Κατηγορία: Επιστημονικά Νέα

Το πώς επηρεάζεται η γονιμότητα σε πιο μεγάλες ηλικίες γυναικών μελετούν επιστήμονες διερευνώντας γονίδια σε μελέτη στην Βαρκελώνη. Συγκεκριμένα, παρατηρήθηκε ότι  η δραστηριότητα των γονιδίων που εμπλέκονται στον διαχωρισμό των χρωμοσωμάτων αυξήθηκε σταδιακά στα ωάρια με την ηλικία. Αντίστοιχα,  η δραστηριότητα των γονιδίων που εμπλέκονται στο μεταβολισμό των μιτοχονδρίων μειώθηκε.

Σημειώνεται πως ο διαχωρισμός των χρωμοσωμάτων διασφαλίζει και για τα ωάρια,  την διαίρεση και τον πολλαπλασιασμό τους, αλλά και την επεξεργασία του RNA. Επίσης, ο μιτοχονδριακός μεταβολισμός εξασφαλίζει την απαιτούμενη ενέργεια για όλες τις κυτταρικές διεργασίες.

«Εδώ φαίνεται ότι το τελικό βήμα της ίδιας της ωρίμανσης των ωαρίων μπορεί να επηρεαστεί αρνητικά από την ηλικία, η οποία είναι κρίσιμη για την αναπαραγωγή, επειδή το ωάριο παρέχει το υλικό που χρειάζονται τα πρώιμα έμβρυα για να αναπτυχθούν κανονικά και να επιβιώσουν», δήλωσε ο καθηγητής Bernhard Payer, ένας από τους συγγραφείς της μελέτης, στην Science Daily.

Την σημασία αυτών των λειτουργιών εξηγεί η BSc MMedSc, Μοριακή Βιολόγο με εξειδίκευση στην Ιατρικώς Υποβοηθούμενη Αναπαραγωγή και το Ανθρώπινο Μικροβίωμα,  επιστημονική συνεργάτιδα της μονάδας Υποβοηθούμενης Αναπαραγωγής Institute of Life IASO, Χαρούλα Μπιλάλη. «Μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις στην Υποβοηθούμενη Αναπαραγωγή είναι η κακή ποιότητα των ωαρίων, την οποία μάλιστα συναντάμε όλο και πιο συχνά ακόμα και σε πιο μικρές αναπαραγωγικά ηλικίες. Η κακή αυτή ποιότητα σχετίζεται σε μεγάλο βαθμό ακριβώς με αυτές τις δύο διαδικασίες, το διαχωρισμό των χρωμοσωμάτων και την ικανότητα των μιτοχονδρίων να παράξουν την ενέργεια που απαιτείται προκειμένου το γονιμοποιημένο ωάριο να μπορέσει να υποστηρίξει την πρώιμη εμβρυική ανάπτυξη, τουλάχιστον μέχρι την εμφύτευση του εμβρύου στη μήτρα, όπου μετά θα διαμορφωθούν νέες συνθήκες».

Η μελέτη

Όπως αναφέρεται σε δημοσίευση στο επιστημονικό περιοδικό Aging Cell αναλύθηκαν 72 ωάρια σε διαφορετικά στάδια ωριμότητας από 37 δότριες ηλικίας 18 έως 43 ετών. Επίσης, αξιολογήθηκε το σύνολο των μορίων RNA (transcriptome) μέσα σε κάθε κύτταρο για να δουν ποια γονίδια παρουσιάζουν διαφορετικά επίπεδα δραστηριότητας στα ωάρια από τις γυναίκες των διαφορετικών ηλικιών.

Οι επιστήμονες κατέληξαν ότι αλλαγές στα μόρια του RNA που σχετίζονται με την ηλικία συμβαίνουν κυρίως στο τελικό στάδιο ανάπτυξης των ωαρίων, κατά την ωρίμανση in vitro. Αυτό το εύρημα αποκαλύπτει έναν πιθανό τρόπο με τον οποίο η ηλικία θα μπορούσε να έχει αντίκτυπο στην ποιότητα των ωαρίων και τον λόγο που η γονιμότητα φαίνεται να μειώνεται με την ηλικία στις γυναίκες.

Η  κ. Μπιλάλη διευκρινίζει ότι «η διαδικασία της μεταγραφής του DNA σε RNA και η ομαλή μεταφορά της γενετικής πληροφορίας, είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της βιολογίας. Μεταγραφή είναι η διαδικασία αντιγραφής ενός τμήματος DNA στο RNA, με χρησιμοποίηση του DNA σαν μήτρα. Τα μεταγραμμένα τμήματα κατευθύνουν στη συνέχεια τη σύνθεση πρωτεϊνών. Στη μελέτη αυτή φάνηκε ότι μάλλον δεν είναι μόνο η σταθερότητα των πρωτεϊνών βασικών χρωμοσωμικών παραγόντων που παίζει ρόλο αλλά και ανώμαλες μεταβολές στο RNA που μπορεί τελικά να συμβάλλουν στην αύξηση του ποσοστού ανευπλοειδίας και ως εκ τούτου κακής ποιότητας ωαρίων σε προχωρημένη αναπαραγωγική ηλικία της μητέρας».

Άλλοι παράγοντες

Ανασταλτικά λειτουργεί ενδεχομένως ο υψηλότερος δείκτης μάζας σώματος (ΔΜΣ) στην ανάπτυξη των ωαρίων, αφού η γενετική δραστηριότητα διέφερε σε ανώριμα ωάρια μεταξύ γυναικών με διαφορετικό δείκτη μάζας σώματος. Πιθανολογείται η διαφοροποίησή της γονιμότητα ςμέσω ενός εναλλακτικού μηχανισμού έναντι της μείωσης γονιμότητας που προκαλείται από την ηλικία.

Η  κ. Μπιλάλη ενθαρρύνει τις γυναίκες προχωρημένης αναπαραγωγικά ηλικίας (πάνω από 36 ετών) να ζητήσουν τη βοήθεια ειδικών εάν μετά από 6 μήνες συχνών επαφών δεν έχουν καταφέρει να συλλάβουν. Επίσης συνιστά σωστή προγεννητική προετοιμασία με καλή διατροφή και διαχείριση του στρες.

Πηγη: https://virus.com.gr/

Θα μπορούσαν τα νανοσωματίδια να αποτελέσουν τη βάση μιας νέας θεραπείας covid-19; Σε εργαστηριακά πειράματα, Αυστραλοί ερευνητές εντόπισαν πρόσφατα νανοσωματίδια που εμποδίζουν τη σύνδεση του ιού SARS-CoV-2 με κύτταρα, εμποδίζοντάς τον να εισέλθει σε αυτά. Αυτά τα νανοσωματίδια μπορεί τελικά να παρέχουν μια εναλλακτική λύση στις συμβατικές θεραπείες αντισωμάτων για την COVID-19. Οι ερευνητές εντόπισαν ένα νανοσωλήνιο που αναγνώρισε τον ιό SARS-CoV-2, συμπεριλαμβανομένων των αναδυόμενων παγκόσμιων παραλλαγών. Το νανοσωματίδιο  αναγνώρισε επίσης τον ιό SARS-CoV, ο οποίος προκαλεί SARS. Αυτό υποδηλώνει ότι θα μπορούσε να παρέχει προστασία και έναντι αυτού του κορωνοϊού.

Ένα ζευγάρι αυστραλιανών αλπακά άνοιξε τον δρόμο για τους ερευνητές να αναπτύξουν μια νέα θεραπεία που θα μπορούσε να εμποδίσει τον SARS-CoV-2, που είναι ο ιός που προκαλεί την COVID-19, από τη μόλυνση των κυττάρων.

Οι ερευνητές έχουν δημοσιεύσει τα ευρήματά τους σε ένα νέο τεύχος του περιοδικού PNAS.

Καμήλες και νανοσωλήνες

Οι καμήλες – που είναι μια ομάδα θηλαστικών συμπεριλαμβανομένων καμηλών, λάμα και αλπακά – παράγουν «συμβατικά» αντισώματα ως απόκριση στη μόλυνση.

Παράγουν επίσης νανοσωματίδια, τα οποία είναι μικρότερα αντισώματα. Οι ερευνητές θεωρούν αυτά τα νανοσωμάτια ως πιθανή θεραπεία κατά της COVID-19 από την έναρξη της πανδημίας.

Για παράδειγμα, τον Φεβρουάριο του 2020, επιστήμονες στο Ινστιτούτο Karolinska στη Σουηδία ξεκίνησαν μια μελέτη που περιελάμβανε την έγχυση της πρωτεΐνης ακίδας του κορωνοϊού σε ένα αλπακά με την ελπίδα να αναπτύξει μια θεραπεία για την καταπολέμηση της COVID-19.

Μετά από 60 ημέρες, δείγματα αίματος από το αλπακά έδειξαν ότι το ζώο είχε αναπτύξει μια ανοσοαπόκριση ενάντια στην ακίδα πρωτεΐνη.

Στην πρόσφατη μελέτη, οι Αυστραλοί ερευνητές ανοσοποίησαν ένα ζευγάρι αλπακά με μια πρωτεΐνη ακίδα κορωνοϊού. Αυτό δεν προκάλεσε την ανάπτυξη νόσων των αλπακά, αλλά τα ώθησε να δημιουργήσουν νανοσωλήνες κατά του ιού SARS-CoV-2.

Στη συνέχεια, οι ερευνητές εξήγαγαν τις γονιδιακές αλληλουχίες που κωδικοποιούν τα νανοσωλήματα και τις χρησιμοποίησαν για να παράγουν εκατομμύρια νανοσωλήνες στο εργαστήριο.

Χρησιμοποίησαν ένα Synchrotron, το οποίο είναι ένας κυκλικός επιταχυντής σωματιδίων και μια μικροσκοπία κρυο-ηλεκτρονίων.

Οι επιστήμονες στη συνέχεια χαρτογράφησαν πώς τα νανοσωμάτια  συνδέονται με την ακίδα πρωτεΐνη και πώς αυτή επηρέασε την ικανότητα του ιού να συνδέεται με τον ανθρώπινο υποδοχέα.

Οι ερευνητές εντόπισαν ένα νανοσωματίδιο που αναγνώρισε τον ιό SARS-CoV-2, συμπεριλαμβανομένων των αναδυόμενων παγκόσμιων παραλλαγών.

Ο νανοσωλήνας ήταν επίσης αποτελεσματικός στην καταπολέμηση του SARS-CoV, που είναι ο ιός που ευθύνεται για το SARS. Αυτό υποδηλώνει ότι τα νανοσωματίδια μπορεί να είναι χρήσιμα στην προστασία των ανθρώπων από άλλους κορωνοϊούς.

Στη συνέχεια, οι ερευνητές ένεσαν τα νανοσωματίδια που είναι ικανά να δεσμεύονται με την πρωτεΐνη των ακίδων είτε ξεχωριστά είτε σε συνδυασμό των δύο σε ποντίκια που αργότερα μολύνθηκαν με μια παραλλαγή του SARS-CoV-2. Διαπίστωσαν ότι αυτό το “κοκτέιλ” νανοσωματιδίων μείωσε τα ιικά φορτία σε ποντίκια με τον ιό SARS-CoV-2.

«Θα μπορούσαμε πραγματικά να προστατεύσουμε τα ποντίκια από μόλυνση», δήλωσε ο Dr. Wai-Hong Tham, αναπληρωτής καθηγητής στο Ινστιτούτο Ιατρικής Έρευνας Walter και Eliza Hall της Αυστραλίας.

Πηγή: https://www.healthweb.gr/

Προσφέρει μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ενέκρινε πρώτης γραμμής θεραπεία για ασθενείς με προχωρημένο νεφροκυτταρικό καρκίνωμα
ΗBristol Myers Squibb ανακοίνωσε πρόσφατα ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ενέκρινε τον συνδυασμό nivolumab με cabozantinib για την πρώτης γραμμής θεραπεία ενηλίκων ασθενών με προχωρημένο νεφροκυτταρικό καρκίνωμα (RCC). Η απόφαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής βασίζεται σε αποτελέσματα από τη μελέτη Φάσης 3 CheckMate -9ER, σύμφωνα με τα οποία ο συνδυασμός nivolumab με cabozantinib κατέδειξε μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα έναντι του sunitinib σε τρία κύρια καταληκτικά σημεία:

Την επιβίωση χωρίς εξέλιξη της νόσου (PFS), που ήταν το πρωτεύον καταληκτικό σημείο της μελέτης, καθώς και το ποσοστό αντικειμενικής ανταπόκρισης (ORR) στη θεραπεία και τη συνολική επιβίωση (OS) των ασθενών. Επιπλέον, ο συνδυασμός nivolumab με cabozantinib ήταν καλά ανεκτός από τους ασθενείς που συμμετείχαν στη μελέτη. Όσον αφορά στην ασφάλεια, παρουσίασε τα γνωστά προφίλ ασφάλειας των δύο φαρμάκων, ενώ αναφέρθηκε μικρό ποσοστό οφειλόμενων στη θεραπεία ανεπιθύμητων ενεργειών που οδήγησαν σε διακοπή της θεραπείας.

«Χάρη στη συγκεκριμένη έγκριση, είμαστε πλέον σε θέση να προσφέρουμε στους ασθενείς δύο διαφορετικές συνδυαστικές θεραπείες με βάση το nivolumab, οι οποίες έχουν καταδείξει σημαντικά οφέλη επιβίωσης έναντι του sunitinib», δήλωσε η Dana Walker, M.D., M.S.C.E., Αντιπρόεδρος, επικεφαλής του προγράμματος ανάπτυξης του τμήματος καρκίνου του ουρογεννητικού συστήματος της Bristol Myers Squibb. «Αυτή η απόφαση – ορόσημο ενισχύει τη μακρόχρονη προσφορά της εταιρείας μας στον τομέα της ανάπτυξης και διάθεσης καινοτόμων θεραπειών για τους ασθενείς με προχωρημένο νεφροκυτταρικό καρκίνωμα. Η προσφορά αυτή ξεκίνησε με την ανάπτυξη του συνδυασμού nivolumab με ipilimumab ως μοναδικής θεραπευτικής επιλογής για τη συγκεκριμένη κατηγορία ασθενών και τώρα συνεχίζεται με το νέο θεραπευτικό σχήμα μίας ανοσοθεραπείας και ενός αναστολέα τυροσινικής κινάσης (TKI). Ανυπομονούμε να συνεργαστούμε τους εταίρους μας στην Ευρώπη για να προσφέρουμε τον συνδυασμό nivolumab με cabozantinibστους ασθενείς».

«Το θεραπευτικό σχήμα nivolumab με cabozantinib συνδυάζει δύο παράγοντες με αποδεδειγμένη δράση ενάντια στο προχωρημένο νεφροκυτταρικό καρκίνωμα, οι οποίοι, στο πλαίσιο της μελέτης Check Mate-9ER,εμφανίζουν συνδυαστικά μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα σε κύρια καταληκτικά σημεία και διαφορετικές ομάδες ασθενών σε σύγκριση με το sunitinib. Επιπλέον, ο συνδυασμός κατέδειξε ευνοϊκό προφίλ ασφάλειας με βάση τα γνωστά πρωτόκολλα, με αποτέλεσμα να παρατηρηθεί μικρό ποσοστό διακοπής της θεραπείας λόγω ανεπιθύμητων ενεργειών», δήλωσε ο Marc-Oliver Grimm, M.D., καθηγητής Ιατρικής και επικεφαλής του τμήματος ουρολογίας στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Jena. «Η εν λόγω έγκριση επιτρέπει στους κλινικούς ιατρούς στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης να προσφέρουν στους ασθενείς με προχωρημένο νεφροκυτταρικό καρκίνωμα μία ακόμη συνδυαστική θεραπεία που μπορεί να τους βοηθήσει ελέγξουν καλύτερα τη νόσο και να αυξήσουν τις πιθανότητες επιβίωσης».

Επιπρόσθετα, ο συνδυασμός nivolumab με cabozantinib εγκρίθηκε για την πρώτης γραμμής θεραπεία του προχωρημένου νεφροκυτταρικού καρκινώματος και από τον Οργανισμό Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA) των ΗΠΑ τον Ιανουάριο του 2021, ενώ παράλληλα αιτήσεις έγκρισης βρίσκονται υπό αξιολόγηση από τις ρυθμιστικές αρχές άλλων χωρών. Επίσης, τα αποτελέσματα της μελέτης Check Mate -9ER δημοσιεύτηκαν στο ιατρικό περιοδικό New England Journal of Medicine τον Μάρτιο του 2021.

«Χάρη στην πρόοδο που έχει σημειωθεί στον τομέα της έρευνας, οι ασθενείς με προχωρημένο καρκίνο του νεφρού ζουν περισσότερο σε σχέση με το παρελθόν. Επομένως, η ανάγκη να αναλογιστούμε τους τρόπους με τους οποίους  η θεραπεία επηρεάζει την καθημερινή ζωή τους, γίνεται ολοένα και πιο επιτακτική», δήλωσε η Rachel Giles, M.D., Ph.D., επικεφαλής της Διεθνούς Συμμαχίας κατά του Καρκίνου του Νεφρού (IKCC). «Χαιρετίζουμε με ικανοποίηση την έγκριση της νέας, συνδυαστικής θεραπείας πρώτης γραμμής για το προχωρημένο νεφροκυτταρικό καρκίνωμα, η οποία προσφέρει στους ασθενείς τη δυνατότητα όχι μόνο να ελέγχουν τη νόσο, αλλά και να διατηρούν καλή ποιότητα ζωής».

Επιπρόσθετα, ο Αριστοτέλης Μπάμιας, Καθηγητής Θεραπευτικής – Παθολογίας – Ογκολογίας, Διευθυντής Β’ Προπαιδευτικής Παθολογικής Κλινικής, Ιατρικής Σχολής ΕΚΠΑ, ΠΓΝ Αττικόν δήλωσε, «η έγκριση του συνδυασμού nivolumab με cabozantinib ως πρώτης γραμμής θεραπεία του μεταστατικού καρκίνου νεφρού αποτελεί συνέχεια της τεράστιας προόδου που έχει επιτευχθεί στο νόσημα αυτό τα τελευταία 15 χρόνια». Παράλληλα, υπογράμμισε πως «η προσθήκη ενός ακόμη ιδιαίτερα αποτελεσματικού σχήματος στην θεραπευτική μας φαρέτρα, συμβάλλει όχι μόνο στην μετατροπή μιας θανατηφόρου νόσου σε χρόνιο νόσημα, αλλά πλέον και στην ενδεχόμενη ίαση ενός σημαντικού ποσοστού των ασθενών αυτών».

Αποτελέσματα αποτελεσματικότητας και ασφάλειας από τη μελέτη Check Mate -9ER

Στο πλαίσιο της μελέτης Check Mate -9ER, ο συνδυασμός nivolumab με cabozantinib έδειξε μεγαλύτερη επιβίωση χωρίς εξέλιξη της νόσου (PFS), καθώς και μεγαλύτερα ποσοστά αντικειμενικής ανταπόκρισης στη θεραπεία (ORR) και συνολικής επιβίωσης (OS) των ασθενών έναντι του sunitinib, ενώ αναφέρθηκε χαμηλό ποσοστό οφειλόμενων στη θεραπεία ανεπιθύμητων ενεργειών που οδήγησαν σε διακοπή της θεραπείας. Ειδικότερα, με ελάχιστη παρακολούθηση 10,6 μηνών διαπιστώθηκαν τα εξής:

Επιβίωση χωρίς εξέλιξη της νόσου (PFS), δηλαδή το πρωτεύον καταληκτικό σημείο της μελέτης: Ο συνδυασμός nivolumab με cabozantinib διπλασίασε τη διάμεση επιβίωση χωρίς εξέλιξη της νόσου (PFS) (16,6 μήνες έναντι 8,3 μηνών αντίστοιχα· Λόγος Κινδύνου [HR] 0,51· 95% Διάστημα Εμπιστοσύνης [CI]: 0,41 έως 0,64; p<0,0001), σε σύγκριση με το sunitinib.
Συνολική επιβίωση (OS): Ο συνδυασμός μείωσε τον κίνδυνο θανάτου κατά 40% σε σύγκριση με το sunitinib (HR: 0,60· 98,89% CI: 0,40 έως 0,89· p=0,0010· η διάμεση συνολική επιβίωση ήταν μη αξιολογήσιμη και για τα δύο σκέλη θεραπείας).
Ποσοστό αντικειμενικής ανταπόκρισης (ORR): Διπλάσιοι ασθενείς εμφάνισαν ανταπόκριση στον συνδυασμό nivolumab με cabozantinib σε σύγκριση με το sunitinib (55,7% έναντι 27,1%).
Ανεπιθύμητες ενέργειες βαθμού 3: Οι ανεπιθύμητες ενέργειες βαθμού 3 ή μεγαλύτερου, ήταν παρόμοιες με τον συνδυασμό nivolumab με cabozantinib έναντι του sunitinib (75% έναντι 71%).
Διακοπή λόγω οφειλόμενων στη θεραπεία ανεπιθύμητων ενεργειών: Από τους ασθενείς που έλαβαν τον συνδυασμό nivolumab με cabozantinib, ποσοστό 5,6% διέκοψε τη λήψη και των δύο παραγόντων λόγω οφειλόμενων στη θεραπεία ανεπιθύμητων ενεργειών, ποσοστό 6,6% διέκοψε τη λήψη μόνο του nivolumab, ενώ 7,5% διέκοψε τη λήψη μόνο του cabozantinib. Από τους ασθενείς που έλαβαν θεραπεία με sunitinib, ποσοστό 8,8% διέκοψαν τη θεραπεία λόγω οφειλόμενων στη θεραπεία ανεπιθύμητων ενεργειών.
Επίσης, αναθεωρημένη ανάλυση που διενεργήθηκε με ελάχιστη παρακολούθηση 16,0 μηνών, κατέδειξε ότι ο συνδυασμόςnivolumab με cabozantinib παρουσίασε σταθερή βελτίωση της αποτελεσματικότητας σε σύγκριση με το sunitinib. Τα εν λόγω δεδομένα παρουσιάστηκαν στο φετινό Συμπόσιο για τον Καρκίνο του Ουρογεννητικού Συστήματος, που διοργάνωσε η Αμερικανική Εταιρεία Κλινικής Ογκολογίας (ASCO).

Σχετικά με τη μελέτη Check Mate -9ER

Η μελέτη Check Mate -9ER είναι μία ανοικτή, τυχαιοποιημένη, μελέτη Φάσης 3 που αξιολογεί ασθενείς με μη προθεραπευμένο προχωρημένο νεφροκυτταρικό καρκίνωμα (RCC). Συνολικά 651 ασθενείς (23% υψηλού κινδύνου, 58% ενδιάμεσου κινδύνου, 20% χαμηλού κινδύνου, 25% PD-L1>1%) τυχαιοποιήθηκαν για να λάβουν nivolumab σε συνδυασμό με cabozantinib (n=323) έναντι sunitinib (n=328). Το πρωτεύον καταληκτικό σημείο ήταν η επιβίωση χωρίς εξέλιξη της νόσου (PFS), ενώ τα δευτερεύοντα καταληκτικά σημεία ήταν η συνολική επιβίωση (OS) και το ποσοστό αντικειμενικής ανταπόκρισης (ORR) στη θεραπεία. Χορηγοί της μελέτης είναι η Bristol Myers Squibb και η Ono Pharmaceutical Co. Συγχρηματοδοτείται επίσης από την Exelixis, την Ipsen και την Takeda Pharmaceutical Company Limited.

Σχετικά με το νεφροκυτταρικό καρκίνωμα

Το νεφροκυτταρικό καρκίνωμα (RCC) αποτελεί τον πιο συχνό τύπο καρκίνου του νεφρού στους ενήλικες, καθώς κάθε χρόνο καταγράφονται περισσότερα από 431.000 νέα περιστατικά και 179.000 θάνατοι σε παγκόσμιο επίπεδο. Είναι περίπου δύο φορές πιο συχνό στους άνδρες σε σχέση με τις γυναίκες, ενώ τo ποσοστό πενταετούς επιβίωσης για τα άτομα που έχουν διαγνωστεί με μεταστατική ή προχωρημένη νόσο είναι 13%.

«Πηγή: https://www.athensvoice.gr

Στο περιοδικό Journal of Neurology, Neurosurgery and Psychiatry (με συντελεστή απήχησης 8.2) δημοσιεύτηκαν τα αποτελέσματα μίας πιλοτικής, προοπτικής μελέτης ασθενών-μαρτύρων, που είχε ως σκοπό τη διερεύνηση και συσχέτιση του ιστορικού υποθυρεοειδισμού με την εμφάνιση εμμένουσας ανοσμίας σχετιζόμενης με νόσο COVID-19.

Στην εργασία αυτή συμμετείχαν ο Καθηγητής Νευρολογίας του ΕΚΠΑ Γεώργιος Τσιβγούλης, , η Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Ακτινολογίας του ΕΚΠΑ Ματίλντα Παπαθανασίου, ο Αναπληρωτής Καθηγητής Ψυχιατρικής του ΕΚΠΑ Κωνσταντίνος Ψαρρός, ο Καθηγητής Παθολογίας-Ρευματολογίας του ΕΚΠΑ Πέτρος Σφηκάκης και ο Καθηγητής Παθολογίας-Λοιμωξιολογίας του ΕΚΠΑ Σωτήριος Τσιόδρας. Τη δημοσίευση αυτή σχολιάζουν ο Καθηγητής Νευρολογίας του ΕΚΠΑ Γεώργιος Τσιβγούλης και η Νευρολόγος Λίνα.Παλαιοδήμου.

Έπειτα από προηγούμενες παρατηρήσεις επιστημόνων ότι ο ιός SARS-CoV-2 δύναται να επηρεάζει τη θυρεοειδική λειτουργία και επομένως την ανάπτυξη και τη λειτουργία πρακτικά όλων των κυττάρων, συμπεριλαμβανομένων και των οσφρητικών κυττάρων, η παραπάνω ερευνητική ομάδα θέλησε να μελετήσει την επίδραση του γνωστού προηγούμενου ιστορικού υποθυρεοειδισμού στην εμφάνιση εμμένουσας ανοσμίας έπειτα από νόσο COVID-19. Για το λόγο αυτό, μελετήθηκαν προοπτικά 12 ασθενείς με παρατεταμένη COVID-19-σχετιζόμενη υποσμία/ανοσμία διάρκειας άνω των 40 ημερών έναντι 24 ασθενών με COVID-19 χωρίς καμία υποκειμενική και αντικειμενική οσφρητική δυσλειτουργία.

Μέσω της σύγκρισης των δύο ομάδων ασθενών, που δε διέφεραν ως προς άλλους δημογραφικούς παράγοντες (φύλο, ηλικία) ή άλλους παράγοντες κινδύνου, προέκυψε ότι ο επιπολασμός του ιστορικού υποθυρεοειδισμού ήταν υψηλότερος στους ασθενείς με εμμένουσα ανοσμία σε σύγκριση με τους μάρτυρες (50% έναντι 8%; p=0.009). Οι συμμετέχοντες με υποθυρεοειδισμό (6 ασθενείς και 2 μάρτυρες), είχαν αυτοάνοση θυρεοειδίτιδα υπό αγωγή με λεβοθυροξίνη. Μετά την προσαρμογή για πιθανούς συγχυτικούς παράγοντες, φάνηκε ότι ο υποθυρεοειδισμός σχετίστηκε ανεξάρτητα με υψηλότερη πιθανότητα για παρατεταμένη διαταραχή της όσφρησης στους ασθενείς με COVID-19.

Συμπερασματικά, πιθανολογείται ότι η απουσία ή η βραδεία ανάκαμψη της όσφρησης μπορεί να ευοδώνεται από την προκαλούμενη από τον ιό περαιτέρω μείωση της λειτουργίας του θυρεοειδούς στους ήδη πάσχοντες από υποθυρεοειδισμό. Ωστόσο, αυτή η υπόθεση και τα πιλοτικά αποτελέσματα αυτής της μελέτης θα πρέπει να επιβεβαιωθούν περαιτέρω μέσω μεγαλύτερων μελετών ασθενών-μαρτύρων και σε προοπτικές κοορτές ασθενών με νόσο COVID-19.

Πηγή: https://healthstories.gr/

Πανούργος αποδεικνύεται ο κορωνόϊός SARS- CoV-2 καθώς καταφέρνει να κρυφτεί από αντισώματα που προσπαθούν να τον εξουδετερώσουν μειώνοντας έτσι την αποτελεσματικότητά τους. Δείτε με ποιο τρόπο το επιτυγχάνει

Πηγή: https://ygeiamou.gr/

Όλοι έχουμε απομονωθεί από μέλη της οικογένειάς μας και φίλους κατά τη διάρκεια της Covid-19 πανδημίας. Εάν δυσκολεύεστε να θυμηθείτε πράγματα ή να επεξεργαστείτε πληροφορίες από την έναρξη της πανδημίας, αυτό το φαινόμενο θα μπορούσε να είναι μια παρενέργεια της κοινωνικής απομόνωσης.

«Είναι κάτι που βλέπω κλινικά. Μερικοί άνθρωποι ήταν εντάξει πριν από την πανδημία και τώρα έχουν ταχεία γνωστική μείωση», λέει ο Δρ Joel Salinas, συμπεριφορικός νευρολόγος και μέλος της σχολής του Harvard Center for Population and Development Studies. Ο Δρ Salinas εξηγεί ότι δεν έχουμε ακόμη πολλά αποδεικτικά στοιχεία για να υποστηρίξουμε μια σαφή σχέση μεταξύ των πανδημικών lockdowns και της αλλαγής στη μνήμη ή τις δεξιότητες σκέψης. Ωστόσο, μια μικρή μελέτη του 2020 διαπίστωσε ότι το 60% των ατόμων με ήπια γνωστική εξασθένηση ή νόσο του Αλτσχάιμερ παρουσίασαν επιδείνωση της γνωστικής διεργασίας κατά τη διάρκεια του Covid-19 περιορισμού.

Ποιοι είναι οι κίνδυνοι της απομόνωσης στην υγεία

• Η απομόνωση (αποκοπή από την κοινωνική επαφή) ήταν πρόβλημα για τους ηλικιωμένους ενήλικες πολύ πριν την εμφάνιση της πανδημίας. Οι συνθήκες ζωής – όπως η διαβίωση μακριά από φίλους και συγγενείς, απώλεια συντρόφου ή αδυναμία οδήγησης – συχνά δημιουργούν απρόβλεπτες καταστάσεις στις οποίες βρισκόμαστε απομονωμένοι. Αυτό μερικές φορές θέτει σε κίνδυνο την υγεία.
• Όπως επισημαίνει ο Δρ Salinas, «σε μελέτες ανθρώπων, η απομόνωση σχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο άνοιας, αν και δεν είναι σαφές πόσο υψηλός είναι ο κίνδυνος». «Σε πειραματόζωα, η απομόνωση έχει αποδειχθεί ότι προκαλεί συρρίκνωση του εγκεφάλου και το είδος των αλλαγών του εγκεφάλου που θα δείτε στη νόσο του Αλτσχάιμερ – μειωμένες συνδέσεις εγκεφαλικών κυττάρων και μειωμένα επίπεδα νευροτροφικού παράγοντα που προέρχεται από τον εγκέφαλο, ο οποίος είναι σημαντικός για το σχηματισμό, τη σύνδεση, και επισκευή εγκεφαλικών κυττάρων».
• Η απομόνωση σχετίζεται επίσης με αυξημένους κινδύνους για καρδιακή προσβολή, εγκεφαλικό επεισόδιο, χρόνια φλεγμονή, κατάθλιψη, άγχος και μοναξιά. Ειδικότερα, τα άτομα που αισθάνονται μοναξιά (αποσυνδεδεμένα από άλλους) έχει αποδειχθεί ότι έχουν ταχύτερους ρυθμούς γνωστικής πτώσης από τους ανθρώπους που δεν αισθάνονται μόνοι. Η μοναξιά συνδέεται επίσης με κινδύνους απώλειας της ικανότητας να φροντίζετε τον εαυτό σας, καθώς και με πρόωρο θάνατο.

Ποιος είναι ο σύνδεσμος μεταξύ καραντίνας και μείωσης των γνωστικών λειτουργιών;

Δεν ξέρουμε ακριβώς γιατί η απομόνωση μερικές φορές οδηγεί σε μείωση των γνωστικών λειτουργιών. Μερικοί δυνατοί λόγοι περιλαμβάνουν:

• έλλειψη πρόσβασης σε κρίσιμους πόρους ή βοήθεια για τις καθημερινές ανάγκες
• μείωση της ψυχικής δραστηριότητας που μπορεί να ενισχύεται από την κοινωνική αλληλεπίδραση
• μείωση της κοινωνικής υποστήριξης

«Το να έχουμε πρόσβαση σε άλλους για συναισθηματική υποστήριξη ή μοίρασμα φαίνεται να έχει προστατευτική επίδραση στην υγεία του εγκεφάλου – αυξημένα επίπεδα νευροτροφικού παράγοντα και μειωμένους κινδύνους για άνοια ή εγκεφαλικό επεισόδιο», λέει ο Δρ Salinas.

Στην πανδημία, μπορεί επίσης να αντιμετωπίζετε υψηλά επίπεδα στρες, τα οποία μπορούν να επηρεάσουν τις δεξιότητες επεξεργασίας του εγκεφάλου σας. «Δεν είμαστε καλοί στο να επικεντρωθούμε όταν υπάρχει κίνδυνος», λέει ο Δρ Salinas, «είμαστε σε λειτουργία “μάχης ή πτήσης” όλη την ώρα».

Πηγή: https://www.healthweb.gr/

Ο προσδιορισμός εάν υπάρχει σχέση μεταξύ παρκινσονισμού και COVID-19 θα μπορούσε να βοηθήσει τους επιστήμονες να κατανοήσουν καλύτερα τόσο τα θέματα υγείας όσο και να αναπτύξουν πιο αποτελεσματικές θεραπείες. Προς το παρόν, υπάρχουν ακόμη πολλά να μάθουμε για μια πιθανή σύνδεση μεταξύ της COVID-19 και του παρκινσονισμού και οι επιστήμονες μόλις αρχίζουν να διερευνούν αυτό το σπάνιο και δυσνόητο φαινόμενο.

Covid-19 Πάρκινσον: Σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα δεδομένα, που δημοσιεύθηκαν στην Αξιόπιστη Πηγή Νευρολογίας The Lancet στις 27 Νοεμβρίου 2020, τρία άτομα με COVID-19 έχουν επίσης παρουσιάσει συμπτώματα τύπου Parkinson. Δύο άνδρες, 45 και 58 ετών, και μία γυναίκα, 35 ετών, ανέφεραν βραδύτητα κίνησης συνοδευόμενη από μυϊκή δυσκαμψία, μυϊκούς σπασμούς, ακανόνιστη κίνηση των ματιών και τρόμο. Και οι τρεις έδειξαν μειωμένη λειτουργία του συστήματος της οδού ντοπαμίνης του εγκεφάλου σε τεστ απεικόνισης. Δύο από τους τρεις ανταποκρίθηκαν θετικά στη φαρμακευτική αγωγή και ένας ανάρρωσε από μόνος του.  Κανένας δεν είχε οικογενειακό ιστορικό ή κλινικά συμπτώματα της νόσου του Πάρκινσον πριν από την ασθένειά του.

Γιατί τα συμπτώματα του Πάρκινσον εμφανίζονται στην covid-19 ;

Οι επιστήμονες έχουν αναπτύξει τρεις θεωρίες σχετικά με μηχανισμούς που θα μπορούσαν να εμπλέκονται στην εμφάνιση του παρκινσονισμού μετά από μια μόλυνση από SARS-CoV-2. Περιγράφουν τις υποθέσεις τους στο περιοδικό Τάσεις στη νευροεπιστήμη.

Πρώτον, η λοίμωξη από SARS-CoV-2 είναι γνωστό ότι προκαλεί αγγειακές επιπλοκές στον εγκέφαλο και σε άλλα όργανα και οι επιστήμονες προτείνουν ότι αυτή η διαδικασία θα μπορούσε να βλάψει τις εγκεφαλικές οδούς.

Αυτή η βλάβη είναι παρόμοια με αυτό που συμβαίνει κατά την εξέλιξη του αγγειακού παρκινσονισμού.

Δεύτερον, επειδή υπάρχει μια γνωστή συσχέτιση μεταξύ φλεγμονής και αυξημένου κινδύνου νόσου του Parkinson, η φλεγμονή που προκαλείται από την ανοσολογική απόκριση σε λοίμωξη από τον ιό SARS-CoV-2 θα μπορούσε ενδεχομένως να προκαλέσει παρκινσονισμό. Μελέτες έχουν επίσης δείξει ότι ορισμένα άτομα με COVID-19 έχουν αυξημένα επίπεδα ιντερλευκίνης-6, μια πρωτεΐνη του ανοσοποιητικού συστήματος, καθώς και διαταραχές στην οδό kynurenine. Και οι δύο είναι μηχανισμοί που σχετίζονται με τη νόσο του Πάρκινσον.

Επιπλέον, η νευροεπεμβατική φύση του ιούSARS-CoV-2 μπορεί να συμβάλει σε μια πιθανή συσχέτιση μεταξύ της COVID-19 και του παρκινσονισμού. Οι ερευνητές ανακάλυψαν ιικό RNA στον εγκεφαλικό ιστό ατόμων που έχουν πεθάνει από την COVID-19, υποδεικνύοντας ότι ο ιός μπορεί να εισβάλει στα εγκεφαλικά κύτταρα και τις οδούς.

Εν τω μεταξύ, ορισμένες έρευνες δείχνουν ότι η πρόοδος της νόσου του Πάρκινσον μπορεί να ξεκινήσει από το οσφρητικό σύστημα, από όπου προέρχεται η αίσθηση της οσμής. Επειδή η COVID-19 μπορεί να εμφανιστεί με απώλεια μυρωδιάς και γεύσης, οι επιστήμονες αναρωτιούνται εάν ο SARS-CoV-2 μπορεί να αποκτήσει πρόσβαση στις ίδιες εγκεφαλικές οδούς που σχετίζονται με τη νόσο του Πάρκινσον.

Οι ερευνητές υποθέτουν επίσης ότι μια λοίμωξη από τον ιό SARS-CoV-2 μπορεί να αποκαλύψει τη νόσο του Πάρκινσον που δεν έχει γίνει ακόμη συμπτωματική.

Εναλλακτικά, η λοίμωξη μπορεί να ξεκινήσει την πρόοδο της νόσου σε άτομα που είναι γενετικά επιρρεπή σε αυτήν.

Ακολουθώντας στενά τις περαιτέρω εξελίξεις

Ενώ βιώνοντας παρκινσονισμό κατά τη διάρκεια μιας λοίμωξης από SARS-CoV-2 είναι επί του παρόντος αρκετά σπάνιο, οι επιστήμονες λένε ότι η εμφάνιση αυτών των συμπτωμάτων σε σχέση με την COVID-19 αξίζει περαιτέρω διερεύνησης. Συνιστούν στενή παρακολούθηση για τα συμπτώματα που μοιάζουν με Πάρκινσον σε μια μεγάλη ομάδα ατόμων με COVID-19.

Ο προσδιορισμός εάν υπάρχει σχέση μεταξύ παρκινσονισμού και COVID-19 θα μπορούσε να βοηθήσει τους επιστήμονες να κατανοήσουν καλύτερα τόσο τα θέματα υγείας όσο και να αναπτύξουν πιο αποτελεσματικές θεραπείες. Προς το παρόν, υπάρχουν ακόμη πολλά να μάθουμε για μια πιθανή σύνδεση μεταξύ της COVID-19 και του παρκινσονισμού και οι επιστήμονες μόλις αρχίζουν να διερευνούν αυτό το σπάνιο και δυσνόητο φαινόμενο.

Πηγή: https://www.healthweb.gr/

Επιστήμονες στη Βρετανία, με επικεφαλής έναν Ελληνοκύπριο και έναν Έλληνα, έκαναν ένα πολλά υποσχόμενο βήμα για την ανάπτυξη ενός νέου αντικαρκινικού φαρμάκου για τη θεραπεία της Οξείας Μυελογενούς Λευχαιμίας (ΟΜΛ), μίας πάθησης του αίματος. Η νέα προσέγγιση, η οποία στοχεύει σε ένζυμα που παίζουν ρόλο-κλειδί στη «μετάφραση» του DNA σε πρωτεΐνες, μπορεί να οδηγήσει σε μία νέα κατηγορία αντικαρκινικών φαρμάκων.

Η αρχή είχε γίνει το 2017, όταν μία επιστημονική ομάδα, με επικεφαλής τον ελληνοκυπριακής καταγωγής καθηγητή Τόνι Κουζαρίδη των Ινστιτούτων Milner και Gurdon του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ, είχε δείξει ότι ένα ένζυμο (που ελέγχει πρωτεΐνες), το METTL3, παίζει κομβικό ρόλο στην ανάπτυξη της ΟΜΛ. Το εν λόγω ένζυμο υπερ-εκφράζεται -δηλαδή υπερ-παράγεται- σε ορισμένα κύτταρα, με συνέπεια της εμφάνιση της ΟΜΛ.

Η ΟΜΛ είναι ένας καρκίνος του αίματος, στον οποίο ο μυελός των οστών παράγει αφύσικα λευκά μυελοειδή κύτταρα, τα οποία υπό κανονικές συνθήκες προστατεύουν το σώμα από λοιμώξεις και βλάβες των ιστών. Η ΟΜΛ εξελίσσεται γρήγορα και επιθετικά, συνήθως απαιτώντας άμεση θεραπεία, ενώ πλήττει τόσο τα παιδιά όσο και τους ενήλικες (συνήθως άνω των 65 ετών).

Τώρα, για πρώτη φορά, ο κ. Κουζαρίδης, ο ελληνικής καταγωγής δρ Κωνσταντίνος Τζελέπης του Θεραπευτικού Ινστιτούτου Milner του Κέιμπριτζ και οι συνεργάτες τους στην εταιρεία-τεχνοβλαστό STORM του βρετανικού Πανεπιστημίου και στο Ινστιτούτο Wellcome Sanger, οι οποίοι έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Nature», βρήκαν ένα φαρμακευτικό μόριο (STM2457) που μπορεί να καταστείλει τη δράση του ενζύμου METTL3 και με αυτόν τον τρόπο τον κίνδυνο εμφάνισης ΟΜΛ, όπως έδειξαν τα πειράματά τους τόσο σε κυτταρικές καλλιέργειες όσο και σε πειραματόζωα (τρωκτικά).

«Οι πρωτεΐνες είναι ουσιώδεις για να λειτουργούν τα σώματά μας και παράγονται από μία διαδικασία που εμπλέκει τη μετάφραση του DNA μας σε RNA μέσω της χρήσης ενζύμων. Μερικές φορές αυτή η διαδικασία εκτρέπεται με πιθανώς καταστροφικές συνέπειες για την ανθρώπινη υγεία. Μέχρι τώρα κανένας δεν είχε εστιάσει σε αυτήν τη θεμελιώδη διαδικασία ως τρόπο καταπολέμησης του καρκίνου. Αυτό είναι το ξεκίνημα μίας νέας εποχής για τη θεραπεία του καρκίνου», δήλωσε ο δρ Κουζαρίδης.

Το φάρμακο STM2457 μειώνει σημαντικά την ανάπτυξη και τον πολλαπλασιασμό των καρκινικών κυττάρων από ασθενείς με ΟΜΛ, ενώ παράλληλα ενισχύει την απόπτωση (δηλαδή τον κυτταρικό θάνατο) των καρκινικών κυττάρων.

Ο κ. Τζελέπης ανέφερε ότι «αυτό είναι ένα τελείως νέο πεδίο έρευνας για τον καρκίνο και πρόκειται για το πρώτο υπό ανάπτυξη φαρμακευτικό μόριο αυτού του τύπου. Η επιτυχία του στο να καταστρέφει τα κύτταρα της λευχαιμίας και να παρατείνει τη ζωή των ποντικιών αφήνει πολλές υποσχέσεις. Ελπίζουμε να ξεκινήσουμε κλινικές δοκιμές σε ασθενείς έως την αρχή του επομένου έτους».

Ακόμη, εξέφρασε την αισιοδοξία του ότι «αυτή η προσέγγιση -η στόχευση των συγκεκριμένων ενζύμων- μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τη θεραπεία μίας ευρείας γκάμας καρκίνων, πιθανώς προσφέροντάς μας ένα νέο όπλο στο οπλοστάσιό μας εναντίον αυτών των τρομερών ασθενειών».

Πηγή: medlabnews.gr

Για πρώτη φορά στην Ελλάδα χορηγήθηκε την προηγούμενη Πέμπτη η βελμανάση άλφα (velmanase alfa) σε ανήλικο ασθενή με α-Μαννοσίδωση. Η χορήγηση έγινε με επιτυχία στην Α΄ Παιδιατρική Κλινική στο Ιπποκράτειο Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης, η οποία αποτελεί «Κέντρο Αναφοράς» για τις Σπάνιες Παθήσεις.

Η χορήγηση έγινε δυνατή μετά τις ενέργειες της διοίκησης του Νοσοκομείου, ώστε να αποκτηθεί η πρόσβαση στην θεραπεία μέσω του ΙΦΕΤ.

«Είναι σημαντικό που η προμήθεια του νέου φαρμάκου εγκρίθηκε από το υπουργείο Υγείας, κάτι που δείχνει την ευαισθησία για τα σπάνια νοσήματα, ακόμα και εν μέσω πανδημίας», αναφέρει σε ανακοίνωση του το νοσοκομείο.

Από την πλευρά του, ο υπουργός Υγείας Βασίλης Κικίλιας σε δήλωση του, αφού αναφέρει πως η α-Μαννοσίδωση είναι ένα σπάνιο κληρονομικό νόσημα, με το οποίο υπολογίζεται ότι γεννιούνται ένα στα 500.000 παιδιά και μέχρι πρότινος δεν υπήρχε καμία θεραπεία, σημειώνει: «Νιώθω ιδιαίτερη ικανοποίηση όταν η επιστήμη μάς δίνει λύσεις, για να μπορούμε να δίνουμε πρόσβαση στη θεραπεία, προσφέροντας ένα καλύτερο μέλλον στους ασθενείς και τις οικογένειές τους. Η ευαισθησία του υπουργείου Υγείας για τα σπάνια νοσήματα είναι δεδομένη και κάνουμε ό,τι είναι ανθρωπίνως δυνατόν για τους συμπολίτες μας, ακόμα και εν μέσω πανδημίας, σύμφωνα με τις κατευθύνσεις που μας δίνουν οι επιστήμονες και οι θεράποντες ιατροί.

Η Μαννοσίδωση τύπου α είναι ένα σπάνιο κληρονομικό λυσοσωμιακό νόσημα με το οποίο υπολογίζεται ότι γεννιούνται ένα στα 500.000 παιδιά. Οφείλεται σε ανεπάρκεια μιας ενζυμικής πρωτεΐνης, της α-Μαννοσιδώσης (MANB) με αποτέλεσμα συσσώρευση ολιγοσακχαριτών (κυρίως μαννόζης) σε διάφορα όργανα. Προκαλείται από μετάλλαξη στο γονίδιο της MANB (MAN2B1), το οποίο έχει εντοπιστεί στο χρωμόσωμα 19p13.2-q12.

«Η α-Μαννοσίδωση δεν έχει φυλετική προτίμηση. Οι περιπτώσεις που έχουν αναφερθεί προέρχονται από ολόκληρο τον κόσμο και η πρώτη περίπτωση ασθενούς δημοσιεύθηκε το 1967 (Ockerman)» αναφέρει επίσης το Νοσοκομείο και σημειώνει:

«Η velmanase alfa αποτελεί την πρώτη εγκεκριμένη θεραπεία για την α- Μαννοσίδωση, η οποία έλαβε έγκριση από τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Φαρμάκων το Μάρτιο του 2018. Πρόκειται για μακροχρόνια αγωγή ενζυμικής υποκατάστασης για τη θεραπεία των μη νευρολογικών εκδηλώσεων στους ασθενείς (παιδιά, εφήβους και ενήλικες), με ήπια έως μέτρια μορφή της α-Μαννοσίδωσης. Η θεραπεία αντικαθιστά το ένζυμο που λείπει στον οργανισμό και βοηθά στην αποκατάσταση της κυτταρικής λειτουργίας. Η ασφάλεια και η αποτελεσματικότητα του φαρμάκου έχουν ερευνηθεί σε 5 βασικές μελέτες στις οποίες έλαβαν μέρος 33 ασθενείς ηλικίας από 6 έως 35 ετών. Η χορήγηση γίνεται ενδοφλεβίως μία φορά την εβδομάδα»

Υπεύθυνοι γιατροί για τη χορήγηση της θεραπεία ήταν ο Δημήτριος Ζαφειρίου, καθηγητής Παιδιατρικής Νευρολογίας-Αναπτυξιολογίας ΑΠΘ, και η Ευθυμία Βαργιάμη, αναπληρώτρια καθηγήτρια Παιδιατρικής ΑΠΘ, η οποίοι είναι επικεφαλής ομάδας ιατρονοσηλευτικού προσωπικού.

Πηγή: ΑΠΕ ΜΠΕ

Πηγη: https://healthmag.gr/

Τα θεραπευτικά όπλα που έχουν στη διάθεσή τους οι γιατροί για την θεραπεία των νοσηλευόμενων ασθενών με COVID-19 παρουσίασε η υπεύθυνη της μονάδας COVID-19 του νοσοκομείου «Αλεξάνδρα» Ελένη Κορομπόκη στο πλαίσιο της ημερίδας «Θεραπευτικές Εξελίξεις 2021» που οργάνωσε το ΕΚΠΑ το περασμένο Σάββατο.

Τα θεραπευτικά πρωτόκολλα που αναπτύχθηκαν στη Θεραπευτική κλινική του νοσοκομείου Αλεξάνδρα εναρμονίζονται με τις διεθνείς και ελληνικές κατευθυντήριες οδηγίες και αναπροσαρμόζονται με βάση τα νεότερα δεδομένα.

Με βάση τα αποτελέσματα τυχαιοποιημένων κλινικών μελετών δημοσιευμένων σε έγκριτα επιστημονικά περιοδικά όλοι οι νοσηλευόμενοι ασθενείς λαμβάνουν:

• θρομβοπροφύλαξη για την πρόληψη θρομβοεμβολικών επεισοδίων (εκτός αν υπάρχει αντένδειξη),
• ρεμδεσιβίρη, η οποία φαίνεται ότι μειώνει το χρόνο νόσησης όταν χορηγείται κατά τα πρώιμα στάδια της νόσου και
• δεξαμεθαζόνη η οποία φαίνεται ότι μειώνει τη θνητότητα σε ασθενείς που χρειάζονται συμπληρωματικό οξυγόνο, ιδιαίτερα στους διασωληνωμένους ασθενείς, κατά το φλεγμονώδες στάδιο της νόσου.

Στους ασθενείς που εμφανίζουν ταχέως εξελισσόμενη αναπνευστική ανεπάρκεια και υψηλούς δείκτες φλεγμονής χορηγείται μαζί με τη δεξαμεθαζόνη και το μονοκλωνικό αντίσωμα tocilizumab, εφόσον δεν υπάρχει αντένδειξη, το οποίο μπορεί να ελαττώσει την πιθανότητα διασωλήνωσης.

Επιπλέον έχουν αναπτυχθεί επιμέρους θεραπευτικά πρωτοκόλλα για τη διαχείριση ειδικών πληθυσμών όπως οι διαβητικοί ασθενείς καθώς και για τη διαχείριση της νόσου COVID-19 στην κύηση με τη συνδρομή ιατρών διαφορετικών ειδικοτήτων (γυναικολόγοι, νεογνολόγοι, αναισθησιολόγοι).

Αναπνευστική ανεπάρκεια

Όσον αφορά την αντιμετώπιση της αναπνευστικής ανεπάρκειας, η συντριπτική πλειοψηφία των νοσηλευόμενων ασθενών χρειάζεται συμπληρωματική χορήγηση οξυγόνου.

Η παροχή οξυγόνου υψηλής ροής μέσω ρινικής κάνουλας (high nasal flow cannula) έχει φανεί ότι είναι η βέλτιστη στρατηγική μη επεμβατικού μηχανικού αερισμού σε ασθενείς με COVID-19 και σοβαρή υποξυγοναιμία.

H Θεραπευτική Κλινική από την αρχή λειτουργίας του τμήματος COVID-19 είχε εξασφαλίσει την επάρκεια συσκευών παροχής οξυγόνου υψηλής ροής (αναλογία 1 συσκευή/3 κλίνες), μειώνοντας σε συνδυασμό και με τη φαρμακευτική αγωγή την πιθανότητα διασωλήνωσης ενός μεγάλου ποσοστού ασθενών.

Εκτός από τις εγκεκριμένες θεραπείες η Θεραπευτική Κλινική, ένα διεθνώς αναγνωρισμένο κέντρο κλινικών μελετών, συμμετέχει σε τρεις κλινικές μελέτες για την αντιμετώπιση της νόσου COVID-19 σε νοσηλευόμενους ασθενείς:

• Η πρώτη αφορά τη χορήγηση πλάσματος από αναρρώσαντες ασθενείς, σχεδιάστηκε στη Θεραπευτική Κλινική και τα προκαταρκτικά αποτελέσματα δείχνουν στατιστικά σημαντική συσχέτιση μεταξύ επιβίωσης και χορήγησης πλάσματος.
• Η δεύτερη μελέτη, η μελέτη SAVE αφορά στη χορήγηση ανακίνρα ενός αναστολέα της ιντερλευκίνης 1, με βάση το βιοδείκτη suPAR σε ασθενείς με πνευμονία στα πλαίσια COVID-19 και
• η τρίτη μελέτη SAVE-MORE αφορά τη χορήγηση anakinra στα πλαίσια τυχαιοποιημένης μελέτης φάσης ΙΙΙ.

Τα πρώτα αποτελέσματα της μελέτης SAVE είναι ενθαρρυντικά, όσον αφορά τη μείωση της πιθανότητας διασωλήνωσης και της θνητότητας.

Νέα φάρμακα

Η Θεραπευτική Κλινική πρόκειται να συμμετέχει στο εγγύς μέλλον σε κλινικές μελέτες που αφορούν τη δοκιμή πρωτοπόρων θεραπειών σε ασθενείς με νόσο COVID-19 όπως μονοκλωνικά αντισώματα και το αντιικό φάρμακο πλιτεψιδίνη.

Η κα Κορομπόκη σημειώνει ότι η νόσος COVID-19 αποτελεί ένα πολυστηματικό νόσημα για το οποίο απαιτείται διεπιστημονική προσέγγιση. Η ολιστική προσέγγιση των ασθενών μέσω της συνεργασίας ιατρών διαφορετικών ειδικοτήτων, η προσφορά του νοσηλευτικού και του λοιπού βοηθητικού προσωπικού έχει ως στόχο την παροχή υψηλής ποιότητας υπηρεσιών υγείας στους ασθενείς με COVID-19 που νοσηλεύονται στη Θεραπευτική Κλινική.

Η θεραπευτική αντιμετώπιση της νόσου COVID-19 στη Θεραπευτική Κλινική του νοσοκομείου Αλεξάνδρα στηρίζεται στην κατανόηση της παθοφυσιολογίας της νόσου, στην κριτική ανάγνωση και ερμηνεία των κλινικών μελετών, στη συνεχή αποδελτίωση της τρέχουσας βιβλιογραφίας, στην άμεση πρόσβαση σε φάρμακα και υλικοτεχνικό εξοπλισμό, στο σχεδιασμό και τη συμμετοχή σε κλινικές μελέτες, στο ερευνητικό έργο αλλά και στη διαρκώς αυξανόμενη εμπειρία σε κλινικό επίπεδο.

Η λειτουργία του τμήματος COVID-19 της Θεραπευτικής Κλινικής ξεκίνησε στα τέλη Σεπτεμβρίου 2020 και μέχρι σήμερα έχουν αναπτυχθεί και λειτουργούν 90 κλίνες νοσηλείας καθώς και εξωτερικό ιατρείο παρακολούθησης των ασθενών μετά την έξοδό τους από το νοσοκομείο (post-COVID ιατρείο). Μέχρι στιγμής έχουν νοσηλευτεί πάνω από 450 ασθενείς, στην πλειοψηφία άνδρες (59%), με μέση ηλικία τα 65 έτη.

Πηγή: https://healthstories.gr/