Η έρευνα εστίασε σε 5.8 εκατομμύρια γεννήσεις από το 1973 έως το  2014 στη Σουηδία και από το 1987 tέως το 2014 στη Φινλανδία.

Από αυτές το 3.76% αφορούσαν μητέρες με υπέρταση ή με οξύ πρόβλημα υπέρτασης που συνέπιπτε με τον τοκετό.

Από αυτά τα παιδιά, σχεδόν το 4% γεννήθηκαν από μητέρες με διαταραχές υψηλής αρτηριακής πίεσης στην εγκυμοσύνη. Σε 41 χρόνια που διήρκεσε η έρευνα, το 0.04% των παιδιών διαγνώστηκαν με καρδιοπάθεια και το 0.09% με εγκεφαλικό.

Παιδιά των οποίων οι μητέρες είχαν διαταραχή υψηλής πίεσης στην εγκυμοσύνη είχαν 29% υψηλότερο κίνδυνο καρδιοπάθειας και 33% υψηλόιτερο για εγκεφαλικό.

Τα αποτελέσματα θεωρούνται προκαταρκτικά καθώς δεν έχουν ακόμα δημοσιευτεί σε επιστημονικό περιοδικό.

 

 

Πηγή: https://www.iatronet.gr/

το link του YouTube βίντεο του κλινικού φροντιστηρίου που διοργάνωσε την Κυριακή 30 Μαΐου 2021 η Ελληνική Πνευμονολογική Εταιρεία (ΕΠΕ) με θέμα

“ΚΛΙΝΙΚΟ ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΡΙΟ: ΤΙ ΜΑΘΑΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΝΟΣΟ COVID-19 ΩΣ ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΠΕΡΙ ΕΜΒΟΛΙΩΝ”

 

https://www.youtube.com/watch?v=FhMFb8yzRzQ

 

Τα παρακάτω links με τα bookmarks βοηθούν την στοχευμένη παρακολούθηση των τμημάτων του Webinar καθώς ανακατευθύνουν κατευθείαν στο αντίστοιχο τμήμα του βίντεο με ένα απλό κλικ. Επίσης δίπλα στα links μπορείτε να δείτε και τα θέματα που συζητήθηκαν

 

00:01:55 Γενική παρουσίαση του σκοπού και της θεματολογίας του Webinar

00:03:47 Σύντομη παρουσίαση των ομιλητών και των θεμάτων που θα αναπτύξουν

00:09:47 Νίκος Δήμου “Η πανδημία μέσα από τα μάτια ενός συγγραφέα”

00:20:28 Raquel Nahra “Μονοκλωνικά αντισώματα. Ενδείξεις, τρόπος χορήγησης και αποτελεσματικότητα”

00:42:40 Adam Green “Ενδείξεις και αποτελεσματικότητα ECMO. Τι χρειάζεται για να δημιουργηθεί ένα ασντίστοιχο τμήμα”

01:05:43 Στυλιανός Λουκίδης “Διαχείριση ασθενούς με COVID-19 κατ’ οίκον. Τι πρέπει να γνωρίζουμε”

01:24:28 Δημήτριος Αποστολίδης “Κατ’ οίκον θεραπεία του ασθενούς με COVID-19 από την πλευρά του παθολόγου κοινότητος. Λάθη που πρέπει να αποφεύγονται”

01:34:35 Ιωάννης Μπαραμπούτης “Γενική θεραπευτική αντιμετώπιση του ασθενούς με COVID-19 στην κοινότητα αλλά και στο νοσοκομείο”

01:48:42 Αφροδίτη Μπούτου “Update στη θεραπεία των νοσηλευομένων ασθενών με COVID-19 και παρακολούθησή τους μετά την έξοδο από το νοσοκομείο. Περί Long Covid”

02:07:54 Βασίλειος Καλδής “Η εμπειρία από την οργάνωση ΤΕΠ για την αντιμετώπιση ασθενών με COVID-19” 02:17:10 Νεκταρία Ξηρουχάκη “Ο ρόλος των υπερήχων και του POCUS ειδικότερα στην διάγνωση και διαχείριση ασθενών με COVID-19 στα ΤΕΠ, κατά την νοσηλεία τους και στη ΜΕΘ”

02:33:08 Γεώργιος Καρλής “Διαχείριση και προβλήματα ασθενών με COVID-19 στην ΜΕΘ”

02:42:20 Δημήτριος Βούρδας “Αλλεργικές αντιδράσεις στους εμβολιασμούς. Ορισμοί και τι πρέπει να γνωρίζουμε. Πρακτικές οδηγίες”

02:48:32 Ευφροσύνη Νομικού “Αιματολογικές επιπλοκές σχετιζόμενες με τους εμβολιασμούς. Έγκαιρη διάγνωση αλλά και θεραπεία”

03:04:34 Στυλιανός Λουκίδης “Γενικά συμπεράσματα από το Webinar”

 

Με εκτίμηση

Στυλιανός Λουκίδης
Πρόεδρος Ελληνικής Πνευμονολογικής Εταιρείας
Καθηγητής Πνευμονολογίας ΕΚΠΑ

Συνδιοργανωτές

Ιωάννης Μπαραμπούτης
Παθολόγος – Λοιμωξιολόγος, Διευθυντής Ε.Σ.Υ, Παθολογικής Κλινικής αποκλειστικής νοσηλείας COVID-19, Νοσοκομείο “Η Παμμακάριστος”, Αθήνα

Σπυρίδων Γούλας
Γαστρεντερολόγος, Διευθυντής Ε.Σ.Υ. Γαστρεντερολογικό τμήμα, Νοσοκομείο Έλενα Βενιζέλου, Αθήνα

Αντώνιος Λιόλιος
Παθολόγος – Εντατικολόγος, Critical Care Attending, Remote ICU, USA

 

 

 

 

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟΣ

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ ΜΕΤΑΠΤΥΧΙΑΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ

 

«Διαγνωστική και Θεραπευτική Προσέγγιση

του Διαβητικού Ποδιού»

 

Το Τμήμα Ιατρικής της Σχολής Επιστημών Υγείας του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, ανακοινώνει την πρόσκληση εκδήλωσης ενδιαφέροντος για το ακαδημαϊκό έτος 2021-2022 του Προγράμματος Μεταπτυχιακών Σπουδών (ΠΜΣ) με τίτλο: «Διαγνωστική και Θεραπευτική Προσέγγιση του Διαβητικού Ποδιού».

 

Το Π.Μ.Σ. «Διαγνωστική και Θεραπευτική Προσέγγιση του Διαβητικού Ποδιού» απονέμει Δίπλωμα Μεταπτυχιακών Σπουδών  (Δ.Μ.Σ.) με τίτλο: «Διαγνωστική  και  Θεραπευτική Προσέγγιση του Διαβητικού Ποδιού» (MSc in Diagnostic and Therapeutic Approach to Diabetic Foot)  και διέπεται από τον Κανονισμό Μεταπτυχιακών Σπουδών του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας.

 

Το ΠΜΣ «Διαγνωστική και Θεραπευτική Προσέγγιση του Διαβητικού Ποδιού» έχει ως αποστολή να καλλιεργεί και να προάγει με την ακαδημαϊκή και εφαρμοσμένη διδασκαλία και έρευνα την υψηλού επιπέδου εκπαίδευση ερευνητών και επαγγελματιών υγείας στην πρόληψη, ορθή διάγνωση και θεραπεία των ασθενών με διαβητικό πόδι. Επίσης, παρέχει στους Διπλωματούχους του τα απαραίτητα εφόδια που θα τους εξασφαλίσουν την άρτια κατάρτισή τους για την ακαδημαϊκή επιστημονική και ερευνητική τους σταδιοδρομία διεθνώς.

 

Το Π.Μ.Σ. «Διαγνωστική και Θεραπευτική Προσέγγιση του Διαβητικού Ποδιού» έχει ως αντικείμενο τη διάγνωση και θεραπεία του διαβητικού ποδιού, μιας πολύ ιδιαίτερης νοσολογικής οντότητας που αναπτύσσεται σε ασθενείς που πάσχουν από σακχαρώδη διαβήτη. Γίνεται εμβάθυνση στους μηχανισμούς ανάπτυξης της νοσολογικής αυτής οντότητας, στη διάγνωση και θεραπεία ενώ δίνεται έμφαση και στην ψυχολογική και κοινωνική υποστήριξη των ασθενών καθώς και στην πρόληψη.

 

Στο Π.Μ.Σ. «Διαγνωστική και Θεραπευτική Προσέγγιση του Διαβητικού Ποδιού» γίνονται δεκτοί ως Μεταπτυχιακοί Φοιτητές (ΜΦ) πτυχιούχοι Τμημάτων των Σχολών Επιστημών Υγείας (Ιατρικής,  Νοσηλευτικής, Φυσικοθεραπείας, Βιοχημείας και Βιοτεχνολογίας, Φαρμακευτικής), Τμημάτων Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού (ΤΕΦΑΑ) των ΑΕΙ της ημεδαπής ή ομοταγών ιδρυμάτων της αλλοδαπής καθώς και πτυχιούχοι λοιπών συναφών με το αντικείμενο του Προγράμματος τμημάτων πανεπιστημίων και πτυχιούχων ΑΤΕΙ των αντίστοιχων αντικειμένων (Φυσικοθεραπείας, Νοσηλευτικής). Ο αριθμός των εισακτέων ορίζεται κατ’ ανώτερο όριο σε τριάντα (30) φοιτητές κατ’ έτος.

 

Η χρονική διάρκεια σπουδών για την απονομή του Διπλώματος Μεταπτυχιακών Σπουδών (ΔΜΣ) ορίζεται σε τρία (3) εξάμηνα, με έναρξη τον Οκτώβριο του 2021. Τα δίδακτρα του ΠΜΣ  ανέρχονται σε 4.000 € (Α’ εξάμηνο: 1.500 ευρώ, Β’ εξάμηνο: 1.500 ευρώ, Γ’ εξάμηνο: 1.000 ευρώ) ανά μεταπτυχιακό φοιτητή.

 

Υποτροφία για εκπόνηση Διδακτορικής Διατριβής στο Τμήμα Ιατρικής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, δίδεται στον πρώτο αριστεύσαντα φοιτητή με βάση την βαθμολογία του, που θα τελειώσει εγκαίρως τις σπουδές στα τρία (3) εξάμηνα και θα πιστοποιείται από την τριμελή επιτροπή. Το ποσό της υποτροφίας ανέρχεται στα 2.000€.

 

Για την απόκτηση του Διπλώματος Μεταπτυχιακών Σπουδών οι φοιτητές/τριες οφείλουν να συγκεντρώσουν 90 Πιστωτικές Μονάδες (ECTS) συνολικά, από την παρακολούθηση και εξέταση σε οκτώ (8) υποχρεωτικά μαθήματα καθώς και από την εκπόνηση μεταπτυχιακής διπλωματικής εργασίας. Τα μαθήματα του ΠΜΣ πραγματοποιούνται μία (1) φορά το μήνα Παρασκευή απόγευμα και Σάββατο.  Η γλώσσα διδασκαλίας του ΠΜΣ είναι η Ελληνική και η Αγγλική. Η γλώσσα εκπόνησης διπλωματικής εργασίας είναι τόσο η Ελληνική όσο και η Αγγλική.

 

Η επιλογή των φοιτητών στο ΠΜΣ γίνεται κατόπιν αξιολόγησης των παρακάτω δικαιολογητικών:

1. Αίτηση Υποψηφιότητας (στην ιστοσελίδα του ΠΜΣ)
2. Αναλυτικό βιογραφικό σημείωμα (σύμφωνα με υπόδειγμα που θα βρείτε στην ιστοσελίδα του ΠΜΣ)
3.  Αντίγραφο πτυχίου ή βεβαίωση ότι ο υποψήφιος εκπλήρωσε τις εκπαιδευτικές του υποχρεώσεις. Στις περιπτώσεις πτυχιούχων πανεπιστημίων της αλλοδαπής συνυποβάλλεται πιστοποιητικό αναγνώρισης από ΔΟΑΤΑΠ
4. Αντίγραφο Αναλυτικής Βαθμολογίας
5. Επιστημονικές δημοσιεύσεις, διακρίσεις, και αποδεικτικά ερευνητικής δραστηριότητας (εάν υπάρχουν)
6. Αποδεικτικά επαγγελματικής εμπειρίας (εάν υπάρχουν)
7. Δύο συστατικές επιστολές
8. Φωτοτυπία δύο όψεων της αστυνομικής ταυτότητας
9. Αποδεικτικό γνώσης ξένων γλωσσών επίσημα μεταφρασμένο
10. Μία φωτογραφία ταυτότητας

 

Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν με e-mail να εκδηλώσουν το αρχικό τους ενδιαφέρον και να αποστείλουν το βιογραφικό τους σημείωμα στην ηλεκτρονική διεύθυνση:  [email protected]

Θα ενημερωθούν για να υποβάλουν τις αιτήσεις τους μετά την ανακοίνωση της προκήρυξης, αμέσως μόλις δημοσιευθεί το Φ.Ε.Κ.

 

Για περισσότερες πληροφορίες, οι ενδιαφερόμενοι καλούνται να ανατρέξουν στην ιστοσελίδα: www.med.uth.gr/msc.diabeticfoot ή να απευθυνθούν στη Γραμματεία:

Τηλ: 2410685603, 2410685539 (Δευτέρα – Παρασκευή, 09:00-15:00)

e-mail: [email protected]

 

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟΣ ΠΜΣ ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΤΟΥ ΔΙΑΒΗΤΙΚΟΥ ΠΟΔΙΟΥ

 

Αθανάσιος Γιαννούκας

Καθηγητής Αγγειοχειρουργικής

Διευθυντής του Προγράμματος Μεταπτυχιακών Σπουδών

 

 

 

—

Γραμματεία Προγράμματος Μεταπτυχιακών Σπουδών

“Διαγνωστική & Θεραπευτική Προσέγγιση του Διαβητικού Ποδιού”

Τμήματος Ιατρικής Παν/μίου Θεσσαλίας

Δ/νση: Πανεπιστημίου 3, Κτίριο Βιβλιοθήκης, 1ος όροφος,

Βιόπολις, 41500, Λάρισα

Τηλ.2410685603, 2410685539

e-mail: [email protected]

Νέα δεδομένα από τη μελέτη Φάσης ΙΙΙ, VOYAGER PAD, δείχνουν ότι η ριβαροξαμπάνη (2,5 mg δύο φορές ημερησίως) σε συνδυασμό με ασπιρίνη (100 mg μία φορά την ημέρα) μείωσε σταθερά τα σοβαρά αγγειακά επεισόδια σε ασθενείς με περιφερική αρτηριακή νόσο (ΠΑΝ) μετά από επαναγγείωση του κάτω άκρου σε σύγκριση με τη μονοθεραπεία ασπιρίνης, ανεξάρτητα από το αν ήταν το πρώτο, δεύτερο, τρίτο ή επακόλουθο συμβάν. Τα κύρια αποτελέσματα της μελέτης VOYAGER PAD έδειξαν ότι ο συνδυασμός ριβαροξαμπάνης με ασπιρίνη μείωσε τα πρώτα συμβάντα κατά 15% στους ασθενείς με ΠΑΝ μετά από επαναγγείωση του κάτω άκρου. Αυτή η ανάλυση έδειξε ένα πολύ υψηλό φορτίο επακόλουθων συμβάντων και μια σταθερή μείωση 14% τόσο στα πρωτογενή καταληκτικά σημεία όσο και στα συνολικά αγγειακά συμβάντα σε διάμεση περίοδο 2,5 ετών. Αυτά τα δεδομένα παρουσιάστηκαν κατά τη διάρκεια της 70ης ετήσιας επιστημονικής συνόδου του Αμερικανικού Κολλεγίου Καρδιολογίας (ACC.21) και δημοσιεύθηκαν ταυτόχρονα στο περιοδικό του American College of Cardiology.

Η ΠΑΝ είναι μια χρόνια παθολογική κατάσταση του κυκλοφορικού, που προκαλεί συστολή των αιμοφόρων αγγείων, μειώνοντας έτσι τη ροή του αίματος στα άκρα, συνήθως στα πόδια. Ενώ συνήθως ξεκινά ως ασυμπτωματική, τα συμπτώματα της ΠΑΝ μπορεί να εξελιχθούν σε σημείο που να απαιτείται επαναγγείωση για να αποφευχθεί ο ακρωτηριασμός.

.«Ακόμη και χρόνια μετά την επαναγγείωση, οι ασθενείς με ΠΑΝ συνεχίζουν να έχουν σημαντικά υψηλό κίνδυνο για μελλοντικά θρομβωτικά επεισόδια λόγω της υπερβολικής παραγωγής θρομβίνης και της συσσώρευσης των αιμοπεταλίων», δήλωσε ο Δρ Θανάσης Κώτσανης, Ιατρικός Διευθυντής της Bayer Ελλάς και επικεφαλής των Ιατρικών Υπηρεσιών για το Cluster Ελλάδας, Κύπρου, Βουλγαρίας, Ρουμανίας και Μολδαβίας. «Η συγκεκριμένη ανάλυση της μελέτης VOYAGER PAD εξέτασε τα δεδομένα πέραν του πρώτου συμβάντος  και διαπίστωσε την περαιτέρω μείωση των θρομβωτικών συμβάντων με τη χορήγηση συνδυασμού ριβαροξαμπάνης και ασπιρίνης, τονίζοντας τη σημασία της μακροχρόνιας πρόληψης σε αυτούς τους ασθενείς υψηλού κινδύνου».

Εκτός από την αξιολόγηση του χρόνου εμφάνισης του πρώτου συμβάντος, η συγκεκριμένη ανάλυση  της μελέτης VOYAGER PAD αξιολόγησε επίσης θρομβωτικά συμβάντα που συνέβησαν μετά το πρώτο συμβάν. Συγκεκριμένα, έδειξε ότι ο συνδυασμός ριβαροξαμπάνης με ασπιρίνη μείωσε σημαντικά τα συνολικά συμβάντα που περιλαμβάνονταν στο πρωτογενές τελικό σημείο, αποτελέσματα τα οποία ήταν στατιστικά σημαντικά.

Ο συνδυασμός ριβαροξαμπάνης και ασπιρίνης μείωσε επίσης σημαντικά τα συνολικά αγγειακά συμβάντα (όλα τα πρωτεύοντα καταληκτικά σημεία συν τις επακόλουθες περιφερικές επαναγγειώσεις τόσο του συσχετιζόμενου με το πρώτο συμβάν άκρου όσο και του αντίπλευρου κάτω άκρου καθώς και των φλεβικών θρομβοεμβολικών συμβάντων) σε σύγκριση με τη μονοθεραπεία με ασπιρίνη.

 

 

Πηγή: http://healthmag.gr/

Ο Cohen είπε ότι το εργαστήριό του μπορεί να είναι σε θέση να αναπαράγει τα αποτελέσματα σε ανθρώπους σε δύο έως τρία χρόνια. «Αναπτύσσουμε μικρά μόρια που μπορούν να αυξήσουν τα επίπεδα της πρωτεΐνης SIRT6 ή να κάνουν τις υπάρχουσες ποσότητες της πρωτεΐνης πιο δραστικές», είπε.

Επιστήμονες Ισραήλ: Οι Ισραηλινοί επιστήμονες έχουν βρει έναν τρόπο να αυξήσουν το προσδόκιμο ζωής των ποντικών κατά 23% σε μια πρωτοποριακή έρευνα που ελπίζουν να αναπαραχθεί σε ανθρώπους – οι οποίοι στη συνέχεια θα μπορούσαν να φτάσουν μια μέση ηλικία 120 ετών. Οι ερευνητές αύξησαν το προσδόκιμο ζωής των τρωκτικών αυξάνοντας την προσφορά SIRT6, μια πρωτεΐνη που συνήθως εξασθενεί κατά τη διαδικασία γήρανσης, ανέφεραν οι Times of Israel. Στην έρευνα από ομοτίμους που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Nature Communications, οι επιστήμονες δήλωσαν επίσης ότι τα ζώα που έχουν εμπλουτιστεί με πρωτεΐνες ήταν λιγότερο επιρρεπή σε καρκίνο. “Η αλλαγή στο προσδόκιμο ζωής είναι σημαντική όταν θεωρείται ότι ένα ισοδύναμο άλμα στο προσδόκιμο ζωής του ανθρώπου θα μας έκανε να ζούμε κατά μέσο όρο έως σχεδόν 120″, δήλωσε ο καθηγητής Haim Cohen του Πανεπιστημίου Bar-Ilan στο Ramat Gan.

“Οι αλλαγές που είδαμε σε ποντίκια μπορεί να είναι μεταφράσιμες για τον άνθρωπο, και αν ναι θα ήταν συναρπαστικό”, πρόσθεσε ο Cohen, του οποίου το εργαστήριο εργάζεται για τον εντοπισμό φαρμάκων που μπορούν να επιτρέψουν στην πρωτεΐνη SIRT6 να ακουστεί με ασφάλεια στους ανθρώπους.

Το 2012, έγινε ο πρώτος ερευνητής που αύξησε τα επίπεδα πρωτεΐνης στα ζώα και ενίσχυσε το προσδόκιμο ζωής – οδηγώντας τα αρσενικά ποντίκια να ζουν 15% περισσότερο, αλλά αυτό το πείραμα δεν είχε καμία επίδραση στα θηλυκά ποντίκια, σύμφωνα με τους Times του Ισραήλ.

Η τελευταία μελέτη, η οποία περιελάμβανε τον καθηγητή Rafael de Cabo από τα Εθνικά Ινστιτούτα Υγείας των ΗΠΑ, έδειξε το αυξημένο προσδόκιμο ζωής μεταξύ ποντικών και των δύο φύλων.

Αλλά είναι μεγαλύτερο μεταξύ των ανδρών, που τώρα ζουν 30% περισσότερο από τους άνδρες από μια ομάδα ελέγχου.

Οι γυναίκες ζουν 15% περισσότερο από τους ομολόγους τους στην ομάδα ελέγχου, σύμφωνα με την έκθεση.

Οι επιστήμονες είδαν ότι τα γηράσκοντα ποντίκια χάνουν την ικανότητα παραγωγής ενέργειας λόγω της δυσκολίας παραγωγής ενέργειας από λίπη και γαλακτικό οξύ.

Αλλά τα μεγαλύτερα ποντίκια με υψηλά επίπεδα SIRT6 θα μπορούσαν εύκολα να παράγουν ενέργεια από αυτές τις πηγές – και είχαν λιγότερη χοληστερόλη, χαμηλότερη συχνότητα εμφάνισης καρκίνου και θα μπορούσαν επίσης να τρέξουν γρηγορότερα.

“Αυτή η ανακάλυψη δείχνει ότι το SIRT6 ελέγχει τον ρυθμό της υγιούς γήρανσης και αυτό δείχνει ότι η ενίσχυση της δραστηριότητάς του θα μπορούσε ενδεχομένως να επιβραδύνει τη γήρανση”, δήλωσε ο Cohen.

Αν και θα μπορούσε εύκολα να αυξήσει τα επίπεδα SIRT6 σε ποντίκια με γενετική τροποποίησή τους, η ενίσχυση της πρωτεΐνης στον άνθρωπο θα απαιτούσε φάρμακα.

Ο Cohen είπε ότι το εργαστήριό του μπορεί να είναι σε θέση να αναπαράγει τα αποτελέσματα σε ανθρώπους σε δύο έως τρία χρόνια. «Αναπτύσσουμε μικρά μόρια που μπορούν να αυξήσουν τα επίπεδα της πρωτεΐνης SIRT6 ή να κάνουν τις υπάρχουσες ποσότητες της πρωτεΐνης πιο δραστικές», είπε.

“Μπορούν να χρησιμοποιηθούν στο μέλλον για την αντιμετώπιση της γήρανσης.”

 

 

Πηγη: https://www.healthweb.gr/

Άμεση και έμμεση επίδραση στη λειτουργία της καρδιάς και των αγγείων έχει η παραθορμόνη, μια ορμόνη που ελέγχει τη ρύθμιση του ασβεστίου στον οργανισμό.

Οι έρευνες των τελευταίων ετών έχουν προσθέσει στοιχεία στις μέχρι πρότινος γνώσεις μας για τις επιπλοκές που είναι πιθανό να προκαλέσουν στο καρδιαγγειακό σύστημα οι διαταραχές των παραθυρεοειδών αδένων, και συγκεκριμένα ότι μπορούν να οδηγήσουν σε υπέρταση, αρρυθμίες, καρδιακή ανεπάρκεια και επασβέστωση αγγείων και βαλβίδων. Μια πρόσφατη μελέτη, ωστόσο, δείχνει ότι η αφαίρεση των παραθυρεοειδών αδένων που δεν λειτουργούν σωστά, βελτιώνει τους παράγοντες που οδηγούν σε καρδιαγγειακές νόσους και μειώνει τη θνησιμότητα από αυτές όταν πραγματοποιείται αμέσως μετά τη διάγνωση του πρωτοπαθούς υπερπαραθυρεοειδισμού.

Οι παραθυρεοειδείς αδένες είναι συνήθως τέσσερις και ζυγίζουν περίπου 40 γραμμάρια ο καθένας. Βρίσκονται στο πίσω μέρος του θυρεοειδούς αδένα και έχουν ως ρόλο τη διατήρηση της ομοιόστασης του ασβεστίου. Δηλαδή εκκρίνουν την παραθορμόνη η οποία ρυθμίζει την απορρόφηση ασβεστίου από το λεπτό έντερο και από τα νεφρά, την απέκκριση φωσφορικού άλατος ενώ διεγείρει και τον μεταβολισμό της βιταμίνης D στην ενεργή μορφή της. Είναι ένας αυτορυθμιστικός μηχανισμός που ενεργοποιείται όταν το ασβέστιο ορού στον οργανισμό μειώνεται, ενώ όταν αυτό αυξάνεται απελευθερώνεται ασβέστιο από τα οστά. Μόλις υπάρξει επάρκεια, οι παραθυρεοειδείς αδένες επιβραδύνουν την απελευθέρωση παραθορμόνης.

«Η παθολογική υπερέκκριση παραθορμόνης από έναν από τους 4 παραθυρεοειδείς αδένες (σπανιότερα και από τους 4) δημιουργεί μια σοβαρή πάθηση που λέγεται πρωτοπαθής υπερπαραθυρεοειδισμός» εξηγεί ο Καθηγητής Χειρουργικής της Ιατρικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και Διευθυντής της Χειρουργικής Κλινικής στον Όμιλο ΥΓΕΙΑ, Δημήτρης Λινός. Εκτός των άλλων σοβαρών διαταραχών στα οστά και στα νεφρά, η υπερβολική έκκριση παραθορμόνης σχετίζεται με παράδοξη αύξηση της αρτηριακής πίεσης, η οποία είναι μια γνωστή αιτία καρδιοπάθειας και θνησιμότητας.

Αν και δεν είναι επαρκείς οι γνώσεις μας για την αιτία του συσχετισμού, ενδεχομένως να οφείλεται στο ότι τα αυξημένα επίπεδα προκαλούν αλλαγές στο αγγειακό ενδοθήλιο που μεταβάλλουν τις αγγειοδιασταλτικές ιδιότητες, στην απελευθέρωση κατεχολαμίνης και στην αρτηριακή απόκριση σε αυτές, στην αθηροσκληρωτική νόσο που προκαλείται από τη μακροχρόνια σοβαρή υπερασβεστιαιμία, αλλά και στην αλληλεπίδραση μεταξύ της παραθορμόνης και του συστήματος ρενίνης-αγγειοτενσίνης-αλδοστερόνης. Οι επιστήμονες επιμένουν στην ανάγκη διενέργειας περαιτέρω μελετών, προκειμένου να διευκρινιστεί ο λόγος που η περίσσεια παραθορμόνης προκαλεί υπέρταση.

Επίσης, πολλαπλές μελέτες ανακάλυψαν ότι υπάρχει αυξημένη συσχέτιση μεταξύ πρωτοπαθούς υπερπαραθυρεοειδισμού και υπερτροφίας της αριστερής κοιλίας, η οποία είναι ένας σημαντικός παράγοντας καρδιακής νοσηρότητας και θνησιμότητας, όπως άλλωστε και η καρδιακή ανεπάρκεια, για την οποία υπάρχουν και αρκετές ενδείξεις ότι τα αυξημένα επίπεδα παραθορμόνης είναι ένας ανεξάρτητος παράγοντας κινδύνου. Η σχέση μπορεί να αποδοθεί στις άμεσες επιδράσεις της ορμόνης στα καρδιακά μυοκύτταρα, ενδοθηλιακά κύτταρα και αγγειακούς λείους μυς. Μερικές προοπτικές μελέτες έχουν δείξει ότι η σχέση μεταξύ παραθορμόνης και καρδιακής ανεπάρκειας είναι και χρονική και ανεξάρτητη από άλλους δείκτες μεταβολισμού ανόργανων στοιχείων, όπως τα επίπεδα ασβεστίου, φωσφορικών και βιταμίνης 25 (ΟΗ) D. Ανεξάρτητη είναι επίσης και η σχέση μεταξύ ανεπάρκειας βιταμίνης D και καρδιακής ανεπάρκειας.

Όπως σημειώνει ο κ. Λινός, ο οποίος έχει διατελέσει Πρόεδρος της Διεθνούς Εταιρείας Χειρουργών των Ενδοκρινών Αδένων, «η νόσος δεν θεραπεύεται χωρίς χειρουργική επέμβαση». Η παραθυρεοειδεκτομή έχει αποδειχθεί ότι προλαμβάνει τις συνέπειες που έχει στον οργανισμό, όπως π.χ. η οστεοπόρωση, η νεφρολιθίαση κ.ά. Τα ευρήματα και της πρόσφατης μελέτης, που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό Nutrition, Metabolism and Cardiovascular Diseases, υποστηρίζουν ότι η αφαίρεση των δυσλειτουργικών παραθυρεοειδών μειώνει τον καρδιαγγειακό κίνδυνο σε ασθενείς που παρουσιάζουν την κλασική μορφή του πρωτοπαθούς υπερπαραθυρεοειδισμού. Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι η παραθυρεοειδεκτομή μειώνει την ημερήσια πίεση του αίματος, την ομοιόσταση της γλυκόζης, την αρτηριακή δυσκαμψία και τη διαστολική δυσλειτουργία.

Στον ήπιο πρωτοπαθή υπερπαραθυρεοειδισμό, η παραθυρεοειδεκτομή φαίνεται να έχει οριακή επίδραση στους καρδιαγγειακούς παράγοντες κινδύνου. Ωστόσο, όπως ανακάλυψαν οι ερευνητές, οι πραγματοποιημένες μελέτες είναι περιορισμένες όπως και ο αριθμός των συμμετεχόντων σε αυτές. Επισήμαναν δε ότι χρειάζονται περισσότερες μελέτες για την καλύτερη κατανόηση της επίδρασης της παραθυρεοειδεκτομής στους συγκεκριμένους ασθενείς.

«Η συνηθέστερη αιτία εμφάνισης του πρωτοπαθούς υπερπαραθυρεοειδισμού είναι η ανάπτυξη αδενώματος (καλοήθης νόσος) σε έναν από τους παραθυρεοειδείς αδένες (80%). Σπανιότερα οφείλεται σε πρωτοπαθή υπερπλασία και των 4 παραθυρεοειδών και εξαιρετικά σπάνια σε κακοήθεια (<1%). Η χειρουργική επέμβαση είναι η ενδεδειγμένη θεραπεία για τη συντριπτική πλειονότητα των ανθρώπων με τη συγκεκριμένη νόσο. Η παραθυρεοειδεκτομή είναι μια απλή επέμβαση που χαρίζει άμεσα την ίαση στον ασθενή καθώς η παραθορμόνη πέφτει 10 λεπτά μετά την αφαίρεση του αδενώματος. Η διεγχειρητική μέτρηση της παραθορμόνης είναι μέρος της σύγχρονης αντιμετώπισης σε συνδυασμό με τις νέες τεχνικές της ελάχιστα επεμβατικής παραθυρεοειδεκτομής που έχει επιπλέον ένα θαυμάσιο αισθητικό αποτέλεσμα», τονίζει ο Καθηγητής Λινός.

Ο κ. Λινός επίσης επισημαίνει ότι «η διάγνωση του πρωτοπαθούς υπερπαραθυρεοειδισμού είναι βιοχημική, δηλαδή με την ανεύρεση παθολογικών τιμών στο ασβέστιο και τη παραθορμόνη του αίματος. Οι διάφορες εντοπιστικές εξετάσεις (υπερηχογράφημα, σπινθηρογράφημα) βοηθούν, αλλά ο έμπειρος χειρουργός των παραθυρεοειδών ανακαλύπτει το παραθυρεοειδικό αδένωμα ακόμα και όταν οι εντοπιστικές εξετάσεις είναι αρνητικές».

 

 

Πηγη: https://www.newsbomb.gr/